II OSK 1920/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak Kubiak Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Miller po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 26/15 w sprawie ze skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Gminy Płośnica z dnia 12 sierpnia 2014 r. nr XXXVII/290/41/2014 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych w obszarze wsi Zalesie postanawia: 1) umorzyć postępowanie kasacyjne; 2) zwrócić A. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 150 (sto pięćdziesiąt) złotych.

Wyrokiem z dnia 5 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Ol 26/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, w sprawie ze skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Gminy Płośnica z dnia 12 sierpnia 2014 r. nr XXXVII/290/41/2014 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych w obszarze wsi Zalesie, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części wskazanej w tym orzeczeniu oraz orzekł, że zaskarżona uchwała w części, w której stwierdzono jej nieważność, nie podlega wykonaniu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła A., kwestionując go w części, w której Sąd pierwszej instancji stwierdził nieważność § 10 ust. 1 pkt 7 ww. uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych w obszarze wsi Zalesie (Dz.Urz. Woj. Warmińsko-Mazurskiego z 2014 r., poz. 3453) i w punkcie II orzekł, że § 10 ust. 1 pkt 7 miejscowego planu nie podlega wykonaniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Warmińsko-Mazurski wniósł o jej oddalenie. Następnie ww. skarga kasacyjna została przez A. cofnięta, na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 28 marca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 60 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanego dalej w skrócie "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę kasacyjną. Sąd jest związany żądaniem strony, jeżeli stwierdzi jego dopuszczalność, tj. jeżeli cofnięcie skargi kasacyjnej nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowodowałoby utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi kasacyjnej sprowadza się do rezygnacji przez skarżącą z dochodzenia w drodze sądowej ochrony sfery jej praw i interesów, a tym samym z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego i realizacji uprawnień wynikających z zasady prawa do sądu. W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby istniały przesłanki negatywne, określone w powołanym wyżej przepisie. Mając to na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., umorzono postępowanie kasacyjne. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.