II OSK 182/26

Dnia 24 marca 2026 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" przy ul. [ ] i [...] w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 października 2025 r., sygn. akt II SA/Sz 693/25 o odrzuceniu skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" przy ul. [ ] i [...] w S. na uchwałę Rady Miasta S. z dnia 5 września 2023 r. nr LII/1458/23 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania "[...]" w S. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Szczecinie postanowieniem z 28 października 2025 r., sygn. akt II SA/Sz 693/25, odrzucił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej "[..." przy ul. [...] i [...] w S. (Wspólnota) na uchwałę Rady Miasta Szczecin z 5 września 2023 r. nr LII/1458/23, w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania "[..." w S.. W uzasadnieniu swego postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z 8 sierpnia 2025 r. Wspólnota wniosła do WSA w Szczecinie skargę na w/w uchwałę Rady Miasta Szczecin w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wnosząc o wyeliminowanie zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego, ewentualnie jej uchylenie, zarzuciła naruszenie przez Gminę Miasto Szczecin prawnego i faktycznego interesu skarżącej poprzez: - zamieszczenie w planie ustaleń faworyzujących planowane inwestycje, przez dyskryminowanie zrównoważonego i utrwalonego ładu przestrzennego, jak w § 4 ust. 4 pkt 10 oraz § 8 ust. 3 pkt 4 planu, przez nie współgrające z ustawowymi zasadami tworzenia planów, - nieustalenie właściwych norm zasadniczych, wg wskazania w § 8 ust. 3 pkt 4 lit. d planu, które zabezpieczałyby obszar planu i jego mieszkańców przed ekspansją nowych form, nadmiernej zabudowy i zagospodarowania terenu, zabudowy o cechach niespecyficznych dla objętego planem obszaru, - brak poszanowania dla zieleni miejskiej i powierzchni biologicznie czynnej oraz ograniczanie wskaźnika do poziomu 5%, podczas gdy nakazany wskaźnik wynosi 50%, takimi "zapisami" jak w § 4 ust. 4 pkt 12 i pkt 14 lit. b planu oraz podejmowanie w tym aspekcie przez Gminę szkodliwych dla osób trzecich czynności, przez roboty geodezyjne nie dopuszczone planem, - niewłaściwe ustalenie w § 4 ust. 4 pkt 10 planu wskaźnika intensywności zabudowy na poziomie od 0 do 4 dla nowej inwestycji planowanej w strefie wydzielenia 1.1MW w sytuacji, gdy typowy wskaźnik intensywności zabudowy dla działek budowlanych istniejących na obszarze planu wynosi od 0,36 a 0,89 t.j. - pominięcie w planie problematyki scalania i wtórnego podziału gruntów, przez ustalenia zawarte w § 4 ust. 7 pkt 1 i 2 planu, i prowadzenie wbrew tym zapisom scalenia i podziały m.in. w tzw. wydzieleniu 1.1.MW w obszarze planu, - wewnętrzną sprzeczność postanowień zaskarżonej uchwały w sytuacji, gdy teren obszaru planu został ustalony strefą ochrony zieleni miejskiej § 4 ust. 2 ust. 1 planu oraz strefą ochrony konserwatorskiej historycznej struktury przestrzennej § 4 ust. 3 ust. 1 i 2 planu, przy jednoczesnym takim sformułowaniu zasad zagospodarowania strefy 1.1MW, która prowadzi do nadmiernego zagospodarowania przestrzeni kosztem istniejącej zabudowy, z istotnym wpływem na istniejącą infrastrukturę urządzeń sanitarnych i kanalizacyjnych w sposób sprzeczny z ogólnym charakterem terenu, dla którego plan został uchwalony, - ukształtowanie zasad zabudowy wydzielenia 1.1MW w sposób dowolny bez adekwatnych ograniczeń wielkości ewentualnej inwestycji sprzecznie z ograniczeniami przewidzianymi i koncepcją zabudowy wyrażoną w zaskarżonej uchwale, w tym zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 4 lit. d uchwały. Dodatkowo uzasadniając naruszenie swego interesu faktycznego i prawnego skarżąca wywiodła, że jest Wspólnotą zlokalizowaną w budynkach położonych w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego wydzieleniem 1.1MW, na którym plan przewiduje zabudowę wielorodzinną o kubaturze i parametrach odbiegających od utrwalonego charakteru zabudowy sąsiedzkiej. Budowa budynków wielorodzinnych mieszkaniowych o parametrach wyrażonych w planie doprowadzi do znaczącego zacienienia nieruchomości skarżących w ciągu dnia, zwiększenia hałasu generowanego przez użytkowników nowych budynków i ich zaplecza technicznego, wzrostu natężenia ruchu samochodowego oraz deficytu miejsc parkingowych w otoczeniu, nadmiernego obciążenia sieci kanalizacyjnej i deszczowej, obniżenia wartości nieruchomości skarżących wskutek utraty willowo-ogrodowego charakteru otoczenia, zwiększenie ryzyka zalań sąsiednich nieruchomości (w tym skarżącej) w związku z zaburzeniem naturalnej retencji wód opadowych. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały oraz nakazanie wstrzymania czynności związanych z przeprowadzeniem przetargu na sprzedaż nieruchomości położonej w S., obejmującej teren wydzielenia wewnętrznego 1.1MW. W odpowiedzi na skargę organ planistyczny (Rada Miasta Szczecin) wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak wykazania przez skarżącą naruszenia interesu prawnego, ewentualnie jej oddalenie. Argumentując stanowisko w zakresie odrzucenia skargi organ wywiódł, że wskazane przez skarżącą argumenty w żaden sposób nie prowadzą do uznania, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny, którego naruszenie winno być wyraźne, bezpośrednie, realne i indywidualne odnoszące się do określonej normy prawnej i konkretnego podmiotu. Nadto dla możliwości zastosowania art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2025, poz. 1153, Usg) naruszony musi zostać interes prawny, a nie faktyczny. Odnosząc się do poszczególnych hipotetycznych naruszeń interesu prawnego wskazanych przez skarżącą organ zwrócił uwagę, że postanowienia planu zawierają uregulowania mające zapobiegać wystąpieniu tych zdarzeń, przy czym podkreślił, że działka, na której zlokalizowany jest budynek skarżącej położona jest w odległości ok. 53 m od terenu 1.1MW i ok. 67 m od planowanej zabudowy. Wskazana odległość eliminuje zatem problematykę zacieniania budynku należącego do skarżącej; obsługa komunikacyjna działki inwestycyjnej wskazana została od al. Wojska Polskiego i nie powinna mieć znaczącego wpływu na zwiększenie uciążliwości w rejonie budynków przy ul. [...]; z uwagi na wskazaną znaczną odległość przyszłej zabudowy nie jest możliwe określenie, czy spowoduje ona obniżenie wartości nieruchomości skarżącej; ryzyko zalań zostało zminimalizowane przez wprowadzenie w planie miejscowym obowiązku stosowania rozwiązań polegających na zagospodarowaniu całości lub części wód opadowych i roztopowych w miejscu ich powstania, w ilości określonej przez gestora na etapie wydawania warunków technicznych przyłączenia do sieci. Organ podkreślił, że poruszane przez skarżącą w zarzutach kwestie powinny być rozpatrywane dopiero na etapie szeroko pojętego procesu budowlanego. Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca nie wykazała, aby zaskarżona uchwała ingerowała w jej indywidualną sferę prawną. Zdaniem sądu pierwszej instancji, wbrew przekonaniu skarżącej, powołane w skardze okoliczności nie świadczą o istnieniu po jej stronie naruszenia interesu prawnego uprawniającego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały, a jedynie o istnieniu interesu faktycznego, który w świetle art. 101 ust. 1 Usg nie jest wystarczający do uznania legitymacji materialnoprawnej strony skarżącej. W ocenie tegoż sądu, skarżąca nie wykazała, że zaskarżona uchwała w jakikolwiek sposób ogranicza jej prawo własności, nie wskazała bowiem na żadne ograniczenia w korzystaniu ze swoich praw, czy ich pozbawienia w związku z podjętą uchwałą. Tym samym, nie wykazała w niniejszej sprawie, że zaskarżone przepisy uchwały naruszają jej interes prawny. Zaskarżony plan nie zmienia przeznaczenia nieruchomości skarżącej, ani nie narusza istoty jej prawa własności. Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały oraz o nakazanie wstrzymania czynności związanych z przeprowadzeniem przetargu na sprzedaż nieruchomości położonej w Szczecinie, obejmującej teren wydzielenia wewnętrznego 1.1MW, sąd pierwszej instancji stwierdził, że ich rozpoznanie wobec odrzucenia skargi stało się bezprzedmiotowe. Skargą kasacyjną – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – Wspólnota zaskarżyła w całości ww. postanowienie. Wskazanemu wyżej postanowieniu zarzuca: - naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 106 § 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935 ze zm., Ppsa) w zw. z art. 233 § 1 "K.p.c." w zw. z art. 178 Ppsa w zw. z art. 101 Usg w zw. z art. 6 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Uwl) poprzez poczynienie oceny materiału dowodowego w sprawie w sposób sprzeczny z dyspozycją przywołanych przepisów, co doprowadziło do niezasadnego ustalenia przez sąd pierwszej instancji, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały Rady Miasta Szczecin z 5 września 2023 r. nr LII/1458/23 w sprawie miejscowego plany zagospodarowania "[..." w S., podczas gdy prawidłowa analiza całokształtu dokumentów zgromadzonych w toku postępowania nie pozwala poczynić takowego ustalenia, w szczególności fakt, że o posiadaniu interesu prawnego niezbędnego do zaskarżenia wymienionej uchwały przesądza okoliczność, iż wskutek zmian z uchwalonym planie zagospodarowania przestrzennego, doszło do istotnej zmiany funkcji terenu bezpośrednio przyległego do nieruchomości pozostającej własnością członków Wspólnoty Mieszkaniowej, obniżeniu realnej wartości nieruchomości członków Wspólnoty Mieszkaniowej, a w przypadku realizacji inwestycji w zakresie zgodnym z uchwalonym planem, także radykalnym pogorszeniem możliwości korzystania z nieruchomości przez członków Wspólnoty w dotychczasowym zakresie. W świetle przedstawianego zarzutu wnosi się o: 1) uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy WSA w Szczecinie do dalszego prowadzenia. 2) zaliczenie uiszczonej opłaty - wpisu sądowego - (co do którego orzeczono o zwrocie) na poczet opłaty od skargi; Nadto wnosi o przeprowadzanie dowodu z dokumentu w postaci: - pisma z 3 grudnia 2024 r. - zawiadowania o wszczęciu przez Prokuraturę Rejonową [...] śledztwa w sprawie [...]; - zawiadomienia z 22 lipca 2024 r. o sposobie załatwienia petycji celem wykazania faktu prowadzenia przez organy ścigania postępowania w związku z nieprawidłowościami przy czynieniu konsultacji przed podjęciem skarżonej uchwały, co w przyszłości może wskazywać na istnienie dodatkowych okoliczności przemawiających za unieważnianiem wskazanej uchwały. Oświadcza nadto skarżąca kasacyjnie, że nie wnosi o rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie i zrzeka się powyższego żądania. W ocenie skarżącej kasacyjnie właściciel gruntu zawsze ma interes prawny w zaskarżeniu uchwały o zagospodarowaniu przestrzennym. Wynika to z przepisów prawa materialnego dotyczących wykonywania i ochrony prawa własności. Wskazuje, że zasadniczo w każdym przypadku, gdy podmiotem wnoszącym skargę, o jakiej mowa w art. 101 ust. 1 Usg, jest właściciel nieruchomości znajdującej się na terenie objętym planem miejscowym, obowiązkiem sądu administracyjnego winna być merytoryczna ocena skargi. Wynika to z faktu, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego kształtuje bezpośrednio zasady korzystania z nieruchomości znajdującej się na terenie nią objętym. Tym samym właściciele nieruchomości mają, co do zasady, interes prawny wynikający z art. 140 K.c. do złożenia skargi na plan zagospodarowania przestrzennego. Niezależnie od powyższego skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z sądem pierwszej instancji, że kwestie dotyczące istotnego zacienienia nieruchomości skarżących podczas przeważającej części dnia czy też zwiększenia oddziaływania akustycznego na nieruchomości skarżących, których źródłem będą lokatorzy i użytkownicy nieruchomości sąsiedniej (której dotyczy zmiana planu zagospodarowania przestrzennego), kwestie spadku wartości nieruchomości skarżących wynikającego z utraty dotychczasowego willowo ogrodowego charakteru okolicy na rzecz zabudowy deweloperskiej, dotyczą wyłącznie okoliczności faktycznych, a nie interesu prawnego bezpośrednio skarżących. W odpowiedzi organu – Rady Miasta Szczecin – na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie w całości. Ponadto organ wnosi o pominięcie dowodów z dokumentów zgłoszonych przez skarżącą, jako nieprzydatnych dla wykazania faktów, na które zostały powołane. Jednocześnie twierdzi, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a dokonana w nim wykładnia przepisów prawa w zakresie braku naruszenia interesu prawnego skarżącej jest trafna i poprawna. Skarga kasacyjna powinna podlegać oddaleniu, ponieważ WSA w Szczecinie słusznie orzekł, że skarżąca nie wykazała naruszenia jej interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały nr LII/1458/23 Rady Miasta Szczecin z 5 września 2023 r. Zgodnie ze stanowiącym podstawę zaskarżenia ww. uchwały art. 101 ust. 1 Usg, uchwałę zaskarżyć może każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą. Wedle utrwalonego stanowiska orzecznictwa sądowego, naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia powinno zostać wykazane przez skarżącego. W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że naruszony został jej interes prawny, co trafnie zauważył WSA w Szczecinie w zaskarżonym postanowieniu. Zaznacza również, że w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie wypracowane zostały cechy, jakim odznaczać powinien się interes prawny tj. "interes prawny musi mieć charakter indywidualny (tzn. dotyczący konkretnej osoby], osobisty (tj. własny i zindywidualizowany], realny oraz dotyczyć wprost i bezpośrednio podmiotu kwestionującego dany akt" (D. Dąbek [w:] Ustawa o samorządzie gminnym, P. Chmielnicki [red.], Warszawa 2022, Komentarz do art. 101, LEX/el). Z okoliczności sprawy nie wynika, aby powyższe cechy zostały spełnione. Przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczą oceny przez WSA w Szczecinie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i są one nietrafione. Sąd ten trafnie, zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, ocenił zgromadzony w spawie materiał dowodowy i uznał, że skarżąca w żaden sposób nie wykazała, aby zaskarżona uchwała naruszała jej interes prawny. WSA w Szczecinie wskazał, że skarżąca ma jedynie w sprawie zaskarżenia uchwały interes faktyczny, co nie jest wystarczające do uznania legitymacji skarżącej w myśl art. 101 ust. 1 Usg. Sąd ten słusznie zaznaczył, że skarżąca nie wykazała, że zaskarżona uchwała w jakikolwiek sposób ogranicza jej prawo własności, nie wskazała bowiem na żadne ograniczenia w korzystaniu ze swoich praw czy ich pozbawienia w związku z podjętą