II OSK 2075/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant asystent sędziego Karol Kowalski po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 30 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Op 153/22 w sprawie ze skargi A.B. na uchwałę Rady Miasta Opola z dnia 30 września 2021 r. nr XLIV/857/21 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 30 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Op 153/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w sprawie ze skargi A.B., dalej także: "skarżący", na uchwałę Rady Miasta Opola, z dnia 30 września 2021 r., Nr XLIV/857/21, dalej także: "uchwała", "Plan", w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie, w którym [...] oraz zasądził od Gminy Opole na rzecz skarżącego A.B. kwotę 797 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia 20 kwietnia 2022 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na uchwałę. Zarzucił naruszenie: 1) art. 2, art. 21 ust. 1-2, art. 32 ust. 1-2 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483); art. 1 Pierwszego Protokołu do Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, art. 140 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1740) oraz art. 6 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 oraz art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977), dalej zwanej: "u.p.z.p." poprzez ich niezastosowanie, co doprowadziło do przekroczenia granic przysługującego Miastu Opole władztwa planistycznego, co doprowadziło do nadmiernego ograniczenia uprawnień skarżącego związanych z prawem własności nieruchomości położonej na terenie objętym planem, a także naruszenia zasady proporcjonalności przez pozbawienie możliwości użytkowania nieruchomości w sytuacji, gdy możliwe było inne rozwiązanie planistyczne związane z zapewnieniem przebiegu [...], niż zaproponowane w planie, takie które uwzględnia zasady należytych proporcji i jest podyktowane racjonalnymi kierunkami gospodarki przestrzennej stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego oraz ładu przestrzennego; 2) art. 71 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j Dz. U. z 2021 r., poz. 1973 ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 ze zm.), dalej w skrócie: "P.o.ś.", poprzez jego niezastosowanie i złamanie zasad zrównoważonego rozwoju, wymagań i dyrektyw wynikających z potrzeby ochrony środowiska wskazujących jakie rozwiązania w zakresie gospodarki przestrzenią mogą być uznane za właściwe z punktu widzenia ochrony środowiska; 3) art. 72 ust. 4 i 5 P.o.ś. "poprzez jego niezastosowanie, tj. sporządzenie opracowania ekofizjograficznego na potrzeby miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Żerkowice I" w Opolu, który nie scharakteryzował poszczególnych elementów przyrodniczych na obszarze objętym planem i ich wzajemnych powiązań"; 4) art. 72 ust. 1 oraz art. 73 ust. 2 pkt 2 P.o.ś. poprzez jego niezastosowanie i nie zapewnienie warunków utrzymania równowagi przyrodniczej racjonalnej gospodarki zasobami środowiska poprzez zaprojektowanie obiektu [...] w sposób, który uniemożliwia przemieszczanie się dziko żyjących nietoperzy; 5) art. 3 pkt 1 w związku z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1098 ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 916 ze zm.), dalej w skrócie: "u.o.p.", w związku z nieuwzględnieniem w kwestionowanej uchwale obowiązku przewidującego ochronę gatunkową nietoperzy zgodnie z pkt. 4 tabeli będącej załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (ogłoszony: Dz.U. z 2016 r. poz. 2183 ze zm.; obecnie: t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2380), dalej jako: "rozporządzenie w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt"; 6) art. 52 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2373 ze zm.; obecnie: t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.) dalej w skrócie: "u.i.ś.o.", poprzez jego niezastosowanie i opracowanie prognozy oddziaływania na środowisko w sposób niestosowny do stanu współczesnej wiedzy i metod oceny; 7) art. 66 ust. 1 pkt 2a w zw. z art. 62 ust. 1 u.i.ś.o. poprzez jego niezastosowanie i doprowadzenie, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, nie zawiera opisu elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym elementów środowiska objętych ochroną; 8) art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez pominięcie, że przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organy planistyczne zobowiązane są do zachowania zgodności postanowień miejscowego planu z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta a ustalenia studium są wiążące przy sporządzaniu planów miejscowych; 9) art. 14 ust. 3 u.p.z.p. przez nie uwzględnianie, że studium jest prawnie określonym instrumentem kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie miasta służącym ustalaniu lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego dla całego obszaru wyznaczonego w studium. Podnosząc te zarzuty skarżący zaskarżył uchwałę w części odnoszącej się do jego nieruchomości, obejmującej działki nr [...] i wniósł o stwierdzenie jej nieważności w części oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 20 maja 2022 r. Prezydent Miasta Opole wniósł odpowiedź na skargę. Zarzucił brak zasadności zarzutów skargi w świetle przywołanych w niej przepisów prawa, jednocześnie wnosząc o oddalenie skargi i zasądzenie od skarżącego na rzecz Prezydenta Miasta Opole kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ przypomniał, że kwestionowany akt prawny był już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 5 kwietnia 2022 r. (sygn. akt II SA/Op 564/21). W ocenie organu, większość stawianych w skardze zarzutów (tj. pkt 2-9) pokrywa się z zarzutami nieuznanymi przez WSA w powołanym orzeczeniu. Wskazał również, że Sąd nie dopatrzył się w powołanej sprawie jakiegokolwiek naruszenia trybu lub zasad uchwalenia planu ani też naruszenia praw i obowiązków ogółu jego adresatów, a następnie szczegółowo odniósł się do instytucji powagi rzeczy osądzonej z art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40 z późn. zm.) dalej zwanej "u.s.g.". Podstawą prawną złożenia skargi do sądu administracyjnego na akt prawa miejscowego jest art. 101 ust. 1 u.s.g. zgodnie z którym, legitymację do złożenia skargi ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Zaakcentował, że skarżący powinien w skardze na uchwałę wykazać naruszenie jego własnych, indywidualnych praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa, a jego interesy prawne powinny być aktualne i istniejące w dniu wniesienia skargi. W ocenie organu, A.B. nie wykazał, aby kwestionowana uchwała w sposób przekraczający granice władztwa planistycznego naruszała jego interesy lub uprawnienia w stosunku do jego nieruchomości, a w przeważającej części stawianych zarzutów (odpowiednio pkt 2-9 skargi) w ogóle nie wykazano istnienia żadnego związku pomiędzy sugerowanymi naruszeniami, a interesem prawnym skarżącego. Organ podkreślił, że w skardze podniesiono kwestię ochrony fauny i flory, ale w żaden sposób nie sprecyzowano jaki wpływ jej ewentualne naruszenie ma na posiadane przez niego prawo własności, a to stanowi podstawę zaskarżenia uchwały do sądu. Skarżący porusza również kwestię ładu przestrzennego, ochrony walorów krajobrazowych, ochrony środowiska, ale - zdaniem organu - podniesione zarzuty nie uzasadniają istnienia legitymacji prawnej do wniesienia skargi. Na rozprawie w dniu 24 stycznia 2023 r. Sąd, postanowieniem podjętym na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., dopuścił szereg dowodów opisanych w protokole rozprawy. Ponadto na rozprawie w dniu 9 maja 2023 r. uwzględnił kolejne wnioski dowodowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uwzględnił skargę. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że w piśmiennictwie i orzecznictwie, do istotnego naruszenia prawa zalicza się naruszenie przez organ gminy podejmujący uchwałę lub zarządzenie, przepisów o właściwości, podjęcie takiego aktu bez podstawy prawnej, wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia aktu, jak również naruszenie przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwały. Na zakres rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej rzutuje kryterium podmiotowe – kryterium legitymacji do złożenia skargi. Legitymację tę określa art. 101 ust. 1 u.s.g., w ten sposób, że jej podstawą jest naruszenie przez akt prawa miejscowego interesu prawnego skarżącego, a nie sam fakt posiadania owego interesu. Powołując się na naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, wnoszący skargę w trybie art. 101 u.s.g. powinien wykazać, że w konkretnym przypadku istnieje związek między jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją a zaskarżoną przezeń uchwałą. Związek ten musi polegać na tym, że uchwała narusza (pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Przepis art. 101 u.s.g. determinuje legitymację skargową, a także - zwłaszcza w przypadku kontroli aktów prawa miejscowego takich jak uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Warunkiem wniesienia skargi jest po pierwsze wykazanie interesu prawnego przez skarżącego, a po wtóre wykazanie, że podjęty akt prawa miejscowego narusza ów interes prawny. W niniejszej sprawie skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności części planu miejscowego dotyczącym uregulowań działki, której jest właścicielem. Oznacza to, że jedynie w części planu obejmującego przedmiot własności strona ma interes prawny, aby żądać kontroli legalności planu. Jeżeli zatem strona wywodzi interes prawny z prawa własności, to stwierdzenie nieważności planu powinno nastąpić co do zasady tylko w odniesieniu do części tego planu dotyczącej nieruchomości strony. Tym samym kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem; w konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Także potencjalne naruszenia procedury planistycznej mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy pozostają w związku z interesem prawnym skarżącego (por. wyrok WSA w Krakowie z 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1037/17, oraz powołane tam orzecznictwo). W tym kontekście trzeba też dostrzegać różnicę między naruszeniem interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego, stanowiącym podstawę legitymacji skargowej, a podstawą do uwzględnienia skargi, w szczególności zaś stwierdzenia nieważności uchwały – ta podstawa zależy jeszcze od czegoś więcej, mianowicie od naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Innymi słowy, naruszenie interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego przesądza o skutecznym uruchomieniu kontroli sądowej, ale samo przez się nie implikuje jeszcze uwzględnienia skargi. Stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może nastąpić – jak stanowi art. 28 ust. 1 u.p.z.p. – tylko w razie stwierdzenia określonych, stypizowanych naruszeń prawa (istotnego naruszenia zasad sporządzania planu, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a także w razie naruszenia właściwości organów). Posiadane przez skarżącego prawo własności nieruchomości położonych w Opolu, geodezyjne działki [...] objęto miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...] w Opolu. Zdaniem WSA w Opolu, stan ten uzasadnia posiadanie przez stronę interesu prawnego w procedurze planistycznej. Sad pierwszej instancji zauważył, że posiadanie tej legitymacji samo w sobie nie przesądza jeszcze o tym, że władcza ingerencja organu planistycznego w tak rozumiany interes prawny nastąpiła z naruszeniem prawa. Ocena dokonywana jest przez pryzmat tak określonego interesu prawnego, w granicach kognicji Sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach. Odnośnie do legitymacji skargowej jednostki jako członka Wspólnoty WSA wskazał na wyrok WSA w Krakowie sygn. akt III SA/Kr 925/04 z dnia 9 listopada 2004 r. zgodnie z którym, legitymację należy wyprowadzić z wspólnotowego charakteru gminy, której członkiem jest skarżący (art. 1 w zw. z art. 101 u.s.g.). W przeciwnym wypadku powstałoby niebezpieczeństwo, że żaden z mieszkańców nie miałby legitymacji do skarżenia. Jak wskazał WSA, ocenę planu w sprawie warunkują także wyroki WSA w Opolu wydane w sprawach: II SA/Op 564/21 z dnia 5 kwietnia 2021 r. i II SA/Op 340/22 z dnia 21 marca 2023 r. ze skarg innych osób fizycznych. Sprawy te mają wpływ na obecne postępowanie w następującym zakresie. W obu oddalono skargi. Zaskarżona uchwała była oceniana w odniesieniu do procedury (trybu sporządzenie planu) i ocena zawarta w sprawie II SA/Op 564/21 jest wiążąca tak dla sprawy II SA/Op 340/22, jak i obecnej. Odnośnie do zasad sporządzania planu takiego związania nie ma. Ustalenia planu mogą być oceniane wielokrotnie, gdyż legitymację czynną mogą mieć różne podmioty, które wykazywać mogą naruszenie interesu prawnego przez normy zapisane w planie. Ponadto o ile w sprawie II SA/Op 564/21 oceniano inne tereny planu, o tyle w sprawie II SA/Op 340/22 nie stwierdzono istotnego naruszenia zapisami planu odnośnie do terenu [...] tyle, że w odniesieniu do innych działek (nieruchomości). Nie oceniano natomiast terenów oznaczonych jako [...]. Sąd I instancji zgodził się ze skarżącym, że powody tak drastycznej ingerencji kwestionowanymi zapisami planu miejscowego w jego prawo własności, z jaką mamy do czynienia w sprawie, dotykającej istoty tego prawa poprzez pozbawienie właściciela części nieruchomość nie odpowiada realizacji zasady proporcjonalności a gmina przekroczyła granice przysługującego jej uprawnienia i w sposób dowolny ograniczyła przysługujące stronie prawo własności. W ramach władztwa planistycznego (jako odmiany władztwa administracyjnego) pojawia się szczególnego rodzaju stosunek administracyjnoprawny, szczególna relacja jednostki (administrowanego) i organu władzy publicznej (administrującego), z założenia oparta na nierównorzędności. Dlatego w ramach tego rodzaju stosunku prawnego szczególnej ochronie powinna zostać poddana sytuacja jednostki. Ingerencja w prawo własności musi znajdować pełne i szczegółowe uzasadnienie w przepisach prawa i stanie faktycznym sprawy. Stanowisko to znajduje oparcie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 7 lutego 2001 r., (sygn. akt K 27/00, OTK 2001, nr 2, poz. 29) wskazał, iż organy gminy właściwe do sporządzenia projektu planu miejscowego i następnie do uchwalenia tego planu, muszą się kierować ogólnymi zasadami określonymi w art. 1 ust. 1 i 2 u.p.z.p. przepisami innych ustaw regulującymi określone sprawy szczegółowe z zakresu gospodarki przestrzennej oraz przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Sądu pierwszej instancji, fakt przyznania gminie władztwa planistycznego uprawniającego do decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu, nie stoi jednocześnie w sprzeczności z koniecznością uwzględniania racjonalności w działaniu gminy w tym zakresie, realizującej się w przyjmowaniu finalnych, optymalnych rozwiązań planistycznych, a przepis art. 4 ust. 1 u.p.z.p. nie może stanowić legitymacji do nieograniczonej swobody w działaniach planistycznych. Jak ustalił WSA, w toku prac planistycznych ulicę [...] oznaczono najpierw jako [...] a następnie jako [...], a jej dotychczasowe przedłużenie, czyli działkę [...], na potrzeby której przeznaczono pierwotnie "ścięty" narożnik działki skarżącego nr ewid. [...]