II OSK 2007/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant asystent sędziego Karol Kowalski po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 lutego 2023 r. sygn. akt II SA/Łd 928/22 w sprawie ze skargi W.R. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 15 września 2022 r. nr 232/2022 znak: GPB-III.7721.172.2022 (KW) w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 15 lutego 2023 r., II SA/Łd 928/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Łodzi oddalił skargę W.R. na decyzję Wojewody Łódzkiego z 15 września 2022 r. nr 232/2022, znak: GPB-III.7721.172.2022 (KW) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: 2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, w dniu 15 kwietnia 2022 r. wpłynął wniosek firmy [...] Sp. z o.o. (Inwestor, Spółka), do Starostwa Łódzkiego Wschodniego o pozwolenie na budowę przenośnego wolnostojącego masztu antenowego [...] m wraz z infrastrukturą zasilającą zlokalizowanego na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości [...] gmina [...]. 2.2. Wyrokując w sprawie II SA/Łd 928/22 kolejno wskazano, że Starosta Łódzki Wschodni wydał decyzję z 15 czerwca 2022 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, od której W.R. wniósł odwołanie. 2.3. Dalej w wyroku II SA/Łd 928/22 przywołano, że Wojewoda Łódzki rozpoznając powyższe odwołanie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powołując się na art. 4, art. 32 ust. 4, art. 28 ust. 1, art. 35 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2021, poz. 2351 ze zm., uPb) organ II instancji wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja polegać będzie na budowie przenośnego wolnostojącego masztu antenowego o wysokości trzonu 40,6 m, natomiast całkowita wysokość masztu nad poziomem terenu wynosić będzie 43 m, ponadto projektuje się 9 szt. anten sektorowych, 12 szt. urządzeń RRU, 3 szt. anten radioliniowych, urządzenia sterujące, okablowanie oraz infrastrukturę zasilającą LDW0002A. Dodano, że do masztu antenowego telefonii komórkowej będzie dostarczana jedynie energia elektryczna, która zostanie zapewniona za pomocą planowanej infrastruktury zasilającej, która jest przedmiotem projektu elektrycznego stanowiącego oddzielne opracowanie. Przedmiotowy maszt zlokalizowany jest na działce nr ewid. [...] przy jej północnej granicy obręb [...] [...], gmina [...], infrastruktura zasilająca projektowana jest na działkach nr ewid.: [...], [...], [...], [...] oraz na części działki [...]. Maszt wyposażony jest w typowe ogrodzenie mocowane do żelbetowych bloków balastowych. Ogrodzenie masztu uniemożliwia dostęp do wnętrza osobom nieuprawnionym. U podstawy masztu na ruszcie wsporczym ustawione są urządzenia sterujące. Z uzgodnienia z Szefostwem Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z 2 sierpnia 2021 r., wynika, że maszt antenowy nie wymaga oznakowania przeszkodowego. Wody opadowe i roztopowe będą odprowadzane na teren własnej działki. Ponadto dla projektowanej inwestycji nie jest wymagane odprowadzanie i oczyszczanie ścieków. Maszt antenowy telefonii komórkowej jest bezobsługowy i nie wymaga stałego dojazdu. Z uwagi na powyższe, na terenie inwestycji nie jest przewidziana budowa wewnętrznej komunikacji, w tym miejsc parkingowych. Dostęp technologiczny do planowanej inwestycji zapewniony jest z drogi publicznej (droga krajowa nr [...]) przez działkę nr ewid. [...], co zgodne jest ze stanem faktycznym i ustaleniami z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA). Na terenie przedmiotowej inwestycji, obowiązuje uchwała Rady Gminy [...] NrXI/95/2003 z 22 lipca 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (mpzp), którego ustaleń – w ocenie Wojewody – planowana inwestycja nie narusza. 2.4. W wyroku przywołano dalsza argumentację zawartą w decyzji organu odwoławczego, gdzie wskazując na art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb, § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019, poz. 1065, rozp. MI 2002) wyjaśniono, że najbliżej usytuowany budynek z oknami pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi znajduje się w odległości ok. 36,5 m od masztu antenowego, a zatem wymóg z § 13 rozp. MI 2002 został spełniony. W projekcie budowlanym znajduje się informacja, że zgodnie z § 209 ust. 2 ww. rozporządzenia maszt antenowy nie jest budynkiem i nie jest zaliczany do żadnej z kategorii zagrożenia ludzi. Ponadto jest bezobsługowym obiektem infrastruktury technicznej i nie ma tu miejsca na czasowy, ani stały pobyt ludzi. Jak wynika z projektu architektoniczno-budowlanego (pkt 1.8.5. dotyczący on warunków i higieny pracy), jedynymi osobami mogącymi znaleźć się w strefie ponadnormatywnego oddziaływania pola elektromagnetycznego mogą być osoby doraźnie zajmujące się obsługą masztu antenowego (średnio 3 wizyty/rok). Zasady dopuszczalnej ekspozycji pracowników na pola elektromagnetyczne z zakresu częstotliwości 0-300 GHz określone zostały w rozporządzeniu z 12 czerwca 2018 r. Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy. Organ odwoławczy wskazał także, że przedłożony projekt budowlany zawiera kwalifikację instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej [...] pod względem oddziaływania na środowisko. Z kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej wynika, że projektowane przedsięwzięcie polega na instalacji trzech anten radioliniowych o średnicach 0,6 m, sześciu anten sektorowych Huawei ADU4518R7vO6 oraz trzech anten sektorowych Huawei ADU4518R6vO6, o azymutach 0°, 120° oraz 240°, przewidziano pochylenie osi głównych wiązek promieniowana anten tilt 9° (minimalne) i 11° (maksymalne), dla których wskaźnik EIRP, czyli równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, będzie wynosił kolejno: 9564,96 W, 9621,04 W oraz 9702,64 W, tj. będzie większa niż 5000 W, ale mniejsza niż 10 000 W. Powołując się na art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2021, poz. 2373 ze zm., Uioś) wskazano, że w aktach sprawy brak jest rozstrzygnięcia właściwego organu stwierdzającego potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Wyjaśniono dalej że w przypadku inwestycji jaką jest projektowany maszt antenowy, jedynym źródłem zagrożenia dla środowiska jest emisja pola elektromagnetycznego. Instalacje emitujące pola elektromagnetyczne, zakwalifikowane do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019, poz. 1839, rozp. RM 2019), odpowiednio w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8, które to obowiązywało w momencie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. Powołując się na § 1 pkt 1 lit. b § 2 § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 5 maja 2022 r., zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2022, poz. 1071, rozp. RM 2022) wskazano, że nie ma konieczności przedłożenia ww. dokumentów w zakresie ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Planowana inwestycja jest także zgodna z art. 121 Prawa ochrony środowiska (uPoś) stanowiącego o ochronie środowiska przed polami elektromagnetycznymi. Przedstawiony projekt budowlany spełnia wymagania ochrony środowiska w zakresie § 314 rozp. MI 2002, zgodnie z którym budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Zgodnie z projektem budowlanym zaprojektowane anteny sektorowe będą pracować w paśmie 800, 900, 1800, 2100 i 2600 MHz. Zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko oraz dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, charakteryzowane przez dopuszczalne wartości parametrów fizycznych dla miejsc dostępnych dla ludności, określone są w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. 2019, poz. 2448 – rozp. MZ 2019). Oceniono, że dla przedstawionej przez Inwestora konfiguracji anten obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych, będą występować w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi. Istnieje możliwość elektrycznej zmiany tiltu (kąta) promieniowania anteny, jednakże w przeprowadzonej kwalifikacji uwzględniono minimalny, a także maksymalny możliwy do uzyskania elektrycznie tilt. Sposób montażu uchwytów antenowych z odpowiednim momentem dokręcenia zapobiega jej obróceniu się pod wpływem wiatru. Drabina włazowa jest zabezpieczona poprzez system antywłazowy przed dostępem nieupoważnionych osób. W związku z zastosowaniem ww. rozwiązań technicznych nie ma możliwości zmiany kierunków anten przez siły natury, czy przez nieuprawnione działanie człowieka. W tej sytuacji argumenty w tej kwestii nie znajdują potwierdzenia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów przedstawionych w odwołaniu, stwierdzono, że przedmiotowa inwestycja ze względu na swoje parametry nie będzie zagrożeniem dla środowiska, ani osób zamieszkujących sąsiednie obszary. Jak wynika z graficznej prezentacji poziomu pól elektromagnetycznych, wytwarzanych przez anteny masztu telefonii komórkowej zawartej w kwalifikacji, przekroczenie poziomu pól elektromagnetycznych, będzie miało miejsce w przestrzeni nad działkami nr ewid.: [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] [...] gmina [...], na wysokościach od 40,25 m do 40,60 m n.p.t. Z uwagi na powyższe odwołujący, jako właściciel działki nr ewid. [...], został uznany za stronę postępowania w przedmiotowej sprawie dotyczącej wydania pozwolenia na budowę wolnostojącego masztu antenowego telefonii komórkowej. Pomimo oddziaływania pola elektromagnetycznego na działkę skarżącego, posiada on możliwość jej zabudowy, ponieważ przekroczenie poziomu pól elektromagnetycznych, będzie miało miejsce na wysokości od 37,7 m do 39,4 m w odległości ok. 6,5 m od granicy działki inwestycyjnej nr ewid. [...]