II OSK 1774/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 2331/23 w sprawie ze skargi W.M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 19 lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych z rejestru PESEL oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 marca 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2331/23 oddalił skargę W. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 19 lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych z rejestru PESEL. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wskazaną decyzją z 19 lipca 2023 r. nr WSO-1.621.3.19.2023 Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), dalej; k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania W. M., utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta Marki (dalej: Burmistrz) z 23 maja 2023 r. nr 0050.620.2023, orzekającą o odmowie udostępnienia z rejestru PESEL adresu zameldowania na pobyt stały i czasowy J. W. W uzasadnieniu decyzji Wojewody wskazano, że w dniu 27 marca 2023 r. do Burmistrza wpłynął wniosek W. M. o udostępnienie z rejestru PESEL danych J. W. w postaci adresu zameldowania na pobyt stały i czasowy. Wnioskodawca wyjaśnił, że zamierza złożyć pozew przeciwko wymienionemu o zapłatę zaległego czynszu najmu. Po rozpatrzeniu wniosku Burmistrz decyzją z 23 maja 2023 r. orzekł o odmowie udostępnienia z rejestru PESEL danych J. W. W. M. składając odwołanie od tej decyzji wskazał, że z uwagi na treść art. 126 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (D.U. z 2021 r. poz. 1805 ze zm.), dalej: k.p.c. żądane dane są niezbędne do skutecznego złożenia pozwu. Wojewoda [...] stwierdził, że wniesione odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że materialnoprawną podstawę decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. (Dz.U. z 2022 r. poz. 1191 ze zm.), dalej: u.e.l. Stosownie do art. 46 ust. 2 pkt 1 u.e.l., dane z rejestru PESEL oraz rejestrów mieszkańców mogą być udostępnione osobom i jednostkom organizacyjnym, jeżeli wykażą w tym interes prawny. Oparcie konstrukcji żądania na interesie prawnym wymaga wykazania istnienia konkretnej normy prawa materialnego, na której oparte jest żądanie. Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że W. M. zawarł w dniu 4 czerwca 2019 r. z J. W. umowę najmu lokalu na czas nieokreślony. Wnioskodawca zamierza złożyć przeciwko najemcy pozew o zapłatę zaległego czynszu. W. M. wezwany przez organ I instancji do przedstawienia dokumentów potwierdzających posiadanie interesu prawnego w otrzymaniu żądanych danych wyjaśnił, że takim dokumentem jest załączona do wniosku o udostępnienie danych kopia umowy najmu. Przedłożył dodatkowo skierowany do najemcy w dniu 13 lipca 2022 r. e-mail z wezwaniem do zapłaty zaległego czynszu. W ocenie Wojewody [...] wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego w żądaniu adresu zameldowania na pobyt stały i czasowy J. W. Zamiar posłużenia się adresem zameldowania na pobyt stały i czasowy J. W. w postępowaniu przed sądem powszechnym ma bowiem charakter wyłącznie hipotetyczny i nie może zostać uznany za interes prawny, o którym mowa w art. 46 ust. 2 pkt 1 u.e.l. Organ odwoławczy stwierdził, że przedstawiona umowa najmu nie jest dokumentem potwierdzającym łączący wnioskodawcę z najemcą mieszkania stosunek prawny mający być podstawą złożenia pozwu, ponieważ nie dokumentuje istnienia wierzytelności. W. M. nie wskazał również konkretnego przepisu prawa materialnego, który zobowiązuje go do podania adresu zameldowania na pobyt stały i czasowy J. W. Co istotne organ wskazał, że nie został wniesiony pozew do sądu cywilnego. W. M. deklaruje, że ma zamiar złożyć taki pozew, nie dając jednak żadnych gwarancji, że to faktycznie uczyni, nie można zatem przewidzieć, w jaki sposób w rzeczywistości wykorzystałby dane, których udostępnienia się domaga. Skargę na decyzję Wojewody [...] wniósł W. M. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 46 ust. 2 pkt 1 u.e.l. poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie występuje interes prawny skarżącego; 2) art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 § 2 pkt 1 k.p.c. poprzez brak dokonania analizy całości materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 46 ust. 1 u.e.l. dane z rejestru PESEL oraz rejestrów mieszkańców, w zakresie niezbędnym do realizacji ustawowych zadań, udostępnia się enumeratywnie wymienionym w tym przepisie podmiotom, które mają charakter publiczny i w ramach wykonywanych zadań mogą potrzebować danych osobowych konkretnych osób. Jednocześnie jednak ustawodawca przewidział potrzebę udostępnienia danych także innym osobom i podmiotom, regulując to w art. 46 ust. 2 u.e.l. Zgodnie z art. 46 ust. 2 pkt 1 u.e.l. dane, o których mowa w ust. 1, mogą być udostępnione osobom i jednostkom organizacyjnym, jeżeli wykażą w tym interes prawny. W świetle powołanego przepisu art. 46 ust. 2 pkt 1 u.e.l. podmiot zainteresowany uzyskaniem danych z rejestru PESEL czy rejestrów mieszkańców zobligowany jest zatem do wykazania swego interesu prawnego w ich uzyskaniu. Sąd I instancji wskazał, że zauważyć trzeba, że w chwili wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek skarżącego, jak również w momencie rozpatrywania sprawy przez Wojewodę [...], nie istniał obowiązek wskazania przez W. M. danych adresowych J. W., których udostępnienia żąda. Co więcej, skarżący nie wystąpił jeszcze z deklarowanym powództwem przeciwko ww. osobie. W takiej sytuacji organy prawidłowo uznały, że skarżący nie wykazał interesu prawnego uzasadniającego uzyskanie żądanych danych. W. M. powołał się jedynie na zamiar skierowania pozwu o zapłatę przeciwko J. W. Okoliczności tego rodzaju mają jednak charakter przyszły i niepewny. Sam zamiar wytoczenia powództwa cywilnego przeciwko danej osobie, podniesiony we wniosku o udostępnienie danych adresowych, nie dowodzi istnienia interesu prawnego po stronie wnioskującego. Z uwagi na ochronę danych osobowych nie można uzasadniać interesu prawnego w uzyskaniu danych innych osób zdarzeniami i okolicznościami mającymi nastąpić w przyszłości. Jednocześnie Sąd zwrócił uwagę, że w związku z argumentacją skargi wskazującą na wymogi wynikające z art. 126 § 2 pkt 1 k.p.c. dostrzec trzeba, że niewskazanie adresu pozwanego jest brakiem usuwalnym, a przy tym nawet zwrot pozwu na skutek niepodania adresu pozwanego pomimo wezwania i upływu terminu nie udaremnia ponownego wniesienia pozwu wolnego od braków. Nieudostępnienie przez organ danych adresowych danej osoby nie oznacza braku możliwości zainicjowania postępowania sądowego w stosunku do osoby, której adres zamieszkania nie jest znany. Prawidłowo zatem organy uznały, że W. M. powołując się jedynie na planowane wniesienie powództwa o zapłatę przeciwko J. W. nie wykazał swego interesu prawnego w uzyskaniu danych adresowych wskazanej osoby. Skargę kasacyjną wniósł skarżący zaskarżając wyrok w całości i stosownie do art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj.: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na nienależytym wykonaniu przez Sąd I instancji obowiązku kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz zaniechaniu w istocie rozpoznania zarzutów skarżącego w zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego poprzez takie sformułowanie treści uzasadnienia wyroku w którym Sąd bezkrytycznie przyjmuje ustalenia poczynione w postępowaniu administracyjnym przez organ oraz zajęte przez organ stanowisko prawne, przy jednoczesnym braku odniesienia się do zarzutów i argumentów podniesionych przez skarżącego oraz brak wyjaśnienia, dlaczego argumenty jednej ze stron uznaje za prawidłowe, a inne nie; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo rażącego i naruszenia przez organy administracyjne I i II instancji: a) art. 7 oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 107§ 3 k.p.a. poprzez niedokonanie całościowej oceny materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w tym pominięcie dowodów, twierdzeń oraz wniosków skarżącego podnoszonych w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, nadto takie wartościowanie zebranych w sprawie dowodów, które odpowiadało z góry przyjętemu przez organy administracji publicznej rozstrzygnięciu oraz poprzez wydanie decyzji o treści nieprzekonywującej pod względem prawnym i faktycznym; b) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niezgodny z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego oraz w sposób nie budzący zaufania strony postępowania do organu administracji publicznej a także w sposób nieprzejrzysty, nieuczciwy i niesprawiedliwy. Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do przywołanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art. 46 ust. 2 pkt 1 u.e.l. dane z rejestru PESEL mogą zostać udostępnione osobom i jednostkom organizacyjnym, jeżeli wykażą interes prawny. W orzecznictwie sądowym wskazuje się jednolicie, że interes ten powinien być sprawdzalny obiektywnie, indywidualny, konkretny, aktualny, a także rzeczywisty, a nie tylko hipotetyczny (por. wyroki NSA z dnia 13 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 3263/20, z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 10/17; z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 9/17; z dnia 26 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 286/16 oraz z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2644/14). Sąd I instancji trafnie wskazał w tej materii, że interes prawny nie może być uzasadniany zdarzeniami i okolicznościami mającymi nastąpić w przyszłości, do których wnioskodawca dąży lub zamierza podjąć określone czynności w przyszłości. Skarżący kasacyjnie swój interes prawny wywodzi z konieczności wskazania w pozwie cywilnym adresu pozwanego. Należy jednak zauważyć, że sam zamiar zainicjowania postępowania sądowego nie wypełnia warunków od zaistnienia których zależy wystąpienie interesu prawnego w konkretnej sprawie. Podzielić należy pogląd zgodnie z którym aprobując stanowisko przyjęte w skardze kasacyjnej, pojęcie interesu prawnego w sprawach dotyczących udostępnienia danych z rejestru PESEL uległoby znaczącemu rozmyciu. Organy zmuszone zostałyby do oceny nadsyłanych przez wnioskodawców dokumentów pod kątem ich wiarygodności i rzetelności, niemal przesądzając, czy są one na tyle poważne, że udostępnienie danych osobowych byłoby w takiej sytuacji usprawiedliwione. Dostęp do tych informacji stałby się znacznie łatwiejszy, ponieważ opierałby się na przesłankach mocno ocennych, a nie jasno sprecyzowanych kryteriach od zaistnienia których udostępnienie danych adresowych osoby fizycznej podmiotowi trzeciemu, mającemu w tym interes prawny, jest zasadne (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2023 r. sygn. akt II OSK 2835/20, LEX nr 3658957). Skarżący kasacyjnie w swojej argumentacji podkreśla, że brak adresu zamieszkania najemcy lokalu uniemożliwia mu podjęcie kroków prawnych w postępowaniu cywilnym o zapłatę zaległego czynszu. Na dowód czego przedkłada umowę najmu oraz wezwania do zapłaty. W tej sytuacji organ zmuszony byłby ocenić przedłożone dokumenty, co wykracza poza jego kompetencje. Tymczasem każda z procedur sądowych, w tym zarówno cywilna, jak i sądowoadministracyjna, zna rozwiązanie dla tego rodzaju sytuacji, w której adres pozwanego w momencie zainicjowania postępowania sądowego nie jest znany powodowi. Innymi słowy, droga postępowania cywilnego przed skarżącym kasacyjnie, wbrew temu co twierdzi, nie jest zamknięta. Sama jedynie chęć wszczęcia w przyszłości postępowania cywilnego nie przesądza automatycznie o zaistnieniu interesu prawnego do uzyskania danych osobowych konkretnej osoby fizycznej. W judykaturze prezentowane jest jednolite stanowisko, wedle którego interes prawny w udostępnieniu danych ze zbiorów meldunkowych rejestru PESEL powstaje dopiero po wytoczeniu powództwa, gdy sąd powszechny zobowiąże powoda do wskazania adresu pozwanego, jeśli ten nie jest mu znany (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 10/17, wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2021 r. sygn. akt II OSK 20/21, wyrok NSA z dnia 26 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 344/18, wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 3263/20, dostępne w CBOIS) Dodatkowo wskazać należy, że zbliżone poglądy wyrażane są także w literaturze. Paweł Zaborniak (w: Z. Czernik, W. Maciejko, P. Zaborniak, Ustawa o ewidencji ludności. Komentarz, Warszawa 2016, uwaga 8 do art. 46) twierdzi, że z punktu widzenia art. 46 ust. 2 pkt 1 ustawy nie ma znaczenia, z jakiego źródła wynika dla wnioskodawcy potrzeba ochrony, oraz że interesem prawnym legitymuje się zobowiązany przez sąd do wskazania adresu osoby pozwanej, skoro stosownie do art. 177 § 1 pkt 6 K.p.c. uzależnione jest od tego kontynuowanie