II OSK 1750/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Wr 555/21 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 23 sierpnia 2021 r. nr SKO 4122/134/21 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (inwestor) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: SKO) z dnia 23 sierpnia 2021 r. znak: SKO 4122/134/21, w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Postanowieniem z 18 czerwca 2021 r. nr 2113/2021 Prezydent W., działając na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) dalej: k.p.a. i art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 2021 r., poz. 741 ze zm.) dalej: u.p.z.p zawiesił z urzędu do 30 sierpnia 2021 r., wszczęte na wniosek z 30 listopada 2020 r. postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia na rzecz [...] sp. z o.o. warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, zagospodarowaniem terenu oraz niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej (poprzedzonej rozbiórką obiektów istniejących na wnioskowanym terenie), przewidzianej do realizacji we W., przy ul. [...], W [...] (oznaczenia geodezyjne; dz. nr [...] oraz części działek nr: [...] obręb [...]). W uzasadnieniu wskazano, że teren zainwestowania nie jest objęty ustaleniami żadnego obowiązującego planu miejscowego, natomiast 20 maja 2021 r. Rada Miejska [...] podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic [...], [...] j i [...] we W. Organ I instancji podniósł, iż z uwagi na specyfikę planowanego zamierzenia i uwarunkowania przestrzenne, na którym planowana jest inwestycja istnieje konieczność doboru właściwych parametrów planowanej inwestycji, a także rozwiązania wielu aspektów związanych z wprowadzeniem nowej zabudowy tak, by harmonijnie kontynuowała funkcjonującą strukturę dużego zespołu mieszkaniowego. Z uwagi na powyższe postępowanie powinno zostać zawieszone. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł inwestor, a SKO w wyniku jego rozpatrzenia postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2021 r. znak: SKO 4122/134/21 utrzymało je w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, iż art. 62 ust. 1 u.p.z.p. przewiduje możliwość zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ich ustalenie i wskazał jednocześnie, że powołany przepis zawiera konstrukcję tzw. uznania administracyjnego. SKO stwierdziło, że za zawieszeniem postępowania w trybie ww. przepisu przemawia zwłaszcza okoliczność związana z podjęciem uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p). Organ II instancji podkreślił, że zamierzenie inwestycyjne obejmuje budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych, a tak duże zamierzenie inwestycyjne powinny być lokowane na podstawie m.p.z.p, a nie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Nadto, za potrzebą opracowania kompleksowego rozwiązania urbanistycznego dla terenu potencjalnego zainwestowania w m.p.z.p przemawia także stanowisko zarządcy dróg – Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta we W., z którego wynika, że istniejąca infrastruktura drogowa jest niewystarczająca dla zapewnienia prawidłowej obsługi komunikacyjnej inwestycji. Ww. okoliczności przemawiają więc za zawieszeniem postępowania lokalizacyjnego z powodu podjęcia przez Radę Miejską [...] uchwały o przystąpieniu do sporządzenia m.p.z.p. dla tego terenu. SKO wskazało również, że ustawodawca przewidując możliwość zawieszenie postępowania lokalizacyjnego nie wprowadził żadnej normatywnej przesłanki tego zawieszenia, a wręcz dopuścił zawieszenie takiego postępowania nawet w sytuacji gdy rada gminy nie podjęła jeszcze uchwały o przystąpieniu do sporządzenia m.p.z.p. Skargę na powyższe postanowienie wniósł inwestor zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 62 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. polegające na niepodjęciu wszystkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych oraz na nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a w konsekwencji aprobatę zawieszenia postępowania przez organ I instancji, podczas gdy zawieszenie to nastąpiło w sposób dowolny i w konsekwencji doprowadziło do przekroczenia uznania administracyjnego mającego charakter nadużycia władztwa planistycznego; 2) art. 62 ust. 1 u.p.z.p w zw. z art. 12 § 1 i art. 35 § 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym i celowym przedłużaniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia zawieszającego to postępowanie; 3) art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. - polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji, czym SKO naruszyło zaufanie uczestnika postępowania do władzy publicznej; 4) art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji. Skarżąca społka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu powołanym wyżej wyrokiem skargę oddalił. Sąd wskazał, iż materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy u.p.z.p., następnie przytoczył treść art. 62 ust. 1 tejże ustawy. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd I instancji oparł się na wyroku z 21 października 2021 r., sygn. akt II SA/Wr 350/21, który dotyczył tożsamej skargi z rozpatrywaną obecnie skargą inwestora, gdzie stanowisko SKO w obu sprawach jest tożsame, wobec czego Sąd argumentacje zawartą w ww. wyroku przyjął za własną. Sąd wojewódzki zauważył, że przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p winien być odczytywany przez pryzmat zasady wynikającej z art. 4 ust. 1 u.p.z.p, gdyż zasadą powinno być kształtowanie ładu przestrzennego na terenie gminy poprzez akty prawa miejscowego, jakimi są m.p.z.p, a wyjątkiem od tej zasady powinno być określanie sposobów zagospodarowania terenu decyzjami administracyjnymi (decyzja o warunkach zabudowy). Sąd podzielił ustalenia SKO, że skoro zawieszenie postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. ma charakter fakultatywny, to przyczyną zawieszenia postępowania mogą być same tylko zamierzenia organu związane z uchwaleniem m.p.z.p. Możliwe jest bowiem także zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy także, gdy w ogóle nie ma jeszcze projektu m.p.z.p., a jedynie rozważa się jego sporządzenie. W realiach rozpatrywanej sprawy orzekające orany zaprezentowały stanowisko, że w przypadku planowanej inwestycji z uwagi na jej kształt i lokalizację powinno być zasadą kształtowanie ładu przestrzennego za pomocą m.p.z.p. Dalej Sąd wyjaśnił, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p powinno być każdorazowo poprzedzone ustaleniami istotnymi dla zastosowania tego przepisu. W niniejszej sprawie z ustaleń faktycznych wynika, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji zainicjowano wnioskiem z 30 listopada 2020 r., zaś 20 maja 2021 r. Rada Miejska [...] podjęła uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia m.p.z.p. Poza sporem pozostaje, że nieruchomość objęta wnioskiem znajduje się w obszarze objętym ww. uchwałą. Tym samym spełniona została przesłanka formalna uprawniająca do zawieszenia postepowania. Powyższa okoliczność nie stanowiła wyłącznej przyczyny zawieszenia postępowania, gdyż w toku postępowania lokalizacyjnego swoje stanowisko przedstawił Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta we W., z którego wynika, że istniejąca infrastruktura drogowa w rejonie planowanej inwestycji nie jest wystarczająca dla zapewnienia prawidłowej i bezpiecznej obsługi komunikacyjnej wnioskowanej inwestycji. Wskazano bowiem na konieczność likwidacji istniejących zjazdów i przebudowy zatok parkingowych znajdujących się w pasie drogi. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zgodził się z SKO, że racjonalnym było, aby dla zachowania ładu przestrzennego i harmonijnego kontynuowania obszaru zabudowy dużego osiedla mieszkaniowego, wprowadzenie w ten obszar nowej zabudowy i jej połączenia komunikacyjnego odbywało się w oparciu o ustalenie m.p.z.p. Za niezasadne Sąd I instancji uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na niepodjęciu wszystkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych oraz na nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, gdyż w sprawie spełniona została podstawowa przesłanka zawieszenia postępowania polegająca na podjęciu procedury planistycznej w odniesieniu do terenu, na którym znajduje się działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym. Ponadto w ocenie Sądu brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia w świetle art. 62 ust. 1 u.p.z.p, że kwestia relacji zgodności inwestycji ze studium stanowi okoliczność, którą z woli ustawodawcy organ powinien oceniać i brać pod uwagę przy zawieszaniu postępowania. Brak było również podstaw prawnych dla akceptacji oczekiwania strony, by organ II instancji badał prawdopodobieństwo uchwalenia m.p.z.p przed upływem okresu wypowiedzenia, gdyż wykracza to poza zakres postępowania w sprawie zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Reasumując, Sąd wojewódzki zwrócił uwagę, iż wraz ze skargą i aktami administracyjnymi przekazano postanowienie organu I instancji z 11 października 2021 r., którym z urzędu podjęto postępowanie w sprawie udzielania dla spółki warunków zabudowy zawieszone do 30 sierpnia 2021 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie: I. przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej: p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 7a § 1, art. 8 § 1, art. 9 oraz 10 § 1 k.p.a. oraz art. 2 i 7 Konstytucji RP - poprzez wadliwą kontrolę postanowienia z 23 sierpnia 2021 r. wydanego przez SKO w zakresie, w jakim organ nie kierował się naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego i bezzasadne oddalenie skargi, mimo prowadzenia przez organ postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestnika do władzy publicznej, niepodjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i postępowania przez organ wbrew zasadzie informowania stron, zasadzie prawdy obiektywnej, zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu oraz zasadzie rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony; II. przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zachodzą podstawy do zastosowania art. 62 ust. 1 u.p.z.p., a w konsekwencji do uznania, że spełniona została przesłanka uprawniająca do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji planowej przy ul. [...], [...], polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z garażami podziemnymi, zagospodarowaniem terenu oraz niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej (poprzedzoną rozbiórką obiektów istniejących na wnioskowanym terenie) przez organ I Instancji, mimo że nie zostały podjęte wszystkie czynności zmierzające do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych oraz na nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, a w konsekwencji aprobatę zawieszenia postępowania, podczas gdy zastosowanie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nastąpiło w sposób dowolny, co doprowadziło