II OSK 1751/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] z siedzibą w [...] oraz P. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2160/14 w sprawie ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] z siedzibą w [...], Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] z siedzibą w [...] i P. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargi kasacyjne.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. IV SA/Wa 2160/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] z siedzibą w [...], Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] z siedzibą w [...] oraz P. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], w wyniku rozpatrzenia odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] oraz odwołania P. Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] 2014 r. nr [...] ustalającą dla [...] Sp. z o.o. warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z parkingiem podziemnym i lokalem usługowym na działce nr ewidencyjny [...] w obrębie [...], położonej przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu Kolegium podało, że w toku postępowania, zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), sporządzona została analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczonego obszaru, która zawierała wszystkie elementy niezbędne do oceny spełnienia przez inwestora warunków z art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), dalej także jako: u.p.z.p. oraz prawidłowego ustalenia wymagań nowej zabudowy dotyczących: 1) linii zabudowy, 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, 3) szerokości elewacji frontowej, 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Na jej podstawie organy stwierdziły, że ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji odpowiada wymogom określonym w przepisach u.p.z.p. Odnosząc się do zarzutu odwołań dotyczącego braku poinformowania stron postępowania o przygotowanym projekcie decyzji i możliwości zapoznania się z jego treścią przed wydaniem decyzji przez organ I instancji Kolegium wskazało, że przepisy nie zobowiązują organu administracji publicznej do przedstawiania stronom postępowania projektu decyzji i informowania o możliwości zapoznania się z nim. Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., organy obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że pismo informujące o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym zostało odebrane przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] w dniu 6 marca 2014 r., zaś pismo wysłane do P. Ł. zostało zwrócone do Urzędu Dzielnicy [...] z adnotacją, że nie podjęto go w terminie. Kolegium zaznaczyło, że skarżący brali czynny udział w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji. Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego wydania decyzji na kilka dni przed planowanym spotkaniem z zastępcą Burmistrza Dzielnicy [...], w sytuacji kiedy wszczęcie postępowania z wniosku inwestora wywołało wiele protestów, a Komisja Zagospodarowania Przestrzennego oraz radni Dzielnicy jednogłośnie zaopiniowali zakwalifikowanie przedmiotowego terenu inwestycji w przyszłym miejscowym planie pod zieleń parkową i rekreację, SKO stwierdziło, że zarzuty te nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Niedopuszczalne jest bowiem przyjęcie, że organ ma prawo do oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, np. chroniącymi ład przestrzenny czy walory architektoniczne i krajobrazowe (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p.) oraz że ocena to mogłaby stanowić podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oddalającego skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] z siedzibą w [...], Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] z siedzibą w [...] oraz P. Ł. na decyzję z dnia [...] 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przypomniał, że zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu, na którym - jak w rozpoznawanej sprawie - brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wskazanych w tym przepisie. Jednym z tych warunków jest dostęp do drogi publicznej. Sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w tym wymagań dotyczących ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych) określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej jako: rozporządzenie. Oceniając materiał dowodowy zebrany w sprawie Sąd I instancji stwierdził, że analiza urbanistyczna, stanowiąca podstawę do ustalenia, czy wnioskowana inwestycja odpowiada wymogom określonym w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., została sporządzona prawidłowo, zaś jej wyniki pozwoliły na przyjęcie określonych w decyzji parametrów projektowanej zabudowy w odniesieniu do zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich w zakresie gabarytów, formy architektonicznej, usytuowania linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W ocenie Sądu, wskazane w załączniku nr 2 do decyzji wskaźniki zabudowy, szerokości elewacji frontowej, górnej krawędzi elewacji frontowej czy geometrii dachu odpowiadają wymogom prawa. Działka inwestora posiada dostęp do drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż obsługa komunikacyjna terenu inwestycji od drogi publicznej (ul. [...]) odbywać się będzie poprzez drogę wewnętrzną, stanowiącą działkę nr ew. [...], stanowiącą własność [...]