II OSK 1941/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 22 września 2008 r., sygn. akt II SA/Ke 417/08 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 22 września 2008 r., sygn. akt II SA/Ke 417/08 odrzucił skargę L. K. w sprawie na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej. W uzasadnieniu Sąd I-instancji powołując się na art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.) przyjął, że mimo wezwania skarżącej do nadesłania odpisu skargi, nie zastosowano się do wezwania, co w konsekwencji oznacza, iż złożona skarga zwiera wadę formalną uniemożliwiającą nadanie jej dalszego biegu. Skargę kasacyjną od przedmiotowego postanowienia z dnia 22 września 2008 r. złożyła skarżąca L. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazano, iż podstawę skargi kasacyjnej stanowi naruszenie przepisów postępowania, które zdaniem skarżącej miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 183 § 2 pkt 5, art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 113 § 1 p.p.s.a. polegające na pozbawieniu skarżącej możliwości obrony jej praw, niezasadnym uznaniu, iż sprawa została dostatecznie wyjaśniona, a w konsekwencji przyjęciu, że skarżąca uchybiła terminowi do dokonania czynności oraz nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi poprzez doręczenie tylko jednego jej odpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia prawa procesowego tj. art. 183 § 2 pkt 5, art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 113 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do tej kwestii należy zauważyć, iż uzasadnienie zaskarżonego postanowienia wskazuje, że odrzucenie skargi nastąpiło z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi w zakreślonym przez Sąd terminie. W tym kontekście należy podkreślić, iż skarga, jako pismo procesowe wszczynające postępowanie sądowoadministracyjne, powinna spełniać wymogi formalne przypisane dla pisma w postępowaniu sądowym (określone w art. 46 p.p.s.a.) z obowiązkiem dołączenia odpisów pisma strony i odpisów załączników dla doręczenia ich stronom (art. 47 p.p.s.a.). Jeżeli skarga strony nie odpowiada określonym w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. wymogom i niezachowanie tych warunków uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu, przewodniczący (zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a.) wzywa stronę do ich uzupełnienia lub poprawienia. Z akt sprawy wynika, że w niniejszej sprawie zostało wydane zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wzywające L. K. do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie dwóch jej odpisów. Należy przyjąć, iż zarządzenia tego skarżąca nie wykonała. Stan faktyczny sprawy wskazuje bowiem, że zamiast złożenia dwóch odpisów skargi w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach, skarżąca w dniu 26 sierpnia 2008 r. złożyła osobiście jeden egzemplarz odpisu skargi wraz z załącznikami w biurze podawczym Państwowego Inspektora Sanitarnego. W ocenie Sądu, przedstawione w skardze kasacyjnej przez pełnomocnika skarżącej argumenty, iż skarżąca z uwagi na problemy ze wzrokiem wadliwie odczytała wezwanie do usunięcia braków skargi nie wystarczają do uznania, iż skutecznie uzupełniono brak dwóch odpisów skargi. Tego typu argumenty mogłyby być jednie rozważone w ramach postępowania w sprawie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi, choć i tu skarżąca musiałaby uprawdopodobnić okoliczności, które w sytuacji wady wzroku nie pozwoliły jej na wyręczenie się inną osobą. Trafnie zatem przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż tej sytuacji ma zastosowanie art. 58 § pkt 3 p.p.s.a., w świetle, którego Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. Z tych względów na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Sąd nie orzekał, ponieważ w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada wynikająca z art. 199 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznacza to, że co do zasady stronie, która poniosła koszty postępowania nie przysługuje zwrot kosztów. Wyjątki od tej zasady określa art. 200-204 p.p.s.a. Dlatego też w art. 209 p.p.s.a. przyjęto unormowanie, iż wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203, i art. 204 p.p.s.a. Tak więc w innych przypadkach Sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania. O kosztach postępowania kasacyjnego sąd orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w wyrokiem sądu pierwszej instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę.