II OSK 2108/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 362/23 w sprawie ze skargi A. Z. na postanowienie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach z dnia 11 stycznia 2023 r., nr PR.5200.2.2022, Idz. 301/01/2023/ŁI w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego we Wrocławiu z dnia 17 listopada 2022 r., nr WRO.5200.3.2022.BG, L.dz.32592/11/2022, 2. zasądza od Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach na rzecz A. Z. kwotę 1137 (jeden tysiąc sto trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z dnia 26 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 362/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. Z. na postanowienie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach (zwanego dalej "Prezesem") z dnia 11 stycznia 2023 r., nr PR.5200.2.2022, ldz. 301/01/2023/ŁI utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego we Wrocławiu (zwanego dalej "Dyrektorem") z dnia 17 listopada 2022 r., nr WR0.5200.3.2022.BG o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją tegoż organu z dnia 31 marca 2022 r., nr WRO.5200.3.2022.WB o zmianie decyzji z dnia 9 marca 2021 r., nr WRO.5200.2.202I.WB. Decyzją z dnia 31 marca 2022 r. zatwierdzono N. sp. z o.o. projekt budowlany zamienny powierzchniowej strefy dostępowej w rejonie planowanych wlotów upadowych do złoża pokładu [...], KWK [...] w Ś. , na działkach nr [...] i [...], jedn. ewid.: [...] R. obszar wiejski, obręb [...] Ś. , w zakładzie górniczym Kopalnia Węgla Kamiennego [...] w gminie [...], woj. dolnośląskie. Wyrok z dnia 26 maja 2023 r. wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Pismem z dnia 2 listopada 2022 r. A. Z. wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 31 marca 2022 r. Jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (wówczas tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm., dalej "K.p.a."). Wnioskodawca podniósł, że zgodnie z art. 999 i nast. K.p.c. jest jedynym użytkownikiem wieczystym działki nr [...], niezależnie od wpisu lub braku wpisu jego osoby w księdze wieczystej. Wskazał na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. akt I CSK 770/15, oraz postanowienie tego Sądu z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt II CSK 85/15, Lex nr 1962514. W orzeczeniach tych Sąd Najwyższy stwierdził, że w przypadku nabycia własności nieruchomości w toku postępowania egzekucyjnego, rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych nie ma zastosowania, gdyż nie obejmuje ona zmiany stanu prawnego, która następuje jako skutek innych zdarzeń niż czynności prawne. Nabycie własności nieruchomości w trybie postępowania egzekucyjnego jest zaliczane do cywilnoprawnych sposobów nabycia tego prawa. Według art. 999 § 1 zd. 1 K.p.c. prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność nieruchomości na nabywcę i jest tytułem do ujawnienia prawa nabywcy w księdze wieczystej. Sąd nie może badać jego zasadności. Postanowienie to ma charakter kształtujący i powoduje nabycie własności przez nabywcę oraz utratę własności przez dotychczasowego właściciela. Jest pierwotnym nabyciem prawa własności. Konsekwencją nabycia tego prawa jest brak potrzeby wykazywania następstwa prawnego w postępowaniu wieczystoksięgowym. W ocenie A. Z. wiedzę i pełną świadomość na temat wyżej wymienionych przepisów i orzeczeń oraz dokumentów dołączonych do podania mają Dyrektor i Prezes. W toku postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Dyrektora z dnia 9 marca 2021 r. i późniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, szczegółowo informował on o swoim statusie prawnym i dołączył wszystkie niezbędne dokumenty. W konsekwencji, był on stroną w postępowaniu zakończonym decyzją Dyrektora z dnia 31 marca 2022 r. i bez własnej winy nie brał w nim udziału. W podaniu o wznowienie stwierdzono także, że przy założeniu, że w aktach sprawy administracyjnej zakończonej wydaniem decyzji nie znajdują się wszystkie dowody i dokumenty dołączone do podania, zachodzi przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., z uwagi na to, że z chwilą wniesienia podania o wznowienie postępowania wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne oraz dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane Dyrektorowi. Do podania o wznowienie postępowania dołączono kopie szeregu dokumentów, w tym postanowienia Sądu Rejonowego w K. Wydział I Cywilny z dnia 22 maja 2019 r., sygn. akt I Co 785/15, o przysądzeniu prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] na rzecz wnioskodawcy. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 17 listopada 2022 r. Dyrektor odmówił wznowienia postępowania. Wskazał, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 17 listopada 2021 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 960/21 oddalił skargę wnioskodawcy na postanowienie Prezesa z dnia 24 czerwca 2021 r. znak PR.5200.4.2021 stwierdzające niedopuszczalność odwołania A. Z. od decyzji Dyrektora z dnia 9 marca 2021 r. Sąd wskazał, że skarżący wywiódł swój interes prawny do złożenia odwołania w sprawie z posiadania przez niego prawa użytkowania wieczystego, które miało mu przysługiwać do działki nr [...] sąsiadującej z nieruchomością objętą planowaną inwestycją. Jednakże przysługiwanie mu powyższego prawa nie wynikało ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu z księgi wieczystej. Zgodnie z art. 27 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (wówczas tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 1899, z późn. zm.) oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa wymaga wpisu do księgi wieczystej. W związku z tym, do pełnej skuteczności umowy dotyczącej ustanowienia albo przeniesienia prawa użytkowania wieczystego niezbędne jest uzyskanie wpisu w księdze wieczystej, który przez to ma charakter konstytutywny. Skoro zatem wspomniane prawo nie zostało ujawnione w księdze wieczystej, to nie powstało. Organ wskazał również, iż wnioskujący nie dochował terminu, o którym mowa w art. 148 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z tej przyczyny, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Podanie o wznowienie postępowania zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego 28 października 2022 r. Jednakże wcześniej – 14 września 2022 r. – do Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach wpłynęła skarga wnioskodawcy, datowana na 10 września 2022 r., w której stwierdził, iż składa ją w związku z powzięciem "w dniu 5 września 2022 roku informacji na temat wydania przez Dyrektora Okręgowego Urzędu górniczego we Wrocławiu – z pominięciem mojej osoby i przysługujących mi praw (zaniedbanie i nienależyte wykonanie zadań) – decyzji z dnia 31 marca 2022 roku, numer WR0.5200.3.2022.WB zmieniającej pozwolenie na budowę, uprawniającej N. sp. z o.o. do budowy na działce [...] o powierzchni 3,72 ha położonej w województwie dolnośląskim, powiecie [...], R. , Ś. ". Na skutek rozpoznania zażalenia A. Z. Prezes utrzymał postanowienie Dyrektora o odmowie wznowienia postępowania w mocy. Podobnie jak organ pierwszej instancji, organ odwoławczy akcentował, że podanie o wznowienie zostało złożone z uchybieniem terminu z art. 148 § 2 K.p.a. Dnia 14 września 2022 r., wpłynęło pismo skarżącego, z którego wynika, iż ten najpóźniej w dacie jego formułowania znał oznaczenie organu, który wydał decyzję, datę i numer decyzji oraz treść rozstrzygnięcia. Natomiast w zakresie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Prezes stwierdził, że załączone do podania o wznowienie postępowania pismo Departamentu Instrumentów Środowiskowych Ministerstwa Klimatu i Środowiska z dnia 30 marca 2022 r. nie mogło mieć żadnego wpływu na rozstrzygnięcie Dyrektora. Wynika z niego, że w stosunku do N. sp. z o.o. toczy się postępowanie w sprawie cofnięcia koncesji oraz że koncesja nadal pozostaje w obrocie prawnym. Informację o prowadzeniu wobec przedsiębiorcy postępowania w sprawie cofnięcia koncesji Dyrektor powziął już długo wcześniej, to jest w dniu 4 sierpnia 2021 r. z pisma Ministerstwa Klimatu i Środowiska. Ponadto, okoliczność, iż stan prawny działki nr [...] jest sporny, tzn. że A. Z. uznaje się za użytkownika wieczystego tej nieruchomości na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 22 maja 2019 r. o przysądzeniu prawa użytkowania wieczystego oraz N. sp. z o.o., która uzyskała wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 9 czerwca 2020 r., wydany w oparciu o art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2022 r. poz. 1072, ze zm.) (wykup nieruchomości niezbędnej do wykonywania koncesji na wydobywanie węgla kamiennego), jest znana Dyrektorowi już od czasu postępowania zakończonego decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę z dnia 9 marca 2021 r. Ponadto Prezes podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, zgodnie z którym z treści nadesłanego podania o wznowienie postępowania i załączonych dokumentów nie wynika wyjście na jaw istotnych dla sprawy, nowych faktów ani nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji z dnia 31 marca 2022 r. o zmianie pozwolenia na budowę i nieznanych wtedy organowi. Wyrokiem z dnia 26 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 362/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. Z. na powyższe postanowienie. Wyjaśnił, że organ jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W dniu 14 września 2022 r. do Wyższego Urzędu Górniczego wpłynęło pismo skarżącego, w którym wymienia on decyzję z dnia 31 marca 2022 r., jej numer (WRO.5200.3.2022.WB) i przedmiot. Zdaniem Sądu oznacza to, że przynajmniej dnia 5 września 2022 r. skarżący posiadał wiedzę o fakcie wydania decyzji, organie który ją wydał, jej przedmiocie, dacie wydania, a nawet numerze. Bieg terminu, o którym mowa w art. 148 K.p.a. rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła z którego pochodzi informacja. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy zatem rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zgodził się z konsekwencji z organami, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął dnia 6 października 2022 r. Skoro więc wniosek powyższy został złożony 28 października 2022 r. to doszło do uchybienia terminu, o którym mowa w art. 148 K.p.a. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach: "Powyższe rozważania odnoszą się również do drugiej ze wskazanych przez skarżącego przesłanek wznowieniowych, jaką jest wyjście na jaw nowych okoliczności sprawy". Sąd zgodził się, że "przytoczone we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności były znane organom rozstrzygającym w sprawie. Ale niezależnie od tego i w tym przypadku skarżący uchybił terminowi, o którym mowa w art. 148 K.p.a.". Sąd zaznaczył też, że bezprzedmiotowe było w sprawie przeprowadzenie wnioskowanych przez skarżącego dowodów. Miały one wykazać, iż A. Z. był stroną postępowania w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora. Tymczasem wznowienia postępowania odmówiono ze względu na niedochowanie terminu, o którym mowa w art. 148 K.p.a. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożył A. Z. W pierwszej kolejności zarzucił nieważność postępowania sądowego w oparciu o art. 183 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej "P.p.s.a."). W jego ocenie Sąd pierwszej instancji nie odniósł się w pełni do wszystkich zarzutów i wniosków dowodowych skargi. Gdyby to uczynił, skarżący miałby możliwość rozważenia, czy istnieją podstawy do zaskarżenia wyroku i niewykluczone, że po dokonaniu takiego rozważenia nie skorzystałaby z przysługującego jej prawa do wniesienia niniejszej skargi kasacyjnej. Tymczasem braki uzasadnienia zaskarżonego wyroku są takie, że godzą w istotę procesu oraz prawo strony do sądu i rzetelnego procesu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, dalej "Konwencja"). Poza powyższym A. Z. zarzucił naruszenie: 1. art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez wydanie wyroku nie na podstawie całości akt sprawy; 2. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niedokonanie zwięzłego przedstawienia stanu sprawy oraz zarzutów podniesionych w skardze, a także poprzez niepełne wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, w następstwie czego doszło do porządzenia niepełnego uzasadnienia wyroku; 3. art. 141 § 4 P.p.s.a. związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 Konwencji poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku z naruszeniem gwarancji przysługujących stronie w ramach prawa do Sądu i rzetelnego procesu; 4. art. 141 § 4 P.p.s.a. związku z art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych ("P.u.s.a."), art. 1 oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 P.p.s.a. poprzez przeprowadzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach niepełnej i wadliwej kontroli działalności organów administracji, to jest Dyrektora i Prezesa; 5. art. 188 P.p.s.a. w związku z naruszeniami wskazanymi w powyższych podstawach kasacyjnych 1-4 poprzez niedostateczne wyjaśnienie istoty sprawy; 6. art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 148 § 1 i § 2 K.p.a. poprzez: a. błędną wykładnię art. 148 § 2 K.p.a., w następstwie której doszło do wadliwego ustalenia początku biegu 1-miesięcznego terminu i uznania, że podanie (o wznowienie postępowania) zostało wniesione po upływie terminu, b. art. 148 § 2 K.p.a. poprzez niedokonanie subsumpcji pod ten przepis takich faktów stanowiących element ustalonego stanu faktycznego jak bezsporne zachowania strony i Dyrektora podniesione w zarzucie 3 skargi i jego uzasadnieniu, c. niedokonanie wykładni art. 148 § 1 K.p.a., w następstwie czego doszło do łącznego potraktowania różniących się między sobą dyspozycji § 1 i § 2 art. 148 K.p.a., d. niewłaściwe zastosowanie art. 148 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez niedokonanie subsumpcji pod art. 148 § 1 K.p.a. nowych okoliczności i dowodów wskazanych w skardze; 7. art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z: art. 147 K.p.a., art. 1 P.u.s.a., art. 1 P.p.s.a. i art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 P.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie kontroli działania Dyrektora i Prezesa w kierunku ustalenia wystąpienia przesłanki do wznowienia z urzędu postępowania zakończonego decyzją; 8. art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 4 K.p.a., art. 1 P.u.s.a., art. 1 P.p.s.a. i art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 P.