II OSK 1890/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Magdalena Dobek - Rak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2682/22 w sprawie ze skargi X. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 27 października 2022 r., nr KOC/5536/Ar/22 w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz X sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 kwietnia 2023 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2682/22, rozpoznając skargę X. sp. z o.o. z siedzibą w W., uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 27 października 2022 r., nr KOC/5536/Ar/22, oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z 31 sierpnia 2022 r., nr 124/OCH/22, którym na podstawie art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735), zwanej dalej k.p.a., odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków wielorodzinnych z usługą w parterze oraz garażem podziemnym, planowanej do realizacji na działkach o nr ewidencyjnych [...] i [...] z obrębu [...] położonych przy ul. [...] w dzielnicy [...] W. Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę inwestora za błędne uznał stanowisko orzekających organów, zgodnie z którym możliwość określenia warunków zabudowy dla inwestycji mieszkaniowej na działkach nr [...] i [...] wyklucza okoliczność, iż wskutek prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych stwierdzono nieważność jedynie części przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na tym obszarze. W skardze kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, zaskarżając w całości wyrok Sądu pierwszej instancji, przytoczyło podstawy kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej prawa materialnego skarżący kasacyjnie organ zarzucił naruszenie: - art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259), zwanej dalej p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, nieznajdującym oparcia w okolicznościach sprawy i w treści uzasadnienia uchylanego postanowienie uznaniu, że Kolegium nie zastosowało się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w wyrokach: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2020 r. i z dnia 3 marca 2021 r. (oba – sygn. akt IV SA/Wa 352/20) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2021 r. (sygn. akt II OSK 1585/21); - art. 171 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym, nie znajdującym oparcia w treści wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2020 r. i z dnia 3 marca 2021 r. (oba – sygn. akt IV SA/Wa 352/20) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2021 r. (sygn. akt II OSK 1585/21) uznaniu, że wyrokami tymi stwierdzona została nieważność uchwały nr XLVI/1445/2008 Rady m. st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Szczęśliwie Północnych (Dz. Urz. Woj. Mazow. z 2009 r., Nr 8, poz. 192, ze zm.), w stosunku do działek o nr ew. nr [...] oraz [...] z obr. [...], położonych w W., przy ul. [...], w całości, podczas gdy z owych wyroków wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że stwierdzono nimi nieważność jedynie § 4 ust. 8 oraz § 21 ust. 1 pkt 1 uchwały, i to wyłącznie w części dotyczącej wymienionych działek; - art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 503), zwanej dalej u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, oczywiście sprzecznym z owym przepisem uznaniu, że zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga w niniejszej sprawie ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy pomimo obowiązywania dla terenu, na którym zmiana taka jest planowana, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej przepisów postępowania skarżący kasacyjnie organ zarzucił naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 61a § 1 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieprawidłowe uznanie, że w sprawie niniejszej konieczne jest wszczęcie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy pomimo zaistnienia uzasadnionej przyczyny, dla której postępowanie to nie może być wszczęte, tj. pomimo obowiązywania dla terenu, dla którego miałyby zostać ustalone warunki zabudowy, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6 i art. 11 k.p.a., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieprawidłowe uznanie, że Kolegium naruszyło przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy wymienione przepisy, oraz niewykazanie, że ewentualne naruszenie w ww. zakresie – gdyby faktycznie do niego doszło – mogło w sposób istotny wpłynąć na wynik przedmiotowej