II OSK 2100/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski, sędzia WSA del. Grzegorz Rząsa, Protokolant: starszy asystent sędziego Milena Siemieniuk, po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. P. i P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Gd 965/22 w sprawie ze skargi K. P. i P. P. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 15 września 2022 r. nr WOP.7722.21.2022.TA w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 31 maja 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 965/22 oddalił skargę K. P. i P. P. (dalej: "skarżący" bądź "inwestorzy") na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (dalej: "PWINB" bądź "organ odwoławczy") z dnia 15 września 2022 r., nr WOP.7722.21.2022.TA w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 13 listopada 2021 r. przez pracowników Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Puckim (dalej: "PINB" bądź "organ pierwszej instancji") ustalono, że na działce nr [...] należącej do skarżących i położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...], znajduje się obiekt posadowiony na bloczkach betonowych i ramie stalowej, o wymiarach w rzucie 3,50m x 11,05m (38,67 m²), konstrukcji drewnianej obłożonej boazerią drewnianą, parterowy, pełniący funkcję rekreacji indywidualnej (posiada panele fotowoltaiczne, instalację wodną, jest podłączony do bezodpływowego zbiornika na ścieki o pojemności 100 l). Stwierdzono, że obiekt jest trwale związany z gruntem i został posadowiony bez wymaganego pozwolenia na budowę. Poza tym odnotowano, że inwestor oświadczył, iż przedmiotowy obiekt to przyczepa, która jest zarejestrowana (posiada tablice rejestracyjne i dowód rejestracyjny) i została ulokowana na nieruchomości w 2021 r. W efekcie podjętych czynności PINB postanowieniem z dnia 29 grudnia 2021 r., nr PINB-7141/85/2021/PO, na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, ze zm.; dalej: "p.b.") i powołując się na art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.; dalej: "K.p.a."), wstrzymał roboty budowlane i poinformował inwestora o możliwości złożenia wniosku o jego legalizację w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia oraz konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej zgodnie z art. 49d ust. 1 pkt 2a p.b. Zażalenie na to postanowienie wnieśli skarżący kwestionując poczynione ustalenia, w tym wymiary przyczepy. PWINB, w związku z wątpliwościami co do opisu obiektu i sposobu posadowienia go na gruncie, zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowych oględzin nieruchomości. Podczas oględzin w dniu 13 czerwca 2022 r. ustalono, że obiekt posadowiony jest na trzyosiowej stalowej naczepie niepodpartej wspornikami, jest połączony z nią za pomocą metalowych śrub. W oparciu o te ustalenia organ odwoławczy stwierdził, że sporny obiekt budowlany nie jest trwale związany z gruntem, a zatem nie jest budynkiem, lecz tymczasowym obiektem budowlanym (art. 3 pkt 5 p.b.), którego wymiary (3,50m x 11,05m, łącznie 38,67 m²), zostały prawidłowo określone przez PINB. Organ odwoławczy doszedł do wniosku, że skoro obiekt nie mógł zostać wzniesiony legalnie w oparciu o zgłoszenie, o którym mowa w art. 30 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 16 p.b. oraz usytuowany jest na działce ponad 180 dni (od 2021 r.), to na jego postawienie wymagane było pozwolenie na budowę (art. 28 ust. 1 p.b.), którego inwestor nie uzyskał. Organ ten miał przy tym na uwadze, że wobec wszczęcia postępowania przed PINB pismem z dnia 13 października 2021 r. zastosowanie znajdują przepisy p.b. w brzmieniu obowiązującym po 19 września 2020 r. W tym stanie rzeczy PWINB postanowieniem z dnia 15 września 2022 r., nr WOP.7722.21.2022.TA uchylił zaskarżone postanowienie PINB i orzekł o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych zaznaczając, że chodzi o budowlę nietrwale związaną z gruntem. Ponadto poinformował inwestora o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego w terminie 30 dni od dnia, w którym postanowienie stanie się ostateczne oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji, przy czym w wysokości obliczonej zgodnie z art. 49d ust. 1 pkt 1 p.b., gdyż budowa obiektu odbyła się bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę na postanowienie PWINB z dnia 15 września 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnieśli skarżący domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), oddalił skargę. Na wstępie Sąd stwierdził, że zastosowanie w sprawie znajdują przepisy p.b. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471), obowiązującą od 19 września 2020 r. Następnie przyjął, że kwestią sporną jest kwalifikacja robót dokonana przez organy, a zatem, czy przedmiotowy obiekt jest obiektem budowlanym, czy też - jak uważają skarżący - przyczepą samochodową. Sąd zgodził się z oceną organu odwoławczego, że przedmiotowy obiekt należy zakwalifikować jako tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 p.b., który wobec upływu okresu 180 dni od ustawienia na działce wymagał pozwolenia na budowę. O tym, że obiekt ten realizuje funkcje mieszkalne, a nie komunikacyjne, świadczy cel w jakim został on posadowiony na działce nr [...] (czego skarżący nie kwestionują), podłączenie do instalacji wodnej i zbiornika na nieczystości, wyposażenie w instalację fotowoltaiczną oraz obicie obiektu boazerią drewnianą. Okoliczności te zostały prawidłowo ustalone, w tym w oparciu o treści protokołów oględzin przeprowadzonych w dniach 23 listopada 2021 r. i 13 czerwca 2022 r. W ocenie Sądu nie ma znaczenia, czy obiekt został zarejestrowany jako pojazd mechaniczny i posiada stosowne oświetlenie. Sąd nie zgodził się z zarzutami skarżących kwestionujących prawidłowość dokonanych pomiarów spornego obiektu zaznaczając, że wymiary obiektu wynikają z treści wspomnianych protokołów oględzin i nie zostały zakwestionowane w trakcie wykonywanych czynności. Dodał, że pełnomocnik mimo otrzymania zawiadomienia o przeprowadzeniu oględzin w dniu 13 czerwca 2022 r. nie był obecny, a inwestorzy nie zgłaszali uwag dotyczących prawidłowości sporządzenia protokołu. Sąd za niezasadny uznał też zarzut naruszenia przez organ odwoławczy zasady reformationis in peius przy wydaniu zaskarżonego postanowienia (art. 139 K.p.a.). Wprawdzie PWINB wskazując wysokość opłaty legalizacyjnej działał przedwcześnie, jednakże to naruszenie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem określając charakter spornego obiektu budowanego organ ten stosownie do art. 48 ust. 3 p.b. odesłał do przepisu określającego w takim przypadku zasady obliczania opłaty legalizacyjnej, tj. art. 49d ust. 1 pkt 1 p.b. Zmiana orzeczenia organu pierwszej instancji wynikała z odmiennej oceny materiału dowodowego w zakresie kwalifikacji spornego obiektu budowlanego. Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 31 maja 2023 r. wnieśli skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika będącego adwokatem, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wpierw zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 5 p.b. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że przyczepa zlokalizowana na działce skarżących stanowi tymczasowy obiekt budowlany, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że jest to wyłącznie przyczepa kempingowa zdolna do przemieszczania się po drogach publicznych. Następnie skarżący kasacyjnie zarzucili naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: 1) art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 K.p.a. poprzez: - brak ustalenia w toku postępowania rzeczywistych wymiarów przyczepy zlokalizowanej na działce należącej do skarżących; - błędne ustalenie, że podczas drugich oględzin urzędnicy dokonywali jakichkolwiek pomiarów przyczepy; - błędne przyjęcie, że przyczepa zlokalizowana na działce skarżących jest podłączona do instalacji wodno-kanalizacyjnej i do zbiornika na ścieki bytowe; - bezpodstawne przyjęcie, że wyposażenie przyczepy w instalację fotowoltaiczną powoduje, iż jest ona obiektem budowlanym; - dowolne ustalenie, że przyczepa zlokalizowana na działce należącej do skarżących utraciła funkcję środka transportowego; - pominięcie, że przyczepa zlokalizowana na działce należącej do skarżących w dacie oględzin poza tablicami rejestracyjnymi była wyposażona w światła pozwalające na jej przemieszczanie po drogach publicznych; 2) art. 7 K.p.a. w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i w związku z art. 84 § 1 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczności, dla których wymagane są wiadomości specjalne, tj. czy przyczepa zlokalizowana na działce skarżących jest przyczepą, która może poruszać się po drodze publicznej, co miało na celu prawidłowe i rzetelne ustalenie stanu faktycznego sprawy, a czego w tej sprawie zaniechano i w ten sposób ustalono nieprawidłowo stan faktyczny, który stał się podstawą wydania zaskarżonego wyroku; 3) art. 7 K.p.a. w związku z art. 68 i art. 77 K.p.a. poprzez: - sporządzenie protokołu oględzin wadliwie, uniemożliwiając zweryfikowanie prawidłowości sposobu dokonania pomiarów przez urzędników organu dotyczących wymiarów przyczepy; - braku wskazania w protokole oględzin dokładnych danych identyfikacyjnych użytych urządzeń pomiarowych; - braku załączenia do protokołu fotografii potwierdzających wymiary mierzonej przyczepy; 4) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się Sądu w uzasadnieniu wyroku do zarzutu dotyczącego braku dopuszczenia dowodu z opinii biegłego w trakcie postępowania, a także zarzutu dotyczącego braku podania danych identyfikacyjnych urządzeń pomiarowych i zgromadzenia dokumentacji zdjęciowej dotyczącej mierzonej przyczepy, a które to okoliczności miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W oparciu o zgłoszone podstawy kasacyjne pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zwrot na rzecz skarżących od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik rozwinął argumentację mającą przemawiać za zasadnością zgłoszonych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna z braku usprawiedliwionych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie. Spór między stronami ogniskuje się wokół właściwej kwalifikacji obiektu, w stosunku do którego wszczęto i prowadzono postępowanie w ramach nadzoru budowlanego, tj. czy stanowi tymczasowy obiekt budowlany, realizacja którego wymaga zgody budowlanej, jak przyjął Sąd pierwszej instancji akceptując stanowisko organu odwoławczego, czy też przyczepę kempingową, niepodlegającą reglamentacji organów budowlanych. Zagadnienia tego dotyczą wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej, zarówno materialnoprawny, jak i procesowe, aczkolwiek te ostatnie poruszają różne aspekty sprawy. Odnosząc się do tak zakreślonego przedmiotu sporu należy mieć na względzie, że "tymczasowy obiekt budowlany" został zdefiniowany w art. 3 pkt 5 p.b.; przez taki obiekt należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe. To ostatnie wyliczenie obiektów nietrwale związanych z gruntem jest jedynie przykładowe. Z kolei ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988, ze zm.) w art. 2 pkt 50 "przyczepę" określa jako pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem. Jest to zatem pojazd bez własnego napędu przystosowany do bycia ciągniętym przez inny pojazd, np. jako przyczepa drogowa do transportu rzeczy. Przyczepą może być także pojazd o charakterze rekreacyjnym, turystycznym po wyposażeniu go w instalacje umożliwiające przebywanie w takim pojeździe ludzi (przyczepa kempingowa). Powszechnie przyjmuje się, że kryterium decydującym o właściwym potraktowaniu obiektu usytuowanego na działce jest funkcja (cel) jaką pełni dany obiekt. Dlatego dla rozróżnienia, czy obiekt stanowi obiekt budowlany względnie przyczepę kempingową, w konsekwencji prawidłowej kwalifikacji obiektu niezwykle istotne jest poczynienie ustaleń faktycznych. Słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, że jeżeli ustawiona na działce przyczepa, nawet zarejestrowana