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie kontroli działania Dyrektora i Prezesa w kierunku ustalenia wystąpienia przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji; 9. art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie, w następstwie czego doszło do nierozpoznania wniosków dowodowych zawartych w skardze oraz nieprzeprowadzenia tych dowodów z powodu ich bezprzedmiotowości; 10. art. 233 § 1 K.p.c. w związku z art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. poprzez zaniechanie dokonania oceny dowodów zawnioskowanych w skardze; 11. art. 134 § 2 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie. 12. art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z naruszeniami wskazanymi w powyższych podstawach kasacyjnych 1-11 oraz w poniższej podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji, w następstwie czego doszło do nierozpoznania istoty sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach; 13. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. (w związku z naruszeniami wymienionymi w punktach 1-12 poprzez niezastosowanie oraz art. 151 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz poprzez niewskazane w wyroku, że skarga została oddalona w całości, 14. art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji – w następstwie czego doszło do naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawa strony do sądu i rzetelnego procesu, wydania wyroku po nieobiektywnym rozpoznaniu sprawy oraz naruszenia przez Sąd obowiązków wynikających z tych przepisów. Skarżący wniósł jednocześnie o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., rozpoznanie wszystkich zarzutów i wniosków dowodowych oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że skarga kasacyjna zawiera nieprawdziwe informacje, a liczne zarzuty i twierdzenia, które w większości nie mają związku ze sprawą, są przywoływane w celu jej skomplikowania. W piśmie procesowym z dnia 13 sierpnia 2024 r. A. Z. wystąpił o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2023 r., sygn. II OSK 1266/22 na okoliczność, że został on prawomocnie uznany za wyłącznego użytkownika wieczystego działki nr [...]. Wyrok ten ma powagę rzeczy osądzonej co do statusu skarżącego jako wyłącznego użytkownika wieczystego działki zgodnie z art. 171 P.p.s.a. i wiąże Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 170 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., z zastrzeżeniem uwag poniżej), stąd należy ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów skargi kasacyjnej. Rozpoznanie skargi kasacyjnej należy rozpocząć od odniesienia się do zarzutu nieważności postępowania sądowego w oparciu o przedstawioną przesłankę z art. 183 § 1 pkt 5 P.p.s.a. ("Nieważność postępowania zachodzi: [...] jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw"). A. Z. twierdzi, że z uwagi na zarzucane przez niego braki w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia został on pozbawiony możliwości obrony jego praw procesowych. W szczególności zaznaczył on, że gdyby miał możliwość zapoznania się z motywami orzeczenia, miałby możliwość rozważenia, czy zachodzą przesłanki wniesienia skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie zachodzi nieważność postępowania sądowego przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach. Prawdą jest, jak wskazuje skarżący kasacyjnie, że niekiedy rażące wady orzeczeń sądowych, takie jak daleko idąca niezgodność pomiędzy sentencją wyroku a jego uzasadnieniem, mogą być postrzegane jako wady skutkujące pozbawieniem możności obrony praw danego podmiotu. Jednakże przykład orzeczenia, który w skardze kasacyjnej przywołano – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2021 r., sygn. akt I OSK 1939/20, orzeczenia.nsa.gov.pl – dotyczy innej rodzajowo sytuacji. Z uzasadnienia wymienionego wyroku wynika, że przesłankę z art. 183 § 1 pkt 5 P.p.s.a. uznano za spełnioną wobec osób, które nie zostały wymienione w sentencji wyroku jako skarżące, chociaż były skarżącymi w toku postępowania i jako takie wymieniono je też w uzasadnieniu orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że osoby pominięte w wyroku pozbawione zostały możliwości obrony swoich praw w postępowaniu. W niniejszej sprawie nie występuje opisana niezgodność podmiotowa pomiędzy sentencją wyroku a jego uzasadnieniem. Skarżący jest natomiast nieusatysfakcjonowany przedstawioną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach argumentacją, brakiem rozpoznania zarzutów skargi oraz zarzuca nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów. W zaistniałej sytuacji nie występuje nieważność postępowania w rozumieniu art. 183 § 1 pkt 5 P.p.s.a., natomiast zachodzi potrzeba rozważenia, czy nie doszło do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. dotyczącego wymogów uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. został podniesiony w skardze kasacyjnej, a Naczelny Sąd Administracyjny do niego powróci w dalszych rozważaniach. Przede wszystkim jednak wypada zwięźle przybliżyć kontekst, w którym złożono wniosek wznowieniowy z dnia 28 października 2022 r. Decyzją z dnia 9 marca 2021 r., nr WRO.5200.2.2021.WB Dyrektor zatwierdził projekt budowlany i udzielił N. sp. z o.o. pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego – projekt techniczny powierzchniowej strefy dostępowej w rejonie planowanych wlotów upadowych do złoża pokładu [...], KWK "[...]" w Ś. , na działce nr [...] jedn. ewid.: [...] obszar wiejski, obręb [...] Ś. , w zakładzie górniczym Kopalnia Węgla Kamiennego "[...]". Decyzją z dnia 31 marca 2022 r., nr WRO.5200.3.2022.WB Dyrektor zmienił decyzję własną z dnia 9 marca 2021 r. nr WRO.5200.2.202l.WB udzielającą pozwolenia na budowę i zatwierdził projekt budowlany zamienny dla opisanego zamierzenia inwestycyjnego, z tym zastrzeżeniem, że inwestycja objęła w tym przypadku działkę nr [...]. A. Z. od lat rości sobie prawa do działki nr [...], której użytkowanie wieczyste nabył w drodze licytacji egzekucyjnej. Z akt wynika, że Sąd Rejonowy w K. przysądził mu działkę postanowieniem z dnia 22 maja 2019 r., a postanowieniem z dnia 22 grudnia 2020 r. zażalenia na to postanowienie oddalił Sąd Okręgowy w Świdnicy. Choć A. Z. w takich warunkach uznawał, iż doszło do przejścia prawa użytkowania wieczystego na jego rzecz, Dyrektor w toku postępowania o udzielenie wyżej wymienionego pozwolenia na budowę z dnia 9 marca 2021 r. i w toku postępowania o jego zmianę nie widział konieczności udziału w nich A. Z. Brał pod uwagę dane wynikające z księgi wieczystej, a prawo skarżącego do działki nr [...] nie zostało ujawnione. Jak wiadomo, A. Z. 28 października 2022 r. wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Dyrektora z dnia 31 marca 2022 r. Dyrektor postanowieniem odmówił wznowienia postępowania, a postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Prezesa. W pierwszej kolejności należy wyłuszczyć, co stanowiło zasadnicze przesłanki kwestionowanej odmowy wznowienia postępowania, gdyż dopiero w ich świetle będzie można ocenić, czy Sąd pierwszej instancji odniósł się do istotnych zagadnień sprawy i czy wydany wyrok poddaje się kontroli. Opierając się na motywach postanowienia Prezesa stwierdzić należy, że odmowa wznowienia postępowania opartego na dwóch przesłankach – z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a. – uzasadniona została również w dwojaki sposób, co korespondowało przyjętymi podstawami wznowieniowymi. Ujmując stan sprawy syntetycznie wskazać należy, że w zakresie, w jakim wznowienie opierało się na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (brak udziału w strony postępowaniu bez własnej winy) organ stwierdził, że A. Z. złożył wniosek o wznowienie z naruszeniem miesięcznego terminu z art. 148 § 1 i 2 K.p.a. W dniu 14 września 2022 r. do Wyższego Urzędu Górniczego wpłynęło jego pismo, w którym wymienił on decyzję z dnia 31 marca 2022 r., nr WRO.5200.3.2022.WB. Oznacza to, że już wtedy dowiedział się o wydanym rozstrzygnięciu, posiadał wiedzę o fakcie wydania decyzji, organie który ją wydał, jej przedmiocie, dacie wydania, a nawet numerze. Tymczasem wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją skarżący złożył dopiero 28 października 2022 r., przez co uchybił terminowi z art. 148 § 1 i 2 K.p.a. Gdy chodzi o przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., to Prezes stwierdził, że załączone do podania pismo Departamentu Instrumentów Środowiskowych Ministerstwa Klimatu i Środowiska z dnia 30 marca 2022 r. nie mogło mieć żadnego wpływu na rozstrzygnięcie Dyrektora. Poza tym okoliczności dotyczące spornego stanu prawnego działki nr [...] były Dyrektorowi znane już na etapie wydawania decyzji z dnia 9 marca 2020 r. [czyli poprzedzającej decyzję z dnia 31 marca 2021 r., której dotyczy wniosek wznowieniowy – uw. NSA]. W skardze kasacyjnej kilka kolejnych zarzutów skoncentrowano na naruszeniu art. 141 § 4 P.p.s.a., podniesionym także w powiązaniu z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 Konwencji, a nadto z art. 1 P.u.s.a., art. 1 i art. 3 § 2 i § 2 pkt 2 P.p.s.a. (zarzuty 2-4 skargi kasacyjnej). Mając na uwadze powyższe należy zastanowić się, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach należycie skontrolował zaskarżone postanowienie, mając na uwadze zagadnienia, które legły u podstaw rozstrzygnięcie Prezesa. Gdy chodzi o zagadnienie odmowy wznowienia w kontekście art. 148 § 2 w zw. z art. 149 § 3 i art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wskazać należy, że w zaskarżonym wyroku czytelnie zwrócono uwagę, że A. Z. złożył do organu 14 września 2022 r. pismo, w który wprost stwierdził, że: "składam niniejszą skargę w związku z powzięciem przeze mnie w dniu 5 września 2022 roku informacji na temat wydania przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego we Wrocławiu - z pominięciem mojej osoby i przysługujących mi praw (zaniedbanie i nienależyte wykonanie zadań) - decyzji z dnia 31 marca 2022 roku, numer WRO.5200.3.2022. WB zmieniającej pozwolenie na budowę, uprawniającej N. sp. z o.o. do budowy na działce [...] o powierzchni 3,72 ha położonej w województwie dolnośląskim, powiecie [...], [...], Ś. (...)