II OSK 1854/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 89/23 w sprawie ze skargi D.T. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 30 listopada 2022 r. nr I-III.7721.1.33.2022 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 89/23 oddalił skargę D. T. (dalej: "skarżący" lub "wnioskodawca") na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 30 listopada 2022 r., nr I-III.7721.1.33.2022 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy. Prezydent Miasta Rzeszowa decyzją z dnia 8 stycznia 2018 r., nr 13/2018 zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce G. sp. z o.o. [...] sp.k. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn. "Przebudowa pomieszczeń handlowo-usługowych w parterze budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z przebudową instalacji wewnętrznych polegającą na dostosowaniu instalacji wod.-kan., c.o., wentylacji mechanicznej, klimatyzacji, hydrantowej, elektrycznej i teletechnicznej do nowego podziału najmu oraz likwidacją instalacji oddymiania" na działkach nr [...], [...], [...] obręb [...] w R. przy ul. S. Wnioskiem z dnia 31 grudnia 2018 r. skarżący się zwrócił do Prezydenta Miasta Rzeszowa o wznowienie postępowania zakończonego powyższą ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Jako podstawę wznowienia wskazano we wniosku art. 145 § 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.; dalej: "K.p.a."), Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 21 stycznia 2019 r., nr AR.6740.51.78. 2017.MR51 wznowił postępowanie w sprawie. Następnie decyzją z 20 lutego 2019 r. odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji o pozwoleniu na budowę. W wyniku odwołania wniesionego przez skarżącego Wojewoda Podkarpacki decyzją z dnia 31 maja 2019 r., nr I-111.7721.2.7.2019 uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz postanowienie o wznowieniu postępowania i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji ze względu na naruszenie przepisów postępowania. Prezydent Miasta kolejnymi postanowieniami odmawiał wznowienia postępowania. Ostatecznie organ ten, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i 4 K.p.a., postanowieniem z dnia 2 czerwca 2022 r., nr AB.6740.51.78.2017.MR51 wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją z 8 stycznia 2018 r. a następnie decyzją z dnia 4 lipca 2022 r., nr AR.6740.51.78.2017.MR51 na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji o pozwoleniu na budowę. W wyniku odwołania wniesionego przez skarżącego Wojewoda Podkarpacki opisaną na wstępie decyzją z dnia 30 listopada 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że co do zasady podmiotem uprawnionym do reprezentowania na zewnątrz wszystkich właścicieli lokali stanowiących odrębny przedmiot własności, niezależnie od tego, czy są członkami spółdzielni lub wspólnoty, jest zarząd spółdzielni lub wspólnoty mieszkaniowej. Na gruncie niniejszej sprawy nie sposób było uznać, aby sporna inwestycja wprowadzała jakiekolwiek ograniczenia w korzystaniu z lokalu mieszkalnego wnioskodawcy, a tym samym, aby posiadał on indywidualny interes prawny w sprawie wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Wojewoda podzielił więc stanowisko Prezydenta, że nie zaistniała przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Odnosząc się do drugiej z przesłanek zawartych we wniosku skarżącego, tj. art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. Wojewoda wskazał, że ta przesłanka wznowienia postępowania ograniczona jest przedmiotowo wyłącznie do stanów faktycznych, w których w wyniku przestępstwa została wydana decyzja. W sprawie natomiast nie doszło do wydania decyzji w wyniku przestępstwa, co potwierdza prawomocne postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] 2019 r. o umorzeniu śledztwa wobec braku znamion czynu zabronionego. Skarżący wniósł skargę na wymienioną decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W skardze postawiono zarzuty naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, ze zm.; dalej: "p.b.") poprzez błędne uznanie, że decyzja Prezydenta z dnia 8 stycznia 2018 r., nie kształtuje sfery indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, nie może być więc on indywidualnie stroną postępowania dotyczącego powyższego rozstrzygnięcia; 2) art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez: niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; niestaranne, powierzchowne i mało wnikliwe rozpoznanie stanu faktycznego sprawy i podjęcie niesłusznej decyzji na podstawie niedostatecznych, błędnych przesłanek, wydanie decyzji bez podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; 3) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez: brak wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz zaniechaniu dążenia do ustalenia zgodnego z prawdą stanu faktycznego sprawy oraz braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z zasadami logiki i zasadami doświadczenia życiowego, brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych; 4) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że: - planowana inwestycja nie powoduje ograniczeń w zakresie korzystania z lokalu, z szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), sporna inwestycja nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej ww. lokalu, jak również nie niesie ze sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji hałasu, zanieczyszczeń; - skarżący nie wykazał interesu