II OSK 2092/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant: starszy asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 1332/22 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 29 lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 1332/22, oddalił skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 29 lipca 2022 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia lokalizacji celu publicznego. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej X Sp. z o.o. wraz WLZ oraz kanalizacją kablową o oznaczeniu STW 7001_E, w skład której wchodzić będą następujące elementy: 1. stalowa wieża kratowa o wysokości 56 m n.p.t.; 2. 3 anteny sektorowe i 6 anten radiolinii (wymienione w tabeli 2); 3. urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo - odbiorcze zlokalizowane w szafach aparaturowych posadowionych u podnóża wieży (poziom gruntu); 4. drogi kablowe łączące urządzenia sterujące antenami; 5. ogrodzenie zabezpieczające przed dostępem osób niepowołanych; 6. instalacja zasilająca i odgromowa. Inwestycja ma być realizowana na działce nr [...] w miejscowości J. gm. P., a powierzchnia do zainwestowania ma obejmować około 144 m2. Na terenie objętym planowaną inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Po uprzednim uchyleniu przez Kolegium pierwszej decyzji uwzględniającej wniosek, Wójt Gminy P. decyzją z dnia 25 sierpnia 2021 r. ponownie ustalił na rzecz Spółki lokalizację wnioskowanej inwestycji celu publicznego. Decyzją z dnia 20 grudnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uchyliło opisaną wyżej decyzję Wójta i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu sprzeciwu Spółki wyrokiem z dnia 10 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 144/22, uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę, organ II instancji został zobligowany do weryfikacji legitymacji procesowej podmiotu wnoszącego "odwołanie". Następnie, w zależności od wyniku tej weryfikacji, do umorzenia postępowania odwoławczego (w razie weryfikacji negatywnej), albo powtórnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie (w przypadku weryfikacji pozytywnej), w miarę potrzeby w niezbędnym zakresie dokonując dodatkowych ustaleń oraz ewentualnych uzupełnień materiału dowodowego. Decyzją z dnia 29 lipca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia 25 sierpnia 2021 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, M. S. podniosła, że Sąd rozpoznając sprzeciw wypowiada się jedynie co do zasadności zastosowania art 138 § 2 K.p.a., a więc kwestii proceduralnych, stąd nie może odnosić się merytorycznie w zakresie podnoszonym w skardze, co wynika z art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 259) - dalej: "P.p.s.a.". Wobec tego wskazana ocena prawna Sądu wyrażona w wyroku z dnia 10 maja 2022 r. nie miała mocy wiążącej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Jak podniesiono w uzasadnieniu, stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem niezbędnym dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych, co oznacza, że wpisuje się ona w zakres pojęciowy sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 733) – dalej: "ustawa o wspieraniu rozwoju", "infrastruktura techniczna" to każdy element infrastruktury lub sieci, który może służyć do umieszczenia w nim lub na nim elementów infrastruktury lub sieci telekomunikacyjnej, nie stając się jednocześnie aktywnym elementem tej sieci telekomunikacyjnej, taki jak rurociągi, kanalizacja, maszty, kanały, komory, studzienki, szafki, budynki i wejścia do budynków, instalacje antenowe, wieże i słupy, z wyłączeniem wskazanym w treści tego przepisu, natomiast zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1899) - dalej: "u.g.n.", przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z orzecznictwa wynika, że treść przywołanych przepisów jednoznacznie wskazuje, że wieża telekomunikacyjna, jako obiekt realizowany w ramach rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, stanowi szczególny rodzaj infrastruktury technicznej. Powyższe, w ocenie Sądu Wojewódzkiego, prowadzi do wniosku, że to ocena przesłanek i charakter planowanej do realizacji inwestycji przesądza, czy jest to inwestycja celu publicznego. Bez znaczenia dla kwalifikacji danej inwestycji do inwestycji celu publicznego jest rodzaj podmiotu, który tę inwestycję będzie realizował. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, prawidłowo Kolegium odniosło się w sprawie do aspektów wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowanych, do której mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1094 ze zm.) - dalej: "u.o.i.