II OSK 1814/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. z siedzibą w N. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 9 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Lu 194/14 odrzucającego skargę A. z siedzibą w N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z [...] grudnia 2013 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Postanowieniem z 9 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę A. z siedzibą w N. (dalej jako "skarżąca spółka") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z 4 marca 2014 r. skarżącą spółka została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu został odebrany 14 marca 2014 r. przez upoważnionego pracownika pełnomocnika skarżącej spółki. Skarżąca spółka nie uiściła wpisu sądowego od skargi. W ocenie Sądu I instancji doręczenie było skuteczne. W związku z tym Sąd I instancji skargę odrzucił. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła skarżąca spółka. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 67 § 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") przez brak doręczenia pełnomocnikowi skarżącej zarządzenia z 4 marca 2014 r. o wezwaniu do uiszczanie wpisu sądowego od skargi. Po drugie, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 oraz art. 71 ust. 2 w związku z art. 59 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm. – dalej jako "ustawa środowiskowa") w związku z § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397). Skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji oraz stwierdzenie nieważności wydanej w postępowaniu administracyjnym decyzji Burmistrza Miasta Tyszowce w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a także zasądzenie na rzecz skarżącej spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Po pierwsze, na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 67 § 5 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli w postępowaniu sądowym ustanowiono pełnomocnika, to doręczenia powinno się dokonać tej osobie. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie doręczenia dokonano na wskazany przez skarżącą spółkę adres pełnomocnika. Spółka podnosi natomiast, że przesyłkę odebrała osoba do tego nieupoważniona, czyli kwestionuje skuteczność i sposób doręczenia, a więc w istocie art. 72 § 2 p.p.s.a., który pozwala na doręczenie w miejscu pracy (w tym przypadku w miejscu pracy pełnomocnika, jakim jest kancelaria), do rąk osoby upoważnionej. Jednak zarzut naruszenia tego przepisu nie został sformułowany. Jedynie na marginesie można zauważyć, że Sąd I instancji nie miał podstaw do kwestionowania skuteczności doręczenia zarządzenia o wezwaniu do wpisu. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru umieszczone zostało nazwisko osoby odbierającej przesyłkę oraz informacja, że była ona upoważniona do odbioru korespondencji. Ewentualne podważenie skuteczności doręczenia, w tym wykazanie, że osoba wskazana na zwrotnym potwierdzeniu odbioru omyłkowo odebrała korespondencję, powinno być przedmiotem wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. W niniejszej sprawie wniosek taki skarżąca spółka złożyła wraz ze skargą kasacyjną, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 28 maja 2014 r. przywrócił skarżącej spółce termin do uiszczenia wpisu, co pozwoli nadać skardze dalszy bieg. Po drugie, na uwzględnienie nie zasługują pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, dotyczące art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 oraz art. 71 ust. 2 w związku z art. 59 ust. 1 ustawy środowiskowej i w związku z § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. Zarzuty te nie mogły być skutecznie podniesione na tym etapie postępowania, ponieważ są zarzutami dotyczącymi kontroli legalności zaskarżonej w sprawie decyzji. Kontroli takiej Sąd I instancji dotąd nie przeprowadzał, bowiem rozpoznaniu podlegały tylko kwestie związane ze skutecznością wniesienia skargi. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.