spraw; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., w sposób mający istotny wpływ na wynik spraw, polegający na bezpodstawnym i niezgodnym z prawdą uznaniu, że uzasadnienie uchylonego postanowienia Kolegium nie spełniało wymagań określonych w art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., w szczególności, że nie zawierało wskazania poprawnych przesłanek rozstrzygnięcia oraz poprawnego uzasadnienia prawnego postanowienia. W oparciu o powyższe zarzuty, na podstawie art. 179a p.p.s.a., wniesiono o "uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i oddalenie skargi X. sp. z o.o. na postanowienie Kolegium z dnia 27 października 2022 r. (sygn. akt KOC/5536/Ar/22), jak również o zasądzenie od strony skarżącej na rzecz Kolegium zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w szczególności - zwrotu kwoty wpisu od skargi kasacyjnej". W razie nieuwzględnienia powyższego wniosku zażądano, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., rozpoznania skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym i na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i oddalenia skargi X. sp. z o.o. na postanowienie Kolegium z dnia 27 października 2022 r. (sygn. akt KOC/5536/Ar/22), ze względu na to, że istota przedmiotowej sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, a rzeczone postanowienie nie narusza prawa. Ewentualnie, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, oraz, na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a., wniesiono o zasądzenie od strony skarżącej na rzecz Kolegium zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w szczególności - zwrotu kwoty wpisu od niniejszej skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną X. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym oraz o zasądzenie od skarżącego kasacyjnie na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku w całości) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sformułowane zarzuty nie zdołały podważyć prawidłowości zaskarżonego wyroku i w związku z tym skarga kasacyjna podlegała oddaleniu. Spór w rozpoznawanej sprawie, jak i istota zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, koncentruje się wokół kwestii, czy orzekające organy w reakcji na wniosek inwestora z 26 lipca 2022 r. prawidłowo zastosowały przepis art. 61a § 1 k.p.a. jako podstawę odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków wielorodzinnych z usługą w parterze oraz garażem podziemnym, planowanej do realizacji na działkach nr [...] i [...] z obrębu [...] położonych przy ul. [...] w dzielnicy [...] W. Niewątpliwie złożenie wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie powoduje automatycznie wszczęcia tego postępowania, ale inicjuje ten etap wstępnej weryfikacji żądania strony, który obejmuje czynności zmierzające do ustalenia, czy występują jakiekolwiek przeszkody do wszczęcia postępowania określone w art. 61a § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Podstawą do odmowy wszczęcia postępowania mogą być przesłanki o charakterze podmiotowym i przedmiotowym. Każda z tych przesłanek ma charakter samoistny, co oznacza, że wystąpienie jednej zamyka dopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie. Powołany przepis expressis verbis ustanawia wyłącznie przesłankę podmiotową odmowy wszczęcia postępowania. Przedmiotowe przeszkody wszczęcia postępowania pozostają w związku z przedmiotem postępowania administracyjnego, którym są sprawy rozstrzygane w formie decyzji i obejmują m.in. sytuacje złożenie żądania, które nie podlega rozstrzygnięciu w formie decyzji administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie powodem odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. było stwierdzenie, że teren inwestycji wskazany we wniosku (działki nr [...] i nr [...]) objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a co za tym idzie, ustalenie w drodze decyzji administracyjnej warunków zabudowy dla takiej inwestycji, zgodnie z żądaniem strony, w świetle art. 59 ust. 1 u.p.z.p., jest niedopuszczalne. Zgodnie z przepisami u.p.z.p., w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym instrumentem prawnym kształtowania przestrzeni. Oprócz ustalenia przeznaczenia terenu i rozmieszczenia inwestycji celu publicznego rozstrzyga on o sposobie zagospodarowania i warunkach zabudowy terenu (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.). W przypadku braku planu miejscowego funkcję aktu określającego sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu, którego dotyczy zamierzona