II OSK 1687/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędzia del. WSA Joanna Brzezińska /spr./ Protokolant: starszy asystent sędziego Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 1012/14 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] w W. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia materiału łatwopalnego z klatek schodowych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 2 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 1012/14, w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W., uchylił zaskarżoną decyzję Łódzkiego Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi z [...] nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonego obowiązku oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Wieluniu z dnia [...], nr [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] Łódzki Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Wieluniu z dnia [...], nakazującą Wspólnocie Mieszkaniowej [...] "usunąć materiał łatwo zapalny w postaci styropianu stanowiącego ocieplenie ścian wewnętrznych oraz okładzin spoczników i biegów w istniejących klatkach schodowych stanowiących drogi komunikacji ogólnej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym usługami i garażami, usytuowanym na osiedlu [...] w W. w określonym terminie. Organ odwoławczy wskazał, iż przedstawiona w odwołaniu Europejska Aprobata Techniczna ETA-07/0042 w zapisie pkt. 1.2 wprost określa, że system izolacji cieplnej DRYVIT OUTSULATION (ECTIS) może być stosowany tylko, jako zewnętrzna izolacja cieplna ścian budynków. Nie zezwala więc na zastosowanie ww. sytemu, jako ocieplenia ścian wewnątrz budynków zwłaszcza wewnątrz klatek schodowych, gdyż w przypadku pożaru w którymkolwiek z lokali poprzez zwykłe palne drzwi ogień przedostanie się na palną okładzinę ścian i uniemożliwi ewakuację mieszkańcom. Nadto organ odwoławczy podniósł, że z otrzymanych pism od Zakładu Badań Ogniowych ITB w Warszawie wynika wprost, że przedmiotowy wyrób sklasyfikowany jest jako materiał palny Sd0 i nie może być stosowany jako okładzina sufitów ze względu na to, że styropian wchodzący w skład systemu nie jest wyrobem niepalnym lub niezapalnym. W związku z powyższym organ wskazał, że zastosowane materiały na okładziny sufitów nie spełniają wymogów, o których mowa w § 262 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm. – dalej jako: rozporządzenie). Dodał, iż podczas prowadzonych czynności kontrolno-rozpoznawczych dokonano odsłonięcia dwóch puszek elektrycznych zamontowanych na ścianach w klatce schodowej, stwierdzono, że są one osadzone bezpośrednio w warstwie wygłuszającej wykonanej ze styropianu, który sklasyfikowany jest jako materiał łatwo zapalny samogasnący klasy "E". Styropian jest jednym z dwóch elementów systemu ocieplenia zamontowanego na ścianach i sufitach oraz pod biegami wewnątrz klatek schodowych ewakuacyjnych w rozpatrywanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Zdaniem organu II instancji zastosowanie styropianu do wewnętrznej izolacji w systemie ocieplenia ścian, gdzie prowadzone są przewody i osprzęt instalacji elektrycznej, może, wskutek wadliwej ich izolacji oraz przeciążenia i nagrzewania się przewodów, prowadzić do zwarcia i zapalenie się warstwy zastosowanego materiału, jakim jest styropian, co w dalszej kolejności prowadzić będzie do wydzielania się dużej ilości toksycznych produktów spalania i rozprzestrzeniania się pożaru pod zewnętrzną warstwą w postaci położonych wierzchnich zapraw tynkarskich DRYVIT. Nadto stosowanie styropianu do ocieplenia wewnętrznych ścian budynku jest niezgodne z zasadami sztuki budowlanej i obowiązującymi ogólnymi normami budowlanymi. W ocenie organu, zarzut sformułowany w odwołaniu, że podczas czynności odbiorczych oraz w czasie procesu uzyskiwania pozwolenia na użytkowanie budynku, żadna ze służb nie wnosiła zastrzeżeń do technologii i materiałów, nie może być na tym etapie przeszkodą w likwidacji występujących nieprawidłowości wskazanych w protokole oraz w skardze lokatorów zamieszkujących niniejszy budynek mieszkalny z uwagi na ich bezpieczeństwo. Organ I instancji jest bowiem zobligowany do wydania decyzji nakazowej zawsze, jeśli ma to wpływ na poprawę bezpieczeństwa pożarowego w obiekcie, zwłaszcza gdy uniemożliwi to natychmiastowe i bezpieczne opuszczenie budynku przez mieszkańców. Ponadto zgodnie z zapisem zawartym w art. 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej właściciel, a także zarządca obiektu budowlanego lub terenu, spełniając wymagania ochrony przeciwpożarowej zobowiązany jest zapewnić osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji. Na podstawie § 2 ust. 2 rozporządzenia nakazany obowiązek może być spełniony "w sposób inny niż podany w przedmiotowym rozporządzeniu" z zachowaniem trybu postępowania określonego w wymienionym przepisie co było zawarte w decyzji pierwszoinstancyjnej. Powyższe rozwiązanie techniczne w postaci przykrycia warstwy styropianu na ścianach klatek schodowych ognioodporną płytą gipsową zaproponowane przez rzeczoznawców ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych na rozprawie administracyjnej w dniu [...] zostało przez stronę odrzucone. Innym technicznym rozwiązaniem przedmiotowego ocieplenia jest możliwość zastosowania zamiast styropianu niepalnej wełny mineralnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. zarzuciła naruszenie § 258 ust. 2 rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji kiedy z okoliczności sprawy nie wynika aby strona zastosowała system niedopuszczalny przez w/w przepisy; art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności dotyczących dopuszczalności zastosowania w budynku systemu ETICS DRYVIT OUTSULATION oraz art. 138 § 2 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie, mimo iż zachodzi potrzeba przeprowadzenia szerszego postępowania dowodowego, ustalenia i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. W uzasadnieniu skargi strona zwróciła uwagę na przedstawiony organowi I instancji dokument potwierdzający, iż zastosowany system posiada Europejską Aprobatę Techniczną ETA-07 Bs2,d0, gdzie system ten sklasyfikowany został jako wyrób niezapalny, niekapiący, nie intensywnie dymiący i nierozprzestrzeniający ognia. Strona załączyła do akt sprawy wydane przez ITB Europejską Aprobatę Techniczną otrzymaną od producenta i Raport Klasyfikacyjny w zakresie reakcji na ogień, gdzie wyrób sklasyfikowano jako Bs2,d0. W raporcie, w pkt 4.2 podano, iż wyrób ten jako niezapalny, niekapiący i nieodpadający pod wpływem ognia i nierozprzestrzeniający ogień może być zastosowany wewnątrz budynku. Na podstawie tych wskazań zastosowano wyrób w przedmiotowym budynku. W późniejszym piśmie Instytut Badań Ogniowych, w odpowiedzi na pismo strony skarżącej pomylił klasyfikację wskazując wyrób o klasie C-s2,d0 i mimo pisma precyzującego ze strony skarżącej nie udzielił wyjaśnień i nie sprostował swojej odpowiedzi. W budynku zastosowano wyrób ETICS DRYVIT OUTSULATION o klasie B-s2,d0, co potwierdza sam organ. Nadto z opinii rzeczoznawcy, który uczestniczył w rozprawie administracyjnej wynika, że system ETICS DRYVIT o euro klasie może być stosowany w obszarze klatki schodowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Kwestie braku przeszkód w zastosowaniu tego systemu w budynku skarżącej wyjaśnił również niezależny biegły w dziedzinie budownictwa jak też projektant, którzy również podnieśli, że organ nie ma podstaw do kwestionowania zastosowania takiego systemu w przedmiotowym budynku. Co więcej sam przedstawiciel organu w trakcie rozprawy stwierdził, że po stronie organu powstają wątpliwości co do możliwości zastosowania przez wykonawcę przedmiotowego systemu na klatce schodowej. Mimo wyrażonych opinii ekspertów w trakcie rozprawy, organ nie wyjaśnił tych wątpliwości, a co więcej nie zlecił wykonania pisemnej ekspertyzy i opinii przez biegłego lub biegłych z tej dziedziny. Organ powinien dokonać zlecenia takiej ekspertyzy i zwrócić się do odpowiednich instytucji w celu wyjaśnienia, w sposób precyzyjny, wszystkich okoliczności i wątpliwości, jakie pojawiły się w trakcie niniejszej sprawy. W odpowiedzi na skargę Łódzki Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi wniósł o jej oddalenie. W motywach wskazanego na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że braki w materiale dowodnym i nieścisłości, które w istocie dostrzega sam organ i na które wskazuje strona skarżąca w odwołaniu, uzasadniają ocenę o przedwczesnym wydaniu zaskarżonej decyzji. Organ pierwszej instancji kwestionując dopuszczalność zastosowania przez stronę skarżącą systemu izolacji z wyprawami tynkarskimi DRYVIT OUTSULATION skupił się na Europejskiej Aprobacie Technicznej, z której zapisów zawartych w pkt 1.2 wywiódł, iż takowe rozwiązanie może być stosowane tylko jako zewnętrzna izolacja cieplna ścian budynków. Dodatkowo powołuje się na pisma Zakładu Badań Ogniowych Instytutu Techniki Budowlanej w Warszawie z dnia [...] oraz z dnia [...], z których ma wynikać, iż przedmiotowy wyrób nie może być stosowany jako okładzina sufitów ze względu na to, iż styropian wchodzący w skład systemu nie jest wyrobem niepalnym lub niezapalnym. Niemniej jednak nie sposób zweryfikować poprawności wniosków organu I instancji, gdyż w aktach administracyjnych sprawy nie ma dokumentów, na które się powołuje tj. dwu przywołanych pism Zakładu Badań Ogniowych ITB w Warszawie. Nie sposób zatem sprawdzić czy dotyczyły one całego systemu DRYVIT OUTSULATION i jego przydatności do zastosowania wewnątrz budynku, czy wyłącznie styropianu, który niewątpliwie jest jedynie częścią składową systemu. Nie sposób zatem skonfrontować twierdzenia strony, iż w pismach tych ITB błędnie odniósł się do klasy odporności na ogień C, a nie B, stąd nieprawidłowa kwalifikacja materiałów jako niepalne, czy niezapalne. Sąd wskazał, że organ odwoławczy podjął się merytorycznego rozpatrzenia sprawy mimo szeregu wątpliwości, na które sam zwrócił uwagę, co odzwierciedla protokół rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu [...] W trakcie tej rozprawy organ zapoznał się z materiałem dowodowym stwierdzając, iż ITB nadal nie zajął jednoznacznego stanowiska. Ocena organu podjęta została po lekturze pisma Instytutu Techniki Budowlanej z dnia [...], stanowiącego odpowiedź na zawiadomienie o rozprawie administracyjnej i zawierającego dodatkowe wyjaśnienia do stanowiska Zakładu Badań Ogniowych ITB z dnia [...], którego w aktach nie ma. Trudno zatem skonfrontować te wyjaśnienia z pierwotnymi informacjami, wobec ich braku. Sąd zwrócił też uwagę, że organ odwoławczy, mimo świadomości istnienia rozbieżności w kwestii możliwości zastosowania systemu DRYVIT OUTSULATION, nie zwrócił się o interpretację do ITB i skupił się jedynie na Europejskiej Aprobacie Technicznej, nie wyjaśniając przy tym, czy wobec klasy palności tegoż wyrobu nie byłoby dopuszczalne jego zastosowanie. Sąd I instancji podkreślił, że nie kwestionuje mocy dowodowej tego dokumentu, jednakże wbrew zasadom postępowania jest wydanie decyzji merytorycznej w sytuacji, gdy jak potwierdzają zapisy protokołu z rozprawy, organ odwoławczy miał szereg wątpliwości i dysponował niejednoznacznymi stanowiskami. Sąd Wojewódzki wskazał, że załączona do akt administracyjnych dokumentacja, (w tym ostatnie z pism producenta z dnia [...]) wskazuje, że system ociepleń Dryvit Drysulation zastosowany w przedmiotowym obiekcie został sklasyfikowany w zakresie reakcji na ogień jako B-s2,d0. Identycznie został sklasyfikowany system DRYVIT OUTSULATION, który był przedmiotem rozważań. Klasa reakcji na ogień B-s2,d0 z PN-EN 13501-1:2008, zgodnie z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie została określona jako wyrób niezapalny, niekapiący i nierozprzestrzeniający ognia (pkt 1.1 tabela 1 i pkt 2.1 załącznika nr 3 do rozporządzenia). Organ nie poddał jednak analizie tego materiału dowodowego w odniesieniu do wymagań przeciwpożarowych dla elementów wykończenia wnętrz i wyposażenia stałego, zawartych w przepisach § 258 ust. 2 i § 262 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Natomiast skoncentrował się na określeniu wyrobu jako systemu ociepleń ścian zewnętrznych budynków, które nie zostało objęte wymaganiami prawnymi w zakresie przeciwpożarowym. Mając na uwadze dostrzeżone uchybienia WSA wskazał, że rzeczą organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie w pierwszej kolejności rzetelne i wnikliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, tak aby rozwiane zostały wszelkie wątpliwości, na które sam wskazuje. Przede wszystkim jednoznaczne ustalenie jaki system ocieplenia został zastosowany i czy spełnia wymogi ustawowe, w szczególności w zakresie wymagań przeciwpożarowych dla elementów wyposażenia wnętrz i wyposażenia stałego. Dopiero w następstwie tak przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ winien wydać rozstrzygnięcie, które będzie odpowiadało zarówno przepisom prawa materialnego, jak i przepisom formalnym. W skardze kasacyjnej Łódzki Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej zaskarżył powyższy wyrok w całości i zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez wadliwą, sprzeczną z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego polegającą na wydaniu przez Sąd orzeczenia na podstawie niepełnego materiału dowodowego, pomimo możliwości uzupełnienia i skompletowania tego materiału dowodowego, - art. 133 § 1 i 2 P.p.s.a. poprzez nie uwzględnienie wniosku pełnomocnika organu o odroczenie rozprawy celem załączenia przez organ pisma Zakładu Badań Ogniowych ITB z dnia [...] i z dnia [...] celem uzupełnienia materiału dowodowego, - art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe ustalenie stanu sprawy – nie wzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy, a w szczególności treści pism Zakładu Badań Ogniowych ITB z dnia [...] oraz z [...] 2. naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie § 258 ust. 2 oraz § 262 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., polegające na nie uznaniu przez Sąd jako prawidłowe i właściwe przyjęcia i zastosowania przez organy obu instancji w swoich decyzjach postanowień § 5 ust. 1 pkt 3 oraz § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2004 r. w sprawie aprobat technicznych oraz jednostek organizacyjnych upoważnionych do ich wydania (tj. Dz.U. z 2014, poz. 1040 ze zm.) oraz zapisów pkt 15 zakresu stosowania klasyfikacji, które stanowi Norma EN 13501-1:2007, w świetle, której określony w Aprobacie Technicznej zakres stosowania wyrobu budowlanego ma wpływ na końcową klasyfikację klasy reakcji na ogień wyrobu budowlanego. Skarżący kasacyjnie wniósł ponadto o dopuszczenie dowodu z kserokopii dokumentów ITC z dnia [...]oraz z [...] Mając powyższe na względzie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący kasacyjnie zwrócił uwagę, że Europejska Aprobata Techniczna ETA-07/0042, znajdująca się w aktach sprawy, wyraźnie wskazuje w pkt 1.2., że zastosowany system jest przeznaczony do stosowania jako zewnętrzna izolacja ścian budynków. Na podstawie omawianego dokumentu opracowano dla systemu ETICS DRYVIT OUTSULATION stosowanego na zewnątrz budynku raport klasyfikacyjny w zakresie reakcji na ogień wg normy EN 13501-1:2007 wykonany przez Instytut Technik Budowlanej. Strona skarżąca kasacyjnie wskazała, że klasyfikacja wyrobu w zakresie reakcji na ogień dla jego zastosowania końcowego deklarowanego przez producenta jako zewnętrzna izolacja ścian, nie będzie tożsama z klasyfikacją tego samego wyrobu przy założeniu stosowania jako okładzina sufitów i ścian wewnętrznych w klatce schodowej. Jest to wynikiem m.in. innego sposobu przygotowania próbek do badań, co wynika z zapisu przywołanej wyżej normy. Stąd też organ nie ma wątpliwości, że klasyfikacja reakcji na ogień omawianego systemu, określona w raporcie nie obowiązuje w przypadku zastosowania systemu wewnątrz budynku, jak to ma miejsce w przedmiotowym przypadku. Rozważając możliwość zastosowania poszczególnych elementów składowych systemu ETICS DRYVIT OUTSULATION w klatce schodowej, będącej drogą ewakuacyjną organ wziął pod uwagę, że styropian występujący w tym systemie jest materiałem łatwo zapalnym samogasnącym, o klasie reakcji na ogień E. W ocenie skarżącego kasacyjnie nieuzasadniony w związku z tym jest zarzut Sądu I instancji, nie poddania przez organ analizie możliwości zastosowania omawianego systemu, wobec określenia reakcji na ogień wyrobu jako B-s2,d0. Skarżący kasacyjnie podniósł, że samo określenie klasy reakcji na ogień wyrobu budowlanego w oderwaniu od metody badawczej nie może w świetle postanowień § 5 ust. 1 pkt 3 oraz § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2004 r. oraz zapisu pkt 15 zakresu stosowania klasyfikacji, który stanowi norma EN 13501-1:2007, być podstawą do określenia spełnienia przez wyrób budowlany wymagań § 258 ust. 2 oraz § 262 ust. 1 przepisów techniczno-budowlanych, bowiem jego rzeczywista reakcja na ogień jest ściśle zależna od zastosowania końcowego. Organ wywiódł, że wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, dysponował dostatecznym materiałem dowodowym. Sąd I instancji powinien wezwać go do uzupełnienia akt sprawy i odroczyć rozprawę z uwagi na brak całości akt sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 P.p.s.a. nie zachodzą, zatem granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez zarzuty naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, należy wskazać, że nawiązują one do obu podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 P.p.s.a. Nakazuje to, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w pierwszej kolejności rozpoznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zwrot normatywny: "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Na wnoszącego skargę kasacyjną ustawodawca nałożył bowiem obowiązek wykazania nie tylko tego, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, lecz również tego, że naruszenie to mogło mieć wpływ istotny na wynik sprawy. Skuteczne wniesienie takiego zarzutu wymaga, zatem uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między wspomnianym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna. Wykazanie, że taki potencjalny istotny wpływ na rozstrzygnięcie zachodzi, należy również do strony, gdyż także w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie ma uprawnień do zastępowania jej w prawidłowym formułowaniu podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Stwierdzić należy, iż w analizowanym zakresie poza ogólnymi sformułowaniami brak jest w ocenianej skardze kasacyjnej stosownej argumentacji i rozważań. W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania, skarżący kasacyjnie organ wskazywał na uchybienie sądu I instancji przepisom art. 133 § 1 i § 2 P.p.s.a., poprzez wadliwą, sprzeczną z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego polegającą na wydaniu przez Sąd orzeczenia na podstawie niepełnego materiału dowodowego, pomimo możliwości uzupełnienia i skompletowania tego materiału dowodowego i nie uwzględnienie wniosku pełnomocnika organu o odroczenie rozprawy celem załączenia przez organ pisma Zakładu Badań Ogniowych ITB z dnia [...] i z dnia [...] celem uzupełnienia materiału dowodowego oraz naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez niewłaściwe ustalenie stanu sprawy – nie wzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy, a w szczególności treści powyższych pism. Uzasadniając zarzuty w tym zakresie, autor skargi kasacyjnej wskazał, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia, w szczególności wobec wskazywania niewyjaśnienia wątpliwości przez organ. "Sąd bowiem napisał, że organ powołał się na pisma Zakładu Badań Ogniowych z ITB z dnia [...] i [...], jednakże Sąd nie mógł zweryfikować poprawności wniosków organu w tym zakresie, jako że nie dysponował w przesłanym materiale dowodowym tymi pismami". Dalej autor skargi kasacyjnej podniósł, że podczas posiedzenia Sądu pełnomocnik wnosił o odroczenie rozprawy, Sąd jednak tego wniosku nie uwzględnił. W argumentacji organu zabrakło jednak dalszych rozważań i wykazania, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, wezwanie organu do uzupełnienia akt sprawy o dwa przedmiotowe pisma i zapoznanie się przez Sąd z ich treścią, miałoby wpływ istotny na treść kwestionowanego orzeczenia. Podkreślenia wymaga, iż zaskarżonym kasacyjnie wyrokiem Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 152 P.p.s.a. uwzględniając skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W., uchylił zaskarżoną decyzję Łódzkiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie nakazu usunięcia materiału łatwo zapalnego w postaci styropianu stanowiącego ocieplenie ścian wewnętrznych oraz okładzin spoczników i biegów w istniejących klatkach schodowych stanowiących drogi komunikacji ogólnej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z usługami i garażami. W ocenie Sądu pierwszej instancji, lektura zaskarżonych decyzji, poprzedzona analizą zgromadzonego materiału dowodowego uzasadnia bowiem stwierdzenie, że organy obydwu instancji uchybiły zasadom postępowania administracyjnego wyrażonym w art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Stwierdzone przez Sąd Wojewódzki i opisane w uzasadnieniu wyroku liczne braki i nieścisłości w zgromadzonym materiale dowodowym, które były w toku postępowania dostrzegane i artykułowane przez sam organ oraz podnoszone przez stronę w odwołaniu, zdaniem Sądu uczyniło zasadnym podważenie jednoznacznego stanowiska przyjętego przez organy administracji i ocenę o przedwczesnym wydaniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza akt administracyjnych sprawy i treści rozstrzygnięć organów Państwowej Straży Pożarnej, wydanych po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, w świetle wymogów wynikających z przywołanych przez Sąd pierwszej instancji zasad ogólnych i norm procedury administracyjnej, uzasadniają prawidłowość dokonanej przez ten Sąd oceny co do naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niezależnie od zarzucanego uchybienia Sądu pierwszej instancji, polegającego na braku wezwania organu do uzupełnienia akt administracyjnych o dwa dokumenty, na które powołał się organ w rozstrzygnięciu, uważna analiza akt administracyjnych sprawy oraz treści zaskarżonej decyzji i uzasadnienia prawnego skarżonego kasacyjnie wyroku wskazuje, iż prawidłowa jest ocena Sądu pierwszej instancji, co do podstaw uchylenia decyzji organów obu instancji. Organy Państwowej Straży Pożarnej dokonały bowiem wybiórczej oceny jedynie części zgromadzonego materiału dowodowego, ustalając stan faktyczny nie odniosły się szczegółowo do okoliczności tej sprawy. Mimo istniejących wątpliwości co do istotnych elementów stanu faktycznego i wzajemnej sprzeczności niektórych dokumentów, przedwcześnie wydały rozstrzygnięcie nakładające na stronę istotny obowiązek. Podkreślenia wymaga, iż przywołane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stanowiska zawarte w wyrokach NSA dotyczących obowiązku Sądu przed wydaniem wyroku skompletowania akt sprawy, należy podzielić, jednakże lektura całości uzasadnień przedmiotowych wyroków prowadzi do wniosku, że zapadły one w całkowicie odmiennych okolicznościach faktycznych. W rozpoznawanej sprawie tymczasem, skarżący kasacyjnie organ, formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania, nie wykazał, że zapoznanie się przez Sąd z treścią przedmiotowych pism Zakładu Badań Ogniowych, usunęłoby wszystkie pozostałe wskazane przez Sąd wątpliwości i nieścisłości w zgromadzonym materiale dowodowym oraz braki w zakresie ustalenia okoliczności faktycznych sprawy. Podkreślenia wymaga, iż analiza treści dołączonych do skargi kasacyjnej pism Zakładu Badań Ogniowych Instytutu Techniki Budowlanej z [...] oraz [...] ([...]), w istocie potwierdza stanowisko Sądu pierwszej instancji odnoszące się do poddania w wątpliwość wartości dowodowej korespondencji strony z tymże Instytutem dla dokonania tak stanowczych ustaleń organów administracji publicznej, w kontekście zarzutów skargi oraz pozostałego materiału dowodowego w sprawie. I tak w piśmie z [...] ZBO ITB odnośnie zastosowania systemu DRYVIT do wewnętrznej izolacji ścian i stropów wewnątrz klatek schodowych udzielił [...] Spółdzielni Mieszkaniowej (zarządcy nieruchomości) informacji, że: 1. Wyrób o klasie reakcji na ogień C-s2,d0 jest wyrobem trudno zapalnym zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w związku z tym może być stosowany w miejscach, w których jest takie wymaganie 2. Wyrób o takiej klasie reakcji na ogień nie może być stosowany w ścianach oddzielenia pożarowego, 3. Wyrób nie może być stosowany w charakterze okładzin sufitów, ponieważ styropian nie jest wyrobem niepalnym lub niezapalnym, a takie wymaganie dotyczy wyrobów tam stosowanych (par 262 ww. rozporządzenia), 4. Opinia dotyczy jedynie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Z kolei w piśmie z [...] w odpowiedzi na pismo z [...] (zawierającego informację, że na sufitach klatek schodowych został zastosowany wyrób w klasie B-s2,d0 – uczono styropian o grubości 2 cm, na to zastosowano system DRYVIT – wyprawa tynkarska zgodnie z ETA – 07/0042/0042 DRYVIT OUTSULATION) Zakład Badań Ogniowych Instytutu Techniki Budowlanej poinformował, że podtrzymuje swoją opinię z dnia [...] W tym kontekście należy zwrócić uwagę na treść pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym pisma Zakładu Badań Ogniowych ITB z [...] skierowanego do Łódzkiego Komendanta Wojewódzkiego PSP w odpowiedzi na zawiadomienie o rozprawie administracyjnej i zawartych w nim wyjaśnień dotyczących stosowania systemu Dryvit Outsulation do ocieplenia ścian klatek schodowych, w którym uznano system ocieplenia ścian o klasyfikacji C-s2,d0 (a tym bardziej B-s2,d0) za spełniający wymaganie par 258.2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (ad punkt1). Z kolei, co nader istotne wobec treści uzasadnień decyzji organu obydwu instancji, w piśmie z [...] Kierownik Działu Technicznego Dryvit Systems USA (Europe) sp. z o.o. poinformował organ odwoławczy, że w obiekcie będącym przedmiotem zainteresowania organu zastosowano wewnątrz klatek schodowych system DRYVIT DRYSULATION, a nie OUTSULATION, system ten został dopuszczony do stosowania na podstawie Europejskiej Aprobaty Technicznej ETA-08/0210, a także posiada klasyfikację w zakresie rozprzestrzeniania ognia, w której znajduje się zapis "niniejsza klasyfikacja obowiązuje do zastosowań końcowych zgodnie z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz jak dla wyrobu "niezapalnego, nie kapiącego i nieodpadającego pod wpływem ognia" według rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. oraz jak dla wyrobu nierozprzestrzeniającego ognia wewnątrz budynków według Instrukcja ITB 401/2004 (...). W uzasadnieniu decyzji z [...] organ administracji pierwszej instancji przedstawiając ustalony stan faktyczny sprawy stwierdził, że ściany oraz sufity klatek schodowych ewakuacyjnych służących celom komunikacji ogólnej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z usługami i garażami od wewnątrz obłożone zostały styropianem z dwoma warstwami kleju i warstwa tynku strukturalnego w systemie izolacji cieplnej z wyprawami tynkarskimi DRYVIT OUTSULATION. Na ten system ocieplenia wewnętrznego klatek schodowych przedłożono Europejską Aprobatę Techniczną ETA 07/0042, z której zapisów wynika, że takowe rozwiązanie może być stosowane tylko jako zewnętrzna izolacja cieplna ścian budynków. Zdaniem organu z odpowiedzi ZBO Instytutu Techniki Budowlanej w Warszawie z [...] oraz [...] wynika, że przedmiotowy system DRYVIT OUTSULATION – "sklasyfikowany jako materiał palny Sd0 – nie może być stosowany jako okładzina sufitów ze względu na to, że styropian wchodzący w skład systemu nie jest wyrobem niepalnym lub niezapalnym". Już tylko pobieżne porównanie powyższych ustaleń z treścią przywołanych wyżej dokumentów wskazuje na całkowicie dowolną i nieuprawnioną nadinterpretację ich treści, sprzeczną z przywołanymi wyżej zasadami postępowania administracyjnego, w tym zasadą prawdy obiektywnej. Stanowisko to powtórzył organ drugiej instancji w uzasadnianiu zaskarżonej decyzji, pomimo uzupełnienia postępowania dowodowego, treści ww. pisma producenta wskazującego na użycie innego wyrobu budowlanego (DRYVIT DRYSSULATION) o odrębnej ETA i zawartej w niej klasyfikacji ogniowej B-s2,d0, i braku własnej kompetencji do dokonywania klasyfikacji palności wyrobów budowlanych. Naruszeniem normy prawnej wynikającej z art. 133 § 1 P.p.s.a., jest takie przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, które doprowadza do przedstawienia przez Sąd I instancji stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie administracyjnym. Obowiązkiem sądu, który przeprowadza kontrolę legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej, jest ocena, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, jaki stan faktyczny sprawy wynika z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, według którego " Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach oraz powinność uwzględnienia przez sąd stanu faktycznego istniejącego w momencie wydania kontrolowanych aktów lub czynności. W niniejszej sprawie, zdaniem Naczelnego sądu Administracyjnego, sytuacja taka nie wystąpiła. Także uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera elementy wymagane przepisem art. 141 § 4 P.p.s.a. WSA odniósł się do wszystkich, miarodajnych dla sprawy kwestii prawnych, nie przekraczając granic rozstrzyganej sprawy. Nie sposób też uznać, że wydanie wyroku mimo braku w aktach sprawy powyższych pism, stanowiło naruszenie mające wpływ na rozstrzygnięcie, tym bardziej, ze jak wynika z protokołu z rozprawy oraz uzasadnienia wyroku, co nie zostało podważone, na rozprawie pełnomocnik skarżącej wspólnoty mieszkaniowej okazał Sądowi pierwszej instancji przedmiotowe pismo ITB z [...] Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarżący kasacyjnie organ nie uprawdopodobnił skutecznie istnienia związku przyczynowego między zarzucanym naruszeniem przepisów postępowania a treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naruszenia prawa materialnego strona skarżąca kasacyjnie upatruje z kolei w niewłaściwym zastosowaniu § 258 ust. 2 oraz § 262 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej "rozporządzenie"), polegającym na nie uznaniu przez Sąd jako prawidłowe i właściwe przyjęcia i zastosowania przez organy obu instancji postanowień § 5 ust. 1 pkt 3 oraz § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2004 r. w sprawie aprobat technicznych oraz jednostek organizacyjnych upoważnionych do ich wydania (tj. Dz.U. z 2014, poz. 1040 ze zm.) oraz zapisów pkt 15 zakresu stosowania klasyfikacji, które stanowi Norma EN 13501-1:2007, w świetle, której określony w Aprobacie Technicznej zakres stosowania wyrobu budowlanego ma wpływ na końcową klasyfikację klasy reakcji na ogień wyrobu budowlanego. W odniesieniu do tak sformułowanego zarzutu należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Podkreślić należy, że błędne zastosowanie bądź niezastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy, zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 2 grudnia 2016r. sygn. I OSK 1360/15). Analiza zarzutu prawa materialnego wykazuje, że strona skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni wskazanych przepisów rozporządzenia, które stanowią odpowiednio, że na drogach komunikacji ogólnej, służących celom ewakuacji, stosowanie materiałów i wyrobów budowlanych łatwo zapalnych jest zabronione (§ 258 ust. 2) i że okładziny sufitów oraz sufity podwieszone należy wykonywać z materiałów niepalnych lub niezapalnych, niekapiących i nieodpadających pod wpływem ognia (§ 262 ust. 1 zd. 1). Autor skargi kasacyjnej nie tylko nie wykazał, na czym polega błędne rozumienie tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji, ani też jaka powinna być prawidłowa wykładnia tego przepisu, lecz w ogóle nie odnosił się do kwestii jego określonego rozumienia. W istocie strona skarżąca kasacyjnie zarzuca błędne zakwestionowanie przez Sąd ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy wyraźnie wskazując w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że "z akt sprawy wynika, że w budynku będącym przedmiotem postępowania w klatkach schodowych ściany wewnętrzne i okładziny sufitów zostały wykonane w systemie ETICS DRYVIT OUTSULATION zgodnie z Europejską Aprobatą Techniczną ETA-07/0042. Fakt ten nie został przez stronę zakwestionowany". Strona skarżąca kasacyjnie nie odnosząc się do treści powyższych przepisów i ich rozumienia przez Sąd pierwszej instancji, a podnosząc, że naruszenie tego przepisu polega na niewłaściwej ocenie Europejskiej Aprobaty Technicznej, przywołała na uzasadnienie tego zarzutu zarówno przepisy jak i ich wykładnię, których stosowanie przez organy w postępowaniu administracyjnym nie wynika w jakimkolwiek zakresie z treści rozstrzygnięć tych organów (przyjęcia i zastosowania przez organy obu instancji postanowień § 5 ust. 1 pkt 3 oraz § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2004r. w sprawie aprobat technicznych oraz jednostek organizacyjnych upoważnionych do ich wydania (tj. Dz.U. z 2014, poz. 1040 ze zm.) oraz zapisów pkt 15 zakresu stosowania klasyfikacji, które stanowi Norma EN 13501-1:2007). Strona skarżąca kasacyjnie pominęła przy tym zupełnie rzeczywistą treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku i przyczyny uchylenia decyzji, z uwagi na nieprawidłowo i nierzetelnie ustalony stan faktyczny sprawy oraz właśnie niedokonania przez organy wykładni tych przepisów, a skupienie się wyłącznie na EAT dla zastosowanego wyrobu, bez wyjaśnienia czy wobec klasy palności tego wyrobu nie byłoby dopuszczalne jego zastosowanie. Sąd wskazał zasadnie, że z protokołu rozprawy administracyjnej wynika, iż organ odwoławczy miał wątpliwości i widział konieczność zwrócenia się o opinię do jednostki właściwej do oceny klasyfikacji ogniowej wyrobów budowlanych, ale wydał decyzję bez wystąpienia o opinię w tym zakresie. W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 1171/12, LEX nr 1298298). Jeżeli skarżący uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny. Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi. Odnosząc się do wskazanych w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego § 5 ust. 1 pkt 3 oraz § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2004r. w sprawie aprobat technicznych oraz jednostek organizacyjnych upoważnionych do ich wydania (tj. Dz.U. z 2014, poz. 1040 ze zm.) oraz zapisów pkt 15 zakresu stosowania klasyfikacji, które stanowi Norma EN 13501-1:2007), podkreślić należy ponownie, że analiza treści podlegających sadowej kontroli w niniejszej sprawie decyzji nie daje jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że którykolwiek z organów administracji dokonywał interpretacji czy też stosował te przepisy w niniejszej sprawie. Sąd pierwszej instancji nie mógł w tej sytuacji tych przepisów naruszyć poprzez ocenę prawidłowości "ich przyjęcia i zastosowania" przez organy. Po wtóre skarżący kasacyjnie organ Państwowej Straży Pożarnej, w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji oraz zaskarżonego wyroku, nie był organem właściwym w sprawach wyrobów budowlanych wprowadzanych do obrotu (art. 11 i nast. ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o wyrobach budowlanych – wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego), ani organem wyspecjalizowanym w rozumieniu ustawy z 30 sierpnia 2002r. o systemie ocen zgodności upoważnionym do dokonywania kontroli czy też samodzielnego podważania lub weryfikowania treści aprobat technicznych dla wyrobów budowlanych (por. przepisy rozporządzenia z dnia 8 listopada 2004r. w sprawie aprobat technicznych oraz jednostek organizacyjnych upoważnionych do ich wydania). W sytuacji, gdy skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, w myśl art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegała oddaleniu.