II OSK 1754/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Sz 1082/21 w sprawie ze skargi [...] w W. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 28 lipca 2021 r. znak: K-AP-2.7840.74-1.2021.AN w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 2 czerwca 2021 r. nr B/541/2021; 2. zasądza od Wojewody Zachodniopomorskiego na rzecz [...] w W. kwotę:1570 (jeden tysiąc pięćset siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 10 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 1082/21, oddalił skargę T. S.A. w W. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 28 lipca 2021 r. nr K-AP-2.7840.74-1.2021.AN w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z 2 czerwca 2021 r. nr B/541/2021 Starosta Koszaliński na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) dalej: p.b., odmówił zawędzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla T. S.A. (inwestor) dla zamierzenia wskazanego we wniosku zarejestrowanym 22 stycznia 2021 r., jako "Budowa telekomunikacyjnego obiektu budowlanego nr [...]", zaprojektowanego na działce nr [...] w miejscowości K. w gminie S. W uzasadnieniu organ podniósł, iż decyzja odmowna zapadła na skutek braku w uzupełnionym projekcie budowlanym uwzględnienia (w myśl punktów 1, 2 i 4 postanowienia organu I instancji z 23 marca 2021 r., nr B.6740.79.2021.MS) sumy mocy EIRP anten sektorowych przewidzianych do zainstalowania na każdym z azymutów, maksymalnego pola elektromagnetycznego emitowanego przez zaprojektowaną instalację radiokomunikacyjną, maksymalnego pochylenia osi wiązki promieniowania, co nie pozwoliło na ocenę czy osie główne wiązek promieniowania anten oraz pola elektromagnetyczne o poziomach gęstości mocy większych od dopuszczalnych znajdują się poza miejscami dostępnymi dla ludności. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł inwestor, a Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z 28 lipca 2021 r., nr K-AP-2.7840.74-1.2021.AN, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając zapadłe rozstrzygnięcie organ odwoławczy na wstępie przytoczył treść art. 35 ust. 1, 3 i art. 54 pkt 1 p.b. Odnosząc się natomiast do projektu budowlanego wskazał na główne parametry przedsięwzięcia. Inwestor dołączył także Kwalifikację przedsięwzięcia pn. Analiza środowiskowa sporządzoną 1 września 2020 r. w oparciu o przepisy odpowiednio: rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), dalej "rozporządzenia" i rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448). W ww. opracowaniu przyjęto deklarowane przez inwestora pochylenia anten sektorowych oraz moce anten. Dla każdej z projektowanych anten przyjęto odrębnie równoważną moc promieniowaną izotropowo EIRP. Dla anten oznaczonych jako S1A1, S2A1 i S3A1 moc EIPR wynosi 14 989 W, dla anten S1A2, S2A2 i S3A2 - 11 565 W. Zakres kątów pochylenia przyjęto dla wszystkich anten w przedziale od 0° do 8°. W oparciu o tak przyjęte wartości dokonano oceny odległości miejsc dostępnych dla ludności od osi głównej wiązki promieniowania każdej z anteny na odcinku 200 m i 300 m od środka elektrycznego anteny, a z wniosków wynika, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania projektowanych anten w odległości do 300 m, mierzonej od środka elektrycznego każdej anteny nie występują miejsca dostępne dla ludności. Dalej Wojewoda Zachodniopomorski wyjaśnił, że dla oceny oddziaływania na środowisko istotne znaczenie ma wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne. Przedstawiona przez inwestora Kwalifikacja przedsięwzięcia nie jest w tym zakresie pełna i wyczerpująca, gdyż została sporządzona tylko dla pojedynczych anten i nie wyjaśnia, czy planowane przedsięwzięcie, jako całość, nie osiągnie progów określonych w rozporządzeniu. Zsumowanie wartości mocy EIRP każdych dwóch anten zawieszonych na tym samym azymucie i wysokości wskazuje, że wartość ta przekracza 20 000 W, co w świetle treści § 2 ust. 1 pkt. 7 lit. d rozporządzenia. powoduje, że planowaną inwestycję należałoby zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto zdaniem organu II instancji przy kwalifikacji przedsięwzięcia nie uwzględniono maksymalnego możliwego pochylenia anten. W założonych przez inwestora opracowaniach maksymalny stopień wychylenia wszystkich anten przyjęto w przedziale od 00 do 80, zaś w karcie katalogowej producenta anten przewidzianych do zawieszenia na projektowanej wieży tilt elektryczny mieści się w przedziale od 00 do 100, co wskazuje na możliwość większego