II OSK 1752/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia del. WSA Izabela Bąk-Marciniak Protokolant sekretarz sądowy Agata Putkowska po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wr 614/15 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie obrotu środkami zastępczymi oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 614/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę P. K. na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu, z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], przedmiocie obrotu środkami zastępczymi. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Nadzoru Sanitarnego we Wrocławiu: I. zakazał wprowadzania do obrotu, a także wycofanie z obrotu produktów: TURBO pochłaniacz wilgoci imitacja (tło białe), TURBO mały pochłaniacz wilgoci imitacja (tło czarne), II. nakazał zniszczenie na koszt adresata produktów: TURBO pochłaniacz wilgoci imitacja (tło białe) – 23 sztuki oraz TURBO mały pochłaniacz wilgoci imitacja (tło czarne) – 22 sztuki. Organ stwierdził, że w aktach znajdowały się dokumenty potwierdzające wprowadzanie do obrotu środków zastępczych przez P. K. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł P. K. Decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.), art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ drugiej instancji podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że produkty zabezpieczone u skarżącego, tj. pochłaniacze wilgoci to w rzeczywistości środki zastępcze, które skarżący wytwarzał lub wprowadzał do obrotu. Skargę na powyższą decyzję wniósł P. K. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Sąd stwierdził, że niewątpliwie produkty znalezione w mieszkaniu skarżącego oraz przy nim stwarzają zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Skarżący był bowiem w posiadaniu marihuany, amfetaminy i dopalaczy o nazwie "Turbo", tych ostatnich w łącznej ilości 45 sztuk. Charakter produktu "Turbo" określa ekspertyza wykonana przez biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym we Wrocławiu z dnia 5 sierpnia 2014 r. Nr 5/08/14; została ona opracowana na podstawie przeprowadzonych badań z zakresu fizykochemii. Według Sądu, zebrany materiał dowodowy daje podstawę do uznania, że powyższy produkt skarżący wprowadził do obrotu. Ustalenia w tym zakresie dokonane przez organy są zatem prawidłowe. Przed wszystkim fakt wprowadzenia produktów "Turbo" do obrotu potwierdziła partnerka skarżącego P. N., przesłuchana w charakterze świadka w dniu 28 czerwca 2014 r. Fakt sprzedaży narkotyków przez odwołującego potwierdził również P. P. Nie miał on wiedzy co do sprzedaży przez zainteresowanego dopalaczy. Skarżący przesłuchany w charakterze strony w dniu 28 czerwca 2014 r. nie twierdził, że zażywa "dopalaczy". Twierdził, że ich nie otwierał i że były mu potrzebne do komputerów. Sugestie pełnomocnika skarżącego, że środek ów był zakupiony przez zainteresowanego dla własnych celów, Sąd uznał za niewiarygodne. Nawet jeżeli istotnie zainteresowany jest leczony od uzależnienia. Skarżący przedstawił sprzeczne zeznania co do zakupu dopalaczy (słuchany w dniu 27 i 28 czerwca 2014 r.) ale nigdy nie twierdził, że kupował je do własnego użytku (że je zażywał). Sąd zgodził się z oceną przedstawioną przez organy, że skarżący wprowadzał do obrotu – sprzedawał narkotyki i dopalacze. Za bezzasadny Sąd uznał zarzut dotyczący pozbawienia skarżącego prawa do obrony, i braku czynnego uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym. Z akt Prokuratury dotyczących prowadzonego dochodzenia w związku z zdarzeniami z dnia 27 czerwca 2014 r. wynika, że skarżący został tymczasowo aresztowany na trzy miesiące, czyli do dnia 27 września 2014 r. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania nosi datę 9 października 2014 r. a jego odbiór został potwierdzony przez P. N. w dniu 15 października 2014 r. Późniejszą korespondencję przesyłaną do skarżącego również odbierała rodzina, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia jej odbioru. W tych okolicznościach brak było podstaw do podjęcia wątpliwości co do skutecznego doręczenia przesyłki w trybie art. 43 K.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. K. Wyrok zaskarżył w całości. Zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 44 c ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 27c ust. 6 ustawy o państwowej inspekcji sanitarnej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że skarżący wytwarzał lub wprowadzał do obrotu środki zastępcze lub produkty, co do których zachodzi podejrzenie, że są one środkiem zastępczym, podczas gdy nie zostały spełnione przesłaniu do jego zastosowania; - art. 27c ust. 6 ustawy o państwowej inspekcji sanitarnej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż decyzja organu nr [...] została wydana w sposób prawidłowy i mogła jednocześnie zakazać wprowadzania do obrotu, nakazać wycofania z obrotu tych samych produktów, podczas gdy przepis ten nie pozwala na jednoczesne zakazanie wprowadzania do obrotu i wycofania z obrotu tych samych produktów; - art. 1 § 2 P.u.s.a w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego nie odniesiono się do kryteriów pozwalających na obiektywną ocenę czy skarżący wprowadzał do obrotu środki zastępcze w kontekście materialnoprawnych przepisów stanowiących o uprawnieniu do wydania decyzji o jednoczesnym zakazie wprowadzania do obrotu oraz nakazie wycofania z obrotu tych samych produktów. 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 141 § 4 P.p.s.a w zw. z art. 81 K.p.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. poprzez sprzeczne z zasadami logiki sporządzenie uzasadnienia i uznaniu za udowodnione okoliczności stanowiących domniemanie wprowadzania do obrotu środków zastępczych podczas gdy skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się ani możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a ze zgromadzonego w sprawie materiału i ustalonego stanu faktycznego wynikają wnioski przeciwne; W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i merytoryczne rozpoznanie skargi z dnia 3 sierpnia 2015 r. na decyzję nr [...] Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia [...] czerwca 2015 r. poprzez jej uchylenie i uchylenie poprzedzającej ją decyzji Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2015 r.; alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Odpis skargi kasacyjnej został doręczony Dolnośląskiemu Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w dniu 21 czerwca 2016 r. Natomiast w dniu 6 lipca 2016 r. pełnomocnik organu przesłał, za pośrednictwem poczty, pismo określone jako odpowiedź na skargę kasacyjną. Wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Od razu stwierdzić należy, że okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., w niniejszej sprawie nie zachodzą. W pierwszej kolejności rozważenia wymagają zarzuty procesowe. Przepisy art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. są przepisami normującymi postępowanie administracyjne. Co do zasady, nie stanowią one norm materialnoprawnych. Nie ma podstaw do innego traktowania tych przepisów w niniejszej sprawie. Określenie naruszenia tych przepisów jako zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego jest więc wadliwe. Niezależnie od tego stwierdzić można, że ocena Sądu pierwszej instancji o wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz nienaruszeniu zasady swobodnej oceny materiału dowodowego jest prawidłowa. Konstatacja ta odnosi się do okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego, a więc przepisów art. 27c ust. 6 ustawy z dnia z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1412 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2017 r. poz. 1261 ze zm.) oraz art. 44c ust. 1 i 4 w związku z art. 4 pkt 27 i pkt 34 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2012 r. poz. 124 – obecnie: Dz. U. z 2017 r. poz. 783 ze zm.). W odniesieniu do przesłanki zagrożenia życia lub zdrowia ludzi (art. 27c ust. 6 ustawy o PIS), istotne jest ustalenie, według którego, produkty TURBO zawierają substancję PVP. Na podstawie opinii biegłego z zakresu fizykochemii, wykonanej w sprawie prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową dla Wrocławia Fabrycznej (sygn. akt 1 Ds. 1426/14) oraz karty charakterystyki substancji o nazwie PVP, opracowanej przez Zakład Chemii Farmaceutycznej Narodowego Instytutu Leków w Warszawie, organy administracyjne uznały, że dowody te pozwalają na zakwalifikowanie produktów TURBO jako środków zastępczych. Wskazanym dowodom skarżący nie przeciwstawił materiału mogącego podważyć ustalenia i ocenę w trakcie postępowania wyjaśniającego. Wprowadzanie środków zastępczych do obrotu zostało ustalone na podstawie dowodów przeprowadzonych w sposób pośredni: zeznań świadka P. N. oraz zeznań Świadka P. P., złożonych w trakcie postępowania karnego. Nadto, organy oparły się na utrwalonych w telefonie komórkowym P. N., krótkich wiadomości tekstowych wymienianych między nią a skarżącym. Wzięto także pod uwagę protokół oględzin lokalu przy ul. [...] we Wrocławiu. Wyprowadzona z tych dowodów ocena o przekazywaniu przez skarżącego produktów TURBO osobom trzecim w zamian za korzyść majątkową nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów. Organy wskazały przyczyny, dla których posłużyły się materiałem dowodowym zebranym w trakcie postępowania karnego. Poddały dowody wszechstronnej ocenie. Oceniły znaczenie i wartość dowodów dla niniejszej sprawy. Rozumowanie organów jest zgodne z wiedzą i zasadami doświadczenia życiowego a także nie narusza prawideł logiki. Zastosowały zatem akceptowane w piśmiennictwie i orzecznictwie reguły oceny dowodów (por. Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 464-466). Konieczne jest wskazanie, że po noweli art. 7 K.p.a., dokonanej ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r., strona nie może pozostać bierna w zbieraniu materiału dowodowego (patrz: Wojciech Chróścielewski "Zmiany w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które weszły w życie w 2011 r.", ZNSA 2011/4/s. 11-12). W trakcie postępowania administracyjnego skarżący nie zgłosił dowodów mających uzupełnić zebrany przez organy materiał dowodowy. Zarzut naruszenia art. 7 K.p.a., oparty na takiej biernej postawie procesowej strony, w sytuacji gdy organ administracyjny przeprowadził z urzędu szereg dowodów na okoliczności istotne z punktu widzenia prawa materialnego, nie może być skuteczny. Jako kryterium kontroli Sąd przyjął legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a więc kryterium ustanowione w art. 1 § 2 P.u.s.a. Nie ma zatem mowy o naruszeniu tej normy ustrojowej. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 81 K.p.a. w związku z art. 10 § 1 K.p.a. Z opisu naruszenia wynika, że według skarżącego, naruszenie to polegało na: 1) sprzecznym z zasadami logiki sporządzeniu uzasadnienia, 2) uznaniu za udowodnione okoliczności stanowiących domniemanie wprowadzenia do obrotu środków zastępczych, 3) braku po stronie skarżącego możliwości wypowiedzenia się oraz braku możliwości czynnego udziału w postępowaniu, 4) wyciągnięciu ze zgromadzonego w sprawie materiału i ustalonego stanu faktycznego wniosków przeciwnych (a więc przeciwnych do tych, które powinny być wyciągnięte). Odnosząc się do pierwszej kwestii, wskazać trzeba, że w myśl art. 141 § 4 zdanie pierwsze P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Obowiązek przedstawienia zarzutów zawartych w skardze oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia obejmuje odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1457/11, ONSA i wsa 2012/6/101). Trafny jest pogląd, według którego, wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów zawartych w skardze. Wymagane jest by uzasadnienie stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono syntezą stanowiska sądu (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 62/11). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawiono stan sprawy. Nadto, w uzasadnieniu Sąd zajął stanowisko wobec ustalonego przez organy administracyjne stanu faktycznego. Sąd podał materialnoprawne i procesowe podstawy rozstrzygnięcia oraz wyjaśnił podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji omówił dowody zebrane w sprawie. Wbrew tezie skarżącego, zajął jasne stanowisko co do istoty sprawy. Zdaniem Sądu, organy trafnie uznały, że skarżący wprowadzał do obrotu środki zastępcze. Wyrok Sądu pierwszej instancji poddaje się więc kontroli instancyjnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się Sąd, podejmując zaskarżone orzeczenie (por. m.in. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2017 r.; sygn. akt II OSK 528/17; wyrok NSA z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt I OSK 7/17; wyrok NSA z dnia 6 października 2017 r., sygn. akt II GSK 36/16). Czym innym jest trafność stanowiska sądu co do ustaleń faktycznych, przyjętej podstawy prawnej i jej wyjaśnienia. Zarzut polegający na przedstawieniu przez Sąd pierwszej instancji niedostatecznej, zdaniem skarżącego, argumentacji dla akceptacji stanowiska organów, dotyczy właśnie trafności zaskarżonego wyroku. Jako taki nie może zaś być podnoszony z powołaniem się na art. 141 § 4 P.p.s.a. Na gruncie tej podstawy kasacyjnej sąd nie może bowiem badać zasadności przyjętej podstawy rozstrzygnięcia oraz trafności wyroku (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 998/07). Dodać można, nawiązując do tezy o błędnym "uznaniu za udowodnione okoliczności stanowiących domniemanie wprowadzenie do obrotu środków zastępczych" oraz wyciągnięciu niewłaściwych wniosków ze zgromadzonego materiału i ustalonego stanu faktycznego, że zagadnienia związane z prawidłowością przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego zostały omówione w rozważaniach, odnoszących się do pierwszego zarzutu proceduralnego. Bezpodstawny jest zarzut