II OSK 1678/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia WSA del. Agnieszka Wilczewska - Rzepecka /spr./ Protokolant: asystent sędziego Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. P. oraz W. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 1350/12 w sprawie ze skargi K. [...] Spółka Jawna [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie udrożnienia odcinka sieci kanalizacji sanitarnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Z. P. oraz W. P. solidarnie na rzecz K. [...] Spółka Jawna [...] kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 1350/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu skargi K. [...] Spółka Jawna [...], uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r., nr [...], w przedmiocie udrożnienia odcinka sieci kanalizacji sanitarnej. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] decyzją z dnia [...] października 2011 r. umorzył postępowanie w sprawie stanu technicznego obiektu budowlanego – części kanalizacji sanitarnej położonej na działkach nr [...] i nr [...], obręb [...] w O. W toku postępowania ustalono bowiem, że przedmiotowy odcinek kanalizacji sanitarnej przebudowano w 2006 r. Projekt przebudowy nie uwzględniał odbioru ścieków z działki nr [...]. Właściciel nieruchomości nr [...] – K. [...] Spółka Jawna [...] w O. – zamierzał bowiem odłączyć się od części sieci kanalizacyjnej biegnącej na sąsiedniej działce nr [...], będącej w użytkowaniu wieczystym Z. i W. P.. Organ pierwszej instancji stwierdził, że stan przedmiotowej części kanalizacji sanitarnej na terenie działki nr [...] jest prawidłowy, natomiast odcinek kanalizacji sanitarnej na działce nr [...], po odcięciu jej od kanalizacji sanitarnej na działce nr [...], stanowi zbiornik retencyjny dla ścieków z działki nr [...]. W toku postępowania nie stwierdzono nieprawidłowości w stanie technicznym przedmiotowych odcinków kanalizacji sanitarnej, co uzasadniało umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego. Po rozpatrzeniu odwołania W. i Z. P. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i nakazał Spółce udrożnić istniejący na działce nr [...] odcinek sieci kanalizacji sanitarnej o średnicy 200 mm pomiędzy studzienkami rewizyjnymi o rzędnych [...], w terminie do dnia 30 kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że podczas wykonania robót budowlanych związanych z przebudową istniejącej kanalizacji sanitarnej na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2006 r. dokonano istotnej zmiany w stosunku do zatwierdzonego projektu, gdyż włączono nowoprojektowaną sieć do studni kierunkowej o rzędnych 135,03/132,13. Powyższe wynikało z inwentaryzacji geodezyjnej i zeznań kierownika budowy. W trakcie oględzin w dniu 21 grudnia 2011 r. ustalono, że odcinek sieci kanalizacyjnej pomiędzy wskazanymi wyżej studzienkami jest niedrożny. Niedrożność nie jest efektem robót budowlanych, gdyż zarówno ich realizacja w oparciu o pierwotny projekt budowlany, jak i dokonane odstępstwo, nie wiązało się z ingerencją w istniejącą sieć w sposób, który uniemożliwiałby przepływ ścieków i nie skutkował wyłączeniem istniejącego odcinka z eksploatacji. W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazywał, że istniejący odcinek sieci, będący własnością Spółki, był w nieodpowiednim stanie technicznym z uwagi na jego niedrożność. Powyższe, stosownie do art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, obligowało organ nadzoru budowlanego do nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wywiodła K. [...] Spółka Jawna [...]