faktycznego pochylenia anten, niż deklarowana przez inwestora, co też ma istotny wpływ na kwalifikację do oceny oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko. Przy założeniu możliwości maksymalnego faktycznego pochylenia anten do 10° nie można wykluczyć, iż oś główna wiązki promieniowania znajdzie się w miejscu dostępnym dla ludności. Organ odwoławczy podkreślił, że kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania pola z tego urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego zagospodarowania, wobec czego właściwym jest przeanalizowanie wszystkich potencjalnych oddziaływań mogących występować przy użyciu konkretnych urządzeń, wchodzących w skład planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. Skargę na decyzje Wojewody Zachodniopomorskiego wniósł inwestor zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie: 1) art. 6 i art. 7 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji "na podstawie (...) dominującej linii orzecznictwa", nie zaś na podstawie przepisów prawa, wbrew zasadzie praworządności; 2) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego; 3) art. 76 w zw. z art. 75 k.p.a. poprzez uznanie, że dokument urzędowy w postaci postanowienia Burmistrza Gminy i Miasta Sianów z 27 września 2019 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych nie może stanowić dowodu w sprawie; 4) § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia poprzez uznanie, że analizie winna być podana "maksymalna moc", "maksymalny tilt", jak i fakt nakładania się wiązek, podczas gdy prawodawca wyraźnie wskazał, że równoważną moc promieniowaną izotropowe wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna; 5) § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia poprzez uznanie, że analizie winna być podana "maksymalna moc", "maksymalny tilt", jak i fakt nakładania się wiązek, podczas gdy prawodawca wyraźnie wskazał, że równoważną moc promieniowaną izotropowe wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Skarżący wniósł o uchylnie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji Starosty Koszalińskiego co do punktu 1, 3 i 4 i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie. Skarżąca spółka w pismach z 28 października i 28 lutego 2021 r. dodatkowo przedstawiła swoje stanowisko. W piśmie z 22 lutego 2022 r. uczestniczka postępowania E.D. wskazała, że inwestor pomija zupełnie fakt, iż budowa stacji bazowej planowana jest na obszarze wiejskim, zamieszkałym i użytkowanym przez ludzi, a na działce inwestycyjnej prowadzona jest działalność w postaci szkółki jeździeckiej, której treningi odbywają się również wzdłuż budowanej drogi, w strefie potencjalnego szkodliwego oddziaływania anten. W ocenie uczestniczki postępowania w sąsiedztwie planowanej stacji bazowej występują również inne czynniki, które w sposób znaczący wpływają na środowisko tj. droga S6 oraz linia elektroenergetyczna napięcia 400 kV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie powołanym wyżej wyrokiem uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd przywołał treść art. 35 oraz art. 32 ust. 1 pkt 1 p.b., następnie wskazał iż zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.) dalej: u.o.i.ś, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie takiej decyzji wymagane jest dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie ww. decyzji następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Dalej Sąd wojewódzki wyjaśnił, iż aby dokonać prawidłowej oceny planowanej inwestycji w zakresie jej wpływu na środowisko konieczne jest należyte określenie przez inwestora jej parametrów. W rozpoznawanej sprawie inwestor pomimo nałożonego przez organ I instancji obowiązku, nie uzupełnił projektu, bowiem nie wykazał oddziaływania anten w przypadku maksymalnego ich pochylenia z uwzględnieniem ukształtowania terenu, uwzględnienia sumy mocy EIRP anten sektorowych przewidzianych do zainstalowania na każdym z azymutów, maksymalnego pola elektromagnetycznego emitowanego przez projektowaną instalację radiokomunikacyjną, maksymalnego pochylenia osi wiązki promieniowania, co nie pozwoliło na ocenę, czy osie główne wiązek promieniowania anten oraz pola elektromagnetyczne o poziomach gęstości mocy większych od dopuszczalnych znajdują się poza miejscami dostępnymi dla ludności. Sąd przyznał rację organowi II instancji, iż brak powyższych informacji uniemożliwia poczynienie rzetelnych ustaleń, co do zakresu występowania w przestrzeni ponadnormatywnego pola