. Co więcej, droga [...] przebiegająca przez południową część działek skarżącego nr [...] w pierwszym wyłożeniu była przesunięta na północ w stosunku do drogi gruntowej. W celu połączenia terenów planowanych dróg [...], które mogą mieć punkty styczne tylko przez działki skarżącego, w drugim wyłożeniu poszerzono drogę [...] obszarem w kształcie trójkąta od granicy działki skarżącego w stronę zachodnią. W ten sposób część planowanego terenu [...] znalazła się poza obszarem planu, w szczególności wykracza poza teren objęty uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], co stanowi samo w sobie, zdaniem Sądu I instancji, naruszenie zasad i jest to naruszenie istotne w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Według Sądu I instancji, dowodem na brak istotnego uzasadnienia rozwiązań komunikacyjnych planu w części planowanych dróg [...] jest to, że organ nie odsyła do zapisów uchwały (uzasadnienia uchwały) o przystąpieniu do opracowania planu [...], analiz o jakich stanowi art. 14 pkt 5 u.p.z.p., ani uzgodnień i opinii właściwym Zarządów Dróg, czy prognozy oddziaływania na środowisko lub jakiegokolwiek innego dokumentu dokumentacji planistycznej. Natomiast w uzasadnieniu uchwały o planie (str. [...]) motywując nieuwzględnienie uwagi (także skarżącego) odnośnie do nie wydzielenia dróg [...] wskazano, że drogi te pozostawiono ze względu na konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania układu komunikacyjnego [...]. Droga [...] została wyznaczona na działce stanowiącej użytek gruntowy i własność gminy. Przebiega w śladzie istniejącej drogi z miejscowym poszerzeniem wyznaczonym w planie [...]. Natomiast droga [...] stanowi przedłużenie drogi [...] Przedstawiony przez gminę z pozoru logiczny i racjonalny wywód ma jednak, w ocenie WSA, jeden zasadniczy brak, wadę. W toku prac planistycznych nie ustalono w żaden sposób jak wygląda natężenie ruchu i jego przebieg w dotychczasowym kształcie osiedli [...], a jak może on się kształtować po powstaniu nowej planowanej zabudowy, tak co do terenów całego planu, jak i w zakresie terenów przyległych do ul. [...] Sad pierwszej instancji postawił pytanie, dlaczego droga [...] nie jest wystarczającym rozwiązaniem dla ruchu lokalnego [...] przy istnieniu planowanych dróg [...] i bezwzględnie konieczne jest prowadzenie drogi [...] po południowej części jedynego, zalesionego terenu obu osiedli, mogącego być zalążkiem większego obszaru zieleni istniejącej i urządzonej na terenach na południe od [...] i na północny zachód od [...], realizując zapisy Studium oraz dyrektywy u.p.z.p. a w tym wynikające z: art. 1 ust. 1 (zrównoważony rozwój), art. 1 ust. 2 pkt 2 (walory krajobrazowe), pkt 3 (wymagania ochrony środowiska), pkt 7 (prawo własności), pkt 9 (potrzeby interesu publicznego), art. 1 ust. 3 (ważenie interesów), art. 6 ust 1 i ust. 2 pkt 1 (prawo do zagospodarowania terenu zgodnie z planem i decyzją o warunkach zabudowy). Zdaniem Sądu I instancji, będzie to oznaczało degradację środowiska przyrodniczego nie tylko obszaru [...] ale także przyległych grądów i terenów wzdłuż cieków wodnych [...], prawobrzeżnego rowu dopływu [...]. Szczegółowe omówienie znajduje się w "Opisie stanu przyrody ożywionej kompleksu leśnego obrębu [...] z dnia 2 lutego 2021 r. sporządzonym przez dr C.C. a dopuszczonym przez WSA jako dowód na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Jak ustalił WSA w Opolu, teren [...] powinien być chroniony z różnych przyczyn. Przede wszystkim leży w interesie publicznym aby był obszarem przestrzeni publicznej wprowadzającym ład przestrzenny z akcentem na uwarunkowania środowiskowe. Leży bowiem w interesie publicznym aby ten uporządkowany obszar był stałym elementem zrównoważonego rozwoju w rozumieniu art. 3 pkt 50 Prawa ochrony środowiska. W realiach planu jedyny w [...] teren leśny gwarantuje możliwość zaspokojenia potrzeb lokalnej społeczności w zakresie terenów wypoczynku, sportu, rekreacji, ale także jako źródło czystego powietrza. Wobec czego jeżeli przed uchwaleniem planu gmina nie przeprowadziła badań dotychczasowego i przewidywanego natężenia i rozkładu ruchu drogowego pojazdów mechanicznych w obrębie [...], to wszelkie projekty dróg nowego, docelowego układu komunikacyjnego są hipotetycznym założeniem, które może ale nie musi się sprawdzić, a to oznacza, że wbrew twierdzeniom odpowiedzi na skargę zintensyfikowanie połączeń komunikacyjnych przez nowe drogi [...] nie jest dostatecznie uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżący wykazał dowodami dopuszczonymi przez skład orzekający, że wykonanie tych dróg i przeprowadzenie przez południowy skraj terenu [..] doprowadzi do jego oczywistej degradacji naruszając zasady zrównoważonego rozwoju w rozumieniu art. 3 pkt 50 Prawa ochrony środowiska. Przedłożonym przez stronę opiniom i opracowaniom dotyczącym ochrony walorów przyrodniczych i środowiskowych terenu 1ZL i przyległych grądów środkowoeuropejskich organ nie przeciwstawił żadnych dowodów przeciwnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu przyznał skarżącemu rację, że jego uprawnienia jako właściciela nieruchomości zostały przez organ istotnie naruszone, albowiem uchwalony plan miejscowy uniemożliwia dotychczasowe użytkowanie i korzystanie z legalnej zabudowy. Nie sposób poddać kontroli co zadecydowało o takiej treści i kształcie graficznym uchwały odnośnie do układu komunikacyjnego w odniesieniu do działek strony. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Rada Miasta Opola. Wyrok zaskarżyła w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 170 oraz art. 144 w zw. z art. 151 i art. 147 § 1 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977). dalej zwanej: "u.p.z.p." oraz art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40 z późn. zm.) dalej zwanej "u.s.g." poprzez ich niezastosowanie w sprawie i dokonanie przez Sąd pierwszej instancji kontroli zaskarżonego aktu prawa miejscowego zarówno pod względem naruszenia trybu jak i ogólnych, obiektywnych, niezwiązanych stricte z interesem prawnym skarżącego zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy przedmiotowy plan był już przedmiotem kontroli legalności przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w sprawach o sygnaturach II SA/Op 564/21 oraz II SA/Op 340/22; Sąd stwierdził, że nie doszło do naruszenia trybu ani ogólnych zasad przy sporządzaniu przedmiotowego aktu i to stanowisko było dla Sądu wiążące również w niniejszym postępowaniu, co w konsekwencji skutkowało uznaniem Sądu, że w trakcie opracowania zaskarżonej uchwały doszło do naruszeń w aspekcie procedury (trybu) i ogólnych zasad sporządzania miejscowego planu, a to było przyczyną stwierdzenia w części nieważności zaskarżonej uchwały, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 14 ust. 5 i art. 17 w zw. z art. 15 ust. 1 oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p, poprzez ich błędna wykładnie i przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że podczas opracowywania uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwały o uchwaleniu miejscowego planu organ planistyczny, w ramach dokonywanych analiz, ma obowiązek przeprowadzenia badań natężenia ruchu na obszarze w granicach opracowania planu, a następnie odnoszenia się do wyników tych analiz w uzasadnieniu do planu miejscowego, podczas gdy dokonywane na podstawie art. 14 ust.5 u.p.z.p. analizy mają dotyczyć "zasadności przystąpienia do sporządzenia planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, przygotowania materiałów geodezyjnych do opracowania planu oraz ustalania niezbędnego zakresu prac planistycznych", żaden natomiast inny przepis prawa (w tym art. 17 u.p.z.p. odnoszący się do procedury uchwalania planu) nie nakłada na organ planistyczny obowiązku dokonywania takich badań, które de facto właściwe są dopiero na etapie dokonywania opracowań technicznych (przed pozwoleniem na budowę), a nie na etapie sporządzania projektu planu, a już tym bardziej na etapie uchwały intencyjnej (uchwały o przystąpieniu), 3. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151, art. 147 §1 w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. oraz w zw. z art 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), dalej zwanej "P.u.s.a.", a także w zw. z art. 28 ust 1 u.p.z.p. poprzez stwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji nieważności zaskarżonej Uchwały w części, zamiast oddalenia skargi, będące skutkiem niewłaściwej i niedostatecznej kontroli pod względem zgodności z prawem przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, brakiem wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego poprzez pominięcie przez Sąd pierwszej instancji zawartych w dokumentacji prac planistycznych uzgodnień Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu (pisma nr: TZ.4420.11.2.2018-2019 z dnia 23 lipca 2019 r., TZ.4420.11.3.2018-2020 z dnia 28 lutego 2020 r., TZ.4420.11.4.2018-2021 z 24 marca 2021 r.; dokumentacja prac planistycznych str. 507-518), opinii Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Opolu (pisma nr: W00Ś.410.1.37.2019.MO z dnia 8 maja 2019 r., WOOŚ.410.1.15.2021.MO z dnia 10 marca 2021 r.; dokumentacja prac planistycznych str. 463-472), Prognozy oddziaływania na środowisko miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w Opolu (dokumentacja prac planistycznych str. 527-590), a także wyjaśnień pełnomocnika organu składanych na rozprawach oraz w pismach procesowych (pismo nr BU.6721.9.10.2018.KB; BU.KW-00117/22 z dnia 20 maja 2022 r. i pismo nr BU.6721.9.10.2018.MJ; BU.KW-00017/23 z 6 lutego 2023 r.), z których wynikało, że przyjęte rozwiązania projektowe są właściwe pod względem układu komunikacyjnego i właściwe w odniesieniu do wymogów ochrony środowiska, a to w konsekwencji skutkowało przyjęciem przez Sąd, że kwestionowany układ komunikacyjny nie został przez organ wystarczająco uzasadniony, że organ nie wskazał dowodów przeciwnych dowodom skarżącego, nie odesłał do odpowiednich opinii i uzgodnień i w konsekwencji stwierdzeniem w tym zakresie nieważności planu, 4. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 106 § 3 w zw. z art. 106 § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 244 i 245 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 1550 z późn. Zm.), dalej zwanej "K.p.c." oraz w zw. z art. 133 § 1, art. 151 i art. 147 § 1 P.p.s.a. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że przedstawione przez skarżącego opinie i ekspertyzy zawierające dane mające charakter wiadomości specjalnych, branżowych, mogą stanowić dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a., podczas gdy w rzeczywistości stanowią one dowody z opinii biegłych, niedopuszczalne w postępowaniu sądowoadministracyjnym, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania przez Sąd tego przepisu w stosunku do powołanych w treści uzasadnienia wyroku opinii, oparcie rozstrzygnięcia na tychże opracowaniach, błędów w ustaleniach faktycznych Sądu, a to w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia w części nieważności planu zamiast oddalenia skargi, 5. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151, art. 147 § 1 w zw. z art 133 § 1 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. a także w zw. z art 28 ust. 1 u.p.z.p,, poprzez stwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji nieważności zaskarżonej uchwały w części, zamiast oddalenia skargi, będące skutkiem niewłaściwej i niedostatecznej kontroli pod względem zgodności z prawem przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, brakiem wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, tj. treści uchwały Nr XLIV/857/21 Rady Miasta Opola z dnia 30 września 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w Opolu (dokumentacja prac planistycznych str. [...]) oraz załącznika do niej w postaci rysunku planu (dokumentacja prac planistycznych str. [...]), odpowiedzi organu na skargę z dnia 20 maja 2022 r. wraz z załącznikami (pismo nr BU.6721.9.10.2018.KB; BU.KW-00117/22), pisma procesowego organu z dnia 6 lutego 2023 r. wraz z załącznikami (pismo nr BU.6721.9.10.2018.MJ; BU.KW-00017/23), decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu nr UAB.6730.234.2017.JN z dnia 7 grudnia 2017 r. (zmienionej decyzją nr UAB.6730.45.2018.JN z dnia 13 lutego 2018 r.), załączonej przez skarżącego do skargi mapy pochodzącej z zasobów Wojewódzkiego Biura Geodezji i Urządzeń Wodnych, a także wyjaśnień pełnomocnika organu składanych podczas rozpraw, poprzez niewłaściwą ich ocenę, błąd w ustaleniach faktycznych Sądu i nieuzasadnione przyjęcie a priori, że wykonanie podbudowy drogi [...] spowoduje zmianę stosunków wodnych, uszkodzenie drenaży, co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez Sąd pierwszej instancji, że przy sporządzaniu zaskarżonego planu nadużyto władztwa planistycznego gminy i w efekcie do stwierdzenia nieważności uchwały w tym zakresie, 6. mające istotny wpływ na rozstrzygniecie naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151. art. 147 § 1 w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a., w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez stwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji nieważności zaskarżonej uchwały w części, zamiast oddalenia skargi, będące skutkiem niewłaściwej i niedostatecznej kontroli pod względem zgodności z prawem przedmiotowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, brakiem wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego tj. treści uchwały Nr XLlV/857/21 Rady Miasta Opola z dnia 30 września 2021 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w Opolu, uchwały Nr LXVII/1271/18 Rady Miasta Opola z dnia 30 sierpnia 2018 r. oraz załączników do tych uchwał w postaci rysunków, odpowiedzi organu na skargę z dnia 20 maja 2022 r. wraz z załącznikami (pismo nr BU.6721.9.10.2018.KB; BU.KW-00117/22), pisma procesowego organu z dnia 6 lutego 2023 r. wraz z załącznikami (pismo nr BU.6721.9.10.2018.MJ; BU.KW-00017/23), a także wyjaśnień pełnomocnika organu składanych podczas rozpraw, poprzez ich niewłaściwą ocenę, błąd w ustaleniach faktycznych Sądu i niewłaściwe przyjęcie, że z rysunku planu wynika, iż poprzez poszerzenie drogi [...] w drugim wyłożeniu planu do publicznego wglądu doszło do sytuacji, w której część terenu [...] znalazła się poza obszarem objętym uchwałą o przystąpieniu, co zdaniem Sądu "stanowi naruszenie zasad i jest to naruszenie istotne w rozumieniu art 28 ust 1 u.p.z.p." podczas, gdy w rzeczywistości do takiego przekroczenia granic opracowania planu wyznaczonych uchwałą Nr LXVII/1271/18 Rady Miasta Opola z dnia 30 sierpnia 2018 r. nigdy nie doszło, wobec czego nie można stwierdzić, że organ planistyczny naruszył zasady sporządzania planu, 7. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2023 r. poz. 1610), dalej zwaną "K.c." w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że ingerencja miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na określonym terenie w zakresie przyrody ożywionej (fauny i flory], niezwiązanej bezpośrednio z wykonywaniem prawa własności przez właściciela nieruchomości leżącej na tym obszarze, może stanowić naruszenie interesu prawnego bądź uprawnienia tego właściciela stanowiących podstawę do zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego, a w konsekwencji do możliwości stwierdzenia przez sąd na tej podstawie nieważności miejscowego planu, 8. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie naruszenie przepisów postępowania tj. art. 151, art. 147 § 1 w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 P.p.s.a, oraz w zw. z art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a., a także w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez dokonanie kontroli zaskarżonego aktu prawa miejscowego nie tylko pod względem legalności, ale także pod względem celowości ustalonego w nim sposobu zagospodarowania terenów (w sposób nieuzasadniony rozważając wręcz propozycje innych rozwiązań urbanistycznych, niezwiązanej bezpośrednio z interesem prawnym skarżącego zasadności wkraczania planu w świat przyrody ożywionej, jak również pod względem subiektywnego interesu faktycznego skarżącego, co skutkowało błędnym przyjęciem przez Sąd pierwszej instancji, że organ planistyczny nadużył przysługującego mu władztwa planistycznego, plan jest niezgodny z prawem i w konsekwencji do stwierdzenia w części jego nieważności. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, wniosła o: 1) na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu, ewentualnie, na podstawie art. 188 P.p.s.a, w razie uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona na podstawie akt postępowania: o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie i oddalenie w całości skargi skarżącego z dnia 20 kwietnia 2022 r. na przedmiotową uchwałę; 2) na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Pismem z dnia 26 września 2023 r. skarżący wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną. Jednocześnie działając na podstawie: 1) art. 179 P.p.s.a. we wniesionej odpowiedzi na skargę składam wniosek o jej oddalenie na podstawie art. 184 P.p.s.a. ze względu na brak usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia oraz wobec tego, że wyrok odpowiada prawu; 2) art. 203 pkt 2 P.p.s.a. wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania za drugą instancję oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; 3) art. 176 § 2 P.p.s.a. wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Pismem z dnia 26 października 2023 r. skarżący na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. wniósł o dopuszczenie dowodu z: 1) dokumentu urzędowego decyzji Pozwolenia Wodnoprawnego z dnia 22.06.2023 r. znak. GL.ZUZ.4210.407.2022.MSZ Dyrektora Zarządu Zlewni w Opolu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w sprawie zezwolenia na wykonanie koniecznych dodatkowych urządzeń wodnych instalacji filtrująco — rozsączającej na terenie działki nr [...] ze względu na wysoki stan wód i zalewanie i podmakanie nieruchomości, celem planowanych do wykonania urządzeń wodnych lub robót jest poprawa stanu wód gruntowych na działce inwestora w okresach wzmożonych opadów atmosferycznych i wyższych stanów wód gruntowych; 2) odpowiedzi Miasta Opola znak. OŚR.6122.2023.AP z dnia 21.09.2023 r. na zawiadomienie o zlokalizowaniu na terenie działki nr [...] siedliska żerowania ropuchy zielonej — gatunku będącego pod ochroną prawną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 170 P.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie wiążącej oceny prawnej zawartej w wyrokach sądów administracyjnych odnoszących się do zaskarżonego Planu miejscowego. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 grudnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1881/22, podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, z dnia 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Op 564/21, w sprawie ze skargi [...] na uchwałę Rady Miasta Opola z dnia 30 września 2021 r., Nr XLIV/857/21 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczące zakresu interesu prawnego uzasadniającego wniesienie skargi na wskazaną uchwałę. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, opierając się na aktach sprawy, w skardze wniesionej w sprawie II SA/Op 564/21, skarżący zarzucili: 1) naruszenie wymagań ładu przestrzennego poprzez poprowadzenie drogi 2KDL środkiem osiedla domków jednorodzinnych, 2) naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., tj. walorów krajobrazowych, poprzez niszczenie dębowego lasu oraz zalesienia wokół Potoku Prószkowskiego, 3) naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. tj. wymagań ochrony środowiska, poprzez przeprowadzenie drogi przez obszary z gatunkami chronionymi roślin i zwierząt, 4) naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 u.p.z.p., tj. walorów ekonomicznych przestrzeni oraz prawa własności, poprzez przeprowadzenie drogi przez środek osiedla powodujące częściowe i całkowite wywłaszczenia włącznie z planami wyburzenia domów, budynków lub budowli już istniejących, 5) naruszenie art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 6 ust. 1 u.p.z.p., poprzez niedozwoloną ingerencję organów samorządu terytorialnego w prawo własności powodujące częściowe i całkowite wywłaszczenie włącznie z planami wyburzenia domów, budynków lub budowli już istniejących. Naczelny Sąd Administracyjny zaaprobował w omawianym wyroku stanowisko Sądu pierwszej instancji, według którego, w granicach interesu prawnego skarżących mieścił się zarzut naruszenia wymagań ładu przestrzennego poprzez poprowadzenie drogi [...] środkiem osiedla domków jednorodzinnych, przy czym w powiązaniu z tym zarzutem rozpoznaniu podlegały zagadnienia związane z władztwem planistycznym, a co za tym idzie ochrona prawa własności, a także zagadnienia związane z uzasadnieniem dla układu komunikacyjnego, w ramach którego ograniczono prawo własności skarżących do działek przeznaczonych pod drogi lub przylegających do terenów przeznaczonych pod drogi. Natomiast zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pozostałe zarzuty skarżących wykraczały poza możliwe granice rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej. Brak było bowiem możliwości powiązania ich z interesem prawnym skarżących, a w konsekwencji z naruszeniem ich interesu prawnego. Pozostałe zarzuty skargi dotyczyły bowiem nieruchomości stanowiących własność innych podmiotów, niż skarżący. Kwestionowane rozwiązania Planu dotyczyły nieruchomości znajdujących się w znacznej odległości od nieruchomości skarżących. Skoro związek pomiędzy zarzutami a naruszeniem interesu prawnego skarżących nie występował, to Sąd nie miał podstaw do formułowania oceny legalności uchwały pod kątem takich zarzutów. W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie, jest to zgodne z powszechnie akceptowanym poglądem orzecznictwa, że skarga na uchwałę z art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru skargi powszechnej, co oznacza, że nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem, jak również ewentualny stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała nie narusza chronionego indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu skarżącego. Wobec tego, sąd kontroluje zarzuty skargi tylko w takim zakresie w jakim wykazane zostało, że uchwała narusza interes prawny skarżącego. Jeśli uchwała narusza interesy prawne innych osób poprzez wprowadzane regulacje, to tylko te osoby będą wyłącznie uprawnione do skutecznego wniesienia skargi na taką uchwałę. Każda w zakresie naruszonego, własnego interesu prawnego. Utożsamiając swoje stanowisko w zakresie wykładni art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z rozumieniem tej normy przedstawionym w omawianym wyroku NSA oraz wyroku WSA w Opolu z dnia 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Op 564/21, podkreślić należy, że wypowiedź ta, jako sformułowana w odniesieniu do tego samego Planu miejscowego, jest wiążąca w niniejszej sprawie z mocy art. 170 P.p.s.a. Związanie to polega na tym, że wszelkie zarzuty skarżącego w niniejszej sprawie, dotyczące kwestii podnoszonych w zarzutach