uchwałą. W skardze kasacyjnej również nie wykazano, aby uchwała naruszała interes prawny skarżącej, wskazane tam zarzuty odnoszą się do ewentualnych zdarzeń przyszłych i niepewnych. Tym samym nie można przyjąć, że interes prawny skarżącej ma charakter realny. Zatem skarga kasacyjna powinna podlegać oddaleniu. Przedstawione przez skarżącą dowody z dokumentów, o których przeprowadzenie skarżąca wnioskuje nie są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, były już przywoływane na etapie postępowania przed WSA, a także mogą doprowadzić do nadmiernego przedłużenia postępowania. Tym samym powinny one podlegać pominięciu. Nadmieniono również, że już sama kwestia dopuszczalności przeprowadzania dowodów przez Naczelny Sąd Administracyjny nie jest jednoznaczna w doktrynie i orzecznictwie. Aczkolwiek nawet przyjmując, że przeprowadzenie dowodów przez NSA jest dopuszczalne konieczne jest stosowanie art. 106 § 3 Ppsa. Zgodnie z ww. przepisem sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z powyższego wynika, że aby sąd mógł przeprowadzić uzupełniające dowody z dokumentów muszą być łącznie spełnione dwa warunki: musi być to po pierwsze niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i po drugie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wnioskowane dowody w żaden sposób nie są konieczne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a co za tym idzie ich przeprowadzenie nie jest zasadne. Organ nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy. Oświadcza, że niniejsze pismo wnoszone jest zarówno w formie dokumentu elektronicznego, jak i z ostrożności procesowej, w formie papierowej. Jednocześnie oświadcza, że odpis niniejszego pisma został nadany przesyłką poleconą pełnomocnikowi skarżącej za pośrednictwem operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - Poczta Polska. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W świetle art. 174 Ppsa (aktualny tekst jednol. Dz. U. 2026, poz. 143) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym należy, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 Ppsa (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 1 Ppsa. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, kluczowym przedmiotem sporu jest kwestia posiadania przez skarżącą kasacyjnie Wspólnotę legitymacji procesowej, dającej podstawę do rozpoznania skargi na uchwałę w sprawie planu miejscowego, co z kolei wiąże się z uznaniem, że interes prawny lub uprawnienie skarżącej kasacyjnie zostało naruszone postanowieniami tej uchwały. W związku z tym należałoby wyjaśnić, że interes prawny jest rozumiany jako korzystny lub pożądany stan rzeczy dla danego podmiotu, przewidziany bądź dopuszczony przez obowiązujące przepisy prawa. Przy tym interes ten jest kategorią konkretną, a więc jest związany z daną sytuacją faktyczną. Powinien też być interesem aktualnym – związanym z obowiązującą normą prawną, wynikającą z konkretnych przepisów odnoszących się do uprawnień lub obowiązków danego podmiotu (por. wyrok NSA z 5 listopada 1999 r., I SA 2241/99, LEX nr 47248) oraz indywidualnym, czyli przypisanym do ściśle oznaczonego podmiotu (por. wyrok NSA z 12 lutego 2002 r., V SA 1123/01, LEX nr 1693345). Nadto interes prawny jest interesem osobistym, przez co należy rozumieć, że jest interesem niezbywalnym. Należało podzielić stanowisko sądu I instancji, zgodnie z którym skarżąca kasacyjnie – mimo że de facto jest właścicielem nieruchomości położonej w granicach obszaru objętego regulacją planistyczną – nie wykazała naruszenia interesu prawnego przez ustalenia uchwały w sprawie planu miejscowego. Plan ten nie ingeruje bowiem w jej sferę praw i obowiązków, w