II OSK 1775/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 814/18 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 814/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego usytuowanego przy [...] w W., oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] S.A. z siedzibą w W., zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: § 6 ust. 2 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu cmentarza przy ul. [...] – część I – zatwierdzonego Uchwałą Rady [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten dotyczy powierzchni reklamowej reklam, a nie innej powierzchni, np. powierzchni zabudowy. Skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania "Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu" oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie odnośnie § 6 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.) świadczy wyraźnie, że plan ten nie jest jednoznaczny, przepisy wymagają interpretacji. Przede wszystkim m.p.z.p. używa wyrażeń: "reklam o powierzchni nie większych niż 3 m2", "reklam dwustronnych o powierzchni każdej ze stron nie większej niż 3 m2". Tablice (urządzenia) reklamowe to obiekty budowlane, a w stosunku do nich - na gruncie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - istotna jest również kwestia powierzchni zabudowy. W przedmiotowej sprawie zdaniem skarżącej kasacyjnie pod pojęciem powierzchni reklamy należy rozumieć powierzchnię zabudowy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, które zostało zainicjowane wniesioną skargą kasacyjną, nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna złożona w przedmiotowej sprawie została oparta na jednej z ww. podstaw, tj. na naruszeniu prawa materialnego. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, sporządzający skargę kasacyjną winien wyjaśnić jak określony przepis powinien być rozumiany i na czym polegał błąd w interpretacji tego przepisu przez sąd. Natomiast naruszenie prawa materialnego przez jego błędne zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, tj. błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w mającej zastosowanie w sprawie normie prawnej. Skarżąca kasacyjnie uważa, że sad I instancji wadliwie zinterpretował zapis § 6 ust. 2 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dokonał błędnej wykładni). Z takim stanowiskiem nie sposób się jednak zgodzić. Przypomnieć należy, że [...] Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. nakazano rozbiórkę samowolnie wybudowanego nośnika reklamowego. Brak możliwości legalizacji tego nośnika wynikał z tego, że zrealizowana inwestycja jest sprzeczna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu cmentarza przy ulicy [...] – część I uchwalonego uchwałą Rady [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...]. § 6 ust. 2 pkt 3 ww. planu stanowi, że dopuszcza się realizację reklam o powierzchniach nie większych niż 8 m², wyłącznie na terenach: ulic głównych, ulic głównych ruchu przyspieszonego oraz działek przylegających do tych ulic. Przedmiotowy nośnik posiada natomiast tablicę o powierzchni reklamowej ok. 18 m ², dlatego nie spełnia ustaleń ww. planu. Oprócz tego nośnik reklamowy jest usytuowany w odległości ok. 5,5 m od zewnętrznej krawędzi jezdni - ul. [...], a to powoduje naruszenie art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym odległość ta winna wynosić co najmniej 8 m. Z tych powodów nie można było w sprawie zastosować art. 48 ust. 2 i 3 prawa budowlanego. Nie można zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że zacytowany § 6 ust. 2 pkt 3 planu jest niejasny i wymaga interpretacji. Plan miejscowy nie definiuje pojęcia powierzchni reklam, bo jest ono oczywiste - powierzchnia reklamy to powierzchnia jej ekspozycji, treści tego co ma być reklamowane, czyli polecane, zachwalane i propagowane. Odniesienie powierzchni reklamy do powierzchni zabudowy jak chce tego skarżąca spółka pozbawione byłoby logiki i wypaczałoby sens i istotę samej reklamy - wystawiania czegoś na pokaz i prezentowania. Prawidłowo zatem stwierdził sąd wojewódzki, że z opisanych wyżej powodów legalizacja przedmiotowego nośnika nie była możliwa i organy nadzoru budowlanego miały obowiązek wydać decyzję na podstawie art. 48 ust. 1 prawa budowlanego. Poza sporem też jest usytuowanie tablicy reklamowej, niezgodnie z art. 43 ust. 1 Ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – orzekł jak w wyroku. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.).