. Zgodnie z art. 2 pkt 14 u.p.z.p., ilekroć w ustawie jest mowa o dostępie do drogi publicznej należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Dostęp do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną jest samodzielnym sposobem dostępu do drogi publicznej, niezależnym od innych sposobów dostępu wymienionych w tym przepisie, a więc dostępu bezpośredniego lub poprzez ustanowienie odpowiedniej służebności. Prawidłowa wykładnia art. 2 pkt 14 u.p.z.p. polega, zdaniem Sądu, na przyjęciu, że droga wewnętrzna może być samodzielnym (jedynym) dostępem do drogi publicznej. Odnosząc się do zarzutów skarg dotyczących obsługi komunikacyjnej działki nr ew. [...] Sąd wskazał, że tylko przy ocenie bezpośredniego dostępu danego terenu do drogi publicznej należy mieć na uwadze przepisy ustawy o drogach publicznych. W przypadku natomiast innego dostępu, ustawodawca nie stawia wymagań co do rodzaju szlaku komunikacyjnego, który ten dostęp realizuje i jego parametrów technicznych. Za nieuprawniony uznał Sąd zarzut skarżących dotyczący naruszenia § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez naruszenie interesów osób trzecich przez ograniczenie dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W tym zakresie Sąd wyjaśnił, że zarzuty dotyczące szczegółowych rozwiązań architektoniczno-budowlanych planowanej inwestycji mogą zostać podniesione w toku postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy nie określa warunków dotyczących tzw. "linijki słońca" tj. dopływu światła do budynku sąsiedniego, ani też dokładnego położenie planowanego obiektu budowlanego, a jedynie ogólne warunki jakie muszą być spełnione przy opracowywaniu projektu budowlanego. Sąd podkreślił, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy (art. 54 pkt 2 lit.d u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego, a więc w granicach określonych ustaleniami przepisów odrębnych w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określony w art. 61 ust 1 pkt 5 u.p.z.p. warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy jednak przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełniać budynki, lecz przepisów, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, a to zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do takich przepisów zalicza się regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, zabytków, uzdrowisk, granic, obszarów morskich, przepisy sanitarne, itp. Z samego faktu wydania decyzji o warunkach nie można natomiast wywodzić naruszenia interesu osób trzecich, gdyż decyzja nie narusza prawa własności i innych praw tych osób i nie uprawnia do wykonania inwestycji. Za nieuzasadniony Sąd I instancji uznał zatem zarzut skarżących dotyczący na ruszenia art. 8 ust. 2 i art. 21 ust. 1 oraz art. 64 Konstytucji RP poprzez naruszenie prawa własności osób trzecich. Za nieuprawnione Sąd uznał również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania zgadzając się z organem odwoławczym, że żaden przepis k.p.a. nie przewiduje obowiązku zapoznawania stron z projektem decyzji przed jej wydaniem. Powołany w skardze art. 10 § 1 k.p.a. zapewnia stronom możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji pismem z dnia 4 marca 2014 r. zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań. Skarżący z prawa tego skorzystali, o czym świadczą znajdujące się w aktach sprawy pisma z ich uwagami. Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 12 lutego 2015 r. wnieśli: Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości [...] oraz P. Ł., zaskarżając go w całości oraz podnosząc zarzuty: I. naruszenia prawa materialnego – art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zaskarżona decyzja spełnia wymagania zawarte w tym przepisie, podczas gdy organ I instancji ustalił, że teren inwestycji nie przylega do drogi publicznej, II. naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że zostały spełnione warunki dla wydania decyzji w sprawie warunków zabudowy; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy administracji art. 7 i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawidłowego załatwienia sprawy, brak wyważenia interesu osób trzecich (sąsiadów inwestora) oraz pozbawienie skarżących możliwości czynnego udziału w postępowaniu. W oparciu o wskazane powyżej podstawy kasacyjne skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku na podstawie art. 185 p.p.s.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od organu na ich rzecz kosztów postępowania za obie instancje sądowe według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi kasacyjne nie zasługują na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami wniesionych skarg kasacyjnych. Wbrew stanowisku skarżących, przy wydaniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołany przepis jako jeden z warunków wydania decyzji o warunkach zabudowy kreuje warunek dostępu terenu do drogi publicznej. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, że prawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej ustanowionej tym przepisem wymagało uwzględnienia treści art. 2 pkt 14 ww. ustawy, definiującego pojęcie "dostępu do drogi publicznej" jako bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że dostęp do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną jest samodzielnym sposobem dostępu do drogi publicznej, niezależnym od innych sposobów dostępu wymienionych w tym przepisie, a więc dostępu bezpośredniego lub poprzez ustanowienie odpowiedniej służebności. Skarżący kasacyjnie nie wykazali, że przyjęty w zaskarżonym wyroku wynik wykładni art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. obarczony był wadliwością uzasadniającą uchylenie tego wyroku. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, lecz obejmuje obowiązek tego sądu odniesienia się jedynie do zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek nie tylko wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, ale także na czym polegała ich błędna wykładnia lub/i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Wymogu wskazania, na czym polegał błąd w rozumowaniu Sądu I instancji w zakresie przyjętej przez ten Sąd wykładni art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. i jaka, w ocenie skarżących, powinna być prawidłowa wykładnia tego przepisu, rozpoznawane skargi kasacyjne nie spełniają, co nie pozwala uznać tego zarzutu za ich usprawiedliwioną podstawę. Z uzasadnienia zarzutu dotyczącego naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. wynika, że w istocie kwestionowana jest przez strony nie tyle wykładnia tego przepisu, co prawidłowość jego zastosowania. Niewłaściwego zastosowania ww. przepisu skarżący upatrują w aprobacie Sądu I instancji dla wydania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy w toku postępowania organ stwierdził, że teren inwestycji nie przylega do drogi publicznej. Zarzut ten nie jest jednak zasadny. Jeśli się bowiem uwzględni, że w świetle przyjętej przez sąd wojewódzki wykładni art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. warunek dostępu do drogi publicznej zostaje spełniony, jeżeli teren ma dostęp do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną, zaś w świetle ustaleń faktycznych przyjętych w sprawie, niekwestionowanych przez skarżących, teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną stanowiącą działkę nr ewid. [...], obręb [...], to zarzut niewłaściwego zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. musiał zostać uznany za nieusprawiedliwiony. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych jest przepisem o charakterze ustrojowym i może być skutecznie wskazywany jako naruszony w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jedynie w powiązaniu z konkretnie oznaczonymi przepisami ustawy procesowej. W niniejszej sprawie zarzut ten powiązano z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., który określa skutki procesowe w przypadku stwierdzenia przez Sąd I instancji innego, niż dające podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jest to tzw. przepis wynikowy, gdyż warunkiem jego zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej powinno polegać zatem na powołaniu jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa procesowego ze wskazaniem na owo inne, niż dające podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wymogu tego analizowany zarzut kasacyjny nie spełnia, co przesądza o tym, że za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną nie mógł być uznany. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Przepis ten stanowi, że kontrola, którą sprawują sądy administracyjne nad działaniami administracji publicznej dokonuje się pod względem zgodności z prawem. Naruszenie tego przepisu mogłoby mieć miejsce tylko wówczas, gdyby sąd administracyjny rozpoznając skargę przyjął do oceny zaskarżonego aktu inne kryterium, aniżeli zgodność z prawem. Zarzutu tego zaskarżonemu wyrokowi nie sposób jednak skutecznie postawić, gdyż kontroli decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji Sąd dokonał przez prymat ich zgodności z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy. W odniesieniu do skierowanego przeciwko zaskarżonemu wyrokowi zarzutu naruszenia przepisów postępowania: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 10 § 1 k.p.a., to również należało uznać, że skarga kasacyjna nie spełnia warunków, od których istnienia uzależnione jest skuteczne żądanie uchylenia wyroku Sądu I instancji. Jeśli chodzi o zarzut naruszenie ustanowionej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej i załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela skarżący nie wskazali, z jakim działaniem lub zaniechaniem organu, uchybiającym ww. zasadzie, zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w sposób mogący mieć wpływ na wynik postępowania łączą. Gołosłowne twierdzenia skarżących, iż "organ nie podjął wszelkich niezbędnych czynności, aby uczynić zadość zasadzie prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a." ma wymiar jedynie ogólny, gdyż nie da się go bezpośrednio przenieść na grunt niniejszej sprawy w celu podważenia prawidłowości stanowiska zajętego przez Sąd I instancji. Nieusprawiedliwiony okazał się również zarzuty dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., jako że Sąd I instancji poprawnie wskazał, iż art. 10 § 1 k.p.a. nie obejmuje obowiązku zapoznania stron postępowania z projektem decyzji. Przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 174 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 157). Przez wpływ należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu, a wydanym w sprawie zaskarżonym rozstrzygnięciem, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak powinien uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy (wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013r., II OSK 1684/2011, uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/2004, ONSAiWSA 2005/4, poz. 66, wydana na tle odpowiadającego treści art. 10 § 1 k.p.a. przepisu art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa). W odniesieniu zatem do zarzutów skarżących, że organ uniemożliwił im przedstawienie materiału dowodowego oraz dodatkowego ich wysłuchania należy zatem stwierdzić, że zarzuty te są niezasadne, skoro strony skorzystały z prawa do zapoznania się z materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań. W skardze kasacyjnej strony nie powołały zaś żadnych dodatkowych twierdzeń, wniosków czy dowodów, których zaniechanie przeprowadzenia przez organy skutkowałoby pozbawieniem ich możliwości obrony swoich praw i których przeprowadzenie mogło hipotetycznie mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Należało ponadto zauważyć, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wadliwość decyzji o warunkach zabudowy skarżący powiązali także z tym, że przy jej podjęciu organy nie uwzględniły treści uchwały Rady Dzielnicy [...] z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z której wynika, że minimalna wielkość terenu dla planowanych inwestycji budowlanych wielorodzinnych na terenach obejmujących działkę inwestora ma po przyjęciu planu miejscowego wynosić 2000 m2, podczas gdy działka inwestycyjna ma wielkość 1100 m2. Jako że zapatrywanie skarżących co do wywodzonej przez nich w powyżej wskazanym zakresie wady kontrolowanych przez Sąd I instancji decyzji nie zostało jednak powiązane w skardze kasacyjnej z jakimkolwiek przepisem, który opisaną sytuację mógłby objąć zakresem swojego zastosowania, zarzut ten wymyka się kontroli sądu kasacyjnego. Z tych wszystkich względów skargi kasacyjne, jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw, podlegały oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a