nr 2-5 skargi złożonej w sprawie II SA/Op 564/21, mogą być przedmiotem merytorycznej oceny tylko w takim zakresie w jakim dotyczą interesu prawnego skarżącego. Zauważyć można, że w niniejszej sprawie odnosi się to do wiążącej poprzedniej wypowiedzi Sądów w zakresie ochrony walorów krajobrazowych, poprzez niszczenie dębowego lasu oraz zalesienia wokół Potoku Prószkowskiego, naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. tj. wymagań ochrony środowiska, poprzez przeprowadzenie drogi przez obszary z gatunkami chronionymi roślin i zwierząt oraz naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 u.p.z.p., tj. walorów ekonomicznych przestrzeni oraz prawa własności, poprzez przeprowadzenie drogi przez środek osiedla. W związku z tym od razu skonstatować trzeba, że Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie naruszył art. 170 P.p.s.a., a w konsekwencji także art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Nie kwestionując legitymacji skarżącego wynikającej z tytułu własności do działek ewidencyjnych nr [...], jako sprzeczne z wiążącym stanowiskiem wyrażonym w powołanych wyżej wyrokach WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 564/21 i Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II OSK 1881/22, należy uznać stanowisko, według którego, legitymację procesową skarżącego należy wyprowadzić z wspólnotowego charakteru gminy. Niezależnie od związania ocenami wyrażonymi w odniesieniu do zaskarżonego Planu, stwierdzić należy, że skarga na plan miejscowy w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis (por. wyrok TK z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt SK 76/06, OTK-A 2008/7/121; postanowienie NSA z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt II OSK 2351/13; wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 705/17; wyrok NSA z dnia 5 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2164/18; wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 268/18). O ile zatem merytoryczna kontrola uchwały w przedmiocie planu miejscowego, zaskarżonej w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem, o tyle uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2992/14; wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1973/14; wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 268/18). Chodzi o to by w ramach pewności obrotu prawnego, zapobiegać podejmowanym przez osoby niezainteresowane prawnie, próbom kwestionowania aktów, które to akty jednostek samorządu terytorialnego nie są podważane przez osoby zainteresowane (patrz: wyrok NSA z dnia 22 października 2021 r., sygn. akt II OSK 1011/21). Odnosząc się do argumentacji Sądu pierwszej instancji w zakresie szerokiego rozumienia legitymacji skargowej wynikającej z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, uwarunkowanego konstytucyjnym prawem do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) odnotować trzeba, że przywołany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pogląd, przedstawiony w Komentarzu do ustawy o samorządzie gminnym, wydanie z 2007 r., nie znalazł aprobaty w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego. W powołanym wyżej wyroku z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt SK 76/06, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 101 ust. 1 ustawy, ściśle związany z przyjętą powszechnie przez sądy wykładnią, zgodnie z którą prawo do zaskarżania uchwał i zarządzeń podjętych przez organ gminy ma każdy, kto wykaże się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym, wynikającym z określonej normy prawa materialnego - jest zgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji. Zauważyć nadto można, że w późniejszym wydaniu "Ustawy o samorządzie gminnym. Komentarz", pod red. P. Chmielnickiego, LexisNexis 2013, autor fragmentu oznaczonego nr 3.7, przedstawił pogląd zbieżny ze stanowiskiem zajętym w wyroku TK z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt SK 76/06. Pogląd ten jest wyrażony także w komentarzu "Ustawa o samorządzie gminnym", pod red. P. Chmielnickiego, WKP 2022, pkt 7.1. W związku z tym, nie mogły być merytorycznie badane okoliczności związane z przeznaczeniem terenów do których skarżący nie ma tytułu prawnego, które to przeznaczenie zdaniem Sądu pierwszej instancji, oznaczać będzie degradację środowiska przyrodniczego obszaru [...]. Interesu prawnego skarżącego nie dotyczą także podnoszone przez skarżącego zagadnienia z zakresu ochrony korytarzy ekologicznych oraz ochrony nietoperzy, a także innych przywołanych przez Sąd pierwszej instancji zagadnień przyrodniczych i środowiskowych, opartych na dowodach z ekspertyz dopuszczonych jako dowody w trakcie rozprawy. Warto odnotować, że według niepodważonych przez skarżącego twierdzeń Gminy, droga [...]położona jest w odległości ok. [...] m od ciągu ekologicznego [...]. Nie ma także podstaw do przyjęcia, że o naruszeniu ma świadczyć wycinka drzew projektowana w śladzie ulicy [...]. Jest to ulica położona poza obszarem Planu, w odległości około 200 m., a ustalenia Planu miejscowego [...] nie zakładają wycinki, ale ochronę istniejącego szpaleru drzew. Okoliczności te zostały, niezależnie od zobrazowania terenu objętego ustaleniami Planu miejscowego oraz terenów położonych poza granicami przedmiotowego Planu, w dokumentacji planistycznej, przedstawione na Rysunku "Położenie nieruchomości Skarżącego wobec istotnych elementów środowiska przyrodniczego i obowiązujących planów miejscowych", który to Rysunek stanowi załącznik do skargi kasacyjnej. Niezależnie od tego, za naruszenie art. 106 § 3 P.p.s.a. uznać należy dopuszczenie dowodów z opinii i ekspertyz mających charakter specjalistyczny. Nie oznacza to, że kwestie przyrodnicze i środowiskowe nie mają znaczenia dla oceny zgodności zaskarżonej uchwały z prawem. Zbadanie, czy ograniczenie prawa własności skarżącego do działek nr [...] poprzez przeznaczenie części tych działek na cele drogowe [...] stanowi przekroczenie władztwa planistycznego, jest uwarunkowane m.in. tym, czy jest elementem układu komunikacyjnego uzasadnionego w świetle koncepcji planistycznej. Warunkiem wstępnym przyjęcia, że pozbawienie skarżącego własności części ww. działek nie jest przejawem dowolnego działania Gminy, jest ustalenie, że koncepcja urbanistyczna została przyjęta na podstawie materiałów planistycznych wymaganych w procedurze planistycznej. W związku z tym odnotować należy, że w trakcie procedury planistycznej uzyskano opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 8 maja 2019 r., Prognozę oddziaływania na środowisko projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w Opolu oraz uzgodnienia Miejskiego Zarządu Dróg w Opolu z dnia 23 lipca 2019r., 28 lutego 2020 r., 24 marca 2021 r. Konieczne jest przy tym podkreślenie, że prawomocne oddalenie skargi w sprawie II SA/Op 564/21 skutkuje tym, że z mocy art. 101 ust. 2 u.s.g. wiążąca jest ocena o braku naruszeń trybu uchwalania Planu w razie ponownego zaskarżenia tej samej uchwały. Natomiast jako ocenę prawną wiążąca z mocy art. 170 P.p.s.a. należało uznać wypowiedź zawartą w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 20 grudnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1881/22, że utworzenie bezpiecznego układu drogowego, odpowiadającego potrzebom dotychczasowych mieszkańców tego terenu jak i jego przyszłym mieszkańcom wobec planowanej zabudowy mieszkaniowej, uzasadniało ograniczoną ingerencję organu planistycznego w prawo własności. Dodać warto, że w kolejnym wyroku dotyczącym przedmiotowego Planu, tj. wyroku NSA z dnia 3 grudnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1268/23, zajęto jasne stanowisko, według którego, "trudno, uwzględniając wszystkie postulaty skarżących, wyznaczyć inną optymalną siatkę dróg, które mają przecież na celu obsługę komunikacyjną nowoprzeznaczonych w MPZP terenów pod zabudowę mieszkaniową, jak tereny 2MN i 15MN". Jest przy tym niewątpliwe, że Plan miejscowy w zakresie realizacji wymogu, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. powinien być tak skonstruowany, aby zapewnić możliwość obsługi komunikacyjnej określonych terenów. Nie ma w orzecznictwie sporu co do tego, że z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.s.g. oraz art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. wynika obowiązek Gminy zapewnienia terenom przeznaczonym w planie miejscowym na zabudowę mieszkaniową, stosownej obsługi komunikacyjnej - poprzez sieć dróg, przy czym mogą to być zarówno drogi publiczne, jak i wewnętrzne (por. m.in. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2362/20; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1192/21). Jak stwierdzono w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 749/18, w przypadku gdy gmina przeznacza w planie zagospodarowania przestrzennego określone tereny pod zabudowę jednorodzinną, to uprawniona jest dokonać stosownych ustaleń w zakresie właściwego skomunikowania tych terenów z pozostałymi terenami, w tym właściwego ich połączenia z siecią istniejących i zaprojektowanych dróg. Teza skarżącego, według której, wystarczające dla terenu 15MN byłoby zapewnienie dostępu do sieci dróg poprzez obecny faktyczny przebieg i zasięg ulicy [...] oraz teren 2KDW, nie uwzględnia związania stanowiskiem wyrażonym w wyroku NSA z dnia 3 grudnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1268/23. Ponadto, wkracza w kwestię celowości ustaleń Planu. Niezależnie od tego, Gmina wykazała, że przyjęte rozwiązanie jest wyrazem koncepcji urbanistycznej w zakresie układów drogowych powiązanych ze sobą trzech planów miejscowych, tj. stanowiącego przedmiot niniejszej sprawy Planu [...] oraz procedowanych przez Gminę Opole odrębnie: Planu miejscowego [...]. Powyższe opracowania tworzyć będą jedną większą jednostkę urbanistyczną. W związku z tym należy zgodzić się z twierdzeniem zawartym w skardze kasacyjnej i przedstawionym na Rysunku Nr 5, że droga [...] łączy się z drogą [...[ pozostającą poza granicami Planu. Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, nie dostrzegając powiązania systemu komunikacyjnego Planu [...] z systemem komunikacyjnym planu miejscowego [...], że droga [...] pozostaje poza granicami Planu. Uwagi powyższe uprawniają do przyjęcia, że propozycja skarżącego nie realizuje, w odniesieniu do części terenu 15MN, wymogu systemowego połączenia z siecią istniejących i zaprojektowanych dróg. Kontynuując rozważania dotyczące związania stanowiskiem wyrażonym w odniesieniu do badanego Planu, wyrażonego w poprzednich wyrokach, odnotować należy, że w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 3 grudnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1268/23, wskazano na brak podstaw do formułowania pod adresem przyjętych w Planie, w stosunku do nieruchomości skarżących w tamtej sprawie, zarzutów naruszenia art. 21, art. 31 i art. 64 Konstytucji RP. Korzystając z władztwa planistycznego w zakresie kształtowania przebiegu dróg [...] Gmina nie naruszyła zasady proporcjonalności. Jest niewątpliwe, że po pierwszym wyłożeniu projektu Planu, w 2019 r., dokonano zmiany lokalizacji przyszłej drogi [...], zmniejszając obszar działek skarżącego przeznaczony pod tę drogę. Przesunięto usytuowanie drogi o 16 m na południe. W ten sposób nastąpiło przesunięcie drogi [...] wobec osi drogi 7[...]. Usytuowanie to było możliwe z uwagi na jednoczesne prace prowadzone nad planem miejscowym [...] w Opolu. Możliwe było wprowadzenie odpowiedniej korekty także w tym dokumencie, gdzie zarezerwowano teren pod skorygowany przebieg drogi. Uzasadnienie to, jakkolwiek wykracza poza teren objęty zaskarżonym Planem [...], nie oznacza wyrażenia stanowiska wykraczającego poza kompetencję planistyczną Gminy Opole. Miejscowość Chmielowice wchodziła w skład innej jednostki samorządu terytorialnego, tj. Gminy Komprachcice, do dnia 31 grudnia 2016 r. Na mocy § 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 lipca 2016 r. w sprawie ustalenia granic niektórych gmin i miast, nadania niektórym miejscowościom statusu miasta oraz zmiany nazwy gminy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1134), z dniem 1 stycznia 2017 r. ustala się granice następujących gmin w województwie opolskim: miasta na prawach powiatu Opole i w powiecie opolskim – gminy Komprachcice przez włączenie do dotychczasowego obszaru miasta na prawach powiatu Opole obszaru obrębu ewidencyjnego Chmielowice o powierzchni 335,63 ha oraz obszaru obrębu ewidencyjnego Żerkowice o powierzchni 196,68 ha, z gminy Komprachcice. Niezależnie od uprawnienia do zarezerwowania korekty na przebieg drogi [...] na terenie objętym Planem miejscowym "[...]", okoliczności związane z włączeniem do miasta na prawach powiatu Opole nie tylko miejscowości Chmielowice, ale także Żerkowice, a następnie rozpoczęcie procedury planistycznej w odniesieniu do terenów tych miejscowości, wzmacnia tezę o konieczności poprawy układu komunikacyjnego pozwalającego na rzeczywiste, a nie tylko formalne włączenie tych miejscowości do układu przestrzennego i komunikacyjnego miasta Opola. Jak wskazano w odpowiedzi na skargę kasacyjną, a co znajduje potwierdzenie na Rysunku zaskarżonego Planu "[...]", położenie osi drogi [...]jest powiązane z rozwiązaniem komunikacyjnym drogi 1KDL (skrzyżowanie z rondem zieleni 17ZP) i z jej przedłużeniem na wschód w drodze 3KDD (przedłużenie ul. [...]). Podkreślono, że droga będzie służyła szerszym interesom społecznym, a przy tym warunkuje możliwość zmiany dotychczasowych gruntów rolnych na tereny zabudowy mieszkaniowej na terenie 15MN na działkach [...]. Nadto, wykorzystano istniejąca infrastrukturę, tj. istniejącą drogę na działce nr [...], stanowiąca dojazd m.in. do nieruchomości skarżącego, będącej własnością Gminy i połączenie istniejącej drogi gminnej (obecnie [...]) z projektowaną drogą [...]. W tym miejscu stwierdzić także należy, jako że zagadnienie układu komunikacyjnego wiąże się z kwestią analiz prowadzonych w tym zakresie na etapie opracowywania uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia Planu miejscowego "[...]", że zasadny jest zarzut naruszenia art. 14 ust. 5 i art. 17 w związku z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. Gmina nie miała obowiązku, na etapie procedowania projektu Planu, dokonywania badań co do natężenia ruchu na obszarze w granicach opracowania projektu planu miejscowego. Uwarunkowania komunikacyjne podlegały zaś uzgodnieniu z Miejskim Zarządem Dróg. Przypomnieć można, że niezakwestionowanie procedury planistycznej, a więc procedury unormowanej w art. 17 u.p.z.p., w prawomocnym wyroku WSA w Opolu z dnia 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Op 564/21, zaaprobowanym wyrokiem NSA z dnia 20 grudnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1881/22, oznacza akceptację do oparcia się Gminy na dokonanych uzgodnieniach i opiniach. Ocena ta, z mocy art. 101 ust. 2 u.s.g. jest wiążąca w odniesieniu do kontroli sądowej tego samego Planu w niniejszej sprawie. Zaakcentować można, że w uzasadnieniu kolejnego wyroku WSA w Opolu rozpoznającego skarge na badany Plan miejscowy [...], tj. wyroku z dnia 21 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Op 340/22, stwierdzono, że "tryb sporządzania planu (procedura) jako element obiektywny (stały) został zbadany przez tutejszy Sąd w ramach postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Op 564/21. Wówczas Sąd uznał, że organ planistyczny nie dopuścił się naruszenia prawa w zakresie trybu sporządzania planu i to stanowisko jest wiążące dla Sądu również w obecnie rozpoznawanej sprawie". Jako pozostającą poza kompetencją sądu administracyjnego należy potraktować wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sugestię Sądu pierwszej instancji o możliwości ograniczenia się do rozwiązania komunikacyjnego w postaci drogi 1KDZ i 1 KDL dla ruchu lokalnego przy istnieniu planowanych dróg 2KDL, 3KDL i KDZ, bez konieczności prowadzenia drogi 7KDD i 10KDD po południowej części terenu obu osiedli. Tak samo należy ocenić propozycje skarżącego, do której nawiązano w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną, zgodnie z którą przebieg drogi 10KDD dla zachowania ciągu komunikacyjnego między drogą 7KDD, a 2KDL mógł być przeprowadzony na nieużytkowanych gruntach od południowej strony nieruchomości skarżącego, tj. przez działkę o nr [...], tak aby zachować funkcję łącznika z drogą 1KDL. Nadto, jest oczywiste, że propozycja ta oznaczałaby obsługę komunikacyjną dla planowanego osiedla objętego Planem [...], m.in. poprzez drogę położoną na terenie objętym innym planem miejscowym –[...]. Jak wynika z poprzedzających uwag, nie ma formalnych przeciwskazań do tego aby część układu komunikacyjnego usytuowana była poza obszarem planu miejscowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy jest jednocześnie powiązane ze skomunikowaniem z inną jednostką mieszkaniową. Jednak co do zasady należy przyjąć, że zapewnienie obsługi komunikacyjnej powinno być zapewnione w ramach terenu mieszkaniowego odnoszącego z tego tytułu zasadniczą korzyść. Podkreślić zaś należy, że podobnie jak w sprawie zakończonej wyrokiem NSA z dnia 20 grudnia 2023 r., sygn. akt II OSK 1881/22, którym oddalono skargę kasacyjną od wyroku WSA w Opolu z dnia 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Op 564/21, uprawnione jest stwierdzenie, że modernizacja układu komunikacyjnego przedstawiona w Planie w sposób równy i proporcjonalny obciąża wszystkie nieruchomości sąsiadujące z planowanym rozwiązaniem komunikacyjnym. Zagadnienie ewentualnego uszkodzenia drenaży na skutek budowy drogi [...] nie odnosi się do etapu inwestowania normowanego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale do procesu uzyskania pozwolenia na budowę. O ile takie potencjalne uszkodzenia miałyby dotknąć skarżącego jako właściciela nieruchomości, jego uzasadniony interes byłby chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. W trakcie procedury planistycznej zbadano decyzję o warunkach zabudowy i zatwierdzony decyzją projekt zagospodarowania terenu na działkach skarżącego. Projektowane obiekty budowlane nie stały w konflikcie z projektowaną zabudową ani żadnym elementem zagospodarowania, a planowana droga [...] przebiegała poza obiektami objętymi pozwoleniem na budowę, w odległości około 24 m od projektowanego budynku i innych elementów pozwolenia na budowę. Nadto, projektowana droga przebiega przez tereny rolne, a nie tereny mieszkaniowe. Z decyzji o warunkach zabudowy, z pozwolenia na budowę oraz zaświadczenia wydanego wobec zgłoszenia budowy przydomowej oczyszczalni ścieków nie wynika aby lokalizacja drogi miała ingerować w urządzenia instalacji filtrującej biologicznie oczyszczalni ścieków oraz instalacji rozsączającej wody gruntowe i opadowe. Według informacji PGW Wody Polskie, nie złożono wniosku o wydanie pozwoleń wodnoprawnych dotyczących zagospodarowania wód opadowych pochodzących z obszaru działek nr [...]. Natomiast wykazanie istnienia tych obiektów na operacie przyjętym do zasobu geodezyjnego kilka dni przed uchwaleniem Planu nie świadczy o legalności tych obiektów, a co za tym idzie o nieuwzględnieniu dotychczasowego zagospodarowania terenu (art. 1 ust. 3 u.p.z.p.). O naruszeniu w tym zakresie nie świadczy uzyskanie przez skarżącego decyzji - pozwolenia wodnoprawnego z dnia 22 czerwca 2023 r., a więc niemal dwa lata po uchwaleniu zaskarżonego Planu. Także w tych przypadkach, ochrona uzasadnionego interesu skarżącego, w razie budowy drogi, będzie realizowana w oparciu o art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. W konsekwencji, podobnie jak w sprawie II OSK 1881/22, można stwierdzić, że również w odniesieniu do skarżącego w niniejszej sprawie, organ ważył interes publiczny i indywidualny a przyjęte postanowienia Planu tylko w ograniczonym stopniu lecz uzasadnionym okolicznościami sprawy i celem przyjętych rozwiązań komunikacyjnych, ingerowały w prawo własności skarżącego. Ingerencja ta była wyważona i uzasadniona założonym celem prawidłowego i bezpiecznego skomunikowania terenów inwestycyjnych (mieszkaniowych). O tym, że nie doszło do przekroczenia władztwa planistycznego, świadczy nie tylko treść uzasadnienia projektu uchwały w przedmiocie Planu, ale także rozwinięcie stanowiska Gminy zawarte w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, ponowione i rozszerzone w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną. Zauważyć należy, że postępowanie sądowe w sprawach ze skarg na akty prawa miejscowego, w tym także skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ma szczególny charakter. Niezależnie od tego, że stanowisko Gminy jest wyrażone w samej uchwale planistycznej a także w materiałach planistycznych, dopiero w trakcie postępowania sądowego, odmiennie niż w sprawach ze skarg na akty indywidualne kończące postępowanie administracyjne, następuje odniesienie się do konkretnych zarzutów podmiotów kwestionujących ustalenia przyjęte w planie. W związku z tym, argumentacja organu przedstawiona w odpowiedzi na skargę, odnosząca się do zarzutów skargi, może być traktowana jak uzupełnienie argumentacji wynikającej z dokumentów zebranych w aktach planistycznych, w zakresie uzasadnienia przyjętych rozwiązań (por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 2134/22). Przedstawienie stanowiska przez Gminę w uzasadnieniu projektu, zawartość dokumentacji planistycznej (uzgodnienia, opinie, opracowania środowiskowe), treść pism złożonych w trakcie postępowania sądowego, pozwalają na przyjęcie, że bezpodstawny jest zarzut o braku uzasadnienia przyjętych rozwiązań planistycznych, w tym koncepcji układu drogowego obejmującego drogę [...]. Stwierdzić przy tym należy, że taki charakter postępowania ze skargi na uchwałę o przyjęciu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie uprawnia do rozszerzenia postepowania dowodowego o dowody, których przeprowadzenie w świetle art. 106 § 3 P.p.s.a. nie jest dopuszczalne. Ponadto, zakres postepowania wyjaśniającego, co do zasady, nie może obejmować okoliczności zaistniałych po zakończeniu procedury planistycznej. Byłoby to sprzeczne z jedną z podstawowych reguł ustrojowych i procesowych kontroli sądowoadministracyjnej, według której, sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny z daty wydania zaskarżonego aktu (art. 133 § 1 P.p.s.a. i art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Na zakończenie dodać można, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wykazano sprzeczności ustaleń zaskarżonego Planu ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Opola. Ponadto, z pism OWKZ nie sposób ustalić naruszenia interesu prawnego skarżącego na skutek istnienia na terenie ZL lasu liściastego oraz budowy drogi na jego skraju. Powyższe okoliczności oznaczają brak podstaw do formułowania tezy o naruszeniu przez ustalenia Planu, w zakresie zaskarżonym, nie tylko trybu, ale także zasad sporządzenia planu miejscowego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 i art. 151 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. Odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oparto na art. 207 § 2 P.p.s.a.