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, podobnie jak organy, zauważył, że skoro skarżący 5 września 2022 r. wiedział o decyzji, która jest przedmiotem wznowienia, to składając wniosek o wznowienie postępowania dopiero 28 października 2022 r. – uchybił terminowi z art. 148 K.p.a. W odniesieniu do powyższego wywodu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a. i powiązanych przepisów wymienionych w punktach 2-4 skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. obowiązkiem sądu administracyjnego jest przedstawienie w części merytorycznej uzasadnienia wyroku przede wszystkim podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania, które podyktowane było stosunkowo prostym ustaleniem, że wniosek wznowieniowy złożono – w części dotyczącej przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. – z uchybieniem terminu. Sąd pierwszej instancji jednoznacznie przedstawił wszystkie związane z tym faktyczne i prawne okoliczności oraz zagadnienia (s. 13 i 14 uzasadnienia wyroku). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w opisanym wyżej zakresie nie naruszył przepisów wymienionych w punktach 2-4 skargi kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji nie naruszył też art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 148 § 1 i § 2 K.p.a. (w kontekście oceny odmowy wznowienia postępowania w kontekście przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zupełnie nie zgadza się z stanowiskiem A. Z. , że przesłanka "dowiedzenia się o decyzji" z art. 148 § 2 K.p.a. odnosi się do sytuacji, gdy strona otrzymała kopię decyzji (skarżący twierdzi, że przy takim rozumieniu rozważanego przepisu termin do złożenia przez niego wniosku o wznowienie postępowania biegłby od 21 października 2022 r., kiedy otrzymał kopię decyzji z dnia 31 marca 2022 r.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego konsekwentnie przyjmuje się, że bieg terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a. rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji, a nie w dacie zapoznania się z jej treścią (zob. przykładowo: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2798/20 oraz z dnia 12 lipca 2023 r., I OSK 1759/20, orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie jest poza sporem, że A. Z. 14 września 2022 r. złożył w organie pismo, w którym przywołał decyzję z dani 31 marca 2022 r. wskazując organ, datę, numer, adresata oraz opisując rozstrzygnięcie, którego dotyczyła. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma więc wątpliwości, że najpóźniej 14 września 2022 r. skarżący "wiedział" o decyzji, natomiast wniosek wznowieniowy, w części dotyczącej przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., złożony 28 października 2022 r. okazał się spóźniony (art. 148 § 2 K.p.a.). Zupełnie inaczej ocenić należy postanowienie o odmowie wznowienia postępowania w kontekście drugiej przesłanki wznowieniowej – z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził jedynie, że: "Powyższe rozważania [dotyczące terminowości wniosku o wznowienie] odnoszą się również do drugiej ze wskazanych przez skarżącego przesłanek wznowieniowych, jaką jest wyjście na jaw nowych okoliczności sprawy. Sąd zgadza się z organami administracji, że przytoczone we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności były znane organom rozstrzygającym w sprawie. Ale niezależnie od tego i w tym przypadku skarżący uchybił terminowi, o którym mowa w art. 148 K.p.a.". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w powyższym zakresie Sąd pierwszej instancji uzasadnił wyrok z naruszeniem standardów wynikających z art. 141 § 4 P.p.s.a., tym niemniej samo to naruszenie to nie miało bezpośredniego wpływu na wynik sprawy. Z cytowanego wyżej fragmentu uzasadnienia zaskarżonego wyroku (s. 14) wynika, że w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A. Z. nie przedstawił nowych okoliczności w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., a wniosek złożył po terminie z art. 148 K.p.a. [w domyśle § 1]. Tak wyrażone stanowisko Sądu pierwszej instancji jest wadliwe, co trafnie wyartykułował A. Z. w punkcie 7 lit. d skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna jest zasadna w zakresie dotyczącym zarzutu naruszenia art. 148 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Prezes motywując odmowę wznowienia postępowania przeprowadził analizę prawną starając się wykazać, że złożone przez skarżącego dokumenty i podniesione okoliczności przy wniosku o wznowienie postępowania były znane organowi wydającemu pozwolenie na budowę z dnia 31 marca 2022 r. Organ starał się przekonać również, że nie były one istotne, gdyż wedle art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami użytkowanie wieczyste, wobec braku wpisu w księdze wieczystej użytkowania wieczystego działki nr [...] na rzecz A. Z. , miało nie przejść na skarżącego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w okolicznościach sprawy organy w postanowieniach wydanych w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w istocie podjęły się merytorycznego załatwienia przesłanki wznowieniowej, natomiast nie wykazały, że termin z art. 148 § 1 K.p.a. został naruszony w odniesieniu do przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Z akt wynika, że A. Z. 10 września 2022 r. wiedział o wydaniu decyzji z dnia 31 marca 2022 r. i o tym, że dotyczy ona działki [...]. Ma to oczywiście znaczenie dla oceny terminowości wniosku o wznowienie dla przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (o tym wyżej), ale inaczej należy postrzegać wprost podniesioną we wniosku wznowieniowym skarżącego drugą przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Dopóki skarżący nie otrzymał egzemplarza decyzji objętej wznowieniem z dnia 31 marca 2022 r., a nastąpiło to 21 października 2022 r., nie mógł on wiedzieć w oparciu o jakie okoliczności Dyrektor udzielając pozwolenia na budowę na rzecz N. sp. z o.o. uznał istnienie po stronie spółki prawa do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego formuła zawarta w art. 148 § 1 K.p.a. "strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania" powinna być relatywizowana do decyzji i jej treści. W okolicznościach niniejszej sprawy A. Z. wiedział (tzn. wyrażał przekonanie) wprawdzie, że jest użytkownikiem wieczystym działki nr [...], jednakże do momentu otrzymania egzemplarza decyzji nie wiedział, na podstawie jakich przesłanek organ uznał, że prawo to przynależy inwestorowi. Otrzymawszy decyzję mógł dopiero stwierdzić, że w toku postępowania zakończonego decyzją z dnia 31 marca 2022 r. nie uwzględniono okoliczności, które uważa on za istotne (tzn. że jest użytkownikiem wieczystym działki nr [...]), a także zachodzi potrzeba przedstawienia, w każdym razie w jego przekonaniu, nowych dowodów, które następnie załączył do wniosku o wznowienie postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że w zakresie dotyczącym przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. A. Z. nie naruszył terminu z art. 148 § 1 pkt 5 K.p.a., co wadliwie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Skoro wniosek wznowieniowy w zakresie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. został skutecznie złożony i wyartykułowano w nim wprost tę przesłankę, to oznacza, że rolą organu administracji było jego merytoryczne rozpoznanie i wydanie jednej z decyzji z art. 151 K.p.a. Żądania wznowienia nie można było załatwić w drodze postanowienia na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. W tym miejscu Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, iż dostrzega, że A. Z. przedstawił przy wniosku o wznowienie postępowania dokumenty częściowo znajdujące się w aktach, twierdząc, że są one "nowe". To jednak nie usprawiedliwia załatwienia sprawy w drodze postanowienia z art. 149 § 3 K.p.a. Ważne jest, że skarżący powołał się na przesłankę wznowieniową, przedstawił w swoim mniemaniu nowe dokumenty i okoliczności. To uzasadniało wznowienie postępowania i prowadzenie go w kierunku merytorycznej weryfikacji podniesionej przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Ubocznie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że rozpatrzenie przez organy sprawy we wznowionym postępowaniu administracyjnym jest tym bardziej potrzebne, że nie można z góry uznać za oczywiste, że przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. nie zaistniała, to jest, że A. Z. we wniosku wznowieniowym z dnia 28 października 2022 r. nie powołuje się na "nowe okoliczności" lub "nowe dowody" istniejące w dniu wydania decyzji z dnia 31 marca 2021 r., nieznane organowi, który wydał decyzję. Z akt wynika, że pismem z dnia 14 stycznia 2021 r. skarżący zgłaszał swoje prawa do działki nr [...] (powołał się na postanowienie Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 22 grudnia 2020 r., sygn. akt II Cz 445/20), a po tym Dyrektor wystosował do N. sp. z o.o. wezwanie do wykazania przez tę spółkę prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Po otrzymaniu odpowiedzi inwestora – wydał decyzję na podstawie zebranych dokumentów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skonfrontowanie okoliczności i dowodów znanych Dyrektorowi wydającemu decyzję 31 marca 2022 r., z okolicznościami i dowodami przedstawionymi przez skarżącego w kontekście art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wymaga przeprowadzenia postępowania wznowieniowego i wyczerpującego wywodu organu. Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w warunkach zasadności zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 148 § 1 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., co prowadziło do stwierdzenia, że wniosek o wznowienie postępowania z dnia 28 października 2022 r. został złożony skutecznie (tzn. w terminie), konieczne było uchylenie zaskarżonego wyroku. Możliwe było rozpoznanie zarazem skargi na podstawie art. 188 P.p.s.a., ponieważ istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona. Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o zebrany w aktach materiał doszedł do przekonania, że skarga złożona przez A. Z. powinna być uwzględniona, a postanowienia obu instancji należy uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 P.p.s.a. Jak zaznaczono, wobec skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania, w którym skarżący wyartykułował przesłankę wznowieniową, wniosek ten należało załatwić w postępowaniu wznowieniowym, a właściwy organ w drodze decyzji z art. 151 K.p.a., a nie postanowienia z art. 149 § 3 K.p.a., powinien wypowiedzieć się o zaistnieniu bądź niezaistnieniu w sprawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza przede wszystkim, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie naruszył art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 4 K.p.a., art. 1 P.u.s.a., art. 1 P.p.s.a. i art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 P.p.s.a. Wbrew wywodom na stronie 13 i 14 skargi kasacyjnej i zarzutowi nr 8 nie sposób twierdzić, że w sprawie ze skargi na postanowienie w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania sąd administracyjny powinien badać decyzję objętą wznowieniem pod kątem rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie naruszył art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z: art. 147 K.p.a., art. 1 P.u.s.a., art. 1 P.p.s.a. i art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 P.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie kontroli działania Dyrektora i Prezesa w kierunku ustalenia wystąpienia podstaw do wznowienia z urzędu postępowania zakończonego decyzją. Jeszcze raz w tym miejscu podkreślić należy, że zakres kontroli legalności działalności administracji publicznej determinuje przedmiot i niekiedy charakter procesowy zaskarżonego aktu. Niniejsza sprawa dotyczyła odmowy wznowienia postępowania, stąd rolą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach było zweryfikowanie, czy zaistniały przesłanki do wydania takiego postanowienia. Sąd administracyjny nie może natomiast zastępować organów i nakazywać im, niejako wyprzedzająco, wszczęcie postępowania z urzędu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wobec przedstawionego stanowiska i wywodów zbędne było szersze badanie zarzutów wymienionych w punktach 1 i 9-13 skargi kasacyjnej. Przedmiotem zaskarżenia było postanowienie wydane w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zajął wprawdzie częściowo nietrafne stanowisko, lecz nie można twierdzić, że zaniechał kontroli administracji publicznej w rozumieniu procesowym. Wbrew zarzutom skarżącego orzekał na podstawie akt sprawy (zarzut nr 1), nie musiał przeprowadzać żądanych dowodów (zarzuty nr 9 i 10) i rozpoznał sprawę co do istoty (zarzuty nr 11-13). Jak bezzasadny należy ocenić zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 188 P.p.s.a. Przepisu tego wojewódzki sąd administracyjny nie stosował. Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1. sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2. sentencji wyroku na podstawie art. 203 pkt 1, art. 200, art. 205 § 2 oraz 209 P.p.s.a. Na zasądzone koszty złożyły się: – kwota wpisu od skargi wynosząca 200 zł ustalona na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 535) (wpłata na k. 25 akt sądowych), – kwota wpisu od skargi kasacyjnej wynosząca 100 zł ustalona na podstawie § 3 wskazanego wyżej rozporządzenia (wpłata na k. 78 akt sądowych), – opłata kancelaryjna odpis orzeczenia z uzasadnieniem w wysokości 100 zł (wpłata na k. 52 akt sądowych), – wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem przysługujące w kwotach 480 i 240 zł odpowiadające stawkom wynagrodzenia określonym w § 14 ust. 1 lit. c i ust. 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 z późn. zm.) oraz – opłata skarbowa od pełnomocnictwa wynosząca 17 zł (potwierdzenie wpłaty w kopercie na k. 23 akt sądowych). Wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a.