do przekroczenia uznania administracyjnego i miało charakter nadużycia władztwa planistycznego. Mając powyższe na względzie, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie inwestor oświadczył, iż zrzeka się rozprawy i wnosi o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto podniesione zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do regulacji art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Zasadą powinno być więc kształtowanie ładu przestrzennego na terenie gminy poprzez akty prawa miejscowego jakimi są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Wyjątkiem od tej zasady powinno być określanie sposobów zagospodarowania terenu decyzjami administracyjnymi. Konsekwencją zasady wyrażonej w art. 4 ust. 1 u.p.z.p. jest unormowanie zawarte w art. 62 ust. 1 u.p.z.p.. Zgodnie z tym przepisem postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (pkt 1) albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany (pkt 2). Konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w powyższym przepisie daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. W szczególności organ może zawiesić postępowanie nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Kompetencję tą należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że już samo podjęcie prac nad przystąpieniem do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym planowana jest inwestycja w pełni uzasadnia zawieszenie postępowania przez organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1287/06 publ.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca spółka wystąpiła z wnioskiem do Prezydenta W. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi oraz niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej. Uchwałą z dnia 20 maja 2021 r. Rada Miejska [...] podjęła uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu inwestycji. Organ miał więc podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo nie tylko przeznaczenie terenów (pkt 1), lecz również zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów (pkt 6). Zatem w planie określa się nie tylko przeznaczenie terenów, lecz również wskaźniki ich ewentualnej zabudowy i zagospodarowania. Racjonalnym jest, aby dla zachowania ładu przestrzennego na większym terenie zabudowa kształtowana była w oparciu o ustalenia planu również w zakresie wskaźników zabudowy. Dlatego w sytuacji, gdy przystąpiono do sporządzenia planu miejscowego, do czasu jego uchwalenia przez radę gminy właściwy organ powinien się powstrzymać od określania warunków zabudowy w decyzji administracyjnej wydanej dla jednostkowej nieruchomości lub kilku nieruchomości, oczywiście w ramach ustawowego terminu przewidzianego w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. W odniesieniu do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego braku możliwości uchwalenia planu w terminie przewidzianym w zaskarżonym postanowieniu, wskazać należy, iż kwestia ustaleń co do możliwości uchwalenia planu została przez ustawodawcę pozostawiona ocenie organów administracyjnych. Natomiast z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że wolą ustawodawcy było nie tylko umożliwienie uchwalenia planu ale również umożliwienie podjęcia prac planistycznych. Jak zauważa skarżąca w okresie zawieszenia sporządzony został projekt planu i rozpatrzone wnioski stron. Zatem w okresie zawieszenia postępowania w przedmiocie warunków zabudowy, poczyniono ustalenia w zakresie dotyczącym możliwości lokalizacji wnioskowanej inwestycji na wskazanym terenie, poprzez przyjęcie przeznaczenia terenu, zasad kształtowania jego zabudowy oraz przyjętych wskaźników zagospodarowania terenu. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej organ nie naruszył także art. 7, art. 7a § 1, art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1 w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP. W uzasadnieniu swojego postanowienia w sposób wyczerpujący i przekonujący wskazał przesłanki zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Powołując się w pierwszej kolejności na uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dodatkowo wyjaśnił, że specyfika i charakter wnioskowanej inwestycji obejmującej zabudowę zespołu budynków wielorodzinnych, a także uwarunkowania przestrzenne tego terenu (osiedle mieszkaniowe o wykształconej strukturze), wskazują na konieczność doboru właściwych parametrów inwestycji. Zwrócił również uwagę na potrzebę harmonijnego kontynuowania dotychczasowej funkcji terenu oraz ustalenia zasad dotyczących obsługi komunikacyjnej terenu, które to kwestie można kompleksowo ocenić jedynie na etapie sporządzania planu miejscowego. Prezydent W., jako organ który jest właściwy w sprawach ustalania warunków zabudowy, jak również procedowania w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z urzędu posiada wiedzę o merytorycznych założeniach tego planu. Jako organ planistyczny nie prowadzi on, podejmując czynności zmierzające do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowania dowodowego w sensie procesowym przewidzianym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Konkludując Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadnione zarzuty kasacyjne naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 7a § 1, art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1 w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP. Z tych też względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.