i posiadająca oświetlenie, została przystosowana do pobytu w niej ludzi i wyposażona w podstawowe instalacje (np. elektryczną, wodną, kanalizacyjną), a sposób jej posadowienia na gruncie wskazuje na użytkowanie w celach rekreacyjno-wypoczynkowych, może zostać potraktowana jako nietrwale związany z gruntem obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego (tymczasowy obiekt budowlany). W takim przypadku możliwość przystosowania przyczepy kempingowej do celu transportowego staje się nieistotna. Nie znajduje więc usprawiedliwienia zarzut skargi kasacyjnej dokonania przez sąd w zaskarżonym wyroku błędnej wykładni art. 3 pkt 5 p.b. (do zarzutu w postaci niewłaściwego zastosowania tego przepisu przyjdzie się jeszcze odnieść w dalszej części rozważań po dokonaniu oceny zarzutów procesowych). Uwaga organów nadzoru budowlanego, po stwierdzeniu istnienia na działce obiektu, koncentrowała się na ustaleniu funkcji jaką pełni. Temu celowi służyły dwukrotnie przeprowadzone oględziny, w obu wypadkach z udziałem skarżących, co odnotowano w protokołach z 23 listopada 2021 r. i 13 czerwca 2022 r. Można i należy się zgodzić z pełnomocnikiem skarżących, że wątpliwości budzi sposób przeprowadzenia pomiarów i ustalenia wymiarów obiektu podczas oględzin, na co nie zwrócili dostatecznej uwagi ani organ odwoławczy, ani Sąd pierwszej instancji, tj. czy posiada ona ustalone przez organ pierwszej instancji wymiary 3,50 m x 11,05 m (powierzchnia 38,67 m²). W protokole z pierwszych oględzin stwierdzono, że "wykonano ... pomiar budynku", a ustalone wymiary naniesiono na dołączonym do protokołu wydruku z portalu mapowego systemu EWID, w protokole z kolejnych oględzin odnotowano jedynie, że obiekt posiada wymiary 3,50 m x 11,05 m. Obecni na oględzinach skarżący nie zgłosili uwag podnosząc, że obiekt stanowi przyczepę kempingową, a następnie, że przyczepa jest zarejestrowana. Kwestia nieustalenia w sposób poprawny wymiarów przyczepy sygnalizowana już jednak była w zażaleniu (skarżący podali wymiary 3,50 m x 10,00 m), w piśmie z 5 września 2022 r. (zarzucili w nim wręcz niewykonanie pomiarów) i skardze do sądu. Rzeczą więc organu odwoławczego, a także sądu w trakcie kontroli legalności zaskarżonego postanowienia było odniesienie się do tej kwestii. Realizowane w skardze kasacyjnej w ramach trzech zarzutów procesowych naruszenia zarówno art. 141 § 4 P.p.s.a., jak i przepisów procedury administracyjnej: art. 7, art. 68, art. 77 K.p.a. (bez powiązania ich z przepisami normującymi postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej, w tym przede wszystkim z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.) ocenić należy jako niemające istotnego wpływu na finalny wynik sprawy. Zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. jedynie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ i to istotny na wynik sprawy, stanowi usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej. Ostatecznie wszak przyjął Sąd, akceptując stanowisko organu odwoławczego, że obiekt w stosunku do którego prowadzono postępowanie nie jest budynkiem, zatem kwestia czy powierzchnia zabudowy (iloczyn długości i szerokości) tego obiektu przewyższa 35 m² nie ma żadnego znaczenia dla wyniku sprawy. Przepisy prawa budowlanego nie uzależniają uznania takiego obiektu budowlanego za tymczasowy i jego realizacji od spełnienia warunku określonej powierzchni. Dalsze zarzuty procesowe odniesione do gromadzenia i oceny materiału dowodowego nie są uzasadnione. Z ustaleń poczynionych na oględzinach poprzedzających wydanie zaskarżonego postanowienia, utrwalonych w protokole z tej czynności i dołączonej dokumentacji fotograficznej, wynika sposób posadowienia obiektu na gruncie - opiera się na ramie stalowej i kołach. Obiekt posiada konstrukcję drewnianą (obity jest boazerią) i zadaszenie, podłączony jest do instalacji wodnej i elektrycznej (podczas pierwszych oględzin brak było kół, przyczepa opierała się zaś na bloczkach betonowych, dodatkowo obiekt wyposażony był w instalację