II OSK 2094/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 10 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M.F. i G.F. o wstrzymanie wykonania decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 9 stycznia 2017 r. nr WOK.7721.182.2016.KBoj w sprawie ze skargi kasacyjnej M.F. i G.F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Go 141/17 oddalającego skargę M.F. i G.F. na decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego i wykonania określonych robót budowlanych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2017 r. nr [...]

Wyrokiem z 6 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę M.F. i G.F. (dalej jako "skarżący") na decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego i wykonania określonych robót budowlanych. Od powyższego wyroku skarżący wnieśli skargę kasacyjną. W treści skargi kasacyjnej skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że skarżący nie uprawdopodobnili zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak precyzyjnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). Tylko prawidłowo uzasadniony wniosek może zostać rozpoznany zgodnie z intencją strony, bowiem brak uzasadnienia czy też uzasadnienie niepełne, lakoniczne nie pozwala na ocenę, czy opisane powyżej przesłanki w danej sprawie zachodzą. Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie, a obowiązek w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie w treści skargi kasacyjnej skarżący wskazali jedynie, że istnieje możliwość zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków, nie wyjaśnili natomiast na czym te skutki miałyby polegać. Skarżący zauważyli, że w wyniku postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego skargą kasacyjną prawdopodobna jest sytuacja, w której organ I instancji ponownie rozstrzygnie sprawę, pomimo toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Zaskarżona decyzja Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2017 r. jest decyzją kasacyjną. Oczywistym następstwem przyjęcia przez ustawodawcę zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jest w takiej sytuacji możliwość ponownego wydania przez organ I instancji decyzji w sprawie. Nie oznacza to jednak, że decyzja ta z samej swojej istoty wywoła nieodwracalne skutki lub doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody. Stąd też wniosek skarżących nie mógł zostać uwzględniony. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.