II OSK 1798/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S., H. S., R. S., I. W., T. S. i G. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Lu 776/21 w sprawie ze skargi M. S., H. S., R. S., I. W., T. S. i G. K. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 12 sierpnia 2021 r. nr IF-VII.7840.1.40.2021.AG w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 15 marca 2022 r., II SA/Lu 776/21 oddalił skargę M. S., H. S., R. S., I. W., T. S. i G. K. na decyzję Wojewody Lubelskiego z 12 sierpnia 2021 r., nr IF-VII.7840.1.40.2021.AG, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublina z 17 czerwca 2021 r., nr 661/21, którą wskazany organ w rozpatrzeniu wniosku A. R. z 1 października 2020 r., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), dalej: p.b., a także art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej: k.p.a., zatwierdził projekt budowlany i udzielił ww. inwestorowi pozwolenia na budowę obejmującą nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, c.o., elektryczną, zlokalizowanego na działce nr ew. [...], obręb [...], arkusz 1, przy ul. [...] w [...]. Skarżący złożyli skargę kasacyjną, którą zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. przez przyjęcie kompletności projektu zagospodarowania działki, gdy: (a) w oświadczeniu inwestora A. R. z 30 września 2020 r. jest tylko zapis /zgoda właścicieli/, z wypisu z rejestru gruntów, umów o kompleksowe dostarczanie paliwa, umowy o dostarczanie wody i odprowadzania ścieków, umowy o kompleksową sprzedaż energii elektrycznej wynika, że działka nr ew. [...] przy ul [...] w [...] stanowi własność B. R. i J. R., a zgoda właścicieli nieruchomości powinna być sformułowana wyraźnie na piśmie, nie może być dorozumiana; (b) brak jest kompletnej dokumentacji wewnętrznej instalacji gazowej - brak jest opisu technicznego do projektu wewnętrznej instalacji gazowej w nadbudowywanej części, tym bardziej, że budynek przy ul. [...] jest parterowy a nie piętrowy - pkt 3 opis techniczny projekt budowlany wewnętrznych instalacji; (c) brak jest przyłącza gazowego na budynku przy ul. [...]. Na budynku przy ul. [...] jest jedna skrzynka, w której znajduje się jedno przyłącze gazowe; 2) art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w sytuacji, gdy decyzja Wojewody Lubelskiego została wydana z naruszeniem art. 3 pkt 11 i art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b. uzasadniającym jej uchylenie; 3) art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a poprzez brak wszechstronnej kontroli zaskarżonej decyzji; 4) art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wydanie wyroku oddalającego skargę. Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także zasądzenie kosztów postępowania. W piśmie procesowym z 22 czerwca 2024 r. uczestnicy postępowania J. R. i B. R. poinformowali, że pozwolenie na budowę udzielone A. R. zostało przeniesione na nich decyzją Prezydenta Miasta Lublina z 13 maja 2022 r., nr AB-BP-I.6740.128.2022. Naczelny Sąd Administracyjne zważył, co następuje: Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta przez skarżących kasacyjnie na uzasadnionych podstawach. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego za nieskuteczną należy uznać próbę zakwestionowania podstawy faktycznej wydanego rozstrzygnięcia (art. 6 i art. 7 k.p.a.), podzielić należy bowiem wywody zawarte w wyroku Sądu I instancji, który w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego za jednoznacznie potwierdzone uznał wszystkie wnioski, na których zdecydował się oprzeć w sprawie Wojewoda Lubelski. Obowiązkiem organów administracji architektoniczno-budowlanej było ustalenie tych okoliczności faktycznych, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Warunek ten, jak prawidłowo uznał Sąd, został spełniony, co pozwalało przyjąć, że w kontrolowanej sprawie doszło do wypełnienia przez A. R., jako inwestora, wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1-4 oraz w art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. Powyższe powodowało, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania wnioskowanej decyzji o pozwoleniu na nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...] w [...] wraz z wykonaniem w tym obiekcie instalacji wewnętrznych - wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, c.o. i elektrycznej (art. 35 ust. 4 p.b.). Odmienne stanowisko, jakie w tym zakresie wyrazili skarżący w złożonej skardze kasacyjnej, nie zasługuje na uwzględnienie, jako że sformułowane zastrzeżenia w stosunku do przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego pozostawały niezasadne, wobec czego nie mogły ważyć na wyniku kontroli legalności decyzji z 12 sierpnia 2021 r. (art. 151 p.p.s.a.). Wymieniony w podstawie skargi