elektroenergetycznego w kontekście miejsc dostępnych dla ludności, co jest w niniejszej sprawie konieczne. Sąd I instancji zwrócił również uwagę, iż zawarte w analizie środowiskowej stwierdzenia są niewystarczające do uznania, że główna oś wiązki promieniowania znajdzie się w miejscu niedostępnym dla ludności. Wobec faktu, że przedłożona przez inwestora dokumentacja projektowa nie zawierała wszystkich ww. informacji i strona ich nie uzupełniła, to organ miał prawo wydać zaskarżoną decyzję. Sąd odniósł się także do wydanego postanowienia Burmistrza Gminy i Miasta Sianów z 27 września 2019 r. wskazując, że rozstrzygniecie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie jest tożsame z ostateczną decyzją środowiskową i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, wobec czego organ administracji architektoniczno – budowlanej zobowiązany był do poczynienia własnych ustaleń dotyczących zgodności projektu z wymaganiami ochrony środowiska, w tym rozważyć, czy wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Odnosząc się z kolei do postanowienia Starosty Koszalińskiego z dnia 23 marca 2021 r. Sąd I instancji wyjaśnił, że w przypadku zakwestionowania w odwołaniu niezaskarżalnego postanowienia, w oparciu o treść art. 142 k.p.a., organ odwoławczy nie wydaje na skutek takiego zaskarżenia odrębnego postanowienia. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że skoro przedmiotem oceny jest ściśle określone przedsięwzięcie, to właściwym jest przeanalizowanie wszystkich potencjalnych oddziaływań mogących występować przy użyciu konkretnych urządzeń wchodzących w skład planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. T. S.A. z siedzibą w W. wniosła skargę kasacyjną od zapadłego wyroku zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy tj.: 1) naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) dalej: p.p.s.a., wskutek braku wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia, jak i wskutek zawarcia niezrozumiałych i sprzecznych stwierdzeń uniemożliwiających prześledzenie toku rozumowania Sądu I Instancji; 2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z brakiem stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - wskutek naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 pkt 1 b p.b., poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego i uznanie za słuszne zobowiązanie skarżącego do przedstawienia wyliczeń w oparciu o dostarczone karty katalogowe, w sytuacji gdy organ dysponuje wszelkimi danymi technicznymi niezbędnymi do dokonania żądanych przez siebie wyliczeń, a tym samym do dokonania oceny zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska wedle własnych założeń; 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z brakiem stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - wskutek naruszenia art. 76. w zw. z art. 75 k.p.a.. poprzez uznanie, że dokument urzędowy w postaci postanowienia Burmistrza Gminy i Miasta Sianów z 27 września 2019r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych nie może stanowić dowodu w sprawie, mimo że nie przeprowadzono dowodu przeciwko treści tego dokumentu; 4) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez brak stwierdzenia naruszenia przepisów, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - wskutek naruszenia art. 6 i art. 7 k.p.a. w sytuacji wydania zaskarżonej decyzji "na podstawie (...) dominującej linii orzecznictwa", nie zaś na podstawie przepisów prawa, a tym samym wbrew zasadzie praworządności, a z bardzo daleko idącej ostrożności procesowej; 5) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez brak stwierdzenia naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia poprzez uznanie, że analizie winna być podana "maksymalna moc", "maksymalny tilt", jak i fakt nakładania się wiązek, podczas gdy prawodawca wyraźnie wskazał, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna; 6) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez brak uwzględnienia skargi wskutek braku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, poprzez uznanie, że analizie winna być poddana "maksymalna moc", "maksymalny tilt", jak i fakt nakładania się wiązek, podczas gdy prawodawca wyraźnie wskazał, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Mając powyższe na względzie, skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje według norm przepisanych, ewentualnie o uwzględnienie niniejszej skargi, uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca kasacyjnie