prawnego w postępowaniu, podczas gdy z prawidłowej analizy zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżący ma zarówno interes prawny, jak i faktyczny w tym postępowaniu; 5) art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. polegające na nienależytym uzasadnieniu zaskarżonej, decyzji poprzez użycie zbyt ogólnych i niewyjaśnionych twierdzeń, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji oraz realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; 6) art. 15 K.p.a. poprzez zapewnienie wyłącznie w sposób iluzoryczny postępowania dwuinstancyjnego; 7) art 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w całości w sytuacji, gdy decyzja organu pierwszej instancji powinna być uchylona w całości, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2023 r. oddalił skargę. Sąd wskazał, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący nie przedstawił prawomocnego orzeczenia sądu na okoliczność wydania decyzji w wyniku przestępstwa. Skarżący twierdził jedynie, że dołączone do wniosku oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało sfałszowane. Natomiast postępowanie karne w tym przedmiocie, zainicjowane z zawiadomienia wspólnoty mieszkaniowej, zakończyło się wydaniem prawomocnego postanowienia o umorzeniu śledztwa wobec braku znamion czynu zabronionego. W konsekwencji skarżący nie wykazał, aby zachodziła podstawa do wznowienia postępowania, określona w art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd zauważył, że niezależnie od braku przedłożenia przez skarżącego właściwego orzeczenia sądowego potwierdzającego tę okoliczność, organ pierwszej instancji podjął także czynności wyjaśniające w celu weryfikacji twierdzeń skarżącego o braku legitymowania się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postępowanie dowodowe przeprowadzone w tym przedmiocie potwierdziło jednak, że inwestor dysponował prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Sąd zgodził się także z organami obu instancji, że w sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., tj. że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W toku postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę Wspólnotę Mieszkaniową reprezentowała Spółdzielnia Mieszkaniowa [...], jako zarządca przymusowy, ustanowiony postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z [...] 2014 r., sygn. akt I Ns [...]. Skarżący w toku postępowania nie wykazał zaś, aby posiadał on zindywidualizowany interes prawny uzasadniający uznanie go za stronę postępowania. Jak wyjaśnił Sąd w sprawach z zakresu prawa budowlanego mających związek z nieruchomością wspólną, stroną postępowania jest spółdzielnia mieszkaniowa lub wspólnota mieszkaniowa, a uznanie właściciela lokalu za stronę jest wyjątkiem. Może mieć to miejsce w sytuacji, gdy wykaże on, że planowana inwestycja będzie miała - w powiązaniu z odpowiednimi przepisami prawa materialnego - bezpośredni wpływ na jego prawa lub obowiązki, że będzie ingerować w wykonywane przez niego prawo własności do lokalu. W ocenie Sądu skarżący nie powołał się na takie okoliczności uzasadniające przyznanie mu przymiotu strony w postępowaniu. Inwestycja polegała, zgodnie z pozwoleniem na budowę, na przebudowie pomieszczeń handlowo - usługowych w parterze budynku mieszkalnego wraz z przebudową instalacji wewnętrznych, polegającą na dostosowaniu instalacji wod. kan., wentylacji mechanicznej, klimatyzacji, hydrantowej, elektrycznej i teletechnicznej do nowego podziału najmu oraz likwidacji instalacji oddymiania. Lokal skarżącego znajduje się natomiast na drugiej kondygnacji budynku. Dlatego zdaniem Sądu prawidłowo przyjęły organy, że inwestycja obejmując część parterową budynku nie ingerowała w część mieszkalną, w której znajduje się lokal mieszkalny skarżącego. W tej sytuacji nie zachodziły podstawy do przyjęcia, że inwestycja narusza indywidualny interes skarżącego, związany z jego lokalem mieszkalnym. Powoływane okoliczności, dotyczące uciążliwości związanych z parkowaniem, składowaniem odpadów, wyjść zewnętrznych, dotyczą części wspólnych nieruchomości, a nie konkretnego lokalu skarżącego, a w tym zakresie jego interes był reprezentowany przez zarządcę przymusowego. Z tych przyczyn Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "P.p.s.a."). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, zaskarżając to orzeczenie w całości. Skarga kasacyjna zawiera szereg zarzutów naruszenia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, ze zm.) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu zaskarżonej kontrolowanych decyzji, pomimo iż w sprawie doszło do naruszenia w toku postępowania przed organem drugiej instancji przepisów: a) art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 p.b. poprzez błędne uznanie, iż decyzja Prezydenta nie kształtuje sfery indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, nie może być więc on indywidualnie stroną postępowania dotyczącego powyższego rozstrzygnięcia; b) art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez: - niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; - niestaranne, powierzchowne i mało wnikliwe rozpoznanie stanu faktycznego sprawy i podjęcie niesłusznej decyzji na podstawie niedostatecznych, błędnych przesłankach; - wydanie decyzji bez podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; c) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez: - brak wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz zaniechaniu dążenia do ustalenia zgodnego z prawdą stanu faktycznego sprawy oraz braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z zasadami logiki i zasadami doświadczenia życiowego; - brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych; d) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że: - planowana inwestycja nie powoduje ograniczeń w zakresie korzystania z lokalu, z szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja); - sporna inwestycja nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej ww. lokalu, jak również nie niesie ze sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji hałasu, zanieczyszczeń; - skarżący nie wykazał interesu prawnego w postępowaniu, podczas gdy z prawidłowej analizy zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżący ma zarówno interes prawny, jak i faktyczny w tym postępowaniu, e) art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, użycie zbyt ogólnych i niewyjaśnionych twierdzeń, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji oraz realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; f) art. 15 K.p.a. poprzez zapewnienie wyłącznie w sposób iluzoryczny postępowania dwuinstancyjnego; g) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w całości w sytuacji, gdy decyzja organu pierwszej instancji winna być uchylona w całości, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji; 2) art. 151 P.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, w sytuacji gdy decyzja Wojewody i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta winny być uchylone w całości. W oparciu o wskazane podstawy kasacyjne pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie w całości decyzji wydanych w sprawie, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Rzeszowie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Pełnomocnik zrzekł się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego rozwinął argumentację mającą przemawiać za zasadnością podniesionych zarzutów. Ponadto wskazano, że w ocenie skarżącego w sprawie zaistniały przesłanki podnoszone we wniosku skarżącego o wznowienie postępowania, a mianowicie określone w art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 4 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjnie z braku usprawiedliwionych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, tym samym rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej. Wszystkie jej zarzuty zmierzają do podważenia stanowiska Sądu pierwszej instancji, który - w ocenie pełnomocnika skarżącego - niezasadnie podzielił pogląd orzekających w sprawie organów administracji, że nie zachodziła podstawa do uchylenia dotychczasowej decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę w ramach przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 pkt 2 i 4 K.p.a. Po pierwsze, zasadnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że w sprawie nie zaistniała przesłanka usprawiedliwiająca wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. z powodu wydania decyzji w wyniku przestępstwa. W ocenie skarżącego wznowienie postępowania administracyjnego z tej przyczyny było zasadne, bowiem oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało sfałszowane. Skarżący nie przedstawił jednak prawomocnego orzeczenia sądu potwierdzającego tę okoliczność, co zresztą przyznano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (s. 7). Zgodnie z utrwaloną już linią orzeczniczą zasadą jest, że wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. jest dopuszczalne wówczas, gdy fakt popełnienia przestępstwa zostanie stwierdzony prawomocnym orzeczeniem sądu karnego lub innego organu (por. wyrok NSA z 9 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1170/10, publ.: CBOSA). Tymczasem w niniejszej sprawie postępowanie karne zakończyło się prawomocnym postanowieniem o umorzeniu śledztwa wobec braku znamion czynu zabronionego. Zdaniem skarżącego, to na organie prowadzącym postępowanie ciąży obowiązek prawidłowego zebrania materiału dowodowego i ustalenia okoliczności faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a organ nie może powyższego obowiązku przerzucać na stronę postępowania. Stawiając taką tezą nie dostrzegł jednak pełnomocnik, że pomimo nieprzedstawienia przez skarżącego prawomocnego orzeczenia sądu potwierdzającego fakt popełnienia przestępstwa, organ pierwszej instancji podjął z urzędu czynności wyjaśniające mające na celu weryfikację twierdzeń skarżącego o braku legitymowania się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zarzut ten jest oczywiście bezzasadny. Wykazano wszak, że inwestor w istocie dysponował prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, m. in. wynikającym ze współwłasności części wspólnych, prawa własności lokali podlegających przebudowie, dzierżawy pasażu z jednoczesnym prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie prac i aranżacji pasażu wraz z podłączeniem instalacji. W konsekwencji prawidłowo Sąd pierwszej instancji ocenił, że wobec braku prawomocnego orzeczenia sądu lub innego organu o popełnieniu przestępstwa w związku z wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę w sprawie nie zaszła przesłanka do wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. Po drugie, istniały podstawy do przyjęcia, że nie jest usprawiedliwiona także przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., tj. niebranie przez stronę skarżącą bez własnej winy udziału w postępowaniu. W postępowaniu w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę interes ogółu właścicieli lokali w budynkach tworzących wspólnotę mieszkaniową chroniony jest przez wspólnotę mieszkaniową, działającą przez zarząd lub zarządcę (por. np. wyroki NSA z: 29 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1358/14, 14 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3205/17, 28 maja 2024 r., sygn. akt II OSK 2171/21, publ.: CBOSA). Wynika to wprost z przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r. poz. 1048, ze zm.). Zgodnie z art. 6 tej ustawy "ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową", zaś stosownie do jej art. 21 ust. 1 "zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali". Zatem czynności faktyczne i prawne, w tym załatwianie spraw przed organami administracji i sądami odnoszące się do nieruchomości wspólnej należą do kompetencji wspólnoty mieszkaniowej, która reprezentuje interesy właścicieli lokali. Natomiast właściciele poszczególnych lokali mogą wyjątkowo występować w postępowaniu we własnym imieniu, lecz jedynie wówczas gdy wykażą, że przysługuje im odrębny, indywidualny interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. (zob. wyroki NSA z 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1325/15, CBOSA). W niniejszej sprawie interes prawny skarżącego w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę był reprezentowany przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...], zarządcę przymusowego, ustanowionego postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z [...] 2014 r., sygn. akt I Ns [...]. Zarządca w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej brał udział w postępowaniu w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, reprezentował interesy tak Wspólnoty, jak i właścicieli lokali mieszkalnych ją tworzących. Skarżący jednocześnie nie wykazał, aby w sprawie występowały takie okoliczności, które uzasadniałyby przypisanie mu odrębnego, indywidualnego interesu prawnego niezależnego od interesu ogółu właścicieli lokali mieszkalnych, który powinien być odrębnie chroniony w postępowaniu, względnie że zarządca w sposób oczywisty ignorował jego prawa jako członka wspólnoty i przez to nie reprezentował w postępowaniu jego usprawiedliwionych interesów. W skardze kasacyjnej nie przedstawiono, w jakim zakresie decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczy nie tylko części wspólnych budynku mieszkalnego, ale również lokalu, którego właścicielem jest skarżący na zasadach ustawowej wspólności małżeńskiej. Za takie okoliczności nie można uznać akcentowanego hałasu, wibracji związanych z realizacją inwestycji czy zwiększonego ruchu skutkującego zmniejszeniem dostępności miejsc parkingowych na zewnątrz budynku. Ponownie należy podkreślić, co trafnie wyeksponował Sąd pierwszej instancji, że w sprawach z zakresu prawa budowlanego mających związek z nieruchomością wspólną uznanie za stronę właściciela lokalu mieszkalnego może mieć miejsce, gdy właściciel wykaże, że planowana inwestycja będzie miała - w powiązaniu z odpowiednimi przepisami prawa materialnego - bezpośredni i realny wpływ na jego prawa lub obowiązki, w tym, że będzie ingerować w wykonywane przez niego prawo własności do lokalu. Takie okoliczności nie zostały wykazane przez skarżącego. Należy także zaznaczyć, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku precyzyjnie odwołał się do okoliczności związanych z ewentualnym interesem prawnym skarżącego. Inwestycja obejmująca roboty budowlane w części budynku na parterze nie ingerowała w część budynku na drugiej kondygnacji, w której znajduje się lokal mieszkalny skarżącego. Niezasadny okazał się więc zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 p.b. Z tego względu nie zasługują również na uwzględnienie wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.). Sąd pierwszej instancji miał podstawy do przyjęcia, że organy nie uchybiły przepisom proceduralnym i przeanalizowały wszystkie okoliczności, istotne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, właściwie przy tym motywując zaskarżoną decyzję. Całkowicie chybiony jest więc zarzut odniesiony do art. 107 § 3 K.p.a. Wobec tego, że organ odwoławczy nie ograniczył się tylko do ustosunkowania się do zawartych w odwołaniu zarzutów, ale ponownie rozpoznał i rozstrzygnął sprawę już rozstrzygniętą w postępowania pierwszoinstancyjnym nie do obrony jest postawiony zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.), który powiązany został z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Trafnie uznał Sąd pierwszej instancji, że istniały wszelkie podstawy do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji o odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych należy wskazać, że z całokształtu rozważań Sądu pierwszej instancji wynika jednoznacznie, że dokonał on kontroli sądowej zaskarżonej decyzji w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zresztą pełnomocnik nie twierdzi, by kontrola ta została dokonana w oparciu o kryterium inne niż przewidziane ustawą kryterium legalności, co dopiero mogłoby usprawiedliwiać postawiony zarzut. Całokształt rozważań prowadzi do wniosku, że Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się obrazy art. 151 P.p.s.a. oddalając skargę. W tym stanie rzeczy, ponieważ skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, należało ją oddalić stosownie do art. 184 P.p.s.a.