inwestycja, przejmują decyzje administracyjne (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.): decyzja o warunkach zabudowy oraz decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z tego wynika, że system planowania i zagospodarowania przestrzennego oparty był o priorytetowo traktowany plan miejscowy jako akt prawa miejscowego i tylko w jego braku aktualizowała się możliwość ustalenia sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy w formie indywidualnego aktu administracyjnego. Zatem objęcie żądaniem ustalenia warunków zabudowy nieruchomości, dla której obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, musiałoby stanowić przeszkodę natury przedmiotowej do wszczęcia postępowania uzasadniającą zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie organu, tego rodzaju sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, co prawidłowo dostrzegł Sąd pierwszej instancji. Kontrolując wydane w sprawie rozstrzygnięcia Sąd Wojewódzki trafnie stwierdził, że zostały one wydane z naruszeniem art. 61a § 1 k.p.a., co uzasadniało ich uchylenie. Istota nieprawidłowości, które legły u podstaw wadliwych rozstrzygnięć organów, tkwi w błędnej ocenie statusu planistycznego działek objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Kontrolując zaskarżone postanowienie Sąd a quo dokonał oceny statusu prawnego działki nr [...] i [...], prawidłowo uwzględniając konsekwencje wynikające z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 352/20, uzupełnionego wyrokiem z 3 marca 2021 r., a także do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 1585/21, oddalającego wywiedzioną w tym zakresie skargę kasacyjną. Powyższymi wyrokami Sąd Wojewódzki stwierdził nieważność § 4 ust. 8 oraz § 21 ust. 1 pkt 1 uchwały nr XLVI/1445/2008 Rady m.st. Warszawy z 18 grudnia 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Szczęśliwic Północnych (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2009 r., Nr 8, poz. 192, ze zm.), w odniesieniu do działek ewidencyjnych nr [...] oraz [...] położonych w W., dzielnica [...], przy ul. [...], obręb [...]. Stwierdzenie nieważności oznacza, że postanowienia regulujące przeznaczenie terenu wskazanych działek pod usługi oświaty (§ 4 ust. 8) oraz określające szczegółowe zasady jego zagospodarowania (§ 21 ust. 1 pkt 1) przestały obowiązywać ex tunc. W stosunku do tych działek wskazane wyroki WSA i NSA ukształtowały sytuację tzw. bezplanową, aktualizującą możliwość ustalenia sposobu zabudowy i zagospodarowania nieruchomości decyzją administracyjną wydaną na podstawie art. 59 i art. 61 u.p.z.p. Skoro stwierdzono nieważność postanowień planu określających przeznaczenie terenu wskazanych działek oraz szczegółowy sposób ich zabudowy i zagospodarowania (cała karta terenu) to pozostałe w mocy postanowienia planu o charakterze ogólnym mają w odniesieniu do działek nr [...] i [...] walor regulacji jedynie szczątkowej, niekształtującej ich sytuacji planistycznej. Pozostałe postanowienia planu, na które wskazuje SKO, nie określają ani przeznaczenia, ani sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy wskazanych działek, w sposób wymagany art. 4 ust. 1 u.p.z.p., co uzasadniałoby stwierdzenie, że ich sytuację reguluje plan. Poza tym, w karcie terenu objętej § 21 ust. 1 pkt 1 planu uchwałodawca odwołał się do szeregu postanowień ogólnych, w tym m.in. do § 5 ust. 4 w odniesieniu do linii zabudowy, § 7 ust. 2 w odniesieniu do ogrodzeń, § 11 ust. 2 pkt 2 w odniesieniu do geometrii dachu oraz do wielu innych postanowień szczegółowych planu, które definitywnie przestały obowiązywać w stosunku do działek nr [...] i [...] wskutek wyeliminowania § 21 ust. 1 pkt 1 z obrotu prawnego. Powyższe stanowisko w sposób wiążący potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie o sygn. akt II OSK 1585/21 oddalającym skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 352/20, uzupełnionego wyrokiem z 3 marca 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "wyrok uzupełniający zaskarżony wyrok (z 1 października 2020 r.) jest prawidłowy bowiem w istocie Sąd nie orzekł o całości skargi. Jak wynika z art. 157 § 1 p.p.s.a., taka okoliczność uzasadniająca uzupełnienie wyroku została przewidziana w tym przepisie. Analizując akta sądowe niniejszej sprawy niewątpliwym jest, że Spółka domagała się stwierdzenia nieważności wszystkich postanowień zaskarżonego planu miejscowego, które odnoszą się do działek ewidencyjnych [...] i [...]