II OSK 1811/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2167/17 w sprawie ze skargi W. P. i R. B. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2017 r. nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego we wznowionym postępowaniu oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2167/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargi W. P. i R. B. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2017 r. nr ... w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego we wznowionym postępowaniu. W skardze kasacyjnej W. P. i R. B. zaskarżyli powyższy wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. naruszenie art. 9 ustawy z dn. 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.), co objawiło się niewszechstronnym zbadaniem okoliczności faktyczno-prawnych sprawy przez pominięcie okoliczności towarzyszących sprawie, w tym w szczególności brak wiarygodnego dowodu na potwierdzenie tezy organu w zakresie rzekomo dopuszczonej się samowoli budowlanej, 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. w zw. z art. 80, k.p.a. polegające na uznaniu zaskarżonej decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2017r. nr ... jako odpowiadającej przepisom prawa, pomimo że organ administracji nie wykonał obowiązków płynących z treści przepisu art. 9 k.p.a. w zw. z art 58 § 1 k.p.a., a tym samym naruszył zasadę załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Skarżący kasacyjnie wnieśli o uwzględnienie skargi oraz zmianę zaskrzonego orzeczenia przez utrzymanie w mocy dotychczasowej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. o pozwoleniu na użytkowanie obiektu będącego przedmiotem niniejszego postępowania, względnie o uwzględnienie skargi niniejszej oraz uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał zaskarżone postanowienie, na zasadzie art. 176 w związku z art. 185 p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 188 p.p.s.a. oraz zmianę zaskarżonego wyroku przez uchylenie decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego we wznowionym postępowaniu w całości, jako sprzecznej z prawem i utrzymanie w mocy dotychczasowej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 1 kwietnia 2022 r., na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Wbrew zarzutom kasacyjnym prawidłowa jest ocena Sądu Wojewódzkiego, że w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją nie wystąpiły uchybienia proceduralne mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności brak było podstaw do stwierdzenia, że w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 12 i art. 80 k.p.a., powołanych w podstawie kasacyjnej. Organy obu instancji przedstawiły w uzasadnieniach wydanych decyzji argumentację wskazującą na zasadność wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z ujawnionym nowym dowodem, nieznanym organowi powiatowemu, gdy wydał on decyzję z 11 stycznia 2016 r., stwierdzającą zdatność do użytku i udzielającą pozwolenia na użytkowanie dwunastu silosów na cement, zlokalizowanych na działkach nr ... i ... Mianowicie z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uzyskał w dniu 12 maja 2016 r. z Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii zdjęcie lotnicze z 1997 r., na którym nie ma przedmiotowych silosów, co pozwoliło na stwierdzenie, że ich budowa miała miejsce w późniejszym okresie. Tym samym uprawnione było wnioskowanie organów, że podważona została wiarygodność oświadczeń właścicieli nieruchomości, którzy w postępowaniu zwykłym złożyli oświadczenia o zakończeniu budowy silosów w 1994 r. Wobec zarzutów skarżących, kwestionujących ustalenia wynikające ze zdjęcia lotniczego z 1997 r., organ odwoławczy dokonał rzetelnej analizy materiału dowodowego. W efekcie zasadnie wywiódł, że we wznowionym postępowaniu podstawą do ustalenia czasu budowy silosów na nieruchomości skarżących stał się nowy dowód w postaci zdjęcia lotniczego, będący dokumentem urzędowym, którego moc dowodowa nie została skutecznie podważona (art. 75 § 1 i art. 76 § 1 k.p.a.). Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że mimo skierowanego przez organ powiatowy wezwania, skarżący nie przedstawili żadnych wiarygodnych dokumentów, mogących podważyć ustalenia poczynione na podstawie zdjęcia lotniczego. W tym miejscu należy wskazać, że skarżący niezasadnie negowali wartość dowodową zdjęcia lotniczego z uwagi na jego jakość, podczas gdy jego uważna analiza pozwala stwierdzić, że w miejscu obecnego usytuowania silosów na działkach nr ... i ... brak było takich budowli w 1997 r. Dodać również trzeba, że duże rozmiary silosów sprawiają, iż niewątpliwie byłyby widoczne na zdjęciu, gdyby rzeczywiście istniały w 1997 r. Skoro w sprawie brak było jakichkolwiek innych dowodów na okoliczność czasu budowy przedmiotowych obiektów, to organy obu instancji, zgodnie z art. 80 k.p.a., zasadnie przyjęły, że budowa silosów nie nastąpiła przed 1 stycznia 1995 r., co warunkowało zastosowanie trybu legalizacyjnego z ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r., a nie z ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 r. Sąd Wojewódzki, weryfikując stan faktyczny ustalony w kontrolowanych decyzjach, trafnie wskazał, że wobec nienasuwającej wątpliwości treści zdjęcia lotniczego z 1997 r. nie było potrzebne prowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego, zwłaszcza niecelowe było dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadków na okoliczności obiektywnie już bezsporne. Dodatkowo, Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu wyroku zwrócił uwagę na to, że w aktach sprawy (karta 232) znajduje się licencja Głównego Geodety Kraju z 12 maja 2016 r., która pozwoliła na wykorzystanie przekazanego zdjęcia, jako dokumentu urzędowego. W rezultacie zgodzić się należało z Sądem Wojewódzkim, że okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały w sposób należyty wyjaśnione, a postępowanie przeprowadzone zostało z dochowaniem wymogów określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Stanowiska Sądu Wojewódzkiego nie mogły podważyć ogólnikowe twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej. Zaznaczyć należy, że z akt sprawy nie wynika, aby organu obu instancji przy rozpoznawaniu sprawy naruszyły zasadę bezstronności (art. 8 k.p.a.). Podjęte w sprawie czynności wyjaśniające nakierowane były na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, a rozstrzygnięcia podjęte przez organy obu instancji potwierdzają, że sprawa została załatwiona z uwzględnieniem zarówno interesu społecznego, jak też interesu skarżących (art. 7 k.p.a.). W toku całego postępowania spełnione zostały przez organy pierwszej i drugiej instancji wymogi związane z zasadą informowania stron, ustanowioną w art. 9 k.p.a. oraz zasadą szybkości i prostoty postępowania, przewidzianą w art. 12 k.p.a. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a. ----------------------- 1