II OSK 1741/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 1836/19 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę kasacyjną.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 października 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 1836/19 akt IV SA/Wa oddalił skargę A. sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w W. (dalej skarżąca) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] maja 2019 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z [...] marca 2019 r. nr [...] r. o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści, tj. potwierdzenia zgodności zamierzonego sposobu użytkowania budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] na działce ew. nr [...] z obrębu [...] w dzielnicy [...] m.st. Warszawy, związanego z prowadzeniem działalności biurowo-usługowej, z uchwałą Rady Gminy Warszawa-Centrum z 10 października 2002 r. nr 2067/LXXXII/2002 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru otoczenia ul. Juliusza Słowackiego (dalej plan miejscowy). Sąd I instancji zgodził się z organami, że w niniejszej sprawie zaświadczenie o żądanej treści nie mogło zostać wydane z uwagi na fakt, iż ustalenia planu miejscowego nie dopuszczają faktycznej zmiany użytkowania całego budynku mieszkalnego na budynek usługowy w jednostce o przeznaczeniu podstawowym – zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. 2. Skarżąca wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono: a) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia i niezobowiązanie organu do wydania postanowienia, w którym organ orzeka co do istoty sprawy, w sytuacji gdy zaskarżone postanowienie naruszało przepisy postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej Kpa) poprzez zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, dokonanie nieprawidłowej oceny dowodów oraz niewyjaśnienie stanu faktycznego, a w szczególności błędne przyjęcie, że budynek mieszkalny położony przy ul. [...] nie spełnia po przebudowie wymogów prawa budowlanego przewidzianych dla budynków o charakterze usługowo-biurowym; b) naruszenie prawa materialnego, tj. § 41 ust. 2 pkt 1 tiret trzeci planu miejscowego poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przebudowa wnętrza budynku nie umożliwia zmiany funkcji budynku na usługową. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 3.2. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.). 3.3. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma kwestia wykładni zapisów planu miejscowego. Wprawdzie zaświadczenie, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 71a ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186, dalej Pb) należy zakwalifikować jako zaświadczenie, którego wydania wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 Kpa), jednak zaświadczenie to nie jest wyłącznie urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. W zaświadczeniu organ ma stwierdzić o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. W zaświadczeniu tym organ dokonuje analizy i oceny, czy sposób użytkowania obiektu budowlanego jest zgodny z ustaleniami obowiązującego planu (wyrok NSA z 16 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1277/11). 3.4. W przedmiotowej sprawie taka analiza została dokonana i uznano, że ustalenia planu miejscowego, w szczególności § 41 ust. 2, uniemożliwiają wydanie żądanego zaświadczenia. Naczelny Sąd Administracyjny to stanowisko w pełni podziela. Istotne znaczenie dla oceny tej kwestii ma to, że ww. zapis planu miejscowego ustala zachowanie istniejącej zabudowy, z dopuszczeniem remontów, przebudowy i rozbudowy budynków mieszkalnych w zakresie zmiany funkcji budynku na usługową, z dopuszczeniem przebudowy wnętrz i elewacji. Takie zdarzenie jednak w odniesieniu do przedmiotowego budynku nie miało miejsca, ponieważ zrealizowana na podstawie projektu z 2015 r. przebudowa, rozbudowa i nadbudowa nie miała na celu zmiany funkcji budynku na usługową. W przypadku prac budowlanych mających na celu zmianę funkcji budynku z mieszkalnej na usługową konieczne jest spełnienie warunków technicznych w szczególności w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego dla budynków usługowych. Natomiast w niniejszej sprawie mamy do czynienia z faktyczną zmianą sposobu użytkowania budynku mieszkalnego, która nie spowodowała zmiany parametrów budynku według wymagań jakim powinny odpowiadać budynki przeznaczone na cele usługowo-biurowe. Rację ma więc Sąd I instancji stwierdzając, że w świetle § 41 ust. 2 pkt 2 tiret trzeci i § 41 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego, przebudowa i rozbudowa w zakresie zmiany funkcji budynku na usługową z dopuszczeniem przebudowy wnętrz i elewacji powinna być przeprowadzona zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, tj. zgodnie z wymogami prawa budowlanego przewidzianymi dla budynków o charakterze usługowo-biurowym. Skarżąca bezzasadnie zarzuca zatem błędną wykładnię § 41 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego. 3.5. Sąd I instancji nie naruszył także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 Kpa, ponieważ organ dysponował treścią planu i jednoznaczną dokumentacją dotyczącą obiektu budowlanego wynikającą z ustaleń organu nadzoru budowlanego. Był to materiał dowodowy wystarczający dla wydania przez organ zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3.6. Zarzuty skargi kasacyjnej są zatem niezasadne. 3.7. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.