szczególności nie zmienia przeznaczenia należącej do niej nieruchomości, ani nie wpływa na jej sytuację prawną. Podkreślenia wymaga, że to na skarżącej spoczywał ciężar wykazania istnienia interesu prawnego oraz jego naruszenia. Tymczasem skarżąca nie wskazała ani w skardze, ani w skardze kasacyjnej, z jakich konkretnie przyczyn ustalenia planu miałyby prowadzić do naruszenia jej interesu prawnego, poprzestając na twierdzeniach o charakterze ogólnym. W konsekwencji skarżącej przysługuje jedynie interes faktyczny, który nie podlega ochronie w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W niniejszej sprawie ustalenia planu, jak słusznie zaznaczył to sąd w zaskarżonym postanowieniu, nie powodują ograniczenia w korzystaniu z prawa własności nieruchomości zlokalizowanej w sąsiedztwie terenu objętego wydzieleniem 1.1MW, na którym według planu przewiduje się budowę budynków wielorodzinnych mieszkaniowych. Skarżąca kasacyjnie konsekwentnie wskazuje, że plan ten ma bezpośredni wpływ na jej nieruchomość posadowioną na działce nr [...] obręb ewid. [...], w taki sposób, że wskutek zmian w uchwalonym planie zagospodarowania przestrzennego, doszło do istotnej zmiany funkcji terenu bezpośrednio przyległego do nieruchomości pozostającej własnością Wspólnoty Mieszkaniowej, a w przypadku realizacji inwestycji w zakresie zgodnym z uchwalonym planem, także radykalnym pogorszeniem możliwości korzystania z nieruchomości przez członków wspólnoty w dotychczasowym zakresie. Słusznie jednak sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca nie wskazała, że w związku z wprowadzeniem planu został naruszony jej interes prawny lub uprawnienie (naruszenie musi mieć charakter bezpośredni i realny, a nie przyszły i hipotetyczny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach). Mając powyższe na względzie należało stwierdzić, że sąd pierwszej instancji prawidłowo zinterpretował przepis art. 101 ust. 1 Usg. Uwzględniając wszystkie istotne okoliczności przedstawione w skardze kasacyjnej, należy przyjąć, że zawarte w planie rozwiązania określające przeznaczenie i sposób zagospodarowania oznaczonego terenu (1.1MW) nie będą oddziaływać na nieruchomość skarżącej w sposób, który ograniczyłby jej uprawnienia właścicielskie w zakresie dalszego jej wykorzystywania na cele mieszkalne. Istotne znaczenie miał bowiem fakt, że teren objęty przedmiotowym planem przewidziany jest również na cele mieszkalne, a dopuszczona zabudowa wielorodzinna nie oznacza automatycznie, że dojdzie do zakłóceń ponad przeciętną miarę w korzystaniu z nieruchomości skarżącej. Zaznaczyć należy, że na wstępnym etapie badania legitymacji procesowej skarżącej, sąd wojewódzki obowiązany był wziąć pod uwagę podstawowe postanowienia kwestionowanego planu w zakresie przyjętego w nim przeznaczenia terenu, przewidzianej obsługi komunikacyjnej, ustalonej linii zabudowy i wysokości budynków wielorodzinnych, a także rozwiązań chroniących tereny sąsiednie przed ewentualnymi uciążliwościami wynikającymi z przyszłego zagospodarowania terenu. Analiza przedstawionych parametrów planowanej zabudowy wielorodzinnej, dotyczących przewidzianych odległości od nieruchomości skarżącej (ok. 53 m od terenu 1.1MW i w odległości ok. 67 m od planowanej zabudowy), wysokości budynków – dają podstawę do oceny, zgodnie z którą uchwalenie planu nie powoduje dla skarżącej znaczących ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. Odnosząc się do argumentacji skarżącej dotyczącej potencjalnego istotnego zacienienia jej nieruchomości oraz zwiększenia oddziaływania akustycznego, którego źródłem mieliby być przyszli lokatorzy i użytkownicy nieruchomości sąsiedniej objętej zmianą