II OSK 2013/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Anna Szymańska (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 138/23 w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 30 listopada 2022 r., nr SKO.73.568.2022 w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 30 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 138/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: WSA w Olsztynie, sąd wojewódzki, sąd pierwszej instancji) po rozpoznaniu skargi A. T. (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie (dalej: Kolegium, organ) z 30 listopada 2022 r. nr SKO.73.568.2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy – oddalił skargę. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z 23 czerwca 2022 r. wystąpiono o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] na działce nr [...], obręb [...], [...], gmina [...]. Wójt Gminy Ełk (dalej: Wójt, organ pierwszej instancji) decyzją z 19 września 2022 r. nr I-54/2022 ustalił sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu dla planowanej inwestycji. Kolegium, zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Wskazało, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia określonego we wniosku. Podało m.in., że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.; dalej: o.o.ś.) wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy, w tym decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium stwierdziło, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071; dalej: rozporządzenie zmieniające) instalacje radiokomunikacyjne zostały usunięte z katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec powyższego przedsięwzięcie nie wymaga decyzji środowiskowej. WSA w Olsztynie, we wskazanym na wstępie wyroku z 30 maja 2023 r. stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wojewódzki wyjaśnił, że zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy u.p.z.p., o ile nakładają one w sposób wyraźny określone ograniczenia. Dotyczy to także obowiązku uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej, o ile jest ona wymagana dla planowanego przedsięwzięcia. Podano, że katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zawierają przepisy obowiązującego w dacie orzekania w sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 ze zm., dalej "rozporządzenie ocenowe"). Dalej, że na mocy § 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 lit. b rozporządzenia zmieniającego w § 2 w ust. 1 rozporządzenia ocenowego od 4 czerwca 2022 r. uchylono odpowiednio pkt 7 § 2 i pkt 8 § 3. Wskazano, że wniosek inwestora wpłynął do organu pierwszej instancji 23 czerwca 2022 r. Zatem prawidłowo organy obu instancji wyjaśniły, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne, zostały usunięte z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji nie jest dla nich wymagane wcześniejsze uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a kwestia ewentualnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji nie musiała być nawet przez organ wydający decyzję lokalizacyjną rozważana. Tym samym bezprzedmiotowe jest powoływanie dowodu z opinii biegłego na okoliczność czy inwestycja ta może zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko, gdyż bezpośrednio prawodawca zadecydował o tym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, zaskarżając go w całości, zarzucając: - na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1) art. 71 ust. 2 o.o.ś. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą wadliwym przyjęciem przez WSA w Olsztynie, że stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, pomimo tego, że w toku postępowania administracyjnego nie przeprowadzono w tym zakresie dowodu z opinii biegłego z zakresu elektroniki, radiokomunikacji i telekomunikacji, która to opinia pozwoliłaby w obiektywny sposób określić, czy planowane przedsięwzięcie polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej — przy uwzględnieniu wszystkich parametrów technicznych i maksymalnych zasięgów obszarów pól elektromagnetycznych oraz sumarycznych mocy ERIP promieniowania izotropowego dla anten telekomunikacyjnych — na działce ewidencyjnej nr [...] może zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji pozwoliłoby to na prawidłowe ustalenie, czy na gruncie niniejszej sprawy jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach; przy czym przedmiotowa argumentacja tym bardziej zyskuje na aktualności, gdy weźmiemy pod uwagę, że w toku postępowania administracyjnego prowadzonego z wniosku tego samego inwestora, tj. [...] sp. z o.o. z/s w W. (dalej: inwestor) pod znakiem WIP.6733.51.2021.IR i dotyczącego tej samej nieruchomości, konieczne było pozyskanie opinii biegłego, czego jednakże zaniechały na gruncie postępowania administracyjnego organy obu instancji, a w konsekwencji zostało to uznane przez WSA w Olsztynie za prawidłowe, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia art. 71 ust. 2 o.o.