II OSK 2029/19

Dnia 28 sierpnia 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku P. F. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej P. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Po 1039/18 w sprawie ze skargi P. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli postanawia: oddalić wniosek.

Wyrokiem z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Po 1039/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę skarżącej na zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] czerwca 2018 r., [...], nakazującą skarżącej rozbiórkę miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych usytuowanych na działce [...] przy ul. [...] w O.. W skardze kasacyjnej od ww. wyroku skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, a jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącej, gdyż skarżąca z uwagi na wysokość jej aktualnych zobowiązań zostanie zmuszona do zaciągnięcia kredytu pozabankowego, co niewątpliwie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w związku z art. 193 tej ustawy (por. uchwała NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07). W związku z treścią art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) w okolicznościach tej sprawy ww. uchwała pozostaje aktualna, ponieważ Sąd I instancji, wyrokiem oddalił skargę, a strona skarżąca wywiodła od niego skargę kasacyjną. Nie zaistniały więc w tej sprawie skutki prawne, o jakich mowa w art. 61 § 6 p.p.s.a. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonego postanowienia, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). Przy czym źródło tych zagrożeń ma stanowić zaskarżony akt administracyjny. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Nie jest więc rolą sądu administracyjnego na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku czynić ustalenia w zakresie istnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej. W oparciu o ww. przepis to sąd ocenia czy w świetle przywołanej przez stronę skarżącą argumentacji zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. W tej zaś sprawie wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnej argumentacji, która mogłaby wskazywać na istnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jeżeli strona skarżąca powołuje się na skutki finansowe to tego rodzaju argumentacja wymaga przedstawienia sytuacji finansowej podmiotu wnioskującego. Nie jest więc możliwe bez wskazania stosownych konkretów dokonanie oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w ogóle "znaczną" szkodę lub wywoła nieodwracalne skutki. Odnośnie zaś wskazywanego rażącego naruszenia prawa, tego typu argumentacja dotyczy oceny legalności decyzji administracyjnej. Stosowna ocena legalności w tym zakresie może zostać wypowiedziana przez Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej, o ile tego rodzaju argumentacja mieści się w granicach sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej. Należy bowiem uwzględnić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Na obecnym etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie ocena taka byłaby przedwczesna – stanowiłaby nieuprawniony przedsąd. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.