kasacyjnej art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. warunkiem udzielenia pozwolenia na budowę czyni złożenie przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ww. przepis został zmieniony przez art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) i zastąpił ciążący wcześniej na inwestorze obowiązek wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Powyższa zmiana oznacza, że inwestor wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę jest zobowiązany do złożenia jedynie prawidłowego oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a treść tego oświadczenia powinna nawiązywać do powołanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 3 pkt 11 p.b. definiującego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jako tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Brak jest podstaw do przyjęcia, że powyższy przepis został w sprawie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej naruszony, uwzględniając, że w aktach sprawy znajduje się oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością (działka nr ew. [...], obręb [...]) na cele budowlane, złożone przez inwestora (k. 3-4 akt adm. nr IF-VII.0552.63.2021.AG). Zarzut, że oświadczenie to budzi wątpliwości, czego nie zweryfikowały organy w toku postępowania zakończonego decyzją z 12 sierpnia 2021 r., jest w całości nieuprawniony. Współwłaściciele nieruchomości (J. R. i B. R.), biorący udział w postępowaniu, nie zakwestionowali w jego toku tego, by zgoda na nadbudowę budynku, na którą powołała się w oświadczeniu ich córka, odpowiadała stosunkowi zobowiązaniowemu, którego pozostają stronami. Niesprzeczność interesów prawnych współwłaścicieli i inwestora potwierdza udzielone przez A. R. ojcu upoważnienie do odbioru decyzji Prezydenta Miasta Lublina z 17 czerwca 2021 r. (k. 142 akt adm.), jak też działania podjęte po wydaniu zaskarżonej decyzji skutkujące przeniesieniem na J. R. i B. R. pozwolenia na budowę, którego podstawą była zgodna wola stron dotycząca warunków obowiązywania w obrocie prawnych kwestionowanego przez skarżących aktu. Przyjęta przez Sąd I instancji ocena, że organy administracji architektoniczno-budowlanej prawidłowo stwierdziły kompletność projektu budowlanego przedstawionego przez inwestora, jest trafna również w takim zakresie, w jakim obejmuje odniesienie się do poruszonej przez skarżących kasacyjnie kwestii realizacji wewnętrznej instalacji gazowej w nadbudowywanej części budynku. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że elementem zatwierdzonego projektu budowlanego nie jest określenie rozwiązań projektowych dotyczących realizacji wewnętrznej instalacji gazowej. Instalacja gazowa nie stanowiła przedmiotu opracowania, ponieważ ma ona nie ulegać jakimkolwiek zmianom w następstwie prowadzonych przez inwestora robót budowlanych. Zgromadzony materiał dowodowy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniosek ten w całości potwierdza. Z zamieszczonego w projekcie budowlanym opisu technicznego (Projekt budowlany. Opis techniczny, pkt 2-3, s. 125) wynika, że w związku z zaprojektowaną nadbudową budynku zaplanowana została w obiekcie wyłącznie rozbudowa instalacji wody zimnej, wody ciepłej, kanalizacji sanitarnej i centralnego ogrzewania (budynek zasilany będzie z istniejącego kotła gazowego zlokalizowanego na parterze), z czym łączyć się ma zachowanie bez zmian istniejących przyłączy: wodociągowego, kanalizacyjnego i gazowego. Projekt w omawianym zakresie w wystarczający sposób, jak należy przyjąć, określa rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, jak też sposób powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi, czego wymaga § 11 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935). Zgłoszone w skardze kasacyjnej zarzuty powiązane z przypisaniem Sądowi I instancji naruszenia art. 35 ust. 1 p.b., stanowiące powielenie zastrzeżeń formułowanych przez skarżących w skardze, pozbawione są doniosłości prawnej, gdyż zagadnienie związane z tym, czy przyłączenie budynku przed jego planowaną nadbudową do sieci gazowej istniejącym przyłączem naruszyło interes prawny skarżących, nie ma związku z okolicznościami, których rozważenie w niniejszej sprawie decydować mogłoby o jej wyniku. Pogląd, że Sąd I Instancji oddalając skargę, usankcjonował zgodność z prawem orzeczenia opartego na niezgodnym z rzeczywistością stanie faktycznym i prawnym, stanowi subiektywne odczucie skarżących a nie obiektywny opis zachowania, które może być przypisane Sądowi w związku z objęciem kontrolą sposobu załatwienia sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych przez złożony przez inwestora wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę. Kierując się powyższymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.