Sygnatura
II OSK 205/26
Wyrok NSA z 21 października 2026 r., II OSK 205/26 – wstrzymanie robót budowlanych
Wynik
Oddalono skargę kasacyjną
- Sąd
- Naczelny Sąd Administracyjny
- Data orzeczenia
- 21 października 2026
- Prawomocne
- tak
Treść rozstrzygnięcia
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 21 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 września 2025 r. sygn. akt II SA/Ol 360/25 w sprawie ze skargi K. Ł. na postanowienie Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 marca 2025 r. nr P.7722.13.2025 16MM w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 19 września 2025 r. o sygn. II SA/Ol 360/25, oddalił skargę K.Ł. (dalej "skarżący") na postanowienie Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("organ odwoławczy", "WINB") z 25 marca 2025 r. w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę kasacyjną od powołanego wyroku Sądu I instancji, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") naruszenie następujących przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy: 1) art. 48 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r., poz. 725; dalej "Pr.bud.") w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 33 Pr.bud. poprzez jego bezzasadne zastosowanie w sytuacji, gdy budowany przez skarżącego budynek gospodarczy jest zwolniony od obowiązku zgłoszenia lub pozwolenia na budowę; 2) art 29 ust. 2 pkt 33 Pr.bud. poprzez jego niezastosowanie na skutek zakwalifikowania obiektu będącego przedmiotem niniejszego postępowania jako obiektu, którego realizacja nie jest zwolniona od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, w konsekwencji popełnienia przez Sąd błędu subsumcji, czyli niewłaściwego uznania, iż budowa przedmiotowego obiektu nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa; – poprzez jego niewłaściwą wykładnię, prowadzącą do wniosku, iż obiekt gospodarczy budowany w warunkach art. 29 ust 2 pkt 33 Pr.bud. musi być związany z zabudową zagrodową istniejącą na tej samej działce, czy też produkcja rolna musi być realizowana na tej działce, w konsekwencji której Sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, – przez jego niezastosowanie wobec stwierdzenia przez Sąd, iż poddasze znajdujące się w budynku jest de facto kondygnacją, co kwalifikuje budynek jako dwukondygnacyjny; 3) § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.; dalej "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"), jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez nieprawidłową wykładnię skutkującą faktem jego niezastosowania polegającą na błędnym uznaniu, iż wyrażone w nim pojęcie "kondygnacji" nie ma zastosowania do budynków gospodarczych, co skutkuje uznaniem za konieczne posłużenia się definicją słownikową, a w konsekwencji wskazaniem, iż obiekt posiada dwie kondygnacje, przez co nie spełnia przesłanki jednokondygnacyjności wyrażonej w art 29 ust 2 pkt 33 Pr.bud. II. na podstawie art. 174 pkt 2 naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działalności administracji publicznej, nieuwzględnienie skargi i brak uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego tj. naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej "k.p.a.") poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w wyniku czego pominięto fakt prowadzenia produkcji rolnej przez skarżącego, związku wybudowanego obiektu z tą produkcją rolną, czy też nieprawidłowego ustalenia oddziaływania obiektu, co w przypadku gdyby organ dokonał prawidłowych ustaleń w tym zakresie, miałoby istotny wpływ na wynik postępowania w szczególności na zakres rozstrzygnięcia; 2) art. 151 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie pozostających w sprzeczności z ustaleniami organów administracji publicznej, własnych i niewłaściwych ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd w zakresie oceny jednokondygnacyjności obiektu budowlanego, nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, w konsekwencji czego nieprzyjęcie przez sąd prawidłowych ustaleń organu administracji publicznej w oparciu o obowiązujące przepisy prawa tj. § 3 pkt 16 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wobec podniesionych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania sądowego za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto skarżący oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny rozstrzygniętej sprawy przedstawiono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, określoną w § 2 tego przepisu. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny przywołanych we wniesionej skardze kasacyjnej zarzutów. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podane przez skarżącego naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy budowa spornego budynku na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w O. wymagała pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, czy też objęta była zwolnieniem z dokonania powyższych na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 33 Pr.bud. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 33 Pr.bud. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 budowa jednokondygnacyjnych budynków gospodarczych i wiat o prostej konstrukcji, związanych z produkcją rolną, o powierzchni zabudowy do 150 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 6 m i wysokości nie większej niż 7 m, których obszar oddziaływania mieści się w całości na działce lub działkach, na których zostały zaprojektowane. Dla skorzystania ze zwolnienia przewidzianego w omawianym przepisie konieczne jest spełnienie łącznie wszystkich wymienionych w nim przesłanek. Kluczowym w okolicznościach niniejszej sprawy było zatem ustalenie, czy budowa dotyczy jednokondygnacyjnego budynku gospodarczego o określonych parametrach, czy istnieje związek planowanego budynku z produkcją rolną oraz czy obszar oddziaływania inwestycji mieści się w całości na działkach, na których został zaprojektowany budynek. Mając powyższe na uwadze należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutów sformułowanych w pkt I.1, I.2 tiret pierwszy oraz II.1 skargi kasacyjnej i tym samym kwestii spełnienia przesłanki związku spornego budynku z produkcją rolną oraz tego czy obszar jego oddziaływania nie wykracza poza teren inwestycji. Wyjaśnienia zatem wymaga, że art. 29 ust. 2 pkt 33 Pr.bud. nie zawiera definicji pojęcia "produkcji rolnej". Do interpretacji tego pojęcia pomocniczo może posłużyć definicja "działalności rolniczej" zawarta w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (obecnie Dz.U. z 2026 r. poz. 592), do której odsyła przepis art. 4 pkt 33 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (obecnie Dz.U. z 2024 r. poz. 82), zgodnie z którą działalnością rolniczą jest działalność polegająca na wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw albo hodowli lub chowu, w tym również produkcja materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcja warzywnicza gruntowa, szklarniowa i pod folią, produkcja roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadownicza, hodowla i produkcja materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcja zwierzęca typu przemysłowo-fermowego oraz hodowla ryb, a także działalność o określonych w ustawie minimalnych okresach przetrzymywania zakupionych zwierząt i roślin, w trakcie których następuje ich biologiczny wzrost. Powyższa definicja uprawnia do wniosku, że istota produkcji rolnej tkwi w wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych. Wykazanie związku między tak rozumianą produkcją rolną a budową budynku gospodarczego spoczywa z kolei na inwestorze, który budowę obiektu bez uzyskania pozwolenia na budowę, czy dokonania zgłoszenia, uzasadnia zwolnieniem z art. 29 ust. 2 pkt 33 Pr.bud. W aktach administracyjnych zgromadzono następujący materiał dowodowy. W piśmie z 20 czerwca 2024 r. skarżący wskazał, iż sporny budynek służy do obsługi prowadzonego gospodarstwa rolnego. Przechowywane są w nim narzędzia i urządzenia służące do pracy w gospodarstwie oraz będą według potrzeb przechowywane płody rolne. Skarżący wyjaśnił, iż posiada gospodarstwo rolne o powierzchni ok. 18 ha, stosowne kwalifikacje nabyte z praktyki i wyuczenia, a także jest płatnikiem podatku rolnego na terenie użytkowanych gruntów rolnych. Kolejno w piśmie z 26 czerwca 2024 r. wskazał, iż budynek będący przedmiotem postępowania będzie związany z produkcją rolną rodzaju produkcji roślinnej, w tym sadownictwa i produkcji warzywniczej, co potwierdzają przetrzymywane w budynku sprzęty jak również zakres uprawnień skarżącego i prowadzonej przez niego działalności rolniczej. W aktach znajduje się również dyplom uzyskania przez skarżącego tytułu mistrza w zawodzie ogrodnik-warzywnik oraz dwa niekompletne wnioski o przyznanie płatności z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rok 2020 oraz 2023. Mając na względzie powyższe informacje organ odwoławczy pismem z 5 listopada 2024 r. zwrócił się do Dyrektora Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa Oddziału Terenowego w Olsztynie o udzielenie informacji dotyczącej gospodarstwa rolnego będącego w posiadaniu skarżącego, zarejestrowanego pod stosownym numerem wskazanym przez niego w piśmie z 20 czerwca 2024 r. w zakresie profilu produkcyjnego gospodarstwa oraz lokalizacji gospodarstwa (gmina, nr ewidencyjny działki/działek). W odpowiedzi Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa poinformował, że w skarżący nie znajduje się w bazie danych kontrahenta podmiotu. Organ z tożsamym pytaniem zwrócił się również do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Warmińsko-Mazurski Oddział Regionalny jednakże nie uzyskał żądanych informacji. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarówno organ odwoławczy jak i Sąd I instancji trafnie stwierdzili, iż skarżący nie wykazał związku budowanego obiektu z produkcją rolną, a organy prawidłowo dokonały ustaleń w zakresie stanu faktycznego nie naruszając przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że skarżący zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego z 13 września 2023 r. został poinformowany o możliwości składania dowodów dotyczących niniejszej sprawy, a także do żądania przeprowadzenia dowodu i uczestniczenia w jego przeprowadzeniu. Dodatkowo skarżący został wezwany pismem z 12 czerwca 2024 r. do przedstawienia dowodów w postaci dokumentów wskazujących na okoliczność, że inwestor jest rolnikiem oraz producentem rolnym oraz udzielenia informacji z jaką produkcja rolną związany będzie budynek będący przedmiotem postępowania. Skarżący ze wskazanych uprawnień jednak nie skorzystał. Z tego względu przywołane powyżej pisma autorstwa skarżącego stanowiły kserokopie dokumentów pochodzących z innych postępowań toczących się w stosunku do skarżącego i dotyczących spornego obiektu, o których organ miał wiedzę z urzędu. Skarżący nie przedstawił z własnej inicjatywy żadnych dowodów mogących posłużyć przedstawieniu związku spornego obiektu z produkcją rolną. To zaś, że zgromadzony materiał dowodowy został oceniony w sposób odmienny od oczekiwań skarżącego nie świadczy o naruszeniu przez organy administracji przywołanych w zarzutach skargi kasacyjnej przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny ponownie podkreśla, że wykazanie związku między budynkiem gospodarczym a produkcją rolną spoczywa na inwestorze, który budowę obiektu bez uzyskania pozwolenia na budowę, czy dokonania zgłoszenia, uzasadnia zwolnieniem z art. 29 ust. 2 pkt 33 Pr.bud. Wykazanie związku może nastąpić za pomocą wszelkich możliwych środków dowodowych. Samo gołosłowne stwierdzenie, że budynek będzie służyć do przechowywania narzędzi i płodów rolnych nie jest wystarczające do potwierdzenia związku budynku z produkcją rolną. Deklaracje skarżącego kasacyjnie odnośnie wykorzystania budynku gospodarczego do produkcji rolnej nie mogą same przez się stanowić podstawy do kwalifikacji budowy jako mieszczącej się w hipotezie normy określonej w art. 29 ust. 1 pkt 33 Pr.bud. Niezbędne w tym zakresie jest udowodnienie rzeczywistego związku funkcjonalnego obiektu z produkcją rolną, co wyklucza poprzestanie wyłącznie na deklaracjach skarżącego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestia obszaru oddziaływania spornego budynku również została prawidłowo przeanalizowana przez organy administracji i nie podważa jej argumentacja podniesiona w skardze kasacyjnej. Jak bowiem szczegółowo wyjaśnił organ I instancji w uzasadnieniu postanowienia z 20 stycznia 2025 r., odległość spornego budynku od granicy działki wynosząca 4 m, nie spełnia wymaganych odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędących ścianami oddzielenia przeciwpożarowego określonych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. Tym samym, Sąd I instancji zasadnie oddalając skargę zaakceptował przeprowadzoną przez organy analizę, zgodnie z którą obszar oddziaływania spornego budynku nie mieści się w całości na działce, na której budynek został zaprojektowany i zakresem swym obejmuje część działki nr [...] obręb [...] O. Wobec powyższego zarówno warunek związku budynku z produkcją rolną jak i niewykraczania obszaru jego oddziaływania poza teren inwestycji nie zostały w okolicznościach przedmiotowej sprawy ani odpowiednio wykazane ani spełnione. Mając zaś na uwadze konieczność łącznego spełnienia przesłanek z art. 29 ust. 2 pkt 33 Pr.bud. samo niespełnienie wskazanych powyżej przesłanek uniemożliwia zastosowanie w stosunku do spornego budynku zwolnienia przewidzianego w art. 29 ust. 2 pkt 33 Pr.bud. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznał zarzuty naruszenia art. 48 ust 1 pkt Pr.bud. w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 33 Pr.bud. oraz art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. Przechodząc do oceny zarzutów podniesionych w pkt I.2 tiret drugi, I.3 oraz II.2 należy stwierdzić, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Sądu I instancji, zgodnie z którym wykładnia pojęcia kondygnacji nie powinna zostać dokonana w okolicznościach przedmiotowej sprawy w oparciu o przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a mianowicie § 3 pkt 16 rozporządzenia. Zdaniem WSA zawarta we wskazanym przepisie definicja pojęcia kondygnacji nie ma zastosowania, ponieważ dotyczy pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, zaś w okolicznościach przedmiotowej sprawy, nie mamy do czynienia z obiektem mieszkalnym lecz budynkiem gospodarczym, który ze swej istoty nie służy do pobytu ludzi. Z taką argumentacją nie sposób się jednak zgodzić. Przede wszystkim wskazania wymaga, że zgodnie z § 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 135 ust. 10 oraz § 207 ust. 2. Stosownie z kolei do § 3 pkt 16 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych przez kondygnację należy rozumieć poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne. Konsekwentnie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, twierdzenia Sądu I instancji o niemożności zastosowania pojęcia kondygnacji dla oceny okoliczności przedmiotowej sprawy nie znajdują odzwierciedlenia w obowiązującym stanie prawym i tym samym nie zasługują na uznanie. Z przytoczonych przepisów jasno bowiem wynika, iż po pierwsze zastosowanie rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie jest uzależnione od tego czy inwestycja jest przeznaczona na pobyt ludzi czy też cele gospodarcze. Po drugie takiego rozróżnienia nie wprowadza się także dla celów zastosowania pojęcia kondygnacji. Kwestia przeznaczenia pomieszczeń na pobyt ludzi stanowi jedynie jedną z przesłanek dla uznania poddasza za kondygnację. Jak wskazano powyżej za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m (§ 3 pkt 16 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Twierdzenia strony postępowania o braku przeznaczenia poddasza na pobyt ludzi nie wpływają zatem na zastosowanie pojęcia kondygnacji określonego w rozporządzeniu dla oceny stanu faktycznego sprawy, a jedynie na skutki subsumpcji normy prawnej do stanu faktycznego sprawy i konsekwentnie spełnienie bądź niespełnienie przesłanek uznania poddasza za kondygnację. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji niezasadnie odwołał się do wykładni językowej pojęcia kondygnacji, pomijając definicję zawartą w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych i uznając za nieprawidłową ocenę organów, zgodnie z którą sporny budynek jest jednokondygnacyjny. W ramach omawianych zarzutów na uznanie nie zasługuje jednak argumentacja skarżącego kasacyjnie, zgodnie z którą Sąd I instancji oparł dokonaną w omawianym zakresie ocenę na podstawie własnych i niewłaściwych ustaleń faktycznych. Jak bowiem wynika z uzasadnienia skarżonego wyroku, w swoich rozważaniach WSA uwzględnił zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, w tym protokoły kontroli z 8 września 2023 r. oraz 17 kwietnia 2024 r. i wskazane w nich wymiary budynku, a także dokumentację fotograficzną wykonaną w trakcie oględzin z 10 października 2024 r. Dokonanie przez Sąd I instancji błędnej oceny przesłanki jednokondygnacyjności spornego budynku wynikało zatem z przyjęcia nieprawidłowego wzorca kontroli, nie zaś z dokonania własnych ustaleń w sprawie. Mając powyższe na uwadze należy zatem stwierdzić, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy organy prawidłowo dokonały wykładni pojęcia jednokondygnacyjności i konsekwentnie stwierdziły, iż sporny budynek ma w istocie jedną kondygnację. Niemniej jednak biorąc pod uwagę niespełnienie przesłanki związku planowanego budynku z produkcją rolną oraz obszaru oddziaływania inwestycji jedynie na działkach, na których zaprojektowano budynek, co zostało już szczegółowo omówione powyżej, okoliczność spełnienia warunku jednokondygnacyjności nie ma wpływu na ocenę kwalifikacji spornego budynku. Należy bowiem ponownie podkreślić, że dla celów zastosowania zwolnienia określonego w art. 29 ust. 2 pkt 33 Pr.bud. konieczne jest spełnienie łącznie wszystkich wymienionych w nim przesłanek. Konsekwentnie spełnienie tej przesłanki nie miało wpływu na prawidłowość podjętego w okolicznościach niniejszej sprawy rozstrzygnięcia. Tym samym mimo częściowo błędnego uzasadnienia Sądu I instancji, skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 27 stycznia 2026
- Symbol z opisem
- 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
- Hasła tematyczne
- Budowlane prawo
- Skarżony organ
- Inspektor Nadzoru Budowlanego
- Sędziowie
- Jerzy Stankowski Magdalena Dobek-Rak Wojciech Mazur /przewodniczący sprawozdawca/
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
art. 29 ust. 2 pkt 33 · Dz.U. 2024 poz. 725
Inne orzeczenia w tej sprawie
Powiązane dokumenty
Sygnatura: II SA/Gl 191/26 · 21 października 2026
Wyrok WSA w Gliwicach z 21 października 2026 r., II SA/Gl 191/26 – wstrzymanie robót budowlanych
Sygnatura: II SA/Gl 190/26 · 21 października 2026
Wyrok WSA w Gliwicach z 21 października 2026 r., II SA/Gl 190/26 – wstrzymanie robót budowlanych
Sygnatura: II OSK 2287/25 · 21 października 2026
Postanowienie NSA z 21 października 2026 r., II OSK 2287/25 – wstrzymanie robót budowlanych
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny