II OSK 170/13

Dnia 25 czerwca 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk /spr./ sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej C. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 541/12 w sprawie ze skargi C.F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 541/12 oddalił skargę C. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 12 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Wyrok powyższy zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Pismem z dnia 30 grudnia 2011 r. C. F. złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy W. z dnia 28 września 2009 r. o ustaleniu warunków zabudowy, zmienionej częściowo decyzją z dnia 29 sierpnia 2011 r., podając jako podstawę art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i brak swojego udziału w postępowaniu. Wskazała, że decyzja została skierowana do M. F., która zmarła jeszcze przed wszczęciem postępowania, zatem organ odmówił jej, jako następczyni po zmarłej M. F., udziału w sprawie bez jej winy. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2012 r. Wójt Gminy W. odmówił wznowienia postępowania, uznając, że wniosek o wznowienie został złożony z uchybieniem miesięcznego terminu, liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Był to dzień 12 września 2011 r., kiedy to pismem (z tej samej daty) C. F. zażądała stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy W. z dnia 28 września 2009 r. zmienionej 29 sierpnia 2011 r. W zażaleniu od tego postanowienia C. F. zarzuciła obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na wynik sprawy przez naruszenie art. 148 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że uchybiła miesięcznemu terminowi, podczas gdy przymiot strony postępowania uzyskała dopiero po uprawomocnieniu się postępowania spadkowego po matce M. F., co nastąpiło w dniu 12 stycznia 2012 r. Przed tą datą nie mogła skutecznie wystąpić z wnioskiem gdyż nie była stroną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu postanowieniem z dnia 12 marca 2012 r., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Wójta Gminy W. W uzasadnieniu organ podał, że przepis art. 149 § 3 k.p.a. nakazuje odmówić wznowienia postępowania, m. in. jeżeli wniosek został złożony przez stronę z uchybieniem terminu określonego w art. 148 k.p.a. Miesięczny termin na skuteczne złożenie wniosku o wznowienie postępowania liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o istnieniu decyzji. Kolegium za prawidłowe uznało stanowisko organu I instancji, że C. F. o fakcie wydania przedmiotowych decyzji dowiedziała się najpóźniej w dniu 12 września 2011 r. tj. w dniu kiedy złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy W., z tej przyczyny, że skierowano je do osób nieżyjących tj. J. i M. F. Zdaniem Kolegium bez znaczenia dla sprawy ma okoliczność wydania postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, gdyż w sprawie wystąpiły okoliczności pozwalające przyznać skarżącej status strony (podlegający weryfikacji na późniejszym etapie postępowania), już w momencie złożenia takiego wniosku. Reasumując uznało, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu do jego wniesienia. C. F. złożyła skargę do WSA w Rzeszowie, na powyższe postanowienie SKO w Przemyślu, zarzuciła naruszenie art. 148 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie, że uchybiła terminowi określonemu tym przepisem. Zarzuciła też naruszenie art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP a także art. 6 k.p.a. W piśmie procesowym z dnia 19 lipca 2012 r. C. F. podtrzymała argumentację skargi, podkreślając, że dochowała terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. SKO w Przemyślu w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, powołując się na przyczyny wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej jako p.p.s.a. (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) wyjaśnił, że w pierwszej fazie (przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania) organ obowiązany jest dokonać wstępnego badania dopuszczalności wznowienia, a więc ustalić, czy występują formalne podstawy wznowienia. Badanie to obejmuje kwestie podmiotowe, zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie oraz powołania ustawowych przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a. Negatywny wynik badania podstaw formalnych prowadzi do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Koniecznym warunkiem dopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania będzie wystąpienie chociażby jednej z kilku wymienionych w art. 145 k.p.a. przesłanek. Sąd podał, że C. F. w złożonym w dniu 3 stycznia 2012 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) jako jego podstawę podała art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i brak swojego udziału w postępowaniu, bez własnej winy. Wskazała, że decyzja została skierowana do M. F., która zmarła jeszcze przed wszczęciem postępowania, tym samym bez własnej winy jako następczyni prawna nie brała udziału w postępowaniu. Zatem Sąd ten uznał, że ww. warunek został spełniony, a podanie o wznowienie pochodzi od podmiotu, który bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, ale ma w nim interes prawny, a więc jest stroną tego postępowania (prowadzonego w trybie wznowieniowym). Sąd stwierdził jednak, że C. F. nie spełniła warunku zgłoszenia żądania wznowienia w określonym terminie (art. 148 k.p.a.). Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Przy czym artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. Pojęcie dowiedzenia się o decyzji nie jest pojęciem tożsamym z doręczeniem decyzji. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z dnia 12 września 2011 r. (13 wrzesień 2011 r. – data wpływu do organu), skierowanym do Wójta Gminy W. C. F., zwróciła się o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy W. z dnia 28 września 2009 r. zmienionej dnia 29 sierpnia 2011 r., wskazując jednocześnie, że decyzja została skierowana do nieżyjących osób, tj. M. i J. F. Akta sprawy dowodzą, że wniosek ten skutkował prowadzeniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu odrębnego i niezależnego nadzwyczajnego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Natomiast sformalizowany wniosek o wznowienie postępowania C. F. złożyła dopiero w dniu 3 stycznia 2012 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym). Podanie to nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Zdaniem Sądu I instancji organy obu instancji trafnie uznały, że żądanie wznowienia postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami o ustaleniu warunków zabudowy, zostało złożone z uchybieniem terminu wynikającego z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. W ocenie Sądu trafnie organy uznały, że o fakcie wydania decyzji C. F. dowiedziała się najpóźniej w dniu 12 września 2011 r., tj. w dniu wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy W. Już w tym piśmie (z dnia 12 września 2011 r.) skarżąca wskazując na skierowanie decyzji do osób nieżyjących, potwierdziła, że dysponuje wiedzą dotyczącą wydania przez Wójta Gminy W. decyzji ustalającej warunki zabudowy z dnia 28 września 2009 r. zmienionej 29 sierpnia 2011 r. C. F. podnosząc w skardze, że status strony uzyskała dopiero z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku przyznała, że wcześniej mimo wiedzy o decyzji nie mogła skutecznie złożyć wniosku o wznowienie postępowania z uwagi na brak legitymacji i nie posiadanie statusu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Sąd Wojewódzki wskazał dalej, że podnoszona przez skarżącą okoliczność, o braku legitymacji i nie posiadaniu statusu strony, podlegałaby weryfikacji w drugiej fazie postępowania tj. po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Inicjatywa w prowadzeniu postępowania zależy od woli strony. Skoro we wniosku z dnia 12 września 2011 r. C. F. wyraźnie wskazała, że domaga się stwierdzenia nieważności decyzji ustalających warunki zabudowy, to organ w tym kierunku prowadził postępowanie. Organ administracji publicznej nie może bowiem decydować za stronę o wyborze trybu postępowania. Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia art. 6, art. 7, art. 77 k.p.a., skoro zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organom administracji podstawę do jednoznacznego ustalenia, że w sprawie zachodzą negatywne przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego. Z akt sprawy nie wynika, aby w postępowaniu przed organami obu instancji zasady ogólne postępowania administracyjnego określone w tych przepisach były naruszone, względnie naruszone w takim stopniu, iż mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej C. F. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia, a to: a) art. 148 § 2 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż skarżąca uchybiła terminowi tam określonemu, podczas gdy we wcześniejszych rozstrzygnięciach w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu (sygn. SKO [...], SKO [...]) orzekło, iż C. F. nie może skutecznie wnosić o stwierdzenie nieważności tej decyzji do chwili uzyskania orzeczenia o stwierdzeniu nabycia spadku, gdyż dopiero wówczas stanie się stroną postępowania. Z tego względu, złożony wcześniej wniosek z zachowaniem terminu z art. 148 § 2 k.p.a. nie zostałby również rozpatrzony, gdyż C. F. w ocenie SKO w Przemyślu nie była stroną, a przymiot strony uzyska dopiero po wydaniu postanowienia spadkowego po matce M.i F. (co nastąpiło dnia 21 grudnia 2011 r.). Ponadto norma z art. 148 § 2 k.p.a. wskazuje wyraźnie, iż o fakcie istnienia decyzji musi dowiedzieć się strona, co należy interpretować w ten sposób, iż w przypadku osób, które przymiot strony uzyskują po wydaniu decyzji, termin ten powinien być liczony od chwili, w której stały się stroną, chociażby o samej decyzji dowiedziały się wcześniej. Przeciwna interpretacja prowadziłaby do pozbawienia takich osób możliwości skutecznego wniesienia podania o wznowienie postępowania. Nie sposób się zgodzić, z twierdzeniem, że osoba taka może wnosić o przywrócenie terminu, gdyż brak jest przesłanki w postaci niedotrzymania terminu. Gdyby osoba taka złożyła podanie o wznowienie postępowania w terminie miesiąca od chwili w której dowiedziała się o decyzji, ale zanim stała się stroną, postępowanie nie zostałoby wznowione. Osoba taka nie mogła zatem wnieść skutecznie podania o wznowienie postępowania, czyli nie mogła uchybić terminowi. art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne odstąpienie od ustalenia dokładnego stanu faktycznego sprawy, a zwłaszcza faktu, iż w toczącym się wcześniej postępowaniu odmówiono C.i F. stwierdzenia nieważności decyzji, wskazując, że nie jest stroną postępowania. art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.), poprzez działanie organu wbrew zasadzie demokratycznego państwa prawnego, a także zasadzie działania organu państwa na podstawie i w granicach prawa oraz art. 6 k.p.a. tj. wyrażonej w tym przepisie zasady praworządności poprzez uniemożliwienie skarżącej dochodzenia jej praw w toczącym się postępowaniu administracyjnym. W ocenie skarżącej działała ona w zaufaniu do organów administracyjnych, które wyraźnie wskazały, iż może występować w sprawie, a więc również złożyć podanie o wznowienie postępowania, dopiero po uzyskaniu postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po poprzednich właścicielach nieruchomości. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła również błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż przed dniem 21 grudnia 2011 r. była stroną postępowania i mogła skutecznie wnieść wniosek o wznowienie postępowania przy czym nie wskazała przepisu prawa jaki został przez to naruszony. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła "o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a., uchylenie postanowienia organu I instancji na podstawie art. 135 p.p.s.a." oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy SKO w Przemyślu sygn. SKO [...], SKO [...] na okoliczność odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta W. znak [...] (wydanych w toku tego samego postępowania) na podstawie wniosku wniesionego przez C. F. niezwłocznie po tym jak dowiedziała się o wydaniu decyzji, ale przed uzyskaniem postanowienia spadkowego po rodzicach, z uwagi na odmówienie jej statusu strony postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (zwany dalej "NSA") rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów art. 148 § 2 k.p.a. w zw. 28 k.p.a.; art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.; art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, okazały się niezasadne. Wskazać należy, że zasadą wyrażoną w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. jest, że strona wnosi podanie o wznowienie postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. W przypadku zaś wystąpienia przesłanki braku udziału strony w postępowaniu bez własnej winy art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., termin ten biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie przyjmuje się, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Przepis art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 622/05, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 931/07). Stanowisko to skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Zatem strona która została pozbawiona udziału w postępowaniu, może złożyć skuteczny wniosek o jego wznowienie, tylko w terminie miesięcznym od dowiedzenia się o decyzji nawet gdy nie doręczono jej tej decyzji. W świetle powyższych wywodów za prawidłowe uznać należy stanowisko Sądu I instancji, że skarżąca o fakcie wydania decyzji dowiedziała się najpóźniej w dniu 12 września 2011 r., tj. w dniu wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy W. Zasadnie wskazał Sąd I instancji, że już w tym piśmie wykazała, że dysponuje wiedzą dotyczącą wydania przez Wójta Gminy W. decyzji ustalającej warunki zabudowy z dnia 28 września 2009 r. i 29 sierpnia 2011 r. C. F. podnosząc złożonej skardze, że status strony uzyskała dopiero z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, przyznała, że wcześniej (już w momencie składania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji), mimo wiedzy o tej decyzji, nie mogła skutecznie złożyć wniosku o wznowienie postępowania z uwagi na brak legitymacji i nie posiadanie statusu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. W tym miejscu, wobec twierdzeń skarżącej dotyczących statusu strony, wyjaśnić należy, że C. F. właścicielką bądź współwłaścicielką nieruchomości sąsiadującej z działką przeznaczoną pod planowana inwestycję stała się w istocie z chwilą śmierci rodziców. Wskazać należy bowiem, że spadek dziedziczy się z mocy prawa z chwilą otwarcia spadku tj. w dniu śmierci spadkodawcy, a nie z chwilą stwierdzenia nabycia spadku. Postanowienie sądu cywilnego bądź notarialne potwierdzenie nabycia spadku ma