procesu cywilnego. Przy tym podkreśla się, że przy udostępnianiu danych z bazy PESEL należy mieć na uwadze kolizję praw i wartości konstytucyjnych, tj. prawa do sądu i do prywatności (odpowiednio art. 45 i 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r., Dz. U. Nr 78, poz. 483, ze zm.), gdyż to ostatnie musi ograniczać dostęp do informacji także wówczas, gdy motywowany jest on potrzebą sądowego dochodzenia swych roszczeń (tak: P. Szkudlarek w glosie do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2014 r., III CZP 43/14, opubl. w Orzecznictwo Sądów Polskich 2016, nr 1, poz. 2, s. 15 i n.). Mając na uwadze przywołane powyżej stanowisko doktryny i orzecznictwa, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał posiadania interesu prawnego. Poza sporem pozostaje, że skarżący na dzień wydania zaskarżonej decyzji deklarował jedynie zamiar wystąpienia z powództwem, zatem nie wykazał posiadania interesu prawnego, co jest konieczną przesłanką do udostępnienia danych z rejestru PESEL. Wykazać, to znaczy inaczej udowodnić, uwierzytelnić, potwierdzić. W dacie odmowy udostępnienia danych osobowych osoby trzeciej z rejestru PESEL nie toczyło się postępowanie z powództwa skarżącego, sama zaś zapowiedź wytoczenia takiego powództwa nie może zostać potraktowane jako wykazanie interesu prawnego. Okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z kierunkiem judykatury, który aprobuje Sąd pierwszej instancji oraz Naczelny Sąd Administracyjny w tym składzie, nie dowodzi jeszcze o naruszeniu powołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. Stosownie do przytoczonego w podstawie kasacyjnej art. 77 § 1 k.p.a., na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy niezbędnego do jej wyjaśnienia. Postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ administracji publicznej powinno być zakończone po zbadaniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla danej sprawy, których zakres określają przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie. Z kolei w uzasadnieniu decyzji organ powinien m.in. wskazać dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a.). Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organy administracji publicznej są również zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.) Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, poprzez analizę zebranych w sprawie dokumentów, Sąd pierwszej instancji zasadnie nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji. Dokonując analizy materiału sprawy i procedur poprzedzających wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, stwierdzić należy, że organy prowadzące kontrolowane postępowanie wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Przyjęta w sprawie faktyczna podstawa rozstrzygnięć ustalona została z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zatem przyjąć należy, że organy ustaliły wszystkie istotne do załatwienia sprawy okoliczności faktyczne i prawne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie nosi znamion dowolności. Na gruncie reguł i norm procesowych organ wyprowadził logicznie uprawnione i merytorycznie trafne wnioski. Orzekające w sprawie organy prawidłowo uzasadniły także, z jakich powodów odmówiły skarżącemu udostępnienia żądanych danych. Nie sposób również przyjąć, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, przez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1485/11). Treść uzasadnienia powinna zatem umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku niewątpliwie realizuje powyższe wymagania. Wynika bowiem z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania art. 46 ust. 2 pkt 1 u.e.l. To, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego. Podkreślenia dodatkowo wymaga, że z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek szczegółowego omówienia w uzasadnieniu każdej okoliczności, czy każdego argumentu lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie. Sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd I instancji do niektórych argumentów skargi, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2017 r., sygn. akt I GSK 1329/15). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Jednocześnie na mocy art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.