. Zatem orzeczenie w pkt 1 zaskarżonego wyroku o stwierdzeniu nieważności jedynie § 4 ust. 8 zaskarżonej uchwały nie zrealizowało żądania skarżącej Spółki wyrażonego w złożonej skardze. By zrealizować żądanie skargi w całości należało stwierdzić także nieważność § 21 ust. 1 pkt 1 uchwały bowiem zapisy tam umieszczone odnoszą się do działek Spółki położonych na obszarze oznaczonym symbolem [...]". Naczelny Sąd Administracyjny w przytoczonym stanowisku wyraźnie wypowiedział się co do zakresu utraty mocy obowiązującej postanowień planu miejscowego w odniesieniu do działek nr [...] i [...] oraz skutków prawnych kontrolowanych wyroków stwierdzających nieważność planu w odniesieniu do tych działek. Potwierdził, że zgodnie z żądaniem skargi stwierdzono nieważność wszystkich postanowień planu odnoszących się do działek nr [...] i [...]. Uwzględniając skutki prawne wynikające z przywołanych wyroków Sąd Wojewódzki słusznie stwierdził, że na obszarze działek nr [...] i [...] nie obowiązuje plan miejscowy, a zatem w świetle art. 59 ust. 1 u.p.z.p. potencjalna zmiana zagospodarowania tego obszaru wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Miał zatem podstawy ku temu, aby stwierdzić, że rozstrzygnięcia procesowe podjęte na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. są efektem błędnej oceny przez organy zakresu związania i powagi rzeczy osądzonej wydanych wyroków w sprawie nieważności planu w odniesieniu do działek nr [...] i [...]. Wobec tego za bezzasadne uznać należało zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 170 p.p.s.a. oraz art. 171 p.p.s.a. Istota ukształtowanej powyższymi przepisami mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu oraz powaga rzeczy osądzonej wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie - także inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu. Związanie w zakresie prawa dotyczy zastosowania konkretnego przepisu, czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Organy w niniejszej sprawie pominęły, że w wyroku w sprawie o sygn. akt II OSK 1585/21 Naczelny Sąd Administracyjnego rozstrzygnął kwestię obowiązywania postanowień planu miejscowego w odniesieniu do działek nr [...] i [...] w sposób, który powinien być uwzględniony jako element kształtujący proces stosowania prawa przez organy i inne sądy. W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym orzeczeniu. Zaprezentowana zarówno w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jak i w skardze kasacyjnej argumentacja organu, zgodnie z którą pozostawanie w mocy pozostałych postanowień planu oraz samej uchwały o planie wyklucza możliwość ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji, nie mogła skutecznie podważyć prawidłowości zaskarżonego wyroku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominęło bowiem, że pozostałe postanowienia planu miejscowego, w stosunku do których nie została stwierdzona nieważność, mają charakter szczątkowy w stosunku do działek nr [...] i [...] i w żadnym razie nie określają ich przeznaczenia, sposobu zabudowy i zagospodarowania. W świetle stwierdzonej nieważności § 4 ust. 8 oraz § 21 ust. 1 pkt 1 uchwały pozostałe jej przepisy w odniesieniu do ww. działek tracą znaczenie. Mając to na uwadze, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd a quo kontrolując zaskarżone postanowienia trafnie stwierdził, że zostały one wydane z naruszeniem art. 61a § 1 k.p.a., co uprawniało do ich uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej polemizujące z prawidłowym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji w tym zakresie okazały się chybione. W konsekwencji nieusprawiedliwione są zarzuty naruszenia art. 59 ust. 1 u.p.z.p., gdyż Sąd a quo trafnie odwołał się do treści powyższego przepisu wykazując bezpodstawne uchylenie się organów administracji od jego zastosowania, konsekwencją czego było zasadne przypisanie organom uchybień przepisom postępowania administracyjnego, a to art. 6, art. 11, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., co czyni zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie niezasadnymi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzona od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz X. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwota 240 zł stanowi wynagrodzenie pełnomocnika ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.). Wobec tego, że skarżący kasacyjnie organ w skardze kasacyjnej oraz X. sp. z o.o. z siedzibą w W. w odpowiedzi na skargę kasacyjna zrzekli się rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.