jedynie charakter deklaratoryjny. Nie sposób zatem zgodzić się ze stanowiskiem SKO zaprezentowanym w postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności (na które powołano się w skardze kasacyjnej), że skarżąca w tamtym postępowaniu nie legitymowała się żadnym prawnorzeczowym tytułem do działek sąsiednich należących uprzednio do jej rodziców. Tytuł taki przysługiwał jej już od chwili śmierci rodziców, jedynie wykazanie tego wiązało się z koniecznością przeprowadzenia postępowania spadkowego. Nieprzeprowadzenie tego postępowania nie mogło być przyczyną uznania braku interesu prawnego u C. F., a powinno być jedynie podstawą przeprowadzenia przez organ administracji stosownego postępowania dowodowego co do tego czy jest ona właścicielką działki sąsiedniej. Podobnie rzecz się miała w postępowaniu administracyjnym kontrolowanym w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Oboje rodzice skarżącej zmarli przed dniem 12 września 2011r. tj. przed dniem kiedy to skarżąca najpóźniej dowiedziała się o ostatecznej decyzji Wójta Gminy W. z dnia 28 września 2009 r. o ustaleniu warunków zabudowy, zmienionej częściowo decyzją z dnia 29 sierpnia 2011 r. Zatem nie ulega wątpliwości, że na ten dzień, jako spadkobierca swoich rodziców była już właścicielką nieruchomości sąsiadującej z działką dla której ustalono warunki zabudowy. Wykazanie tego było jedynie kwestia dowodową. Brak postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku i wpisów dotyczących własności w rejestrze gruntów i księdze wieczystej nie mógłby być przyczyną odmowy przyznania skarżącej przymiotu strony w postępowaniu wznowieniowym bez uprzedniego zakończenia postępowania spoadkowego. Stwierdzenie nabycia spadku mające jedynie charakter deklaratoryjny jedynie potwierdziłoby to, że skarżąca już od dnia śmierci rodziców była właścicielką należących wcześniej do nich nieruchomości. Podsumowując, najpóźniej w dniu 12 września 2011 r. rozpoczął się bieg miesięcznego terminu przewidzianego w art. 148 § 2 k.p.a. W tym terminie skarżącej przysługiwało uprawnienie do złożenia podania o wznowienie postępowania, jednak z tego uprawnienia nie skorzystała wnosząc o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Zatem późniejsze stanowisko Kolegium co do nie przysługiwania jej przymiotu strony w postępowaniu nieważnościowym nie mogły mieć już wpływu na podjecie przez skarżąca decyzji co do złożenia przez nią podania o wznowienie postępowania, bowiem stanowisko to wyrażone zostało już po upływie miesięcznego terminu z art. 148 § 2 k.p.a. Wskazane wyżej zawiłości prawne związane z ustaleniem dnia nabycia własności nieruchomości sąsiedniej i związanym z tym nabyciem przymiotu strony w postępowaniu wznowieniowym, nie mogły usprawiedliwiać uchybienia przez skarżącą terminowi z art. 148 § 2 k.p.a., co musiało skutkować odmową wznowienia postępowania. Okoliczności te mogłyby być ewentualnie podstawą wniosku o przywrócenie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, jednak jak zauważył już to Sąd pierwszej instancji, wniosku takiego nie złożono. Podanie o wznowienie postępowania C. F. złożyła dopiero w dniu 3 stycznia 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym). Powyższy wniosek złożyła już posiadając status strony postępowania. Podanie z dnia 3 stycznia 2012 r. nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu. W takim stanie rzeczy niezasadne jest też twierdzenie skarżącej, że uniemożliwiono skarżącej dochodzenie jej praw naruszając konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i działania organów państwa na podstawie i w granicach prawa oraz wynikającą z treści art. 6 k.p.a. zasadę praworządności. Wobec powyższych okoliczności prawidłowo uznał Sąd Wojewódzki, że żądanie wznowienia postępowania złożone zostało z uchybieniem wynikającego z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. terminu, a w takiej sytuacji zasadnym było wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Odnosząc się do wniosku o dopuszczenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu z dokumentów zgromadzonych w aktach spraw SKO w Przemyślu, wskazać należy, że oceniając legalność zaskarżonych orzeczeń Sąd, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dopuszczalność przeprowadzenia przez sąd administracyjny dowodów uzupełniających z dokumentów ma charakter wyjątkowy, a zatem podlega ścisłej wykładni. W sprawie niniejszej ustalony stan faktyczny był wystarczający do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. W aktach sprawy znajduje się m.in. postanowienie SKO z 28 listopada 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie SKO z dnia 20 listopada 2011 r. o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Okoliczności wynikające z dokumentów znajdujących się w tych aktach nie są kwestionowane. Zatem nie wystąpiły wskazane w powyższym przepisie wątpliwości. Wobec tego wniosek ten nie mógł być uwzględniony. W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.