. Po rozpoznaniu tej skargi Sąd wyrokiem z dnia 22 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 210/12, uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że w aktach sprawy znajduje się prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] Karny z dnia [...] sierpnia 2007 r., sygn. akt [...], którym uznano Z. P. winnym popełnienia przestępstwa polegającego na tym, że w okresie pomiędzy lipcem 2005 r. a 26 września 2005 r., działając w krótkim odstępie czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dwukrotnie dokonał zalania betonem studzienki kanalizacyjnej, czyniąc ją niezdatną do użytku i powodując tym szkodę w wysokości nie mniejszej niż 1.826,52 zł, czym działał na szkodę Spółki, tj. czynu z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., za co został skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 2 lata. W aktach sprawy jest również wyrok Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział Gospodarczy z dnia [...] lutego 2011 r., sygn. akt [...], którym oddalono powództwo Z. P. przeciwko Spółce o ochronę naruszonego posiadania. Sąd stwierdził, że orzeczenia te wydają się jednoznacznie rozstrzygać kwestię sprawstwa i odpowiedzialności za dokonanie zalania betonem studzienki kanalizacyjnej o rzędnych 135,03/132,13, co uczyniło ją niezdatną do użytku i w efekcie spowodowało, że odcinek sieci pomiędzy tą studzienką, a studzienką o rzędnych 134,57/132,74 jest niezdrożny. W efekcie tego działania Z. P. stracił połączenie z siecią kanalizacji sanitarnej. Następnie wykonał sieć alternatywną, jednak organ nadzoru budowlanego wydał nakaz jej rozbiórki. Wówczas Z. P. wniósł o odblokowanie przez Spółkę sieci kanalizacji sanitarnej na odcinku pomiędzy studzienkami rewizyjnymi o rzędnych 134,57/132,74 i 135,03/132,13. Sąd wyjaśnił, że dla oceny prawidłowości zastosowania art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane niezbędna jest jego całościowa analiza w oparciu również o inne powiązane przepisy Prawa budowlanego. Wywiódł, że art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane odnosi się do obiektu budowlanego. Biorąc zaś pod uwagę zawarte w art. 3 pkt 1 i pkt 9 tej ustawy definicje pojęć: "obiekt budowlany" i "urządzenia budowlane", Sąd stwierdził, że przedmiotowa sieć kanalizacyjna nie stanowi samodzielnego obiektu budowlanego, lecz jest urządzeniem budowlanym obsługującym budynki należące do Spółki. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że stan części kanalizacji sanitarnej zlokalizowanej na terenie działki nr [...] obsługujący budynki skarżącej jest prawidłowy. Przebudowana sieć kanalizacji jest sprawna i zapewnia prawidłową obsługę obiektu budowlanego, należącego do skarżącej spółki. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że obiekty budowlane użytkowane przez Spółkę są w należytym stanie technicznym, natomiast postępowanie administracyjne nie wykazało konieczności nakładania na tę Spółkę jakichkolwiek czynności w celu doprowadzenia obiektów budowlanych, będących w jej posiadaniu, do stanu zgodnego z prawem. Sąd dodał, że art. 66 ustawy Prawo budowlane odnosi się tylko do użytkowanego obiektu budowlanego, a przedmiotowy odcinek sieci kanalizacyjnej nie jest już użytkowany przez Spółkę. Podkreślił, że nie jest celem przywoływanych wyżej regulacji prawnych nakładanie obowiązków na podmiot, który posiada dostęp do sprawnej kanalizacji, tylko po to, by umożliwić korzystanie z niej innemu podmiotowi, nie posiadającemu stosownego tytułu prawnego do tej sieci. Jednocześnie Sąd wskazał, że w sprawie nie ma znaczenia argumentacja organu odwoławczego wskazująca, iż podczas wykonania robót budowlanych związanych z przebudową istniejącej kanalizacji – w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2006 r. – dokonano istotnej zmiany w odniesieniu do zatwierdzonego projektu, bowiem przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie jest odstąpienie od zatwierdzonego projektu, a nałożenie określonych obowiązków na podstawie ustawy Prawo budowlane. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie uchylił decyzję organu pierwszej instancji i nakazał Spółce udrożnić istniejący na działce nr [...] odcinek sieci kanalizacji sanitarnej o średnicy 200 mm pomiędzy studzienkami rewizyjnymi o rzędnych 134,57/132,74 i 135,03/132,13, w terminie do dnia 30 listopada 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że bez znaczenia w sprawie jest wyrok Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] Karny z dnia [...] sierpnia 2007 r., sygn. akt [...], gdyż dotyczy on pozbawienia drożności studzienki o rzędnych 135,03/132,13 na przełomie września i października 2005 r. Z analizy zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika zaś, że po tej dacie ta studnia i cały odcinek istniejącej kanalizacji był drożny. Stan taki trwał do momentu zakończenia robót budowlanych związanych przebudową kanalizacji, które mogły być rozpoczęte w październiku 2006 r. Wobec tego organ odwoławczy uznał za wiarygodne twierdzenie Z. P. o fakcie utraty drożności studni dopiero w 2007 r. i zakwestionował prawdziwość twierdzenia M. K., że od 2005 r. sporny odcinek nie jest użytkowany. Organ stwierdził, że w okresie pomiędzy 2005 r. a momentem oddania do użytku przebudowanego odcinka kanalizacji – z uwagi na kierunek spadku kanalizacji – nie byłby możliwy spływ ścieków z działki Z. P., działki Spółki oraz z działki nr [...], co wynikało z treści inwentaryzacji geodezyjnej. Organ wywiódł, że prawo posiadania obiektu w rozumieniu art. 61 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wiąże się z obowiązkiem jego utrzymania w należytym stanie technicznym. W przypadku, kiedy obowiązek ten nie jest wykonywany, organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do nakazania właścicielowi usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w drodze decyzji. Właścicielem przedmiotowego odcinka kanalizacji sanitarnej, którego niedrożność powoduje niemożność odpływu ścieków z działki stanowiącej własność Z. P., jest Spółka. Kanalizacja znajdująca się na działkach nr [...], nr [...] i nr [...] jest wspólnym urządzeniem budowlanym właścicieli tych działek, zapewniającym możliwość użytkowania obiektów znajdujących się na tych działkach zgodnie z przeznaczeniem. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że pozbawienie współużytkownika urządzenia budowlanego możliwości korzystania z tego urządzenia, na co wskazuje obecny stan techniczny odcinka kanalizacji pomiędzy przedmiotowymi studzienkami, dowodzi zaniedbania właściciela tej części urządzenia, która znajduje się na działce nr [...]. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olszynie skardze K. [...] Spółka Jawna [...] w O. zarzuciła, że organ odwoławczy naruszył art. 10 § 1 k.p.a., gdyż pozbawił ją realnej możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się odnośnie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zawiadomienie wystosowane w trybie art. 10 § 1 k.p.a. doręczono bowiem skarżącej w dniu [...] października 2012 r. i zaskarżoną decyzję wydano w tym samym dniu, doręczając ją skarżącej dnia następnego. Skarżąca zarzuciła również, że organ odwoławczy nie uwzględnił wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 maja 2012 r., a ponadto dowolnie ocenił materiał zgromadzony w sprawie. W wyniku powyższego organ wydał decyzję nakazującą skarżącej udrożnienie przedmiotowej sieci kanalizacyjnej, natomiast osobą zobowiązaną powinien być Z. P., który własnym działaniem doprowadził do tego stanu. Skarżąca zarzuciła również, że w toku postępowania organ odwoławczy nałożył na nią obowiązek wykonania ekspertyzy dotyczącej wydostawania się toksycznych gazów z instalacji sanitarnej, które to ustalenia były bez znaczenia w sprawie. Stwierdziła ponadto, że ścieki z jej budynków są odprowadzane bez problemów, pomimo tego, że odcinek kanalizacji pomiędzy studzienkami 134,37 i 135,03 pozostaje nadal niedrożny. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Organ podkreślił, że przyczyną aktualnej niedrożności odcinka kanalizacji nie jest zalanie studzienki przez Z. P. w okresie między lipcem 2005 r. a dniem 26 września 2006 r., który to czyn penalizował wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2007 r. Sąd Rejonowy w [...]. Po zalaniu przedmiotowej studzienki skarżąca Spółka udrożniła ją bowiem. Organ dodał, że w przeciwnym wypadku nie byłoby możliwe – do momentu wykonania nowego odcinka sieci w 2006 r. – odprowadzanie ścieków z budynków żadnego z przedsiębiorców. Wyjaśnił ponadto, że wbrew twierdzeniom skargi pełnomocnik skarżącej Spółki zapoznał się z aktami sprawy w dniu 10 października 2012 r. Natomiast pismem z dnia 23 października 2012 r. poinformowano Spółkę wyłącznie o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie. W piśmie procesowym z dnia 18 grudnia 2012 r. skarżąca wyjaśniła, że po zalaniu studzienki betonem przez Z. P. w sierpniu 2005 r. została udrożniona studzienka i te kanały, które były niezbędne do odprowadzania nieczystości z działki Spółki. Odcinek sieci kanalizacyjnej pomiędzy studzienką o rzędnych 134,57, położoną na działce Z. P., a studzienką o rzędnych 135,03 znajdującą się na terenie Spółki, pozostawał zabetonowany i niedrożny. Skarżąca zaznaczyła, że już w tym czasie Z. P. odprowadzał ścieki przez obejście kanalizacyjne studzienki o rzędnych 135,03. Tuż przed zalaniem tej studzienki betonem wykonał on bowiem samowolnie to obejście, dzięki czemu nie musiał już korzystać ze studzienki o rzędnych 135,03 którą zalał betonem, blokując sobie tym samym odpływ ścieków dotychczas użytkowaną siecią. Nieprawdziwe było więc twierdzenie organu administracji, że odcinek kanalizacyjny pomiędzy studzienkami był czynny do 2006 r. Skarżąca stwierdziła, że bezcelowe byłoby udrażnianie przez nią odcinka sieci należącej do Z. P. i umożliwienie mu korzystania z sieci kanalizacyjnej, którą sam zalał betonem. Zwróciła ponadto uwagę, że ze względu na zalany betonem odcinek rury kanalizacyjnej pomiędzy studzienkami o rzędnych 134,37 i 135,03 nie było możliwe podłączenie nowego połączenia kanalizacyjnego do niedrożnej rury i z tego względu wykonano odcinek równoległy do niej i podłączono go bezpośrednio do studzienki o rzędnych 135,03. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, rozpoznając wniesioną skargę, zaznaczył, że niniejsza sprawa była już przedmiotem orzekania tego Sądu. Prawomocnym wyrokiem z dnia 22 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 210/12, Sąd uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r., którą uchylono decyzję organu pierwszej instancji i nakazano skarżącej Spółce udrożnić istniejący na jej działce odcinek sieci kanalizacji sanitarnej pomiędzy studzienkami rewizyjnymi o rzędnych 134,57/132,74 i 135,03/132,13. Następnie Sąd I instancji wskazał na przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stwierdził, że kontrolując zaskarżoną decyzję nie mógł dokonać jej oceny z pominięciem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 maja 2012 r. W uzasadnieniu poprzedniego wyroku Sąd wywiódł przede wszystkim, że art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane odnosi się wyłącznie do obiektu budowlanego. Stosownie do art. 3 pkt 1 tej ustawy przez obiekt budowlany należy rozumieć m.in. budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Urządzenia budowlane to zgodnie z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego urządzenia techniczne związane z obiektem budowanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietnik. Uwzględniając treść powołanych przepisów Sąd stwierdził, że przedmiotowa sieć kanalizacyjna nie stanowi samodzielnego obiektu budowlanego, lecz jest urządzeniem budowlanym, w rozumieniu obsługującym budynki należące do skarżącej Spółki. Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie Sąd ocenił, że stan części kanalizacji sanitarnej zlokalizowanej na terenie działki nr [...] obsługującej budynki skarżącej jest prawidłowy. Przebudowana sieć kanalizacji jest bowiem sprawna i zapewnia prawidłową obsługę obiektu budowlanego należącego do skarżącej. Wobec powyższego Sąd uznał, że obiekty budowlane użytkowane przez Spółkę są w należytym stanie technicznym, a postępowanie administracyjne nie wykazało konieczności nakładania na tę Spółkę – właściciela urządzenia budowlanego – jakichkolwiek czynności w celu doprowadzenia obiektów budowlanych będących w jej posiadaniu do stanu zgodnego z prawem na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, stanowiącego podstawę zaskarżonej decyzji. Sąd dodał również, że przepis ten odnosi się wyłącznie do użytkowanego obiektu budowlanego. W rozpoznawanej sprawie zablokowany odcinek sieci kanalizacyjnej bezspornie nie był użytkowany przez skarżącą Spółkę, która wybudowała nową sieć kanalizacyjną na podstawie pozwolenia na budowę udzielnego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2006 r.. Sąd przesądził, że odcinek sieci pomiędzy studzienkami o rzędnych 134,57/132,74 i 135,03/132,13 od momentu zabetonowania studzienki o rzędnych 135,03/132,13 przez Z. P. (w 2005 r.) nie jest użytkowany przez skarżącą. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji stwierdził, że organ odwoławczy winien był uwzględnić ww. wyrok z dnia 22 maja 2012 r. przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, gdyż nie został on uchylony. Nie zmienił się też stan prawny i stan faktyczny sprawy. Ze zgromadzonych przez organ odwoławczy w toku ponownego rozpoznawanie sprawy dokumentów, m.in. zeznań Z. T. z dnia 12 stycznia 2012 r. – wykonawcy robót związanych z przebudową odcinka kanalizacji dokonanej na zlecenie skarżącej, opinii technicznej z uzupełnieniem z dnia 30 sierpnia 2012 r. w sprawie stanu kanalizacji sanitarnej na terenie działki nr [...] oraz drożności studzienki kanalizacyjnej odbierającej ścieki oraz opinii dotyczącej oceny w dniu 1 lipca 2012 r. stanu technicznego urządzeń kanalizacji sanitarnej istniejących na działce nr [...], wynika bowiem, że sieć kanalizacji sanitarnej na działce nr [...] została wykonana prawidłowo, jest szczelna i sprawna, wobec czego nie stanowi żadnego zagrożenia, natomiast kanalizacja na działce nr [...] – bez odpływu, stanowi nietypowy zbiornik ścieków. Sąd wojewódzki wskazał, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika natomiast, że organ odwoławczy uznał za błędne ustalenia tut. Sądu dokonane na podstawie wyroków powołanych wyżej sądów powszechnych. Stwierdził bowiem, że sieć kanalizacyjna była drożna do 2007 r., gdyż po zalaniu studzienki betonem przez Z. P. skarżąca Spółka udrożniła ją, a następnie zablokowała po zakończeniu budowy nowego odcinka sieci kanalizacji sanitarnej. Organ odwoławczy nie uwzględnił także wykładni art. 66 ust. 1 w zw. z art. 61 ustawy Prawo budowlane dokonanej przez Sąd w powyższym wyroku. Przyjął bowiem, że chociaż skarżąca nie użytkuje zablokowanego odcinka sieci – urządzenia budowlanego, gdyż korzysta ze sprawnej sieci sanitarnej, to winna udrożnić zablokowany odcinek sieci wyłącznie w celu umożliwienia Z. P. odprowadzanie ścieków z jego nieruchomości. Sąd I instancji podkreślił przy tym, że Z. P. nadal nie legitymuje się tytułem prawnym do korzystania z sieci kanalizacyjnej skarżącej Spółki, co również stwierdzono w powoływanym wyroku. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że zastosowana w zaskarżonej decyzji wykładnia art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i przyjęte przez organ odwoławczy ustalenia faktyczne są niewątpliwie sprzeczne z treścią wyroku Sądu z dnia 22 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 210/12. Powyższe narusza art. 153 p.p.s.a. i skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji, gdyż naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli Z. P. i W. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie od uczestnika postępowania K. [...] Spółka Jawna [...] kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego i kosztów postępowania zasądzonych od skarżących na rzecz K. [...] Spółka Jawna [...] przed Sądem I instancji. Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. zarzucili naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 61 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, polegającego na uznaniu przez Sąd I instancji, że przedmiotowe przepisy nie stanowią podstawy prawnej, jak uczynił to organ II instancji, do nałożenia na uczestnika K. [...] Spółka Jawna [...] z siedzibą w O. wykonania obowiązku polegającego na udrożnieniu zatkanego przez niego, a znajdującego się na jego terenie odcinka wspólnej sieci kanalizacyjnej, stanowiącej element sieci miejskiej i obsługującej pierwotnie obie działki gruntu, tj. należącą do skarżących jak i uczestnika postępowania; - art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez niezastosowanie go w przedmiotowej sprawie w związku z powołanym art. 61 pkt. 1 i 66 ust. 1, który zgodnie z ust. 1 odnosi się zarówno do "obiektu budowlanego" jak i "urządzenia budowlanego"; - art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, że ustalenia orzeczeń: Sądu Rejonowego Wydziału [...] w [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. zapadłego przeciwko skarżącemu – Z. P. sprawie o sygn. akt [...] oraz wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lutego 2011 r. o sygn. akt [...] wiązały Wojewódzki Sąd Administracyjny w przedmiotowej sprawie; W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona podkreśliła, że sporna instalacja kanalizacyjna została wykonana w 1981 roku przez Zakład Wodociągów i Kanalizacji jako państwową osobę prawną, stanowiąc część instalacji miejskiej, składającej się obecnie z dwóch działek należących do poszczególnych właścicieli. Po zmianach własnościowych – nabyciu działek o nr [...] i [...] przez strony sporu, część tej instalacji w postaci spornej studzienki kanalizacyjnej o rzędnych 135,03/132,13 znalazła się w granicach działki Spółki. W związku z tym, w ocenie skarżącego, jak też organu II instancji, na tę Spółkę przeszedł obowiązek utrzymywania jej w stanie umożliwiającym pełnienie swej funkcji zgodnie ze swym pierwotnym przeznaczeniem i zakresem, a zatem w stosunku do obu działek gruntu, zgodnie z art. 61 ust. 1 w zw. z 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W ocenie skarżących wykładnia art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane pod kątem "obiekt budowlany" a "urządzenie budowlane" ma w kontekście istoty sporu znaczenie drugorzędne. Przy czym, mając na uwadze art. 5 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, ich zdaniem nie można podważać zasadności jego zastosowania w stosunku do przedmiotowej sieci kanalizacyjnej i obsługiwanych przez nią nieruchomości, zarówno skarżących jak i Spółki. Niemniej, nawet przy założeniu – jak przyjął Sąd I instancji, że w omawianym wypadku mamy do czynienia z "urządzeniem budowlanym", niezrozumiała jest konkluzja Sądu, że przedmiotowe urządzenie obsługuje jedynie budynki Spółki, ponieważ zarówno w chwili powstania tejże sieci i do chwili obecnej obsługuje ona obie działki gruntu: nr [...] skarżących, jak i nr [...] Spółki. Nie zmienia tego faktu także wykonanie przez Spółkę w części przedmiotowej instalacji jej nowego przebiegu, który w praktyce sprowadził się