ś. nie pozwala na przyjęcie takiego stanowiska; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy w toku postępowania administracyjnego zaniechano zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy, co miało skutek w drodze zlekceważenia zasady prawdy obiektywnej i słusznego interesu obywateli, jak i dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sposób niepełny materiału dowodowego w sprawie, zamiast oceny swobodnej, bez wskazań doświadczenia życiowego i z pominięciem oczywistych dowodów poprzez uznanie, że inwestycja stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bez jakiejkolwiek kontroli ze strony organów obu instancji, co do okoliczności podanych przez inwestora, w tym bez przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu elektroniki, radiokomunikacji i telekomunikacji, która to opinia pozwoliłaby w obiektywny sposób określić, czy planowane przedsięwzięcie polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej — przy uwzględnieniu wszystkich parametrów technicznych i maksymalnych zasięgów obszarów pól elektromagnetycznych oraz sumarycznych mocy ERIP promieniowania izotropowego dla anten telekomunikacyjnych — na działce ewidencyjnej nr [...] może zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji pozwoliłoby to na prawidłowe ustalenie, czy na gruncie niniejszej sprawy jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach; przy czym przedmiotowa argumentacja tym bardziej zyskuje na aktualności, gdy weźmiemy pod uwagę, że w toku postępowania administracyjnego prowadzonego z wniosku tego samego inwestora, pod znakiem WIP.6733.51.2021.IR i dotyczącego tej samej nieruchomości, konieczne było pozyskanie opinii biegłego, czego jednakże zaniechały organy obu instancji w toku postępowania administracyjnego i który to zarzut został następnie nieprawidłowo rozpatrzony przez WSA w Olsztynie wobec wadliwej wykładni przepisu prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 2 o.o.ś., co skutkowało wadliwym przyjęciem, że organy nie miały powinności w toku omawianego postępowania przeprowadzenia postępowania dowodowego; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 84 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy w toku postępowania administracyjnego organy obu instancji zaniechały przeprowadzenia opinii biegłego z zakresu elektroniki, radiokomunikacji i telekomunikacji, na okoliczność ustalenia, czy planowane przedsięwzięcie budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na działce ewidencyjnej nr [...] jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko lub mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji czy konieczne było w tym zakresie uzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji gdy organy administracji publicznej oparły się w tym zakresie wyłącznie na danych przedstawionych przez inwestora, podczas gdy w niniejszej sprawie są wymagane wiadomości specjalne, a to związane z określeniem poziomów pól elektromagnetycznych i ich oddziaływania na środowisko i który to zarzut został następnie nieprawidłowo rozpatrzony przez WSA w Olsztynie wobec wadliwej wykładni przepisu prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 2 o.o.ś., co skutkowało wadliwym przyjęciem, że organy nie miały powinności w toku omawianego postępowania przeprowadzenia postępowania dowodowego; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy organ II instancji działał w sposób wpływający na pogłębienie braku zaufania stron dla działania organów administracji publicznej, w drodze błędnego wyjaśnienia skarżącemu w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji zasadności przesłanek, którymi kierował się przy jej wydawaniu, zważając brak kompleksowego rozważenia zarzutów wyrażonych w odwołaniu od decyzji Wójta, a dotyczących braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu elektroniki, radiokomunikacji i telekomunikacji, co poniekąd zostało potwierdzone przez WSA w Olsztynie, który przyznał skarżącemu, że uzasadnienie decyzji Kolegium jest lakoniczne; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 oraz art. 9 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy organ II instancji nie opisał w uzasadnieniu decyzji podstaw faktycznych i prawnych jej wydania, w szczególności poprzez pominięcie w treści uzasadnienia decyzji Kolegium wyjaśnienia skarżącemu zasadności przesłanek, którymi kierował się przy jej wydawaniu, zważając na brak kompleksowego rozważenia zarzutów dotyczących braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w ramach postępowania administracyjnego, co zostało następczo aprobowane przez WSA w Olsztynie pomimo tego, że sąd pierwszej instancji przyznał skarżącemu, że decyzja organu II instancji jest lakoniczna; 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak kompleksowego rozważenia i wyjaśnienia niezasadności — zdaniem sądu pierwszej instancji - zarzutów wyrażonych w skardze, a dotyczących art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 k.p.a., a w konsekwencji lakoniczność uzasadnienia wyroku w tymże zakresie. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie i w konsekwencji uchylenie w całości decyzji Kolegium oraz decyzji Wójta w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów wpisu od skargi i skargi kasacyjnej, opłaty skarbowej od udzielonych pełnomocnictw oraz kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych za postępowanie przed WSA w Olsztynie oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym; wstrzymanie przez Naczelny Sąd Administracyjny wykonania decyzji Wójta, albowiem zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Olsztynie oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA. Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona. Kluczowym problemem w sprawie jest okoliczność, czy przed wystąpieniem o wydanie decyzji lokalizacyjnej wymagane było uzyskanie przez inwestora decyzji środowiskowej. Skarżący kasacyjnie twierdzi, że przedwczesna była ocena organów, zaaprobowana przez sąd wojewódzki, że inwestycja nie wymagała przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko i wydania decyzji środowiskowej. Kwalifikacja bowiem danego przedsięwzięcia jako mogącego zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. W tym zakresie powołano się na opinię dr. inż. J. G. z grudnia 2021 r. wydaną w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na tej samej działce, która to opinia potwierdza, że taka inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 84 k.p.a. gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Użycie przez ustawodawcę sformułowania "może zwrócić się" wskazuje, że powołanie biegłego na podstawie art. 84 § 1 k.p.