ś.". Słusznie też wywiodło, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny stwierdzono na podstawie art. 63 ust. 1 ww. ustawy. Analiza wniosku i dołączona dokumentacja nie dała podstaw do zaliczenia planowanego przedsięwzięcia, dla którego wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Sąd Wojewódzki za niezasadne uznał również zarzuty skargi dotyczące konieczności uwzględnienia maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Sąd ten wyjaśnił, że nie można ze względu na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 7 listopada 2022 r. o sygn. akt III OPS 1/22, powoływać się na orzecznictwo, którego treść z uwagi na ww. uchwałę, zdezaktualizowała się. Sąd pierwszej instancji za prawidłowe uznał stanowisko Kolegium, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego spełnia kryteria i warunki określone w art. 53 ust. 3 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 503, ze zm.) – dalej: "u.p.z.p.". Nie budzą wątpliwości parametry lokowanej inwestycji, które podano w sentencji decyzji oraz zgodność deklarowanego zamierzenia inwestycyjnego z treścią wniosku inwestora. Wobec niestwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego wskazanych w skardze oraz wniosku dopuszczonego do udziału w postępowaniu [...] Stowarzyszenia [...] oraz wobec braku naruszeń które powinny zostać uwzględnione z urzędu, Sąd – na podstawie art. 151 P.p.s.a. – orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. S. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzuciła naruszenie: 1) art. 79 ust 1 Konstytucji RP w związku z § 2 ust 1 pkt 7 oraz § 3 ust 8 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w powiązaniu z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez przywołanie w wyroku przepisów, w których takie jednostki prawne nie istnieją, ponieważ przepis posiada jeszcze litery. 2) art. 141 § 4 oraz 3 § 1, 174 pkt 2 P.p.s.a. poprzez dokonanie oceny decyzji z pominięciem wyrażeń ustawowych, o których mowa w u.p.z.p. i tym samym nie wiadomo, na czym polega ochrona ładu przestrzennego, jak zdefiniowano pojęcia środowiska, dóbr kultury współczesnej oraz na czym polega ochrona interesu osób trzecich. 3) art. 54 pkt 2 lit a, b, d u.p.z.p. w powiązaniu z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez nie dokonanie ich oceny. 4) art. 52 ust 2 pkt 1 u.p.z.p. w powiązaniu z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez nie określenie obszaru, na jaki inwestycja będzie oddziaływać, ponieważ ustawodawca nie ograniczył go do jakichkolwiek norm tylko do zasięgu (lokalny lub ponad lokalny). Ponadto zdaniem ustawodawcy istnieje obowiązek uwzględnienia zasięgu oddziaływania pola elektromagnetycznego w środowisku oraz w odniesieniu do stref środowiska pracy. 5) § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie w powiązaniu z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez nie wskazanie obszaru oddziaływania strefy pośredniej oraz zagrożenia. 6) art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 52 ust 2 pkt 1 u.p.z.p. w powiązaniu z art. 174 pkt 1 oraz 2 P.p.s.a. poprzez nie wskazanie przepisów prawa materialnego oraz sporządzenie do nich uzasadnienia, z których wynikałoby jak ustalono obszar oddziaływania inwestycji z określeniem terenu, na który ma oddziaływać (lokalnie czy też ponad lokalnie). 7) art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 54 pkt 2 Iit. a, b, d u.p.z.p. w powiązaniu z art. 174 pkt 1 oraz 2 P.p.s.a. poprzez zaniechanie ich pełnej oceny, tym bardziej, że z decyzji nie wynika, na czym ma polegać ochrona środowiska, ochrona interesu osób trzecich dla inwestycji. Powyższe uchybienia miały, zdaniem autora skargi kasacyjnej, istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku do ponownego i rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zasądzenie na rzecz skarżącej od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano. O uwzględnienie skargi i podniesionej w niej argumentacji wnieśli, w imieniu dopuszczonych do postępowania stowarzyszeń: Przewodniczący [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] i Prezes Polskiego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Należy uznać za wadliwy sposób sformułowania zarzutów skargi poprzez powiązanie naruszenia wskazanych w petitum przepisów postępowania i prawa materialnego z art. 171 pkt 1 lub 2 P.p.s.a. Może to bowiem oznaczać, że przepis ten także miał być jedną z naruszonych regulacji. Tymczasem jak podniesiono wyżej przepis art. 174 P.p.s.a. określa podstawy skargi kasacyjnej i nie mógł być naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia art. 79 ust 1 Konstytucji RP w związku z § 2 ust 1 pkt 7 oraz § 3 ust 8 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, powiązanych z zarzutem uchybienia art. 141 § 4 i art. 3 § 1 P.p.s.a., należy stwierdzić, że nie mogą one podważyć prawidłowości zaskarżonego wyroku. Skarżąca kasacyjnie twierdzi, że uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zawiera wskazania konkretnych jednostek redakcyjnych prawa materialnego pod kątem jej oddziaływania na środowisko, co ma prowadzić do naruszenia standardu uzasadnienia wyroku oraz w konsekwencji utrudniać ewentualne wniesienie skargi konstytucyjnej. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39). Za jego pomocą nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu, co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji do zarzucania błędnego rozstrzygnięcia sprawy Sąd pierwszej instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami; wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku z jakich powodów stanowisko skarżącej nie zasługiwało na uwzględnienie. W szczególności Sąd pierwszej instancji wskazał przepisy P.p.s.a. regulujące granice kontroli sądowoadministracyjnej, przywołał przepisy u.p.z.p. określające instytucję decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, odwołał się przy tym do postanowień art. 6 u.g.n., jak również omówił regulacje rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. III OPS 1/22 (ONSAiWSA 2023 r., Nr 1, poz. 1). Uzasadnienie wyroku zawiera także stanowisko co do tego, czy planowana stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko oraz czy w dokumentacji inwestora zostały przedstawione parametry niezbędne do oceny wpływu inwestycji na środowisko. Tok tej argumentacji jest czytelny i pozwala na pełną kontrolę kasacyjną zaskarżonego orzeczenia. Zresztą jak pokazuje lektura skargi kasacyjnej, postawione w jej petitum zarzuty, a także ich uzasadnienie dobitnie dowodzą, że stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone zostało w sposób na tyle zrozumiały, iż pozwoliło skarżącemu kasacyjnie na polemikę i jego negowanie. Polemika ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji nie może jednak usprawiedliwiać zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Nie można też podzielić zarzutu skargi, że w wyroku przywołano przepisy, w których nie istnieją jednostki prawne, i że utrudnia to skarżącej formułowanie zarzutów, w tym do ewentualnej skargi konstytucyjnej. Nie wskazuje jednak, jakie znaczenie miałoby to mieć dla oceny legalności zaskarżonego wyroku. Konstytucyjne prawo do wniesienia skargi konstytucyjnej nie oznacza, że uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego ma zawierać pełny katalog wszystkich przepisów, jakie mają potencjalny związek ze sprawą. Wystarczające jest przedstawienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i motywów, którymi Sąd się kierował. W rozpoznawanej sprawie wymóg ten został spełniony. Ponadto, co istotne, skargę konstytucyjną można wnieść od orzeczenia ostatecznego (art. 79 ust. 1 Konstytucji), przez co należy rozumieć sytuację, w której skarżący wyczerpał drogę prawną, więc nie przysługuje mu już żaden zwyczajny środek prawny pozwalający na zweryfikowanie orzeczenia. Stanowisko Sądu Wojewódzkiego koresponduje ze stanowiskiem organów, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie niż wskazany przez inwestora w karcie przedsięwzięcia, czy dokumentacji projektowej. Wskazuje się przy tym, że podane przez inwestora parametry, m.in. układ i nachylenie anten, są wiążące zarówno dla organów, jak też inwestora, na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji (por. uzasadnienie uchwały NSA sygn. III OPS 1/22; wyroki NSA: z dnia 8 marca 2023 r. sygn. II OSK 2263/19, LEX nr 3558982; z dnia 9 października 2025 r., sygn. II OSK 826/23, LEX nr 3985512). W przedmiotowej sprawie analiza zasięgów pól elektromagnetycznych oraz poprawności obliczeń parametrów części telekomunikacyjnej projektu stacji w odniesieniu do obowiązujących aktów prawnych w przedmiocie kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia wykazała, że nie kwalifikuje się ono jako przedsięwzięcie mogąco znacząco oddziaływać na środowisko stosownie do parametrów określonych w rozporządzeniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – dalej: "rozporządzenie z 2019 r." w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021 r., poz. 1973, dalej: "P.o.ś.". Trzeba przy tym zaznaczyć, że przepisy regulujące kwalifikację instalacji radiokomunikacyjnych zostały przeniesione z wcześniejszego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 71), do rozporządzenia z 2019 r. bez zmian istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Należy podzielić stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że w obowiązującym stanie prawnym, skoro realizacja inwestycji nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a ponadto żaden przepis prawa nie obliguje inwestora do występowania do innego organu celem uzyskania stwierdzenia istnienia bądź nie obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej, to organ orzekający w sprawie nie może żądać od inwestora przedstawienia maksymalnego oddziaływania urządzeń i wobec braku sprzeczności z przepisami odrębnymi, nie może odmówić wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ nie ma też uprawnień do oceny celowości realizacji inwestycji, ani oceny wybranego miejsca do jej posadowienia, gdyż decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 52 ust 2 pkt 1 u.p.z.p. Skarżąca kasacyjnie twierdzi, że we wniosku nie określono danych charakteryzujących obszar, na jaki inwestycja będzie oddziaływać. Podniesiono przy tym, że zdaniem ustawodawcy istnieje obowiązek uwzględnienia zasięgu oddziaływania pola elektromagnetycznego w środowisku oraz w odniesieniu do stref środowiska pracy. Jak wskazano wyżej w oparciu o wniosek inwestora ustalono i określono w decyzji szczegółowe parametry techniczne inwestycji, obejmujące między innymi konfigurację anten sektorowych, równoważną moc promieniowaną izotropowo dla każdej anteny oraz odległości występowania pól elektromagnetycznych. Z analizy konfiguracji antenowej przedstawionej w dokumentacji wynika, że pole elektromagnetyczne pochodzące od anten sektorowych przedmiotowej stacji o ponadnormatywnych wartościach gęstości mocy nie występuje w miejscach dostępnych dla ludności. Zasadnie podniesiono, że z § 3 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia z 2019 r. wynika, iż równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznacza się dla pojedynczej anteny i to także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Wskazana norma prawna jest przepisem szczególnym w stosunku do § 3 ust. 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia. Ten ostatni przepis ma zastosowanie do wszystkich przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1, których zaliczenie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zależy od określonych w tym przepisie progów. Nie stosuje się jej jednak do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 8, ponieważ w tym przypadku - jak wynika z części końcowej tego przepisu - parametr charakteryzujący przedsięwzięcie w postaci równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, (czyli próg, od którego zależy zaliczenie do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) wyznacza się dla pojedynczej anteny także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Nie przewidziano możliwości sumowania mocy poszczególnych anten jednego przedsięwzięcia. Trzeba też mieć na uwadze zmianę stanu prawnego związaną z wyłączeniem radiolinii, emitującej pola elektromagnetyczne z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071) w ten sposób, że w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) uchylono pkt 7 (§ 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia zmieniającego) oraz w § 3 ust. 1 rozporządzenia uchylono pkt 8 (§ 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia zmieniającego). W konsekwencji dla tego rodzaju przedsięwzięć nie ma aktualnie obowiązku uzyskania, przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zarzut naruszenia art. 54 pkt 2 lit a, b, d u.p.z.p. także nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle powołanej regulacji decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powinna określać warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz ochrony interesów osób trzecich. Analiza zaskarżonej decyzji potwierdza, że wszystkie te elementy zostały w niej określone. Chybiony jest zarzut naruszenia § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Realizacja wnioskowanej inwestycji przebiega w dwóch następujących po sobie etapach, w dwóch różnych postępowaniach toczących się przed różnymi organami. Dopiero w postępowaniu następującym po wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, organ architektoniczno-budowlany ustala dla planowanej inwestycji warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie i ocenia, czy w świetle przepisów Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych do tego prawa możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego rozstrzyga tylko o dopuszczalności realizacji określonego rodzaju inwestycji na danym terenie w świetle zachowania ładu przestrzennego. Trzeba mieć też na uwadze, że normy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie zostały wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, mają zastosowanie do późniejszego etapu inwestycyjnego. Innymi słowy to dopiero projektowany i wznoszony obiekt musi im odpowiadać. Organ wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej. Z tego względu ochrona interesów osób trzecich na etapie określenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania oraz jego zabudowy nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona jak w pozwoleniu na budowę (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. II OSK 1212/11, LEX nr 1291851). W związku z powyższym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 52 ust 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez nie wskazanie przepisów prawa materialnego oraz sporządzenie do nich uzasadnienia, z których wynikałoby jak ustalono obszar oddziaływania inwestycji z określeniem terenu, na który ma oddziaływać. Szczegółowa podstawa materialnoprawna, na której opiera się ocena legalności decyzji, znajduje się w jej uzasadnieniu. Sąd Wojewódzki zasadnie ocenił, że organy prawidłowo zastosowały normy prawa materialnego, odnosząc się do przepisów u.p.z.p., co odpowiada wymogom art. 107 § 3 K.p.a. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.