II OSK 1747/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2293/22 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] z siedzibą w W. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 września 2022 r. nr 1486/22 w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. akt 2293/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej K. w W. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 września 2022 r., nr 1486/22 w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy postanowieniem z 20 maja 2022 r., na podstawie art. 48 ust. 1, 3, 4 i 5 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.), wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie parkingu dla samochodów osobowych (powyżej 10 stanowisk postojowych) na działkach nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W., bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w dniu 5 listopada 2021 r. przeprowadził czynności kontrolne na terenie działek nr [...] i [...] przy ul. [...] w W. i stwierdził, że wykonywane są roboty budowlane polegające na utwardzeniu nawierzchni z przeznaczeniem na miejsca postojowe dla samochodów. Wykonano podbudowę tłuczniowo-piaskową oraz ułożono ekokratkę plastikową zasypaną grysem kamiennym. Długość utwardzonego terenu wynosiła ok. 52,5 m, szerokość 8,30 m. Utwardzenie zlokalizowano ok. 10,5 m od budynku wielorodzinnego. Inwestorem jest Wspólnota Mieszkaniowa [...], która nie posiadała dokumentów formalno-prawnych na budowę. Nie uzyskano decyzji o pozwoleniu na budowę ani nie dokonano zgłoszenia budowy przedmiotowego parkingu. W dniu 22 kwietnia 2022 r., ponownie przeprowadzono czynności kontrolne, które potwierdziły stan faktyczny. Teren ogrodzony był ogrodzeniem z paneli drucianych na cokole betonowym. Wysokość ogrodzenia wynosiła 1,75 m. Wjazd z drogi dojazdowej utwardzony został kostką betonową zamontowano bramę automatyczną. Organ stwierdził wybudowanie parkingu dla samochodów osobowych z miejscami postojowymi w ilości powyżej 10 stanowisk. Dalej PINB podał, że zgodnie z art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, przez roboty budowlane - należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Stosownie do art. 3 pkt 1 ww. ustawy - obiekt budowlany to budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Przedmiotowy obiekt budowlany - parking jest miejscem postoju dla więcej niż 10 samochodów i wymaga pozwolenia na budowę. Z art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy Prawo budowlane (definicja budowli i urządzenia budowlanego) oraz przepisów ustalających obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę wynika, że plac postojowy to urządzenie budowlane nie będące obiektem budowlanym, teren utwardzony umożliwiający postój do 10 samochodów osobowych. Jeżeli jednak w wyniku robót utwardzających teren powstaje plac umożliwiający postój więcej niż 10 samochodów osobowych, to nie jest to urządzenie budowlane (plac postojowy), a obiekt budowlany, co do którego Prawo budowlane przewiduje konieczność uzyskania pozwolenia na budowę. Katalog obiektów budowlanych oraz robót budowlanych niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę zawarty jest w art. 29 ustawy Prawo budowlane. Obiekty budowlane oraz roboty budowlane niewymienione w tym przepisie - zgodnie z art. 28 ww. ustawy - wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Inwestor nie dopełnił obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i przystąpił do robót budowlanych w warunkach samowoli budowlanej, co obligowało organ do wszczęcia postępowania w trybie art. 48-49 (rozdział 5a) ustawy Prawo budowlane. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy poinformował inwestora, o możliwości złożenia wniosku o legalizację, zgodnie z art. 48a ust. 1 ustawy. Procedura ta wiąże się z koniecznością wniesienia opłaty legalizacyjnej, a jej wysokość ustalana jest zgodnie z art. 49d ustawy Prawo budowlane. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 8 września 2022 r., Nr 1486/22, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, po rozpatrzeniu zażalenia Wspólnoty Mieszkaniowej [...], na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia 20.05.2022r. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że postępowanie dotyczyło samowolnie wybudowanego parkingu, na terenie działek nr [...] i [...], przy ul. [...] w W. Z przeprowadzonych w dniach 5.11.2021 r. i 22.04.2022 r. oględzin, wynikało, że utwardzony został teren wraz wjazdem z drogi dojazdowej, wykonano ogrodzenie z paneli drucianych na cokole betonowym oraz zainstalowano bramę automatyczną. Dokumentacja zdjęciowa potwierdzała parkowanie na tym terenie samochodów osobowych. Miejsca postojowe mogą powstać w wyniku utwardzenia powierzchni gruntu, ale o charakterze obiektu budowlanego przesądza funkcja jaką pełni. Jeżeli utwardzenie terenu powstało dla umożliwienia parkowania pojazdu i temu celowi służy, to powinno być traktowane jako miejsce postojowe. W przedmiotowym stanie faktycznym roboty nie polegały jedynie na wykonaniu utwardzenia działki budowlanej, które na mocy art. 29 ust. 4 pkt 4 Prawa budowlanego, zwolnione zostało z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz jego zgłoszenia. Utwardzenie terenu służy do parkowania pojazdów osobowych, zatem wybudowano parking - obiekt budowlany, na budowę którego wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 7 Prawa budowlanego, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa stanowisk postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, z wyjątkiem sytuowanych na obszarze Natura 2000. Prace budowlane polegały na wykonaniu ogrodzonego utwardzenia terenu pod parking dla samochodów osobowych, a biorąc pod uwagę wielkość terenu przeznaczonego na ten cel, tj. 435,7 5m2 (52,5 m x 8,30 m), przyjęto, że roboty dotyczyły parkingu na ponad 10 stanowisk postojowych, na które niezbędne było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Podzielenie powierzchni terenu utwardzonego przez powierzchnię jednego miejsca postojowego przewidzianą w § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. 12,5m (5 m x 2,5 m) - pozwalało na wydzielenie ok. 35 samodzielnych miejsc postojowych. Pozwolenia na budowę nie wymaga budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie. Natomiast utwardzony plac o ilości miejsc postojowych większej niż 10, stanowi obiekt budowlany wymagający na podstawie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, w przeciwnym w razie (jako wykonany samowolnie) podlega reżimowi z art. 48 Prawa budowlanego. W tych okolicznościach organ I instancji zasadnie wdrożył procedurę legalizacyjną w oparciu o przepisy art. 48 ustawy Prawo budowlane, czego wyrazem było wydanie postanowienia, którym wstrzymano budowę oraz poinformowano o możliwości złożenia wniosku o legalizację. Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie. Skarżąca wskazała, że utwardzenie placu miało służyć między innymi bieżącej obsłudze terenu zielonego związanej z pielęgnacją drzew oraz dostępem do urządzeń technicznych, z dopuszczeniem parkowania pojazdów przez mieszkańców. Organ niezgodnie ze stanem faktycznym podał długość placu utwardzonego, która wynosi od altany śmietnikowej 49,40 m, a nie 52,5 m. Błędem logicznym było określenie ilości ewentualnych miejsc postojowych poprzez podzielenie powierzchni placu utwardzonego przez powierzchnię miejsca postojowego. Każde miejsce postojowe wymaga drogi dojazdowej oraz zapewnienia możliwości manewru wjazdu i wyjazdu bez kolizji z pozostałymi użytkownikami miejsc postojowych. Wyliczenie organu jest oderwane od rzeczywistości. Gabaryty zgodne ze stanem faktycznym wynoszące - 49,40 m x 8,30 m dotyczą jedynie obrysu placu utwardzonego. Wymiar miejsca postojowego dla samochodu osobowego powinien wynosić 2,50 m na 5,00 m, natomiast szerokość drogi manewrowej przez analogię do § 104 warunków technicznych powinna mieć : a) przy usytuowaniu prostopadłym - 5,0 m; b) przy usytuowaniu pod kątem 60° - 4 m; c) przy usytuowaniu pod kątem 45° - 3,5 m; d) przy usytuowaniu równoległym - 3 m Szerokości placu (8,30 m), nawet jeżeli byłby przeznaczony w całości na miejsca postojowe nie pozwala na usytuowanie miejsc postojowych równolegle do drogi dojazdowej. W każdym innym przypadku łączna szerokość miejsc postojowych i drogi manewrowej przekracza 8,30 m. Przy długości miejsca postojowego 6 m (dla parkowania równoległego długość miejsca jest zwiększona) ilość możliwych do usytuowania miejsc postojowych wynosi [...],40 : 6 = 8, czyli jest mniejsza niż 10 miejsc postojowych. Część placu obsadzona jest drzewami, które dodatkowo zmniejszają możliwość parkowania. Dla miejsc postojowych do 10 stanowisk nie jest wymagane pozwolenie na budowę ani zgłoszenie robót budowlanych. Przy tych gabarytach placu możliwe jest uzyskanie maksymalnie 8 miejsc postojowych. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. akt 2293/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 września 2022 r. w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że postanowienie organu nadzoru budowlanego wydane zostało na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), mocą którego wstrzymano Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w W. samowolne roboty budowlane związane z budową parkingu dla samochodów osobowych na działkach nr [...] i [...], bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz poinformowano inwestora o możliwości złożenia wniosku o legalizację przedmiotowego parkingu. Istota sporu sprowadzała się do ustalenia czy wykonana inwestycja stanowi parking na samochody osobowe w ilości powyżej 10, czy też poniżej tej ilości. Z przeprowadzonych w dniach 5 listopada 2021 r. i 22 kwietnia 2022 r. oględzin, wynikało, że utwardzony został teren o długość ok. 52,5 m oraz szerokość 8,30 m, wraz z wjazdem z drogi dojazdowej, wykonano ogrodzenie z paneli drucianych na cokole betonowym oraz zainstalowano bramę automatyczną. Dokumentacja zdjęciowa potwierdzała parkowanie na tym terenie samochodów osobowych. Wykonane zostało utwardzenie terenu służące do parkowania pojazdów osobowych i ta okoliczność zasadniczo nie jest kwestionowana. Stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 7 Prawa budowlanego nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa stanowisk postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, z wyjątkiem sytuowanych na obszarze Natura 2000. Zdaniem organów, które Sąd podzielił, wybudowano parking - obiekt budowlany, na budowę którego wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W ustalonym stanie faktycznym roboty nie polegały jedynie na wykonaniu utwardzenia terenu, które na mocy art. 29 ust. 4 pkt 4 Prawa budowlanego, zwolnione zostało z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz jego zgłoszenia. Zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego urządzeniem budowlanym jest urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W związku z tym elementem przesądzającym o kwalifikacji prawnej jest funkcja urządzenia - ma ono zapewniać możliwość korzystania z obiektu budowlanego, np. budynku, innymi słowy, ma być konieczne do prawidłowego korzystania z tego obiektu. Stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 7 Prawa budowlanego decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia nie wymaga budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, z wyjątkiem sytuowanych na obszarze Natura 2000. A contrario, pozwolenia na budowę wymagać będzie budowa miejsc postojowych o większej ilości stanowisk niż 10. Z kolei art. 29 ust. 1 pkt 19 Prawa budowlanego stanowi, iż nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia budowa stanowisk postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, sytuowanych na obszarze Natura 2000. W związku z tym budowa ponad 10 miejsc postojowych oznaczała dla inwestora obowiązek posiadania pozwolenia na budowę, przed przystąpieniem do ich wykonania. Utwardzony plac o ilości miejsc postojowych większej niż 10, stanowi obiekt budowlany wymagający na podstawie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, w przeciwnym w razie (jako wykonany samowolnie) podlegał reżimowi z art. 48 Prawa budowlanego. Organ I instancji zasadnie wdrożył procedurę legalizacyjną w oparciu o przepisy art. 48 ustawy, czego wyrazem było wydanie postanowienia, którym wstrzymano budowę oraz poinformowano o możliwości złożenia wniosku o legalizację. Utwardzenia terenu pod parking dla samochodów osobowych, z uwagi na jego wielkość tj. 435,75 m2 (52,5 m x 8,30 m), dotyczyło ponad 10 stanowisk postojowych, na które konieczne było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ II instancji wskazał, że podzielenie powierzchni terenu utwardzonego przez powierzchnię jednego miejsca postojowego - przewidzianą w § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. 12,5m (5 m x 2,5 m) - pozwalało na wydzielenie ok. 35 samodzielnych miejsc postojowych. Jakkolwiek wyliczenie dokonane przez organ miało walor teoretyczny, gdyż nie uwzględniało niezbędnej drogi manewrowej potrzebnej do wjechania i wyjechania z parkingu, to jednak zważywszy na dokumentację zdjęciową, ustalone wymiary parkingu (niekwestionowane w toku postępowania) oraz sporządzony szkic, nie budzi wątpliwości Sądu, iż przy dłuższym boku parkingu (o długości 52,5 m) zmieści się co najmniej piętnaście samochodów osobowych (przy wymaganej szerokość miejsca parkingowego 2,5 m) stosownie do wymogów § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powoływany przez skarżącą przepis § 104 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczy garaży i zamieszczony jest w Rozdziale 10 zatytułowanym "Garaże dla samochodów osobowych". Zatem nie miał w tej sprawie zastosowania. Skoro na parkingu nie wyodrębniono dróg manewrowych i stanowisk postojowych, to zasadnym jest potraktowanie go w całości jako przeznaczonego na miejsca parkingowe, inwestor dopuszcza bowiem postój pojazdów w każdym punkcie tego placu, czyli każdy punkt placu jest elementem miejsc parkingowych. W ocenie Sądu organy, podjęły wszelkie czynności zmierzające do wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, które pozwoliły na ustalenie stanu faktycznego i prawnego. W szczególności dokonano ustaleń w zakresie charakteru spornych robót i ich kwalifikacji. Ustalone okoliczności nie budzą wątpliwości Sądu i jednocześnie wskazują, że zasadne było uznanie wykonanych prac za budowę parkingu jako obiektu budowlanego. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, odpowiadało wymogom określonym w art. 7, art. 77 § 1, oraz art. 80 K.p.a. W motywach postanowień sporządzonych zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. organy wyjaśniły przyczyny, które zadecydowały o ich podjęciu. W związku z tym nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia norm prawa materialnego jak i prawa procesowego. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że utwardzenie terenu pod wyznaczenie miejsc postojowych stanowiło prace budowlane wymagające decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji, gdy utwardzenie powierzchni gruntu na działkach budowlanych takiego pozwolenia nie wymaga, a prawidłowo zastosowanym przepisem winien być art. 29 ust. 4 pkt 4 Prawa budowlanego; 2. tj. art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że na utwardzonym placu można było wyznaczyć więcej miejsc postojowych niż 10. w czasie gdy analiza obowiązujących przepisów, w tym obowiązku wyznaczenia dróg manewrowych, prowadzi do wniosków przeciwnych, a prawidłowo zastosowanym przepisem przez Sąd winien być art. 29 ust. 2 pkt 7 Prawa budowlanego w zw. z § 116 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, który to przepis obowiązywał w chwili wykonywania prac; 3. art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w niniejszej sprawie, polegającego m.in. na błędnych wyliczeniach powierzchni utwardzonego gruntu i uznanie, że powierzchnia ta wynosiła 435.75 m.kw, w czasie, gdy powierzchnia ta jest w istocie mniejsza; 4. art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a w zw. z art. 10 K.p.a. poprzez naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu poprzez nieudostępnienie akt sprawy, a przez to uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącej kasacyjnie Wspólnoty, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] w W. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 28 ust. 1 tej ustawy oraz art. art. 29 ust. 4 pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że Wspólnota nie zrealizowała inwestycji w postaci utwardzenia terenu, która to inwestycja nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia (art. 29 ust. 4 pkt ustawy Prawo budowlane) tylko parking, którego rozmiary pozwalają na parkowanie powyżej 10 samochodów (art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Skarżąca kasacyjnie Wspólnota podnosi w skardze kasacyjnej sprzeczne ze sobą argumenty. Wspólnota twierdzi, że wykonała tylko utwardzenie terenu aby następnie twierdzić, że jest to parking, na którym może parkować maksymalnie 10 samochodów. Słusznie Sąd I instancji wskazał, że kryterium pozwalającym odróżniać utwardzenie terenu od parkingu jest cel wykonania inwestycji. Z materiału dowodowego wynika, że celem utwardzenia terenu było utworzenie parkingu. Nie wprowadzono żadnych zabezpieczeń, które uniemożliwiałyby parkowanie na tym terenie. Nie ma nawet tablicy informującej, że parkowanie na tym terenie jest niedozwolone. W tej sytuacji twierdzenie, że wykonano jedynie utwardzenie terenu jest twierdzeniem dowolnym i sprzecznym z zasadami doświadczenia życiowego. Zarzut naruszenia art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlanego w zw. z § 116 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie jest bezzasadny. Z § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia wynikało, że określało ono warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i związane z nimi urządzenia budowlane oraz ich usytuowanie. Zrealizowana przez Wspólnotę Mieszkaniową inwestycja nie jest drogą publiczną ani związanym z drogą publiczną urządzeniem budowlanym. W konsekwencji organy administracji nie miały obowiązku stosowania przepisów ww. rozporządzenia w niniejszej sprawie. Za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Organy administracji zgromadziły materiał dowodowy, który był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. Ocena tych dowodów jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności. Zgromadzone dowody dawały podstawę do poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych i brak jest podstaw do ich kwestionowania. Odnośnie do kwestii prawidłowości wykonanych pomiarów wskazać należy, że zostały one dokonane podczas kontroli robót budowlanych w dniu 5 listopada 2021 r. Jak wynika z treści tego protokołu uczestniczył w tej kontroli członek zarządu Wspólnoty, który nie zgłaszał uwag do wykonanych pomiarów. Co więcej nie był zainteresowany w tym by pozostać do końca kontroli i uczestniczyć w sporządzeniu protokołu. Z kolei podczas kolejnej kontroli, która odbyła się 22 kwietnia 2022 r., z której sporządzony został protokół, uczestniczył przedstawiciel Wspólnoty, który protokół ten podpisał. W protokole tym podano wymiary utwardzonej powierzchni – około 52,5 m. Członek Zarządu Wspólnoty nie zgłaszał do protokołu żadnych uwag co do dokonanych czynności, w tym do wykonanych pomiarów. Twierdzenie skarżącej kasacyjnie, że utwardzona powierzchnia "jest w istocie mniejsza" jest ogólnikowym stwierdzeniem, które nie niesie w sobie treści przydatnych do dokonania ustaleń faktycznych. Nic nie stało na przeszkodzie by skarżąca kasacyjnie Wspólnota sama dokonała pomiarów utwardzonej powierzchni sporządzając z tej czynności dokumentację i załączając ją do skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Wspólnota wskazała, że długość placu utwardzonego wynosi 49,4 m a nie jak przyjął organ 52,5 m. Nawet jeśli przyjąć, że długość placu wynosi 49,4 m, to nie jest to różnica na tyle istotna, by mogą mieć wpływ na wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Nawet przy długości 49,4 m powierzchnia parkingu jest wystarczająca, by pomieścił on ponad 10 pojazdów. Zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. nie mógł skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Okoliczność, że organ I instancji nie udostępnił skarżącej kasacyjnie całości akt sprawy nie miało wpływu na wynik sprawy. Jak wynika z treści zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego podniesione zostały w nim szczegółowe argumenty, które w istocie były powtarzane następnie w skardze do Sądu I instancji oraz w skardze kasacyjnej. Nadto stwierdzić należy, że nie było przeszkód, by przedstawiciel Wspólnoty zapoznał się z aktami sprawy w siedzibie organu odwoławczego i ewentualnie uzupełnił argumenty zawarte w odwołaniu. Siedziby organu I instancji oraz organu odwoławczego znajdują się w tym samym mieście, to jest w Warszawie. Akta organu I instancji sprowadzają się do dwóch protokołów kontroli wykonanych robót budowlanych. W obydwu kontrolach uczestniczył członek Zarządu Wspólnoty, który następnie złożył też podpis na zażaleniu. Zarząd Wspólnoty miał tym samym informację o dowodach będących podstawą wydania postanowienia organu I instancji. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.