braku możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Zarzut ten zbudowany został na poglądzie, zgodnie z którym, doręczenie przesyłki dorosłemu domownikowi nie wystarcza do uznania, że doszło do skutecznego doręczenia, o którym mowa w art. 43 K.p.a. Tymczasem, utrwalone jest stanowisko, za którym opowiada się skład orzekający w niniejszej sprawie, że doręczenie zastępcze w trybie art. 43 K.p.a. jest skuteczne, gdy przesyłka zostanie przekazana dorosłej, tzn. pełnoletniej osobie, która faktycznie zamieszkuje z osobą będącą adresatem przesyłki. Jednocześnie już samo pobranie przez domownika przesyłki, potwierdzone znajdującym się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru podpisem, uznawane jest za oświadczenie, iż domownik zobowiązuje się przekazać przesyłkę adresatowi. Bez wpływu na skuteczność doręczenia pozostaje kwestia, czy faktycznie przesyłka zostaje przekazana. Istotą doręczenia zastępczego jest już samo powstanie domniemania takiego przekazania, czyli samo pobranie przesyłki przez domownika oraz pokwitowanie jej odbioru (patrz: wyrok NSA z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II OSK 55/15; wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 446/16). Dla pełnej jasności dodać można, że osoba pobierająca przesyłkę skierowaną do skarżącego, zawierającą zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, złożyła podpis na dokumencie potwierdzenia odbioru, na którym została umieszczona adnotacja, że przesyłka została doręczona domownikowi. W rezultacie trafne jest uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że skarżący został powiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, ustosunkowania się do zebranych dowodów. Wbrew argumentacji skarżącego, ma znaczenie również to, że w trakcie postępowania odwoławczego był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 44c ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 27c ust. 6 ustawy o PIS poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że skarżący wytwarzał lub wprowadzał do obrotu środki zastępcze lub produkty, co do których zachodzi podejrzenie, że są one środkami zastępczymi, podczas gdy nie zostały spełnione przesłanki do jego zastosowania. Po pierwsze, jak wynika z rozważań odnoszących się do zarzutów procesowych, produkty TURBO zawierają substancję PVP. Wywołują one zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, co pozwala na zakwalifikowanie tych produktów jako środków zastępczych, w rozumieniu art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (por. m.in. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1051/16). Po drugie, udostępnianie przez skarżącego produktów TURBO osobom trzecim w zamian za korzyść majątkową, spełnia przesłanki pojęcia wprowadzania do obrotu, o którym mowa w art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (por. m.in. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 996/15; wyrok NSA z dnia 14 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1287/16). Ocena Sądu pierwszej instancji o właściwym zastosowaniu wobec skarżącego dyspozycji art. 27c ust. 6 ustawy o PIS w związku z art. 44c ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, była prawidłowa. Nie jest trafny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 27c ust. 6 ustawy o PIS, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że decyzja mogła jednocześnie zakazać wprowadzenia do obrotu i nakazać wycofanie z obrotu tych samych produktów. Jak wynika z sentencji decyzji organu pierwszej instancji, oznaczone co do tożsamości były jedynie te egzemplarze produktów TURBO, których zniszczenie nakazano w punkcie II tej decyzji. W odniesieniu do zakazu wprowadzania do obrotu oraz nakazu wycofania z obrotu, takie oznaczenie co do tożsamości w decyzji nie wystąpiło. Zakaz wprowadzania do obrotu dotyczył zatem wszelkich produktów TURBO, które nie zostały jeszcze przez skarżącego wprowadzone do obrotu, a nakaz wycofania z obrotu dotyczył tych produktów TURBO, które już zostały wprowadzone do obrotu. Podkreślić należy, że wbrew argumentacji wnoszącego kasację, obie dyspozycje z art. 27c ust. 6 ustawy o PIS są możliwe do zastosowania w jednej decyzji, gdyż pozostają wobec siebie w stosunku alternatywy zwykłej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Koszty postępowania kasacyjnego nie zostały na rzecz organu zasądzone z uwagi na brak podstaw do zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w sytuacji, gdy odpowiedź na skargę kasacyjną została wniesiona po upływie terminu wskazanego w art. 179 zdanie pierwsze P.p.s.a. Takie przekroczenie terminu wystąpiło w niniejszej sprawie.