spółka zrzekła się przeprowadzenia w sprawie rozprawy, zaś w uzasadnieniu skargi rozwinęła podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestniczka postępowania E.D. wniosła o jej oddalenie w całości, przeprowadzenie dowodu z dokumentu tj. mapy, zdjęć oraz opisu warunków gruntowych istniejących na terenie inwestycji dla wykazania trudnych warunków gruntowych, zagrożenia katastrofą budowlaną w przypadku budowy obiektu będącego przedmiotem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę złożonego przez skarżącego oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Inwestor w piśmie z 10 listopada 2022 r. wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z decyzji Państwowego Gospodarstwa Wodne Wody Polskie z dnia 5 marca 2020r. znak: SZ.ZUZ.2.421.460.2019.EK, którą udzielono pozwolenia wodnoprawnego oraz z geotechnicznych warunków posadowienia dla projektu wieży stalowej telefonii cyfrowej na dz. [...] w m-ści K., gm. S. W odpowiedzi na powyższe pismo inwestora E.D. ustosunkowała się do niego w piśmie z 12 grudnia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że została ona oparta na uzasadnionych podstawach. Usprawiedliwiony charakter mają te zarzuty skargi kasacyjnej, które łączą się z przypisaniem Sądowi I instancji naruszenia prawa materialnego - § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wynikającego z nadania ww. przepisom błędnego znaczenia normatywnego. Następstwem dopuszczenia się błędnej wykładni ww. przepisów było nieprawidłowe uznanie przez Sąd I instancji, że organ, dostrzegając wady przedłożonej przez skarżącą kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem wymagań środowiskowych, uprawniony był do nałożenia na stronę obowiązku usunięcia wskazanych w niej nieprawidłowości (art. 35 ust. 3 p.b.), a wobec ich niewyeliminowania zasadnie odmówił udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 5 pkt 1 p.b.). Nie stanowi przedmiotu sporu stanowisko, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Następuje to w szczególności poprzez ustalenie, czy ze względu na charakter i rozmiar inwestycji zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Konieczność uzyskania takiej decyzji jest uzależniona od zakwalifikowania objętego wnioskiem inwestora przedsięwzięcia do przedsięwzięć wskazanych w rozporządzeniu - przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Do stacji bazowych telefonii komórkowych odnosi się powołany w podstawie skargi kasacyjnej § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia wskazujący parametry, które nakazują uznać, że stacja ta stanowi przedsięwzięcie zawsze znacząco oddziałujące na środowisko. Parametrami tymi są równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz występowanie miejsc dostępnych dla ludności w odległości oznaczonej w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Przepis ten wskazuje, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Parametry przedsięwzięcia tego samego rodzaju (stacja bazowa telefonii komórkowej) mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wskazano z kolei w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. W tym przepisie także parametrem podlegającym ocenie jest równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz odległość od miejsc dostępnych dla ludności. Zatem, aby powstał obowiązek uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś.), należy na podstawie danych przekazanych przez inwestora dotyczących parametrów technicznych anten, jakie mają być zainstalowane w zaprojektowanej stacji bazowej, wyliczyć równoważną moc promieniowaną izotropowo takiej instalacji oraz ustalić, czy i w jakiej odległości od osi głównej wiązki promieniowania danej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Niewątpliwie postanowienie Burmistrza Gminy i Miasta Sianów o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia nie jest tożsame z ostateczną decyzją środowiskową i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie wobec czego organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązany jest - jak słusznie zauważył Wojewoda - poczynić własne ustalenia dotyczące zgodności projektu z wymaganiami ochrony środowiska, w tym rozważyć czy inwestycja wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Nie oznacza to jednak, że nie stanowi dowodu w sprawie i jak każdy inny dowód powinien podlegać ocenie organu. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej w zakresie, w jakim wskazuje ono, że przedstawione przez inwestora we wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę parametry techniczne przedsięwzięcia wraz z analizą środowiskową, wbrew odmiennemu poglądowi Sądu I instancji aprobującemu ocenę organów, umożliwiały zbadanie tego, czy projektowane przedsięwzięcie zalicza się do kategorii inwestycji mogącej znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. Zasadnie zatem podnosi skarżąca kasacyjnie, że na potrzeby rozważenia w sprawie tego, czy jako inwestor powinna uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach konieczne było dokonanie oceny nie tyle całego przedsięwzięcia, ale wyłącznie parametrów poszczególnych urządzeń wchodzących w skład stacji bazowej. Pogląd ten należy uznać w całości za prawidłowy. W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22 odnośnie do przedstawionego do rozstrzygnięcia na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. postanowieniem z 5 kwietnia 2022 r., III OSK 703/21 zagadnienia prawnego, czy na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010 r. przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny, czy też sumę równoważnych mocy promieniowanych izotropowo wszystkich anten na terenie zakładu lub obiektu Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie ww. przepisów jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten. Przemawiać za tym ma wykładnia, jaka powinna być nadawana tym przepisom, jak również uznanie, że § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia do analizowanego rodzaju instalacji nie może mieć zastosowania. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu podjętej uchwały wskazał, że w przypadku stacji bazowej kwalifikowanej pod kątem instalacji radiokomunikacyjnej z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. za "przedsięwzięcie" nie może być uznana każda z anten z osobna. Stacja bazowa z antenami sektorowymi i antenami radiolinii i urządzeniami doprowadzającymi jako całość technologiczna stanowi bowiem jedno "przedsięwzięcie" w rozumieniu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 u.o.o.ś. Z przepisu art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca tejże uchwały. W jej uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny dodatkowo podkreślił, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie niż wskazanym przez inwestora w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane przez inwestora parametry, m.in. układ i nachylenie do gruntu anten, są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. Wprawdzie powyższa uchwała została wydana na gruncie przepisów rozporządzenia z 2010 r. zaś w niniejszej sprawie zastosowanie ma rozporządzenie z 2019 r., to jednak biorąc pod uwagę, że treść § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 nie uległa zmianie, a w § 3 ust. 2 pkt 3 z dotychczasowego brzmienia przepisu usunięto jedynie zdanie drugie definiujące pojęcie " planowane przedsięwzięcie", aktualne pozostaje stanowisko zawarte w powołanej uchwale. Sformułowana przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku ocena prawna została oparta na przeciwnym do przywołanego powyżej poglądu, albowiem Sąd I instancji jednoznacznie stwierdził, że dla ustalenia, czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest uwzględnienie kumulacji oddziaływania poszczególnych anten, jak też nie zakwestionował przyjętej przez organy oceny, zgodnie z którą rozważeniu ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny powinno towarzyszyć uwzględnienie możliwości zmian nachylenia (tiltów) anten. Mając powyższe na uwadze postawione zaskarżonemu wyrokowi zarzuty naruszenia § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b p.b. czyni zaskarżony wyrok wadliwym w stopniu nakazującym jego uchylenie. Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, uznając jednocześnie, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, rozpoznał skargę, co prowadzi do uchylenia decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 28 lipca 2021 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Koszalińskiego z dnia 2 czerwca 2021 r. Ponownie rozpoznając sprawę, organ powinien wziąć pod uwagę ocenę prawną sformułowaną w niniejszym wyroku i z jej uwzględnieniem dokonać sprawdzenia przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej w zakresie kształtowanym wymaganiami art. 35 ust. 1 p.b. O kosztach postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Jednocześnie zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.