. Wyjaśniono również, że projektowana inwestycja nie będzie emitować do otoczenia zanieczyszczeń gazowych oraz pyłu. Jak wynika z projektu budowlanego maszt antenowy może wytwarzać odpady, które będą bezpośrednio odbierane i zagospodarowywane przez uprawnioną firmę zgodnie z obowiązującymi przepisami. Jedynym źródłem hałasu emitowanego przez maszt antenowy jest szafa aparaturowa. Maksymalny poziom hałasu jaki może być emitowany przez urządzenie wynosi 40 dB. Biorąc pod uwagę odległość od zabudowy mieszkaniowej stwierdzono się, że nie przekracza wartości dopuszczalnych określonych w rozporządzeniu z 14 czerwca 2007 r. Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112, rozp. MŚ 2007). Dźwięk związany z ruchem powietrza w okolicy masztu jest pomijalnie mały. W podsumowaniu stwierdzono, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do oceny planowanej inwestycji. 3.1. Na w/w decyzję Wojewody Łódzkiego W.R. wniósł skargę do WSA w Łodzi. 3.2. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 4 ust. 1 w zw. z art. 2, 7, 87 ust. 1 Konstytucji RP w związku z rozp. RM 2022 w zw. z art. 60 w powiązaniu z art. 63 ust. 1 Uioś poprzez "pominięcie wymogów ustawowych"; 2) art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm.; K.p.a.), poprzez rażące naruszenie prawa, ponieważ organ nie uzasadnił w jakiekolwiek sposób, iż mamy do czynienia z wolno stojącym przenośnym masztem antenowym; 3) art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 K.p.a. poprzez nieustalenie czy pomiędzy antenami dojdzie do kumulacji, czy może wystąpić na sąsiednich działkach zjawisko odbić od naturalnych przeszkód w tym budynków; 4) art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie czy ewentualnie przewrócenie się masztu nie spowoduje bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia, życia oraz mienia; 5) art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 K.p.a. poprzez niesprecyzowanie decyzji w zakresie mocy, ilości anten, ich maksymalnego pochylenia wraz z uzasadnieniem tej kwestii w sposób możliwy do kontroli; 6) § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (rozp. MR 2020) poprzez lakoniczne stwierdzenie bez wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, że obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, dóbr materialnych, czyli dla środowiska zgodnie z przepisami odrębnymi, których nawet nie wskazano; 7) § 14 pkt 5 lit. d) rozp. MR 2020 poprzez odstąpienie od zbadania zgodności projektu w omawianym zakresie; 8) § 14 pkt 8 rozp. MR 2020 poprzez przyjęcie, że obszar oddziaływania obiektu określa się na podstawie jednego przepisu, chociaż istnieje kolizja z przepisami dotyczącym higieny z tym, że organ zupełnie to pomija; ponadto nie wyjaśniono czy pole elektrokinetyczne będzie znajdować się na działce skarżącego i tym samym czy może dojść do zjawiska odbić oraz czy obliczenia dokonano z uwzględnieniem istniejącego już tła; 9) art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb w zw. z § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (rozp. MI 2005) poprzez przyjęcie, że organ bez ustalenia stref ochronnych występujących ponad 100 metrów przed antenami jest w stanie uznać, iż pracownicy 3 razy w roku będą przebywać w nich (w powietrzu] poza granicami terenu, co do którego inwestor posiada tytuł prawny a gdzie mogą znaleźć się osoby postronne. 3.3. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Wojewodzie do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania. W jej motywach starano się rozwinąć zarzuty. 4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Łodzi skargę oddalił. 