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania organu prowadzącego postępowanie, również w przypadku gdy w sprawie pojawia się zagadnienie wymagające wiadomości specjalnych (zob. P. M. Przybysz (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, art. 84). Do naruszenia mającego wpływ na wynik sprawy doszłoby zatem wówczas, gdyby ze względu na stopień skomplikowania danej sprawy do jej prawidłowego załatwienia niezbędna okazała się tego rodzaju wiedza ekspercka, którą organ nie dysponuje, a jednocześnie zaniechałby powołania biegłego na daną okoliczność (tak wyrok NSA z 30 września 2025 r. sygn. akt I OSK 1738/22). W niniejszej sprawie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego jest bezprzedmiotowe, gdyż kwestia zakwalifikowania inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko została uregulowana w przepisie prawa. Kluczowe są zmiany rozporządzenia ocenowego, które miały miejsce na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie ocenowe, które to zmiany weszły w życie z dniem 4 czerwca 2022 r. Mianowicie na mocy § 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071), w § 2 w ust. 1 oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia ocenowego od 4 czerwca 2022 r. uchylono odpowiednio pkt 7 i pkt 8 tych ustępów. Decyzją prawodawcy wszelkie instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, niezależnie od poziomu emisji pola elektromagnetycznego oraz równoważnej mocy promieniowana izotropowo wyznaczonego dla pojedynczej anteny zostały usunięte z katalogu przedsięwzięć mogących zarówno zawsze znacząco, jak i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 71 ust. 2 o.o.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kwalifikacja przedsięwzięć została przekazana Radzie Ministrów, która uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 o.o.ś. określiła w drodze rozporządzenia: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Takim aktem wykonawczym jest w/w rozporządzenie ocenowe w brzmieniu na dzień orzekania przez organ odwoławczy. Jednocześnie skarżący kasacyjnie nie podniósł, aby prawodawca tj. Rada Ministrów wydała to rozporządzenie (tutaj rzecz dotyczy zmiany tego rozporządzenia poprzez wykreślenie instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych) niezgodnie z ustawową delegacją lub aby błędnie implementowało ono określoną dyrektywę unijną, bądź przede wszystkim naruszyło przepisy Konstytucji RP. Decydujący dla rozstrzygnięcia jest dzień wszczęcia postępowania o wydanie decyzji lokalizacyjnej. Wniosek inwestora wpłynął do organu pierwszej instancji 23 czerwca 2022 r., czyli po wyżej omówionej zmianie rozporządzenia ocenowego. Prawidłowo zatem orzekające w sprawie organy obu instancji wyjaśniły, że relewantnym stanem prawnym dla oceny wniosku jest stan polegający na tym, że instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne zostały usunięte z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji nie jest dla nich wymagane wcześniejsze uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 71 ust. 2 o.o.ś.). Tym samym zarzut naruszenia ostatnio powołanego przepisu prawa materialnego okazał się niezasadny. Podnoszona w skardze kasacyjnej kwestia biegłego w innym postępowaniu administracyjnym i kwalifikacja tego przedsięwzięcia w drodze opinii nie ma znaczenia, gdyż owo postępowanie toczyło się w odmiennym stanie prawnym, tj. przed kluczową dla sprawy zmianą rozporządzenia ocenowego. W konsekwencji jako nieskuteczne należało ocenić wszystkie zarzuty naruszenia przepisów procesowych. W szczególności pozbawione trafności są zarzuty skargi kasacyjnej nakierowane na podważenie podstawy faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i art. 84 k.p.a. Sąd I instancji dokonując oceny prowadzonego przez organy postępowania wyjaśniającego, zasadnie nie dopatrzył się uchybień w zakresie dotyczącym wymogu wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, w tym przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, jak i dokonania jego właściwej oceny pod kątem braku przesłanek faktycznych i prawnych do żądania przedłożenia do wniosku decyzji środowiskowej. Jak wynika z wyżej przeprowadzonego wywodu, decyzja taka nie była wymagana w świetle obowiązujących w dacie orzekania przepisów prawa materialnego, co w pełni trafnie ocenił WSA w Olsztynie. Jednocześnie nie można postawić jakichkolwiek zarzutów odnośnie do uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera ono stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, brak jest uzasadnienia podjętych rozstrzygnięć albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia, jak również, gdy jest ono sporządzone w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, w szczególności stanowisko sądu I instancji odnoszące się do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, podstawę prawną wyroku oraz wyczerpująco i rzeczowo wyjaśnia powód podjętego rozstrzygnięcia. Wszystkie istotne i kluczowe dla sprawy zagadnienia zostały klarownie wyjaśnione. Tym samym nie ma żadnej doniosłości prawnej postawiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.