II OSK 2023/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Jan Szuma (spr) Protokolant sekretarz sądowy Marta Berska po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych A. J. i Z. J.; E. F., J. F., A. P., I. P. i A. Ś. oraz K. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 1527/22 w sprawie ze skargi P. D., K. D., E. F., J. F., A. P., I. P., A. P., A. S., A. Ś. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 21 lipca 2022 r. nr IFXIV.7840.3.6.2022 w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok w punkcie 2. oraz 3. i oddala skargę P. D. i K. D., 2. oddala skargę kasacyjną K. D., 3. oddala skargę kasacyjną E. F., J. F., I. P., A. P. oraz A. Ś., 4. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wyrokiem z dnia 11 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 1527/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. D., K. D., E. F., J. F., A. P., I. P., A. P., A. S. i A. Ś., uwzględniwszy skargę w zakresie w jakim pochodziła ona od P. D. i K. D. – uchylił decyzję Wojewody Śląskiego (zwanego dalej "Wojewodą") z dnia 21 lipca 2022 r., nr IFXIV.7840.3.6.2022 oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. (zwanego dalej "Prezydentem") z dnia 13 grudnia 2021 r., nr 1593 (punkt 2. sentencji), natomiast oddalił skargę w zakresie w jakim pochodziła ona od E. F., J. F., A. P., I. P., A. P., A. S. i A. Ś. (punkt 1. sentencji). Jednocześnie Sąd pierwszej instancji zasądził od Wojewody na rzecz skarżących P. D. i K. D. solidarnie kwotę 500 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (punkt 3. sentencji). Powyższy wyroku wydano w następujących okolicznościach. Decyzją z dnia 13 grudnia 2021 r. Prezydent zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił Z. J. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (15 mieszkań) z usługami (4 lokale użytkowe) w parterze i garażem podziemnym (15 stanowisk postojowych) wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną (w tym budowę zbiornika na wodę deszczową o pojemności 50 m3) na działkach o nr [...] i [...], obręb [...] w C. przy ul. [...]. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 28, art. 33 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity z daty podjęcia decyzji: Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm., dalej "P.b."). Odwołanie od powyższe decyzji złożyli P. D. i K. D. Decyzją z dnia 21 lipca 2022 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta uznając zarzuty odwołania za pozbawione podstaw. Podkreślił, że inwestycja jest zgodna warunkami zabudowy, co wynika z projektu zagospodarowania terenu, oraz z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 1225; dalej "r.w.t."). Skargę od decyzji Wojewody z dnia 21 lipca 2022 r. złożyli P. D., K. D., E. F., J. F., A. P., I. P., A. P., A. S. oraz A. Ś. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Inwestor oraz uczestniczka postępowania A. J. w pismach procesowych z dnia 7 grudnia 2022 r. i z dnia 2 stycznia 2023 r. wnieśli o oddalenie skargi jako pozbawionej podstaw. Wskazali, że skarżący będący współwłaścicielami działki numer [...] nie wykazali interesu prawnego w sprawie, a tym samym nie posiadają legitymacji procesowej. Przedłożony wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę projekt zagospodarowania terenu przygotowany został zgodnie z wymogami prawa, w szczególności sporządzony został na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii. W zakresie pozostałych zarzutów podnoszonych w skardze uznano, że stanowią one jedynie nie znajdującą potwierdzenia w materiale dowodowym polemikę z prawidłowo poczynionymi przez Wojewodę ustaleniami. Wyrokiem z dnia 11 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 1527/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak opisano na wstępie niniejszego uzasadnienia. W motywach orzeczenia w pierwszej kolejności ustosunkował się do skargi w zakresie, w jakim pochodziła ona od E. F., J. F., A. P., I. P., A. P., A. S. oraz A. Ś. Sąd doszedł do przekonania, że w tej części podlegać ona musiała oddaleniu. Powołując się na art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej "P.p.s.a.") stanowiący, że skargę zasadniczo wnieść może każdy, kto ma w tym interes prawny, Sąd pierwszej instancji przypomniał, że w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę interes ten ustala się z przepisów szczególnych. Art. 28 ust. 2 P.b. stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu obejmuje natomiast teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu (art. 3 pkt. 20 P.b.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zauważył, że grupa skarżących, których skargi oddalono, legitymuje się wyłącznie statusem współwłaścicieli działki nr [...]. Są oni wyłączeni z kręgu stron postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Z dołączonych do akt wyrysów z mapy i wypisu z ewidencji gruntów wynika, iż działka nr [...] stanowi drogę wewnętrzną (użytek dr), która nie podlega zabudowie. Wobec tego nie można uznać, by planowana inwestycja ograniczała możliwość zabudowy tej działki. Co do statusu A. Ś. , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że powoływał się on na uprawnienia spadkobiercy po J. Ś., jednak nie wykazał, aby była ona właścicielką działki nr [...] bądź [...] (co wynikało z ustaleń wojewody). Prawa A. Ś. nie zostały również potwierdzone prawomocnym postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku ani aktem poświadczenia dziedziczenia. To doprowadziło Sąd do wniosku, że również A. Ś. nie miał interesu prawnego do wniesienia skargi. Odmiennie natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ocenił skargę w zakresie, w jakim została ona złożona przez P. D. i K. D. . Osoby te posiadały status stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, a ich skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu i – w ocenie Sądu – zasługiwała na uwzględnienie. Uzasadniając swoje stanowisko, Sąd pierwszej instancji przypomniał, że stosownie do art. 35 ust. 1 P.b. w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę weryfikuje się między innymi zgodność dokumentacji przedstawionej przez inwestora z warunkami zabudowy. Zdaniem Sądu kontrolowane pozwolenie wydano z naruszeniem prawa w tym aspekcie. Sąd pierwszej instancji wywodził, że zgodnie z § 18 ust. 1 i 2 r.w.t. stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska dla osób niepełnosprawnych, należy urządzać stosownie do przeznaczenia i sposobu zabudowy działki budowlanej. Liczbę miejsc postojowych i sposób zaprojektowania parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem niezbędnej liczby stanowisk dla osób niepełnosprawnych. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy (punkt 2 lit. b tiret 9) inwestor musi zapewnić 100% potrzeb parkingowych. Zaleca się w niej wskaźnik: 1 miejsce na 1 mieszkanie, minimum 1 miejsce na 35 m² powierzchni usługowej dostępnej dla klienta, minimum 1 miejsce na 2 pracowników oraz dodatkowe miejsca postojowe dla innych użytkowników obiektów (np. na potrzeby zaopatrzenia). Z samej decyzji o warunkach zabudowy wynika też, że na parterze budynku mogą funkcjonować usługi towarzyszące funkcji mieszkaniowej, takie jak apteka, salon kosmetyczny, biuro czy sklep spożywczy. Według projektu w parterze budynku zaplanowano 4 lokale usługowe. Inwestor założył, że każdy lokal będzie miał 35 m² powierzchni dostępnej dla klientów, co generuje zapotrzebowanie na 4 miejsca parkingowe dla klientów. Ponadto przewidział, że w każdym lokalu zatrudnionych będzie po 2 pracowników, co wymaga kolejnych 4 miejsc parkingowych. Dodatkowo zaprojektowano 1 stanowisko dla osoby niepełnosprawnej, co w sumie dało 9 miejsc postojowych. Sąd pierwszej instancji zakwestionował jednak deklaracje inwestora w tym zakresie. Powołując się na orzecznictwo wskazał, że ocena charakterystyki obiektów budowlanych powinna opierać się na rzeczywistych rozwiązaniach funkcjonalnych. Zdaniem Sądu organy nie wyjaśniły należycie, czy projekt faktycznie spełnia wymagania wynikające z § 18 r.w.t. oraz treści decyzji o warunkach zabudowy. Naruszono więc art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 P.b. Sąd zwrócił uwagę, że oparcie się wyłącznie na oświadczeniach inwestora może prowadzić do daleko idącej dowolności (np. inwestor mógłby zadeklarować brak zatrudnionych pracowników). Wątpliwości budzi Sądu budziło też założenie, iż usługi nie będą generować potrzeby dostaw towarów. Kolejne zastrzeżenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach dotyczyły lokalizacji miejsca gromadzenia odpadów. Organy sprawdziły jego zgodność z § 23 ust. 1 pkt 1 i 2 r.w.t., nie badając, czy miejsce to będzie dostępne dla osób niepełnosprawnych (§ 22 ust. 4 r.w.t.). Nie zweryfikowano też, czy projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z regulaminem utrzymania czystości i porządku obowiązującym na terenie miasta C. , podczas gdy regulamin ten stanowi akt prawa miejscowego nakładający dodatkowe wymogi dotyczące usytuowania pojemników na odpady stałe, poza określonymi w r.w.t. Rozwijając przytoczone argumenty, Sąd wskazał również, że dokumentacja projektowa budzi wątpliwości pod względem spełnienia standardów wynikających z art. 5 ust. 1 pkt 4a P.b., szczególnie w zakresie dostępu lokali mieszkalnych dla osób niepełnosprawnych. Organy nie wyjaśniły, w jaki sposób ten wymóg miałby zostać zrealizowany. Pozostałe zarzuty skargi P. D. i K. D. nie zostały uwzględnione przez Sąd pierwszej instancji. W szczególności za bezzasadne uznano zarzuty związane z pominięciem w postępowaniu administracyjnym współwłaścicieli działki nr [...] i właścicieli działki nr [...]. Zdaniem Sądu takie zarzuty mogą formułować wyłącznie osoby, których dotyczy to bezpośrednio, co wiąże się z charakterem przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie podzielił też zarzutów P. D. i K. D. dotyczących furtki w ogrodzeniu od strony ulicy [...]. Zdaniem Sądu to rozwiązanie nie wpływa ani na ich interes prawny ani nie prowadzi do naruszenia prawa. Nie dostrzeżono także uchybienia w zakresie lokalizacji pasa zieleni izolacyjnej – w punkcie 2 lit. a tiret 4 decyzji o warunkach zabudowy przewidziano ją w obrębie parkingu i wjazdu do garażu, co odpowiada ustaleniom tej decyzji. Sąd nie stwierdził ponadto naruszenia rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie, ponieważ obiekty budowlane nie są przewidziane w strefie kontrolowanej gazociągu. Analizując dalej zarzuty P. D. i K. D. , Sąd wyjaśnił, że nie można mieć zastrzeżeń do braku podłączenia działki inwestycyjnej do sieci kanalizacji deszczowej ani do niewskazania sposobu opróżniania zbiornika bezodpływowego. Zgodnie z § 28 ust. 2 r.w.t., w przypadku budynków, dla których nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Inwestor przedstawił stosowne uzgodnienia z Miejskim Zarządem Dróg w C. oraz Urzędem Miasta C. , a także wyjaśnił, że woda ze zbiornika bezodpływowego będzie wykorzystywana do podlewania zieleni na terenie inwestycji. Sąd nie dopatrzył się naruszeń w sposobie zaprojektowania ogrodzenia działki, wskazując, że nie przekracza ono wysokości 2,2 m. Zaznaczył też, iż docelowo przewidziano odprowadzenie wód opadowych do kanalizacji miejskiej, a do czasu realizacji niezbędnej infrastruktury będą one odprowadzane do zbiornika o pojemności 50 m³. Sposób ten został zatwierdzony przez właściwe organy, dlatego nie stwierdzono naruszenia § 28 ust. 1 i 2 r.w.t. Zdaniem Sądu obawy skarżących dotyczące zalewania terenów sąsiednich nie prowadzą do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., a art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (dalej "P.w.") nie stanowi w tym przypadku podstawy do uznania wadliwości inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie znalazł także uchybień w zakresie oceny zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy co do sposobu zaprojektowania dachu budynku. Budynek ma dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci od 5 do 30°, czyli nie większym niż 30°, co jest zgodne z decyzją lokalizacyjną. Kalenica główna jest dostosowana do bryły budynku o kształcie litery "L". Jeśli chodzi o wysokość obiektu, pomiaru dokonano z uwzględnieniem § 6 r.w.t., co także pozwala uznać ją za zgodną z decyzją o warunkach zabudowy. Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów dotyczących ograniczenia nasłonecznienia i zacienienia działek sąsiednich (§ 13 i § 60 r.w.t.). Nie stwierdził również przekroczenia norm hałasu. W projekcie zagospodarowania terenu ujęto analizę emisji hałasu, którego jedynym źródłem ma być klimatyzator. Spełniono wymagania działu IX r.w.t. w zakresie ochrony przed hałasem. Sąd nie uznał za hałas z inwestycji hałasu pochodzącego ze środków transportu korzystających z parkingu podziemnego. W końcowej części uzasadnienia wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że inwestycja ma zapewniony dostęp do kanalizacji sanitarnej. Odprowadzenie ścieków będzie się odbywać na warunkach ustalonych przez [...] S.A. Inwestor uzyskał warunki techniczne wykonania przyłącza kanalizacyjnego oraz decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia 13 września 2021 r. nr 127, dotyczącą lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie budowy sieci kanalizacji sanitarnej z włączeniem do kanału sanitarnego o średnicy 0,20 m. W związku z tym inwestor nie był zobowiązany do uzyskania dodatkowych oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych w celu zapewnienia odbioru ścieków. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniesiono trzy odrębne skargi kasacyjne. Inwestor Z. J. i uczestniczka postępowania A. J. zarzucili zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie przez Sąd kontroli ustaleń faktycznych organów obu instancji w oderwaniu od akt sprawy i opieranie się na własnych przekonaniach co do stanu faktycznego, co doprowadziło do błędnego uznania, że organy nienależycie przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w zakresie zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy oraz r.w.t., pomimo że – zdaniem skarżących kasacyjnie – organy przeprowadziły ocenę spełnienia wymogu zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc parkingowych w sposób obiektywny, na podstawie oświadczeń co do planowanego wykorzystania lokali; 2. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wewnętrznie sprzeczne i nienależyte uzasadnienie wyroku, w szczególności brak wskazania przyczyn, dla których Sąd pierwszej instancji uznał, że ocena spełnienia warunków wynikających z decyzji o warunkach zabudowy w zakresie miejsc parkingowych oparta była wyłącznie na oświadczeniach inwestora, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że organy powinny ustalić m.in. przeznaczenie projektowanych lokali, rodzaj planowanej działalności oraz usytuowanie inwestycji, podczas gdy – zdaniem skarżących kasacyjnie – informacje te wynikają z projektu budowlanego i pozostałych dokumentów, a taki brak wyjaśnienia utrudnia im ustosunkowanie się do wyroku, a sądowi kasacyjnemu ocenę przesłanek, jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez błędne ustalenia co do dostępności miejsc na odpady stałe dla osób niepełnosprawnych oraz zgodności projektu z regulaminem utrzymania czystości i porządku obowiązującym w C., czego konsekwencją było uznanie, że organy nie poddały projektu takiej kontroli, pomimo że – zdaniem skarżących kasacyjnie – projekt wprost wskazuje dostępność dla osób niepełnosprawnych, a projektant złożył w tym zakresie stosowne oświadczenia; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez błędną kontrolę ustaleń faktycznych organów w zakresie zgodności projektu z Konwencją o prawach osób niepełnosprawnych z dnia 13 grudnia 2006 r. oraz art. 5 ust. 1 pkt 4a P.b., co doprowadziło do niezasadnego wniosku, że projekt nie opisuje warunków dostępności dla osób niepełnosprawnych, pomimo że punkt 8 projektu architektoniczno-budowlanego zawiera takie rozwiązania; 5. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 w zw. z art. 4 P.b. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że projekt budowlany w zakresie ustalenia liczby miejsc postojowych jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy, podczas gdy planowane w obiekcie usługi nie generują potrzeby dodatkowych dostaw, a więc 24 miejsca parkingowe spełniają wymogi wynikające z decyzji; 6. § 18 ust. 1 i 2 r.w.t. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten nakłada dodatkowy obowiązek zapewnienia kolejnych miejsc parkingowych ponad liczbę określoną w decyzji o warunkach zabudowy, pomimo że r.w.t. nie przewiduje szczegółowych parametrów, a decydująca jest sama decyzja, ustalająca liczbę i przeznaczenie miejsc postojowych; 7. § 22 ust. 4 oraz § 23 ust. 1 pkt 1 i 2 r.w.t. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że projekt zagospodarowania terenu musi wskazywać zgodność z tymi przepisami wprost, podczas gdy – w ocenie skarżących kasacyjnie – wystarczające jest faktyczne zachowanie wymaganych odległości pojemników na odpady od okien i drzwi budynków, a Sąd pierwszej instancji nie stwierdził jakichkolwiek nieprawidłowości w tym zakresie; 8. art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. poprzez faktyczne przyjęcie, że organy nie wyjaśniły zgodności projektu z regulaminem utrzymania czystości i porządku obowiązującym w C., pomimo że organy oparły się na stosownych oświadczeniach projektanta, nie mając podstaw do ich kwestionowania; 9. art. 5 ust. 1 pkt 4a w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. poprzez niewłaściwe zastosowanie i założenie, że projekt nie opisuje warunków korzystania z lokali mieszkalnych przez osoby niepełnosprawne, pomimo że – według skarżących kasacyjnie – pkt 8 projektu architektoniczno-budowlanego czyni zadość temu wymogowi, a projektant potwierdził zgodność rozwiązań z przepisami. Uzupełniając powyższe Z. J. i A. J. zarzucili naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 P.p.s.a. polegające na uwzględnieniu skargi w punkcie 2. wyroku i uchyleniu decyzji obu instancji, pomimo prawidłowo przeprowadzonego postępowania i zgodności decyzji z prawem. Skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie wyroku w zakresie punktu 2. i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Wystąpili także o zasądzenie od organu na ich rzecz kosztów postępowania. Kolejną skargę kasacyjną wywiódł K. D. , zarzucając naruszenie: 1. art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. przez oparcie się przez Sąd pierwszej instancji na stanie faktycznym, który nie został wyjaśniony w sposób pełny, oraz błędne przyjęcie, że Wojewoda słusznie stwierdził, iż sąsiednie nieruchomości będą zabezpieczone przed zalewaniem wodami opadowymi z działki inwestycyjnej, pomimo że ustalenie to nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym, a wykazane fakty i zasady logicznego rozumowania wskazują na skierowanie wód opadowych na grunty sąsiednie; 2. art. 28 ust. 1 i 2 P.b., art. 34 ust. 1 P.b. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz ust. 3 i 5 P.b. poprzez błędne uznanie, że niepodłączenie działki inwestycyjnej do kanalizacji deszczowej i brak ustalonego sposobu opróżniania zbiornika bezodpływowego nie stanowią podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, pomimo że w rejonie działki inwestora po każdym deszczu dochodzi do podtopień, co dowodzi niewystarczającej pojemności zbiornika, a jego opróżnianie przez podlewanie roślinności jest niemożliwe z uwagi na specyfikę terenu i częste powstawanie rozlewisk; 3. art. 234 ust. 1 pkt 1 i 2 P.w. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zw. z § 29 r.w.t. poprzez pominięcie, że realizacja spornej inwestycji zmieni kierunek i natężenie odpływu wód opadowych oraz roztopowych ze szkodą dla gruntów sąsiednich, co będzie skutkować odprowadzaniem wód na te nieruchomości; 4. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b P.b. w zw. z § 26 ust. 1 r.w.t. poprzez uznanie, że nieposiadanie zagwarantowanego dostępu do kanalizacji sanitarnej nie stanowi podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, pomimo że działka nie ma faktycznie zapewnionego takiego dostępu; 5. art. 34 ust. 1 P.b. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz ust. 3 i 5 P.b. poprzez uznanie, że spełniono warunki dotyczące zaprojektowania dachu i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, podczas gdy na niemal całej powierzchni budynku kąt nachylenia połaci wynosi 5°, co wyklucza uznanie go za dach dwuspadowy, a wysokość elewacji niemal równa wysokości kalenicy znacznie przewyższa 10 m, naruszając ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 6. art. 34 ust. 1 P.b. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz ust. 3 i 5 P.b. poprzez przyjęcie, że brak jest podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z powodu posadowienia budynku na rzędnej 273,90 m n.p.m., pomimo że prowadzi to do nowego ukształtowania terenu wraz z obsypaniem budynku skarpami i skierowaniem wód opadowych na grunty sąsiednie, powodując ich zalewanie, a dodatkowo stanowi naruszenie bądź nadużycie warunków zabudowy w zakresie dopuszczalnej wysokości inwestycji, bowiem następuje faktyczne podwyższenie budynku, który w założeniu czterokondygnacyjny staje się obiektem pięciokondygnacyjnym; 7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 P.p.s.a., art. 28 ust. 2 P.b., art. 151 P.p.s.a. oraz art. 10 § 1 K.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w przyjęciu, że E. F., J. F., A. P., I. P., A. P., A. S. i A. Ś. nie posiadali legitymacji skargowej ani statusu strony postępowania, pomimo że postępowanie dotyczyło ich interesu prawnego, co spowodowało niedokonanie przez Sąd pierwszej instancji pełnej kontroli legalności zaskarżonych decyzji i nieuprawnione oddalenie wniesionej przez nich skargi. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, celem ponownego uchylenia zaskarżonych decyzji także z uwzględnieniem pozostałych uchybień. Wystąpił również o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania. W trzeciej skardze kasacyjnej E. F., J. F., A. P., I. P. i A. Ś. zarzucili naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c w zw. z art. 50 § 1 P.p.s.a., art. 28 ust. 2 P.b., art. 151 P.p.s.a. oraz art. 10 § 1 K.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w przyjęciu, że E. F., J. F., A. P., I. P., A. P., A. S. i A. Ś. nie posiadali legitymacji skargowej i nie przysługiwał im status strony spornego postępowania oraz interes prawny, pomimo że postępowanie to dotyczyło ich interesu prawnego, co w konsekwencji spowodowało niedokonanie przez Sąd pierwszej instancji pełnej kontroli legalności zaskarżonych decyzji i oddalenie skargi; 2. 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że Wojewoda słusznie stwierdził, że sąsiednie nieruchomości będą zabezpieczone przed zalewaniem wodami opadowymi z działki inwestycyjnej, podczas gdy takie ustalenie nie znajduje oparcia w materiale dowodowym, a wykazane okoliczności, dotychczasowe doświadczenie i zasady logicznego rozumowania pozwalają na przyjęcie z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że wody opadowe zostaną skierowane na działki sąsiednie; 3. art. 28 ust. 1 i 2 P.b. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz ust. 3 i 5 P.b. poprzez błędne przyjęcie, że brak podłączenia działki inwestycyjnej do kanalizacji deszczowej i brak ustalonego sposobu opróżniania zbiornika bezodpływowego nie stanowią przeszkody do udzielenia pozwolenia na budowę, pomimo że w rejonie działki po każdym deszczu występują podtopienia, a deklarowany zbiornik nie jest wystarczający dla potrzeb nieruchomości i nie może być opróżniany poprzez podlewanie roślinności ze względu na specyfikę terenu oraz często występujące rozlewiska; 4. art. 234 ust. 1 pkt 1 i 2 P.w. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zw. z § 29 r.w.t. poprzez pominięcie, że realizacja inwestycji spowoduje zmianę kierunku i natężenia odpływu wód opadowych oraz roztopowych na szkodę gruntów sąsiednich i będzie prowadzić do odprowadzania wód na te grunty; 5. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b P.b. w zw. z § 26 ust. 1 r.w.t. poprzez uznanie, iż nieposiadanie zagwarantowanego dostępu do kanalizacji sanitarnej nie stanowi przeszkody udzieleniu pozwolenia na budowę, pomimo że działka nie ma faktycznie zapewnionego dostępu do takiej kanalizacji; 6. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz ust. 3 i 5 P.b. poprzez uznanie, że spełniono warunki dotyczące zaprojektowania dachu i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, pomimo że projekt przewiduje dach o kącie nachylenia połaci 5° na niemal całej powierzchni budynku, co wyklucza uznanie go za dach dwuspadowy, a wysokość elewacji – niemal równa wysokości kalenicy – znacznie przewyższa 10 m, nie zachowując zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 7. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz ust. 3 i 5 P.b. poprzez przyjęcie, że brak jest podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na posadowienie budynku na rzędnej 273,90 m n.p.m., które powoduje konieczność formowania skarp wokół budynku, kieruje wody opadowe na działki sąsiednie, czyniąc z nich tereny zalewowe, a także narusza lub co najmniej nadużywa warunki zabudowy w zakresie dopuszczalnej wysokości budynku, gdyż bezzasadne podwyższenie inwestycji sprawia, że czterokondygnacyjny obiekt staje się w istocie budynkiem pięciokondygnacyjnym. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie punktu 1., w graniach którego oddalono ich skargi, i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Wystąpili także o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania. Odpowiedź na skargę kasacyjną E. F., J. F., A. P., I. P. i A. Ś. wnieśli Z. J. i A. J. domagając się oddalenia wniesionego środka zaskarżenia. Z kolei K. D. , E. F., J. F., A. P., I. P. i A. Ś. złożyli wspólną odpowiedź na skargę kasacyjną Z. J. i A. J. , domagając się jej oddalenia. W toku rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Z. J. i A. J. poparł wnioski skargi kasacyjnej wniesionej przez jego mocodawców i zrelacjonował wynikające z niej wywody. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna Z. J. i A. J. okazała się zasadna. Skargi kasacyjne E. F., J. F., I. P., A. P., A. Ś. oraz K. D. nie zawierają natomiast usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a., obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a.), stąd należy ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów skarg kasacyjnych. Skarżący na etapie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach (P. D., K. D. i inni) przedstawili szerokie spektrum zarzutów przeciw inwestycji Z. J. , przy czym Sąd pierwszej instancji uwzględnił tylko część z nich, koncentrując się w pierwszej kolejności na problematyce zapewnienia w ramach inwestycji wystarczającej ilości miejsc postojowych. W decyzji o warunkach zabudowy uzyskanej przez Z. J. zawarto wymóg, cyt.: "wymagania dot. ilości miejsc parkingowych obowiązuje zapewnienie 100 % potrzeb parkingowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo; przy określaniu zapotrzebowania w/z miejsc parkingowych (mp), zaleca się zastosowanie wskaźnika 1 mp na 1 mieszkanie, min. 1 mp na 35m² pow. usługi dostępnej dla klienta, min. 1 mp na 2 pracowników oraz dodatkowe miejsca postojowe dla innych użytkowników obiektu (np. na potrzeby zaopatrzenia); przestrzeń drogi publicznej ul. [...] nie może pełnić funkcji parkingowej dla planowanego zamierzenia". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zgłosił zastrzeżenia dotyczące zgodności parametrów inwestycji z powyższymi wymogami decyzji o warunkach zabudowy oraz przepisami techniczno-budowlanymi zawartymi w § 18 r.w.t. Zastrzeżenia te opisano wyżej, w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia. Z. J. i A. J. nie zgodzili się z Sądem pierwszej instancji. Formułując zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) oraz prawa materialnego (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz art. 5 P.b., § 18 ust. 1 i 2 r.w.t.), które Sąd pierwszej instancji uznał za naruszone przez organy architektoniczno-budowlane, skarżący kasacyjnie w punktach 1., 2., 5. I 6. skoncentrowali się na kwestii zapewnienia miejsc postojowych. Odnieśli się do: sformułowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach błędnej oceny ustaleń faktycznych w zakresie zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy, w szczególności co do liczby miejsc parkingowych, w oderwaniu od akt sprawy i bez należytego uwzględnienia wyjaśnień i dokumentów przedstawionych przez inwestora (naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), twierdzenia, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest nienależycie sporządzone, wewnętrznie sprzeczne i niepozwalające na zrozumienie, dlaczego Sąd uznał, iż liczba zaprojektowanych miejsc parkingowych nie odpowiada wymogom decyzji o warunkach zabudowy (naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a.), błędnego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że projekt budowlany nie jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie potrzeb parkingowych (naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 w zw. z art. 4 P.b.) oraz wskazania przez Sąd pierwszej instancji na konieczność zapewnienia dodatkowych (dla zaopatrzenia) miejsc postojowych ponad wymogi ustalone w decyzji o warunkach zabudowy (naruszenie § 18 ust. 1 i 2 r.w.t.) W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe zarzuty są trafne. W myśl § 18 ust. 1 r.w.t. stanowiska postojowe należy urządzić stosownie do przeznaczenia i sposobu zabudowy działki budowlanej. Z decyzji o warunkach zabudowy uzyskanej przez inwestora wynika z kolei ogólny wymóg zapewnienia 100 % potrzeb parkingowych, przy czym podane w niej wskaźniki (w tym 1 miejsce parkingowe na 35 m² powierzchni usługowej dostępnej dla klienta, czy dodatkowe miejsce postojowe dla innych użytkowników obiektu - zaopatrzenia) opatrzone zostały sformułowaniem "zaleca się". Oznacza to, że bezwzględnie obowiązującym warunkiem jest właśnie zapewnienie 100 % potrzeb parkingowych, z uwzględnieniem konkretnego sposobu użytkowania obiektu, co znajduje odzwierciedlenie w treści § 18 ust. 1 r.w.t. W niniejszej sprawie inwestor wprawdzie w dokumentacji projektowej przyjął, że w każdym z lokali usługowych 35 m² będzie przeznaczone dla klientów, co mogłoby – przy sztywnym stosowaniu wskazanych wskaźników – rodzić pewne wątpliwości. Niemniej jednak zasadniczy wymóg wyrażony w decyzji o warunkach zabudowy dotyczy pokrycia rzeczywistych potrzeb parkingowych, a ich ocenę należy prowadzić przez pryzmat § 18 ust. 1 r.w.t., wymagającego urządzenia stanowisk postojowych z uwzględnieniem przeznaczenia i sposobu zabudowy działki budowlanej. Z materiału dowodowego wynika, że inwestor obszernie przedstawił założenia projektowe wraz z docelowym charakterem lokali usługowych, a w efekcie przewidział po 2 miejsca postojowe na każdy lokal (łącznie osiem), a nadto miejsce postojowe dla osób niepełnosprawnych. Takie rozwiązanie trudno uznać za niewystarczające, zważywszy na wymóg pokrycia 100 % potrzeb parkingowych wyznaczony w decyzji o warunkach zabudowy. Nie sposób zatem w tych okolicznościach stawiać zarzutu, iż inwestor "zlekceważył" określone w tej decyzji obowiązki ani że naruszył regulacje § 18 ust. 1 r.w.t. lub przepisy P.b. Gdy chodzi o dodatkowe miejsce związane z zaopatrzeniem, to stwierdzić należy, że wedle decyzji o warunkach zabudowy nie wymaga się bezwzględnie uwzględniania miejsc parkingowych dla zaopatrzenia. Natomiast parametry użytkowe lokali przedstawione w projekcie budowlanym i w wyjaśnieniach inwestora wskazują na brak takiej potrzeby, zwłaszcza gdy planowane usługi nie generują konieczności dostaw w rozumieniu intensywnego zaopatrzenia. W aktach sprawy znajduje się wyjaśnienie inwestora oraz analiza projektu, które wykazują, że łączna liczba miejsc parkingowych zaspokaja potrzeby zarówno dla wszystkich lokali mieszkalnych, jak i dla planowanych usług w parterze, przy czym uwzględniono również jedno stanowisko dla osób niepełnosprawnych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie przekonał o tym, aby przyjęte w projekcie rozwiązania były sprzeczne z decyzją o warunkach zabudowy (naruszenie wymogu "zapewnienia 100% potrzeb parkingowych") lub z § 18 ust. 1 i 2 r.w.t. W konsekwencji wywód Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach prowadzący do wniosku o niewystarczającej liczbie miejsc parkingowych uznać należy za zbyt daleko idący, a przez to nietrafny. Zarzuty nr 3, 4, 7, 8 i 9 skargi kasacyjnej Z. J. i A. J. formułują w opozycji do oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach co do kwestii techniczno-budowlanych oraz dostępności projektowanego obiektu dla osób niepełnosprawnych, w tym dostępności miejsc gromadzenia odpadów, jak również wysuniętej w zaskarżonym wyroku tezy o naruszeniu obowiązku dostosowania części wspólnych budynku lub lokali do potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. (którego naruszenie zarzucono w skardze kasacyjnej) organ architektoniczno-budowlany sprawdza zgodność projektu zagospodarowania terenu w zakresie przepisów techniczno-budowlanych, w tym § 22 i 23 r.w.t., a nadto art. 5 ust. 1 pkt 4a P.b. nakazuje zapewnić dostępność projektowanego obiektu dla osób niepełnosprawnych. Skarżący kasacyjnie trafnie zarzucają, że uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji nie przekonuje, jakoby rzeczywiście doszło do naruszenia tych regulacji. Sąd nie wskazał, który spośród przepisów r.w.t. czy regulaminu utrzymania czystości i porządku miałby pozostawać w kolizji z projektem, zwłaszcza że sam fakt zaplanowania miejsc gromadzenia odpadów w rejonie parkingu i umożliwienia dojazdu oraz dojścia do tych miejsc osobom niepełnosprawnym odpowiada wymaganiom § 22 ust. 4 i § 23 ust. 1 pkt 1 i 2 r.w.t. Nie wykazano również, by projekt faktycznie uniemożliwiał realizację postulatu pełnej dostępności, także w odniesieniu do mieszkań, tym bardziej że projekt zakłada brak barier poziomych i zjazd do garażu, a we wniosku złożono oświadczenia projektantów o sporządzeniu dokumentacji zgodnie z prawem i zasadami wiedzy technicznej. Sąd pierwszej instancji nie obalił tych twierdzeń autorów projektu, posiadających odpowiednie zawodowe przygotowanie, i nie wyjaśnił, na czym dokładnie polegałoby naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 4a P.b. ani też w jaki sposób nieprzystosowanie do potrzeb osób niepełnosprawnych miałoby wynikać z przedłożonej dokumentacji. Odnosząc się do zgłoszonego przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organy architektoniczno-budowlane przepisów dotyczących regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta C. , wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie powołał żadnego konkretnego przepisu z regulaminu ani z r.w.t., z którego wynikałby obowiązek wprowadzenia innych niż zapewnione w projekcie rozwiązań w zakresie parametrów, wyznaczenia i usytuowania miejsca gromadzenia odpadów. Nie wskazał też na dowody, które obalałyby oświadczenia projektantów, czy inwestora co do dostępności tego miejsca dla osób niepełnosprawnych. Odnosząc się do przywołanego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2022 r., sygn. akt II OSK 1325/21 (orzeczenia.nsa.gov.pl), Sąd w tym składzie wskazuje, że jest mu znany wyrażony tam pogląd i go co do zasady nie kwestionuje. Niemniej jednak jego automatyczne przeniesienie na realia niniejszej sprawy i wymaganie od organów architektoniczno-budowlanych szczegółowej weryfikacji miejsc gromadzenia odpadów z wymogami określonymi w regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy nie jest właściwe. Przywołany wyrok z dnia 15 września 2022 r. został wydany w specyficznych okolicznościach. Z jego uzasadnienia wynika, że realne wątpliwości, już na etapie postępowania przez Sądem pierwszej instancji, budziło to, czy rozpatrywana tam inwestycja spełniała ogólny warunek określony w przepisach techniczno-budowlanych wynikający przede wszystkim z § 22 ust. 1 r.w.t., albowiem rozpatrywany projekt przewidywał trudną do akceptacji, bardzo niewielką przestrzeń przeznaczoną na cele gromadzenia niesegregowanych i segregowanych odpadów. To właśnie na potrzeby oceny tej zidentyfikowanej i spornej kwestii odwołano się do przepisów regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Miało to służyć weryfikacji, czy zaprojektowane przez inwestora niewielkie przestrzenie mogą być w ogóle, jako takie, rozpatrywane w kategoriach miejsc gromadzenia odpadów, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji, w rozumieniu § 22 ust. 1 r.w.t. Uwagi Naczelnego Sądu Administracyjnego wynikające z analizowanego wyroku o sygn. akt II OSK 1325/21, zrozumiałe w warunkach przywołanej sprawy, nie korespondują z realiami niniejszej sprawy. Z dokumentacji inwestycji Z. J. nie wynika, ani też nie zgłoszono w tym zakresie żadnych skonkretyzowanych zastrzeżeń, aby projekt zagospodarowania terenu w zakresie lokalizacji i parametrów miejsca gromadzenia odpadów był nieadekwatny w kontekście § 22 ust. 1 r.w.t. Nie było zatem podstaw do kwestionowania – z góry i przy braku dostatecznych ku temu powodów – rozwiązań projektowych w rozważanym zakresie, zwłaszcza, że projekt budowlany przygotowany został przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje i które złożyły stosowne oświadczenia o zgodności projektu z przepisami. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że skarga kasacyjna Z. J. i A. J. skutecznie podważa zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w odniesieniu do przedstawionych w nim powodów uwzględnienia skargi P. D. i K. D. . Skarga kasacyjna inwestora i uczestniczki postępowania okazała się usprawiedliwiona i stanowiła podstawę do uchylenia zaskarżonego nią punktu 2. sentencji zaskarżonego wyroku oraz nierozerwalnie powiązanego z nim orzeczenia o kosztach postępowania (punktu 3. sentencji zaskarżonego wyroku). Zarazem Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sprawa została dostatecznie wyjaśniona, aby mógł rozpoznać skargę wymienionych wyżej skarżących w trybie art. 188 P.p.s.a. i oddalić ją na podstawie art. 151 P.p.s.a. Zdaniem Sądu drugiej instancji zastrzeżenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pod adresem działania organów opisane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nietrafnie zostały uczynione podstawą uwzględnienia skargi. Również inne zgłoszone przez P. D. i K. D. zarzuty nie dawały podstawy do uwzględnienia skargi. To ostatnie twierdzenie wyjaśnione zostanie poniżej przy okazji rozpatrywania zarzutów skargi kasacyjnej K. D. , który w swej obecnie wniesionej skardze kasacyjnej nadal stara się przekonać do trafności zarzutów i kierunku argumentacji, pierwotnie prezentowanych w skardze. Odnosząc się do skargi kasacyjnej K. D. należy przypomnieć fakt związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej. Jest to istotne, ponieważ K. D. przedstawia szeroki zakres uwag ogólnych dotyczących spornej inwestycji, ale zarazem formułuje jako zarzuty nieco węższy zakres regulacji obejmujących przepisy postępowania i materialnoprawne, które mogłyby w tym względzie zostać naruszone. Skarżący kasacyjnie twierdzi, że naruszono w zaskarżonym wyroku art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez nie oparcie się Sądu na dostatecznie wyjaśnionym stanie faktycznym oraz uznanie, że nieruchomości sąsiednie będą zabezpieczone przed zalewaniem. K. D. uważa te stwierdzenia za nietrafne wskazując w zarzucie trzecim również na naruszenie art. 234 ust. 1 pkt 1 i 2 P.w. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w związku z § 29 r.w.t. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutów K. D. , natomiast aprobuje stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Nie sposób uznać, że Sąd oraz organy administracji oparły się na niedostatecznie ustalonym stanie faktycznym sprawy w zakresie gospodarowania wodami opadowymi w ramach inwestycji. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, powołując się na ustalenia organów, inwestor przewiduje realizację – zanim inwestycja zostanie podłączona do kanalizacji deszczowej – zbiornika bezodpływowego. Rozwiązanie to, przyjęte przez projektantów, uzyskało odpowiednie aprobaty. Ocena takiego rozwiązania w kontekście wyborów materialnoprawnych nie daje podstaw do stwierdzenia, że przyjęte na potrzeby inwestycji Z. J. sposoby zagospodarowania wód opadowych naruszają uzasadnione interesy osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.). Po pierwsze, inwestor nie lekceważy problemu zagospodarowania wód opadowych, ponieważ projekt przewiduje możliwość gromadzenia ich w specjalnie zaprojektowanym zbiorniku bezodpływowym o stosunkowo dużej pojemności. Po drugie, aby można było uznać, że doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich w obszarze oddziaływania obiektu, należałoby wykazać bezprawność przyjętych rozwiązań. Tymczasem w przypadku rozważanej inwestycji nie mamy do czynienia ze zmianą naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren nieruchomości sąsiedniej, co jest zakazane przez § 29 r.w.t. Nie można też, w okolicznościach niniejszej sprawy, skutecznie powoływać się na art. 234 ust. 1 pkt 1 i 2 P.w. Przepis ten wprawdzie stanowi, że nie można zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na gruncie wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł ze szkodą dla gruntów sąsiednich, jak również odprowadzać wód bądź wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie, niemniej zatwierdzony projekt (a on właśnie podlega weryfikacji w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę) nie przewiduje trwałej zmiany kierunku i natężenia odpływu wód opadowych lub roztopowych ze szkodą dla gruntów sąsiednich ani odprowadzenia wód na grunty sąsiednie w rozumieniu art. 234 ust. 1 pkt 1 i 2 P.w. Ponadto przywołana regulacja nie należy do przepisów techniczno-budowlanych; określa natomiast, w ramach P.w., konsekwencje prawne określonych, niepożądanych zachowań właścicieli dotyczących stosunków wodnych. Odpowiednim instrumentem reakcji na takie działania są decyzje wydawane na podstawie art. 234 ust. 3 P.w. Ewentualne stwierdzenie niezgodności projektu budowlanego z art. 234 ust. 1 pkt 1 i 2 P.w. wymagałoby wykazania, że sam projekt inwestycji wprost koliduje z zakazanymi w tym przepisie działaniami. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia: projekt inwestycji Z. J. nie przewiduje zmiany kierunku i natężenia odpływu wód opadowych i roztopowych ze szkodą dla gruntów sąsiednich ani też odprowadzenia tych wód na grunty sąsiednie. Naczelny Sąd Administracyjny rozumie, że K. D. wyraża tego rodzaju obawy, lecz nie zgadza się, że znajdują one potwierdzenie dokumentacji projektowej i parametrach zamierzonego zagospodarowania działki inwestora. W konsekwencji powyższego nie można również podzielić zarzutów naruszenia art. 28 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2, a także ust. 3 i 5 P.b. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedłożonym przez Z. J. do zatwierdzenia projekcie budowlanym nie występują braki wymagające jego uzupełnienia ani uzasadniające odmowę wydania pozwolenia na budowę, zwłaszcza w odniesieniu do zagospodarowania wód opadowych. Nietrafne są także zarzuty naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b P.b. w związku z § 26 ust. 1 r.w.t. Nie jest bowiem prawdą, że planowana inwestycja nie ma zagwarantowanego dostępu do kanalizacji sanitarnej. W tym miejscu należy powtórzyć za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach, że inwestor uzyskał warunki techniczne wykonania przyłącza kanalizacyjnego (pisma przedsiębiorstwa z dnia 22 września 2020 r. oraz z dnia 12 lipca 2021 r.), a także decyzję Prezydenta Miasta C. nr 127 z dnia 13 września 2021 r. dotyczącą lokalizacji inwestycji celu publicznego obejmującego budowę sieci kanalizacji sanitarnej z włączeniem do kanału sanitarnego o średnicy 0,20 m. Skądinąd można nadmienić, że stosownie do wyjaśnień inwestora, zresztą eksponowanych też na stronach 8-9 odpowiedzi na skargę kasacyjną, inwestycja w zakresie sieci kanalizacji sanitarnej została zaplanowana do realizacji według odrębnego opracowania projektowego. Oznacza to, że finalnie zapewnienie stosownego podłączenia zabudowy do sieci będzie warunkiem oddania inwestycji do użytkowania, a na obecnym etapie pozostaje ona wyłączona z zakresu zatwierdzanego w projekcie budowlanym zamierzenia. Nie jest wreszcie zasadna skarga kasacyjna K. D. w zakresie, w jakim dotyczy ona naruszenia art. 34 ust. 1 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz ust. 3 i 5 P.b. poprzez uznanie, że nie było podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z powodu posadowienia budynku na rzędnej 273,90 m n.p.m. Skarżący kasacyjnie nie wykazał bezprawności tak przyjętych rozwiązań z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, ani nie udowodnił, by naruszały wskazane normy P.b. w zakresie sposobu zaprojektowania dachu i przyjętej wysokości. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśniono, że wysokość budynku należy obliczać z uwzględnieniem § 6 r.w.t. Z kolei, co do charakterystyki zadaszenia budynku Naczelny Sąd Administracyjny, nie zgadza się z zaprezentowaną w skardze kasacyjnej interpretacją architektonicznego ukształtowania spadku dachu. Inwestor – co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy i co prawidłowo ocenił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach – wyjaśnił, dlaczego przyjęte rozwiązania architektoniczne w zakresie pokrycia dachowego odpowiadają decyzji o warunkach zabudowy. Wreszcie, nie może być uznany za zasadny zarzut skarżącego kasacyjnie K. D. , w którym formułuje on zastrzeżenia co do nieuznania przez sąd jego współoskarżonych za podmioty legitymowane do złożenia skargi. Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, zarzuty dotyczące statusu określonych podmiotów jako stron postępowania administracyjnego, a także co do ich późniejszej legitymacji skargowej, mogą podnosić wyłącznie te podmioty, których to dotyczy. Kwestia ta została należycie wyjaśniona w uzasadnieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, z powołaniem na przepisy i reguły dotyczące wznowienia postępowania. Również skarga kasacyjna E. F., J. F., A. P., I. P. i A. Ś. nie może zostać uwzględniona, gdyż – poza jednym zarzutem – podniesiono w niej te same zarzuty i argumenty, jak te, które przedstawił K. D. Zarzuty te, z przyczyn wskazanych powyżej, nie zasługują na uwzględnienie, a dodatkowo są podnoszone przez osoby, co do których Sąd pierwszej instancji nie stwierdził interesu prawnego do wniesienia skargi. Inaczej oczywiście należy podejść do zarzutu sformułowanego w tej skardze kasacyjnej, dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c w związku z art. 50 § 1 P.p.s.a. oraz art. 28 ust. 2 i art. 151 P.p.s.a., a także art. 10 § 1 K.p.a. W tym przypadku zarzut ten decyzji skarżących kasacyjnie E. F., J. F., A. P., I. P. i A. Ś. i mają oni prawo przekonywać, że Sąd pierwszej instancji błędnie nie uznał ich za strony postępowania, w którym wydano zaskarżoną decyzję. Twierdzenie to jednak nie jest trafne, ponieważ – z wyjątkiem A. Ś. – wymienieni skarżący są właścicielami wyłącznie działki drogowej, niepodlegającej zabudowie. Nie można zatem przyjąć, że realizacja inwestycji w jakikolwiek sposób ograniczy możliwość zabudowy ich nieruchomości w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 P.b. Skarżący kasacyjnie nie są więc stronami postępowania administracyjnego, a tym samym nie przysługuje im skuteczna legitymacja do wniesienia skargi (art. 50 § 1 P.p.s.a.). Odrębnej uwagi wymaga kwestia statusu A. Ś. . Naczelny Sąd Administracyjny przyznaje, że – stosownie do dokumentów wskazanych na stronie 6 skargi kasacyjnej – A. Ś. jest następcą prawnym J. Ś., której przysługiwała własność działki nr [...]. Działka ta znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego. Zatem A. Ś. powinien był zostać uznany za stronę postępowania administracyjnego, w granicach którego wydano zaskarżone decyzje, a także miał prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Należy jednak zauważyć, że w konkretnych realiach niniejszej sprawy skarga przez niego złożona została wniesiona w jednym dokumencie wspólnie ze skarżącymi mającymi legitymację skargową: P. D. i K. D. Skarga ta, jako środek zaskarżenia, była więc merytorycznie oceniona, a zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powinna podlegać oddaleniu (o czym wyżej). Oznacza to, że nawet prawidłowa ocena statusu A. Ś. , jako trzeciej osoby legitymowanej, która mogłaby popierać skargę, nie mogłoby odnieść skutku w postaci innej oceny wspólnie złożonego środka zaskarżenia. Warto przy tym też dostrzec, że A. Ś. brał udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym aż do daty wydania wyroku. Miał zatem pełne możliwości obrony swoich praw. Można więc skonkludować, że błąd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, gdy chodzi o ocenę statusu przywołanego skarżącego, wyrażał się finalnie tylko w tym, że prowadząc merytoryczne rozważania dotyczące zasadności skargi, Sąd powinien był zaznaczyć, że czyni to także "ze skargi" A. Ś. , a nie tylko ze skargi P. D. i K. D. . Niezależnie należy rozważyć, czy jeszcze inna okoliczność – nieuznanie A. Ś. za stronę w postępowaniu administracyjnym – uzasadniałoby uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonych decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., który w skardze kasacyjnej podniesiono jako naruszony. Należy zauważyć, że przepis ten jest regulacją "wynikową", będącą podstawą orzeczenia sądu administracyjnego, wymagającą wykazania istnienia przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego. Tymczasem w skardze kasacyjnej, w zakresie odnoszącym się do A. Ś. , nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Zresztą pierwszy zarzut skargi kasacyjnej – oparty na art. 50 § 1 P.p.s.a. i powiązanych z nim regulacjach – potwierdza jedynie, że E. F., J. F., A. P., I. P. i A. Ś. eksponowali brak uznania ich legitymacji skargowej. Skarga kasacyjne nie zawiera natomiast zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa oczywiście, że tę ostatnią regulację przywołano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na stronie 5, jednakże stanowiło to element wywodu o znaczeniu czynnego udziału stron w postępowaniu. W żadnym miejscu nie przedstawiono art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w kategoriach zarzutu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, związany podstawami rozpoznawanego środka zaskarżenia, nie mógł zatem domniemywać z urzędu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarówno skargi kasacyjnej K. D. , jak i skargi kasacyjnej E. F., J. F., A. P., I. P. oraz A. Ś. . Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznawszy skargę kasacyjną Z. J. i A. J. , na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w punkcie 2. i 3., to jest w zakresie w jakim uwzględniono skargę P. D. i K. D. i zasądzono związane z tym koszty postępowania sądowego, i w to miejsce orzekł o oddaleniu ich skargi (punkt 1. niniejszego wyroku). Odrębnie w punktach 2. i 3. sentencji niniejszego wyroku, orzeczono na podstawie art. 184 P.p.s.a. o oddaleniu skarg kasacyjnych: K. D. , a także E. F., J. F., I. P., A. P. oraz A. Ś. . Rozważywszy zaistniałe okoliczności sprawy, w tym przyczyny uwzględnienia skargi przez Sąd pierwszej instancji (co zostało obecnie zakwestionowane), Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne odstąpienie od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. (punkt 4. sentencji niniejszego wyroku).