II OSK 1830/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A. G. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1830/16 wydanego na skutek skargi A. G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 2669/14 w sprawie ze skargi kasacyjnej B. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 1342/13 w sprawie ze skargi B. G. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych postanawia: oddalić wniosek.

Wyrokiem z dnia 7 lutego 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi A. G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2016 r. uchylił tenże wyrok i oddalił skargę kasacyjną B. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 maja 2014 r. Pismem z dnia 4 marca 2017 r. pełnomocnik wnoszącego skargę o wznowienie postępowania wniósł o uzupełnienie wyroku z dnia 7 lutego 2017 r., a faktycznie jego uzasadnienia, podkreślając, że w żadnym punkcie nie odnosi się ono do zarzutu, iż A. G. został pozbawiony możności działania na etapie postępowania sądowoadministracyjnego i administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Brzmienie cytowanego przepisu jednoznacznie wskazuje na to, że uzupełnić można tylko sentencję wyroku, a nie jego uzasadnienie. W innym wypadku takie działanie zmierzałoby nie do uzupełnienia, lecz do zmiany uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę żądań. Oznacza to, że nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim określonych – żądanych przez stronę postępowania – kwestii. Stanowisko to nie budzi żadnych wątpliwości w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia z dnia 27 maja 2011 r.; sygn. II FSK 2067/09; z dnia 28 października 201 r. sygn. akt II FSK 735/09; z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. akt I FSK 318/12; z dnia 9 lipca 2013 r. sygn. akt I FSK 716/12 i I FSK 726/12; z dnia 12 sierpnia 2013 r. sygn. akt I FSK 823/12 i I FSK 824/12; z dnia 16 września 2014 r. sygn. akt II FSK 1677/12, z dnia 23 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1903/14 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl), jak również w poglądach doktryny (por. R. Hauser. M. Wierzbowski (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 3. Warszawa 2015 r. str. 641- 642 oraz B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2009 r., s. 421). Niezależnie pod powyższego podkreślić trzeba, że w ramach wniosku o uzupełnienie wyroku nie jest odpuszczalna polemika z prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2017 r., który oceniał udział w postępowaniu administracyjnym A. G. jedynie w zakresie podstaw kasacyjnych zgłoszonych z zarzutach wniesionej przez B. G. skargi kasacyjnej. Na obecnym etapie postępowania, tj. zakończenia sprawy sądowoadministracyjnej ww. wyrokiem nie ma podstaw prawnych do formułowania kolejnych zarzutów jak czyni to pełnomocnik strony wnoszącej skargę o wznowienie postępowania, odwołując się m.in. do art. 10, art. 145 § 1 pkt 4 i art. 147 K.p.a. W świetle powyższych okoliczności ponieważ przedmiotowy wniosek nie znajduje podstaw w art. 157 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jego oddaleniu zgodnie z art. 157 § 1 i art. 160 w związku z art. 193 P.p.s.a.