kanalizacyjną - podłączenie do bezodpływowego zbiornika na ścieki). Tych ustaleń wnoszący skargę kasacyjną nie zdołali podważyć. Wbrew zarzutowi pełnomocnika z faktu, że obiekt wyposażony jest w instalację fotowoltaiczną Sąd nie wyprowadził wniosku, iż z tego powodu stanowi obiekt budowlany. Uwaga odnośnie tej instalacji poczyniona została jedynie na poparcie tezy, że do obiektu doprowadzona jest energia elektryczna i m.in. dlatego służy celom rekreacyjnym. Sąd miał również w polu widzenia, że skarżący okazali dowód rejestracyjny przyczepy specjalnej - kempingowej, nie twierdzi również, że utraciła ona możliwość przemieszczenia w inne miejsce, przede wszystkim w celach komunikacyjnych. Trafnie jednak uznał, że obiekt w stosunku do którego wszczęto postępowanie w dłuższym okresie czasu jest usytuowany na działce (jego istnienie stwierdzono już podczas pierwszych oględzin) i pełni funkcję mieszkalną (rekreacyjną). Spełniał zatem warunki do uznania go w dacie podjęcia zaskarżonego postanowienia za obiekt budowlany. Nie znajduje usprawiedliwienia także zarzut odniesiony do art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 75 § 1 i art. 84 § 1 K.p.a. przez nieprzeprowadzenie w postępowaniu administracyjnym dowodu z opinii biegłego. Przepis art. 84 § 1 K.p.a. umożliwia organowi zwrócenie się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii, a może to nastąpić w sytuacji, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Po pierwsze, przepis ten ma charakter fakultatywny i zależy od uznania organu prowadzącego postępowanie, na co wskazuje użyty w tym przepisie zwrot "może". Po drugie, nie zwalnia on organu administracji od obowiązku czynienia ustaleń faktycznych i dopiero wówczas, gdy w sprawie zajdzie konieczność pozyskania specjalistycznych wiadomości, organ winien zwrócić się do biegłego o wydanie takiej opinii. Brak jest natomiast obowiązku po stronie organu przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego celem zweryfikowania ustaleń poczynionych w sprawie. Zdaniem NSA zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do poczynienia przez organ administracji ustaleń, umożliwiał organowi dokonanie swobodnej oceny tego materiału i ustalenie właściwej podstawy faktycznej, dlatego nie zachodziła potrzeba korzystania z opinii specjalistycznej biegłego, czy "przyczepa zlokalizowana na działce skarżących jest przyczepą, która może poruszać się po drodze publicznej". Okoliczność, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się do postawionego w skardze zarzutu, chociaż stanowi to naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a., to jednak w świetle całokształtu rozważań tego sądu nie może zostać uznane za mające wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, wobec niepodważenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, za chybiony uznać należało zarzut materialnoprawny naruszenia art. 3 pkt 5 p.b. także przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu. Jak już wskazano na wstępie, zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje kontroli instancyjnej w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (przesłanki nieważności w niniejszej sprawie nie zachodzą). Wobec braku przytoczenia w skardze kasacyjnej dalszych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny nie może wypowiedzieć się odnośnie innych wyłaniających się w sprawie zagadnień rozważanych przez Sąd pierwszej instancji. Dotyczy to przede wszystkim stosowania przez organ nadzoru budowlanego trybu legalizacyjnego (art. 48 ust. 1 pkt 1 i n. p.b.) wskutek przyjęcia, że realizacja przedmiotowego obiektu wymagała wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 p.b.), a także określenia w sposób stanowczy w pkt 3 zaskarżonego postanowienia wysokości opłaty legalizacyjnej, zamiast zamieszczenia, zgodnie z art. 48 ust. 3 p.b., informacji o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej, na co zwrócono uwagę w końcowej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.