planu, wskazać należy, że okoliczności te mają charakter hipotetyczny i odnoszą się do sfery faktycznej, a nie prawnej. Nie wynikają one bezpośrednio z ustaleń planu miejscowego, lecz mogą ewentualnie wiązać się ze sposobem realizacji przyszłej inwestycji oraz jej późniejszym użytkowaniem. Tym samym nie mogą stanowić podstawy do przyjęcia naruszenia interesu prawnego skarżącej na etapie kontroli aktu planistycznego. Podkreślić bowiem należy, że samo uchwalenie planu miejscowego nie daje podstawy do realizacji inwestycji na danym terenie. Dopiero na etapie udzielania pozwolenia na budowę weryfikowane są przez właściwy organ architektoniczno-budowlany szczegółowe rozwiązanie przyjęte w projekcie budowlanym, z uwzględnieniem ochrony właścicieli nieruchomości pozostających w obszarze oddziaływania konkretnych obiektów budowlanych. Dlatego też kwestia spodziewanych zakłóceń w postaci hałasu wynikającego ze wzmożonego ruchu samochodowego, bądź ewentualne zacienienie może być ustalane i kontrolowane w odrębnych postępowaniach prowadzonych na dalszych etapach realizacji inwestycji. Ponadto mają one charakter hipotetycznych przypuszczeń, a nie realnych naruszeń. Zaznaczyć również należy, że postanowienia planu zawierają uregulowania mające zapobiegać wystąpieniu tych zdarzeń. Wskazać bowiem należy, że miejsca postojowe, znajdujące się w ulicach [...] oraz [...] są miejscami ogólnodostępnymi, płatnymi i niepowiązanymi bezpośrednio z istniejącą zabudową. Natężenie ruchu jest charakterystyczne dla Śródmieścia z uwagi na znajdujące się w pobliżu budynki administracji publicznej (Urząd Miasta Szczecin, II Urząd Skarbowy w Szczecinie), przedszkola oraz inne usługi lokalizowane w centrum miasta. Inwestycja mnie wpłynie znacząco na zwiększenie natężenia ruchu drogowego ani na jego charakter. Obsługa komunikacyjna działki inwestycyjnej została wskazana od ul. [...] i nie powinna mieć znaczącego wpływu na zwiększenie uciążliwości w rejonie budynków przy ul. [..]. Nietrafiony jest również argument dot. obniżenia wartości nieruchomości skarżącej. Na tym etapie nie jest możliwe określenie czy przyszła zabudowa spowoduje zmniejszenie wartości nieruchomości skarżącej kasacyjnie, tym samym określenie to ma charakter jedynie hipotetyczny. Z tych względów prawidłowe było wnioskowanie sądu wojewódzkiego, że skarżącej nie przysługiwało uprawnienie do zaskarżenia przedmiotowego planu na podstawie art. 101 ust. 1 Usg. Ta konstatacja sprawiła, że złożona skarga podlegała odrzuceniu, a tym samym sporny plan nie mógł podlegać merytorycznej kontroli co do zgodności z prawem. W konsekwencji niezasadne okazały się zarzuty kasacyjne a dot. naruszenia art. 106 § 5 Ppsa w zw. z art. 233 § 1 K.p.c. w zw. z art. 178 Ppsa w zw. z art. 101 Usg w zw. z art. 6 Uwl. Z przyczyn wyżej omówionych sąd wojewódzki, po przeanalizowaniu stawianych przez skarżącą zarzutów słusznie wskazał, że Wspólnota nie wykazała, aby zaskarżona uchwała ingerowała w jej indywidualną sferę prawną. Samo wskazywanie subiektywnie dostrzeganych wad zaskarżonej uchwały nie było wystarczające do przyznania skarżącej legitymacji procesowej, w sytuacji gdy jednocześnie skarżąca nie wykazała skutecznie, że uchwalenie planu wiąże się naruszeniem jej realnego interesu prawnego. Odnosząc się do przedstawionych przez skarżącą przy skardze kasacyjnej dokumentów wskazać należy, że dla oceny wykazania przez nią naruszenia interesu prawnego postanowieniami planu, (co było istotą sprawy) nie było konieczne dopuszczanie i przeprowadzanie dowodu uzupełniającego z dokumentów załączonych do skargi kasacyjnej. Wobec powyższego skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.