4.2. W motywach swego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że zasadnie organ II instancji uznał, że zachodzi wymagana w świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a uPb zgodność przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego (a szerzej: wnioskowanej inwestycji) z ustaleniami obowiązującego mpzp. Ponadto § 31 ust. 4 mpzp expressis verbis dopuszcza lokalizowanie urządzeń telekomunikacyjnych na terenach zabudowy mieszkaniowej i usługowej oraz na terenach leśnych i użytkowanych rolniczo. Prowadzi to do wniosku o zasadności stanowiska organu II instancji, że ‒ planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym planem miejscowym i że w związku z tym nie zachodzi potrzeba zmiany jej lokalizacji. 4.3. Sąd a quo zauważył, że w aktach sprawy brak jest rozstrzygnięcia organu stwierdzającego potrzebę przeprowadzenia oceny odziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ale zdaniem tegoż sądu organ II instancji prawidłowo ustalił ‒ oraz, wbrew zarzutom skargi, w sposób wnikliwy i czytelny wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ‒ że realizacja projektowanej inwestycji nie wymagała decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W ocenie sądu pierwszej instancji w obecnym stanie prawnym inwestycja objęta kontrolowanym postępowaniem administracyjnym przestała być przedsięwzięciem, co do którego wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w rozumieniu art. 71 ust. 2 pkt 2 Uioś. Podkreślono w wyroku , że organ był związany treścią wniosku Inwestora, w tym zawartymi w nim danymi co do mocy oraz tzw. tiltów, z jakimi będą pracować anteny projektowanej stacji bazowej. Nadto, organ w niniejszej sprawie prawidłowo poczynił ustalenia w oparciu o moc i kąt nachylenia anten podany w dokumentacji projektowej przez inwestora. Zdaniem WSA w realiach niniejszej sprawy, wbrew zarzutom skarżącego, organ odwoławczy prawidłowo również zastosował regulacje zawarte w rozp. MZ 2019. Analiza treści zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ odwoławczy oparł swoje ustalenia na wszechstronnej i rzetelnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, nie ograniczając się wyłącznie do oceny zasadności odwołania czy też poprawności decyzji pierwszoinstancyjnej. Odniósł się do kwestii wypełnienia każdego z warunków wymienionych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 uPb mających zastosowanie w niniejszej sprawie, w zakresie adekwatnym do charakteru przedmiotowej inwestycji. To usprawiedliwiało oddalenie skargi. 5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając tenże wyrok w całości w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa: 1) art. 141 § 4 oraz 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 259, Ppsa – strona skarżąca przywołała nieaktualny publikator ustawy – uwaga Sądu) poprzez ograniczenie wyroku tylko i wyłącznie do urządzeń infrastruktury technicznej z pominięciem obiektu infrastruktury technicznej należącego do spółki O.; ponadto w wyroku nie wyjaśniono czy faktycznie mamy do czynienia z przenośnym tymczasowym obiektem budowlanym w sytuacji, w której jest on trwale połączony z gruntem i należy do innej spółki; 2) art. 183 § 2 pkt 5 Ppsa, poprzez zaistnienie przesłanki nieważności postępowania, ponieważ pominięto właściciela obiektu infrastruktury technicznej spółki O., a jest to bezwzględna przesłanka nieważności (tak: NSA w wyroku z dnia 11.01.2023 r. II OSK1629/22); 3) art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) uPb w zw. z art. 174 pkt 1 Ppsa, poprzez nie dokonanie oceny zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do obiektu infrastruktury technicznej, na którym zostaną zamontowane urządzenia spółki [...]; 4) art. 141 § 4 oraz 3 § 1, 174 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 7, 8, 9 ,11, 107 § 3 K.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia wyroku w sposób niemożliwy do odkodowanie z uwagi na to, że przyjęte w projekcie rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne i techniczne powinny wykazywać ograniczenie lub eliminację wpływu obiektu budowlanego na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane, zgodnie z odrębnymi przepisami, których nie wskazano również w decyzji, co uniemożliwia podjęcie w tym zakresie polemiki; ponadto pozbawione podstawy prawnej przyjęcie, że § 9 pkt 2 rozp. MI 2005 został wydane na podstawie delegacji ustawy kodeks pracy, pomimo że zgodnie z wolą ustawodawcy delegacją ustawową był art. 7 ust. 2 pkt 2 uPb; 5) art. 38, 39, 74 ust. 3 Konstytucji RP w związku z przepisami rozp. MZ 2019 w zw. z art. 174 "(1)" Ppsa poprzez przyjęcie, że przepis, który jest następstwem procedowania go bez udziału lekarzy, badań potwierdzających bezpieczeństwo nowej normy oraz co równie ważne nie dotyczy środowiska przesądza jednoznacznie o bezpieczeństwa nowej normy; w istocie jakakolwiek ochrona zdrowia życia oraz środowiska nie istnieje w sytuacji, w której przepisy Konstytucji pełnią rolę nadrzędną; 6) § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d) rozp. MR 2020 w zw. z art. 174 pkt 1 Ppsa poprzez lakoniczne stwierdzenie bez wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, że obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, dóbr materialnych, czyli dla środowiska zgodnie z przepisami odrębnymi, których nawet nie wskazano; w istocie nie wiadomo, z jakich powodów i na podstawie jakich dowodów uznano, że obiekt nie ma wpływu jakiegokolwiek na środowisko oraz nieruchomości sąsiednie; 7) § 14 pkt 5 lit. d) rozp. MR 2020 w zw. z art. 174 pkt 1 Ppsa poprzez odstąpienie od zbadania zgodności projektu w omawianym zakresie; 8) § 14 pkt 8 rozp. MR 2020 w zw. z art. 174 pkt 1 Ppsa poprzez przyjęcie, że obszar oddziaływania obiektu określa się na podstawie jednego przepisu, chociaż istnieje kolizja z przepisami dotyczącym higieny z tym, że organ zupełnie to pomija; ponadto nie wyjaśniono czy pole elektromagnetyczne będzie znajdować poza działką, co do której inwestor posiada tytuł prawny i tym samym czy może dojść do zjawiska odbić, oraz czy obliczenia dokonano z uwzględnieniem istniejącego już tła; 9) art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb w zw. z § 9 pkt 2 rozp. MI 2005 w powiązaniu z art. 174 pkt 1 Ppsa poprzez wadliwe przyjęcie, iż w projekcie budowlanym nie wyznacza się stref ochronnych w sytuacji, w której osoby postronne mogą się w nich znaleźć, a same strefy wykraczać poza granice, co do których inwestor posiada tytuł prawny; 10) art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2017, poz. 519 ze zm. uPoś) w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 Uioś w powiązaniu § 2 ust. 1 pkt 7 a-d w zw. z § 3 ust. 8 pkt 1 a-g oraz § 2 ust. 2 pkt 1 oraz 2 oraz § 3 ust. 2 pkt 1, 2, 3 rozp. RM 2019 w powiązaniu z art. 174 pkt 1 Ppsa poprzez ich błędną wykładnię i tym samym przyjęcie, iż przedmiotem kwalifikacji podlegają pojedyncze elementy przedsięwzięcia i to bez uwzględnienia maksymalnych mocy anten oraz pochyleń; 5.2. Zdaniem skarżącego kasacyjnie powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, wobec powyższego wnosi się o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, 2) zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych w tym zastępstwa procesowego. 3) rozpoznanie "skargi" na rozprawie. 5.3. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono, że w istocie wyrok oraz zaskarżone decyzje nie odnoszą się do oceny wpływu na środowisko w rozumieniu ustawy oraz nie gwarantują stronom bezpieczeństwa, ponieważ jedyny przywołany przepis, o którym mowa powyżej nie dotyczy środowiska oraz został sporządzony bez udziału lekarzy oraz badań potwierdzających bezpieczeństwo nowej normy w sytuacji, w której naukowcy oraz lekarze protestowali przeciwko zmianom. 5.4. Na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nikt się nie stawił. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2026, poz. 143) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego. 6.2. W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzucanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 183 § 2 pkt 5 Ppsa poprzez – jak to twierdzi skarżący kasacyjnie – pominięcie właściciela obiektu infrastruktury technicznej należącego do spółki O., wskazać należy, że powołany przepis określający obowiązek NSA badania nieważności z urzędu, nie stanowi samodzielnej podstawy kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie nie wykazał naruszenia konkretnego przepisu postępowania w rozumieniu art. 174 Ppsa. Skarga kasacyjna nie wykazuje natomiast, że właściciel ten posiadał status strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 uPb. Sam fakt istnienia urządzeń infrastruktury należących do innego podmiotu niż Inwestor, w pobliżu spornej inwestycji, nie przesądza o istnieniu interesu prawnego, ani o objęciu nieruchomości obszarem oddziaływania obiektu. Nadto, skarga kasacyjna nie wskazuje, jakie uprawnienia procesowe miały zostać temu podmiotowi odebrane, ani w jaki sposób jego pominięcie wpłynęło na wynik sprawy. Twierdzenia te mają jedynie charakter ogólnikowy i hipotetyczny. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 Ppsa należy uznać za bezzasadny. 6.3. Nie zasługują na uwzględnienia zarzuty skargi kasacyjnej przedstawione w pkt 1 oraz 4 dotyczące naruszenia art. 141 § 4 i art. 3 § 1 Ppsa. Nie można bowiem zgodzić się z twierdzeniem, że sąd wojewódzki nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów skargi oraz nie uzasadnił w sposób wystarczający (lakonicznie) wydanego przez siebie orzeczenia. Zgodnie z art. 141 § 4 Ppsa, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Treść uzasadnienia wyroku winna potwierdzać proces badania przez sąd zgodności z prawem zaskarżonego aktu organu. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżony akt (w tym przypadku decyzję administracyjną) za zgodny lub niezgodny z prawem. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 Ppsa jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd wojewódzki w sposób wyczerpujący w kontekście istoty sporu dokonał uzasadnienia wydanego przez siebie wyroku. Zawarł w nim nie tylko swoje własne rozważania w zakresie zasadności oddalenia skargi, ale powołał się również na stanowiska innych sądów orzekających w podobnych sprawach. "Sąd nie ma obowiązku odnosić się w uzasadnieniu wyroku do każdego twierdzenia strony zawartego w skardze i w pozostałych pismach procesowych. Obowiązkiem sądu jest bowiem odniesienie się do tych elementów, które są istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to nieczytelnym" (zob. postanowienie NSA z 7 czerwca 2013 r., II OSK 1217/13, LEX nr 1437283). W ocenie Sądu lektura uzasadnienia tak skonstruowanego, jak w przedmiotowej skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa wskazuje wyłącznie na polemikę z motywami zaskarżonego wyroku. To zaś, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem sądu pierwszej instancji meriti w żadnym razie nie dowodzi skuteczności zarzutu naruszenia w/w przepisu. Skarżący kasacyjnie zarzuca w ramach omawianego zarzutu, że sąd pierwszej instancji miał nie wyjaśnić czy mamy do czynienia z przenośnym, tymczasowym obiektem budowlanym oraz, że pominięto bliżej nieokreślony obiekt infrastruktury technicznej należący do spółki O.. Pozwolenie na budowę jednoznacznie określa rodzaj obiektu jako przenośny, tymczasowy obiekt budowlany. Sąd pierwszej instancji rozpoznał skargę na decyzję organu wydaną w przedmiocie pozwolenia na budowę, powołując się w uzasadnieniu wyroku na przepisy uPb i wyjaśnił podstawę swego rozstrzygnięcia, w tym uwzględnił kwestie istotne dla oceny charakteru obiektu. W odniesieniu do obiektu infrastruktury technicznej innej spółki skarżący nie wykazał, aby jego istnienie miało istotny wpływ na wynik sprawy ani na kwalifikację prawną inwestycji. Z tych też względów nie mógł zasługiwać zarzut naruszenia art. 3 § 1 Ppsa, który jest przepisem wyznaczającym zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. W przepisie tym określono właściwość rzeczową sądów administracyjnych i przewidziano w ramach kontroli stosowanie ustawowych środków. Naruszenie tego przepisu mogłoby zatem polegać na wykroczeniu poza właściwość sądu albo zastosowanie środka nieznanego ustawie. Sąd pierwszej instancji nie mógł również naruszyć wskazanych w tym zarzucie norm K.p.a. albowiem ich nie stosował, a jedynie oceniał ich zastosowanie w postępowaniu prowadzonym przez organy administracji. 6.4. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut wymieniony w pkt 3 skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) uPb. Wbrew temu co podnosi się w skardze kasacyjnej, organy orzekające w niniejszej sprawie przeprowadziły analizę zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami mpzp. Wojewoda Łódzki zasadnie stwierdził, a sąd wojewódzki zaaprobował, że przedmiotowa inwestycja, obejmująca budowę masztu antenowego telefonii komórkowej, jest zgodna w zakresie przeznaczenia terenu określonego w mpzp dla obszarów oznaczonych symbolem CR oraz CMR. W ich ocenie planowana inwestycja nie narusza ustaleń mpzp w omawianym zakresie. Sąd Naczelny przyłącza się do tego stanowiska. Jak wynika bowiem z akt sprawy, działka nr ewid. [...], na której projektuje się maszt antenowy telefonii komórkowej, znajduje się w dwóch jednostkach planistycznych oznaczonych symbolami CR oraz CMR. Projektowany maszt antenowy znajduje się w części działki, która oznaczona jest na załączniku graficznym do mpzp symbolem CR. Zgodnie zaś z § 35 ust. 11 pkt 1 mpzp ustala się zachowanie i ochronę upraw polowych i ogrodniczych z możliwością dolesień gruntów rolnych klas V i VI. Ponadto § 31 ust. 4 mpzp dopuszcza lokalizowanie urządzeń telekomunikacyjnych na terenach zabudowy mieszkaniowej i usługowej oraz na terenach leśnych i użytkowanych rolniczo. Z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania, obsługa komunikacyjna działek nr [...], [...], [...] ma odbywać się przez działkę nr [...]. Wobec powyższego stanowisko strony skarżącej kasacyjnie, że w sprawie miano nie dokonać takiej oceny zgodności inwestycji z mpzp jest całkowicie bezzasadne. 6.5. W ocenie Sądu Naczelnego również zarzut nr 5) skargi kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. Sformułowane w nim zarzuty naruszenia prawa do życia (art. 38 Konstytucji RP), naruszenia zakazu eksperymentów naukowych na ludziach bez ich zgody (art. 39 Konstytucji RP) oraz naruszenia prawa każdego obywatela do informacji o stanie i ochronie środowiska (art. 74 ust. 3 Konstytucji RP) nie znajdują jakiegokolwiek uzasadnienia w świetle ustalonego na gruncie rozpatrywanej sprawy stanu faktycznego, zgromadzonego materiału dowodowego oraz obowiązujących przepisów prawa. Jeśli – zdaniem skarżącego – inwestycja negatywnie oddziałuje na szeroko pojęte środowisko, a dokumenty przedłożone przez inwestora są niewiarygodne, winien on przedłożyć np. sporządzoną na własne zlecenie opinię rzeczoznawcy w tym przedmiocie, czego jednak w toku całego postępowania administracyjnego nie uczynił. Inicjatywa dowodowa nie spoczywa bowiem tylko na organie. Tymczasem skarżący ferując w toku postępowania ogólnikowe zarzuty będące w istocie polemiką ze stanowiskiem organu orzekającego nie zdołał skutecznie podważyć poczynionych przez organ prawidłowych ustaleń w zakresie oddziaływania spornej inwestycji na środowisko. 6.6. Gołosłowny jest zarzut naruszenia § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d rozp. MR 2020 poprzez nieudowodnienie, że obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, czyli dla środowiska oraz nie będzie miał wpływu na dobra materialne. Organy prawidłowo oceniły zgodność projektu budowlanego z przepisami odrębnymi, w tym z przepisami powołanego wyżej rozp. MZ 2019, a także z przepisami rozporządzenia MI 2005 oraz przepisami rozp. MI 2002. Organy zasadnie uznały kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Do projektu dołączono wymagane przepisami odrębnymi stanowiska właściwych organów, tj. uzgodnienie z Szefostwem Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej z 2 sierpnia 2021 r. oraz z GDDKiA z 30 grudnia 2005 r. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, nie ma wymogu dołączania do dokumentacji projektowej kart katalogowych anten. Nadto, Inwestor dołączył również do wniosku o pozwolenie na budowę złożone pod groźbą odpowiedzialności karnej oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. 6.7. Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia § 14 pkt 5 lit. d/ oraz § 14 pkt 8 rozp. MR 2020, Sąd również nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia. W myśl § 14 pkt 5 lit. d/ oraz pkt 8 ww. rozporządzenia, część opisowa projektu zagospodarowania działki lub terenu zawiera informacje i dane o charakterze, cechach istniejących i przewidywanych zagrożeń dla środowiska oraz higieny i zdrowia użytkowników projektowanych obiektów budowlanych i ich otoczenia w zakresie zgodnym z przepisami odrębnymi, a także informację o obszarze oddziaływania obiektu. Projekt zagospodarowania działki zawiera wszystkie wymienione informacje i dane (pkt 11 14, s. 5-9). W związku z tym, że decyzja o pozwoleniu na budowę zatwierdza projekt budowlany objętej nią inwestycji, nie ma podstaw do tego, by w jej treści powielać elementy treści tego projektu. Innymi słowy, zatwierdzony projekt budowlany stanowi integralną część decyzji o pozwoleniu na budowę. 6.8. Brak jest także podstaw do zakwestionowania zaskarżonego wyroku w oparciu o zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb w zw. z § 9 pkt 2 rozp. MI 2005. Wyjaśnić należy, że w świetle art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb, organ architektoniczno-budowlany nie może - jak błędnie przyjmuje skarżący - ingerować w merytoryczną zawartość projektu budowlanego, a jego ocenie pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi podlega wyłącznie projekt zagospodarowania działki lub terenu. Ograniczenie zakresu oceny projektu architektoniczno-budowalnego jest bowiem konsekwencją nowelizacji przepisów ustawy Prawo budowlane dokonanej ustawą z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718 ze zm. - ustawa zmieniająca). Na mocy art. 1 pkt 15 i pkt 28 ustawy zmieniającej do uPb wprowadzono zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponosi wyłącznie projektant oraz w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu technicznego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 34 ust. 3d pkt 3 uPb). Według art. 20 ust. 1 i 2 uPb do podstawowych obowiązków projektanta należy: opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; zapewnienie, w razie potrzeby, udziału w opracowaniu projektu budowlanego osób posiadających uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności; wzajemne skoordynowanie techniczne wykonanych przez osoby, o których mowa w pkt 1a, opracowań projektowych, zapewniające uwzględnienie zawartych w przepisach zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w procesie budowy, z uwzględnieniem specyfiki projektu budowlanego, oraz zapewnienie zgodności projektu technicznego z projektem zagospodarowania działki lub terenu oraz projektem architektoniczno-budowlanym; sporządzenie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego, uwzględnianej w planie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; określenie obszaru oddziaływania obiektu; uzyskanie wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń rozwiązań projektowych w zakresie wynikającym z przepisów; wyjaśnianie wątpliwości dotyczących projektu i zawartych w nim rozwiązań; sporządzanie lub uzgadnianie indywidualnej dokumentacji technicznej, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz. U. 2021, poz. 1213); sprawowanie nadzoru autorskiego na żądanie inwestora lub organu administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie stwierdzania w toku wykonywania robót budowlanych zgodności realizacji z projektem i uzgadniania możliwości wprowadzenia rozwiązań zamiennych w stosunku do przewidzianych w projekcie, zgłoszonych przez kierownika budowy lub inspektora nadzoru inwestorskiego. Projektant zapewnia sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego oraz technicznego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Z kolei zgodnie z wymogami przywołanego w skardze kasacyjnej § 9 rozp. MI 2005, przy określaniu usytuowania antenowych konstrukcji wsporczych i urządzeń radiowych należy kierować się względami technologicznymi oraz wymaganiami bezpieczeństwa dotyczącymi w szczególności: 1) ochrony przed polem elektromagnetycznym, z uwzględnieniem dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, jakie mogą występować w środowisku; 2) bezpieczeństwa i higieny pracy w pobliżu urządzeń wytwarzających pole elektromagnetyczne. Mając na uwadze treść zarzutów skargi kasacyjnej stanowiących w dużej części powielenie zarzutów ze skargi i odwołania od decyzji organu I instancji, na podkreślenie zasługuje fakt, że regulacja § 9 pkt 2 ww. rozporządzenia odsyła do przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, a konkretnie do rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 29 czerwca 2016 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. 2018, poz. 331). Celem tych przepisów jest ochrona pracowników przed negatywnymi skutkami pola elektromagnetycznego. Zatem, zawierają one normy adresowane do pracodawcy, a nie do inwestora i innych uczestników postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Co więcej, w treści cytowanego przepisu brak odniesienia do "stref ochronnych". Jednocześnie skarżący nie wskazał, z jakiego przepisu wywodzi występowanie ww. "stref", stąd nie sposób ustosunkować się do ww. zarzutu. W rezultacie błędny jest zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb w zw. z § 9 pkt 2 wspomnianego wyżej rozporządzenia. 6.9. Nie jest też trafny ostatni z powołanych w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 uPoś w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 Uioś w powiązaniu § 2 ust. 1 pkt 7 a-d w zw. z § 3 ust. 8 pkt 1 a-g oraz § 2 ust. 2 pkt 1 oraz 2 oraz § 3 ust. 2 pkt 1, 2, 3 rozp. RM 2019 w powiązaniu z art. 174 pkt 1 Ppsa. Podkreślić należy, że pozwolenie na budowę określa parametry inwestycji. Jeżeli nie będą one dochowane przez inwestora lub podczas eksploatacji inwestycji będą one przekraczane, to w takiej sytuacji inwestycja byłaby niezgodna z udzielonym pozwoleniem. To oczywiście rodziłoby określone konsekwencje, które wynikałyby z tej niezgodności. Trudno jednak na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę zakładać, że inwestor nie dostosuje realizowanej inwestycji do udzielonego mu pozwolenia. Zauważyć ponadto wypada, że powyższe zarzuty zostały sformułowane bardzo ogólnie i nie wykazano w nich, jaki wpływ podnoszone w nich naruszenia mogły mieć na treść zaskarżonej decyzji. 7. W tym stanie rzeczy, skoro wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa orzekł jak w sentencji wyroku o jej oddaleniu.