II OSK 1916/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 10 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku E. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej E. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 marca 2026 r. sygn. akt II SA/Gd 849/25 w sprawie ze skargi E. P. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 14 sierpnia 2025 r. nr WOP.7721.133.2025.GD w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 11 marca 2026 r. sygn. akt II SA/Gd 849/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę E. P. (dalej również "skarżący") na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 14 sierpnia 2025 r. w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. W złożonej skardze kasacyjnej E. P., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła powyższy wyrok w całości. Ponadto w skardze kasacyjnej zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2026.143 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W postępowaniu kasacyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77). Podkreślić należy, że kwestia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji była już przedmiotem oceny WSA w Gdańsku, który postanowieniem z dnia 2 grudnia 2025 r. odmówił wstrzymania wykonania aktu. Sąd wyjaśnił wówczas w uzasadnieniu, że obiekt objęty decyzją rozbiórkową nie stanowi centrum życiowego skarżącej, wobec czego nie sposób uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji w przedmiocie rozbiórki tego obiektu będzie wiązać się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody, której rozmiary przewyższają normalny skutek w postaci utraty danego obiektu rozumianego jako obiekt stałego zamieszkania. Ponadto Sąd wskazał, że skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności i dokumentów obrazujących jej sytuację finansową oraz szacunkowych danych dotyczących kosztów rozbiórki, aby umożliwić ocenę zasadności wniosku poprzez zweryfikowanie czy wykonanie zaskarżonego aktu odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Strona skarżąca nie złożyła od tego postanowienia zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając obecnie ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanych postanowień jest związany granicami oceny takiego wniosku określonymi w art. 61 § 4 p.p.s.a., z którego wynika, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Oceniając w powyższym zakresie wniosek zawarty w skardze kasacyjnej stwierdzić należy, że nie zawiera on wskazania nowych okoliczności, które z kolei można by rozpatrywać w kontekście przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca ponownie powołała się na ogólne twierdzenia dotyczące kosztów demontażu, transportu i utraty możliwości korzystania z obiektu. Argumentacja tego typu nie może być uznana jako okoliczność rzucająca nowe światło na możliwość przyznania ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i art. 61 § 4 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.