do pominięcia studzienki o rzędnych 134,57/132,74 i doprowadzenia rury spustowej nowej instalacji do spornej studzienki o rzędnych 135,03/132,13 na wyższym poziomie (przy jednoczesnym zatkaniu rury odpływowej z obiektu skarżących do tejże studzienki znajdującej się na niższym poziomie). Pozwala to na odpływ ścieków Spółki do sieci miejskiej przy jednoczesnym zablokowaniu odpływu ścieków z obiektu skarżących. Wnoszący skargę kasacyjną podnieśli, że nigdy nie wyzbyli się prawa do użytkowania wspólnego urządzenia budowlanego, jakim jest "stary odcinek sieci". Istota sporu sprowadza się do zatkania przez Spółkę studzienki na odcinku prowadzącym od niej do działki strony, przy jednoczesnym przeprowadzeniu przez Spółkę obejścia tejże studzienki poprzez wyprowadzenie sieci wprost do sieci miejskiej. W konsekwencji skarżący zostali pozbawieni drożności sieci, przy jednoczesnej sprawności (drożności) sieci Spółki, którą to okoliczność także podkreśla Sąd, nie dopatrując się z tego powodu przesłanek do nałożenia stosownego obowiązku przez organ, a polegającego na zobowiązaniu Spółki do udrożnienia zaślepionego przez nią odcinka studzienki. Strona zaznaczyła, że fakt czy Spółka użytkuje (korzysta) ze "starego odcinka sieci", czy też go nie użytkuje, jest zupełnie bez znaczenia w przedmiotowej sprawie. Wspomniana okoliczność, bądź jej brak, i tak nie upoważnia jej do ingerencji w sieć już istniejącą (pierwotnie obsługującą obie działki). W odniesieniu do argumentacji Sądu, że "nie jest celem przywoływanych wyżej regulacji prawnych nakładanie obowiązków na podmiot, który posiada dostęp do sprawnej kanalizacji, tylko po to, by umożliwić korzystanie z niej innemu podmiotowi, nie posiadającemu stosownego tytułu do tej sieci", strona podniosła, iż nie domaga się umożliwienia korzystania ze zmodernizowanego odcinka sieci, wykonanego przez Spółkę na własny użytek, a ze starej części instalacji, z której korzystania posiadali i nadal posiadają pełne prawo, a którego realizację Spółka im uniemożliwia. Strona zwróciła uwagę, iż należy przypuszczać, że Sąd traktuje o nowym odcinku wykonanym przez Spółkę. W ocenie Z. P. i W. P. wykonane przez Spółkę obejście w postaci nowego odcinka instalacji na własny użytek (sprawnego) nie upoważnia Spółki do zatykania skarżącym starej części instalacji (czynienia jej niesprawnym). Nie uprawnia przedmiotowej spółki do podejmowania działań bądź zaniechań stanowiących ingerencję w "starą sieć", która dotychczas zawsze była i jest nadal użytkowana przez skarżących i Spółkę, bez względu na zdefiniowanie tejże sieci jako "obiekt budowlany", czy też "urządzenie budowlane". W rezultacie, wbrew dokonanej kontroli Sądu I instancji, organ II instancji zasadnie uznał, że art. 61 pkt 1 w zw. z art. 66 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane obliguje Spółkę do udrożnienia zatkanego przez nią dopływu. Skoro bowiem daje on organowi administracyjnemu prawo do "zakazania użytkowania obiektu budowlanego" w przypadkach w nim określonych, to tym bardziej, wbrew ocenie Sądu, do nałożenia określonego obowiązku, polegającego w tym wypadku na nakazie udrożnienia odcinka sieci kanalizacyjnej. Wnoszący skargę kasacyjną podnieśli nadto, że konsekwencją utożsamienia dwóch odrębnych zdarzeń, spowodowanych w jednym wypadku przez skarżącego, w innym przez Spółkę i dotyczących różnych odcinków sieci kanalizacyjnej, stało się naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 11 p.p.s.a, którego wprawdzie Sąd wprost nie powołał w uzasadnieniu wyroku, niemniej analiza treści zawartych w wyroku zdaje się wskazywać na nieuprawnione oparcie się Sądu na ww. przepisie i uznanie związania co do ustaleń wyroku karnego i Sądu [...]. W związku z tym, mimo formalnego umocowania z art. 11 p.p.s.a., nie było podstaw do jego zastosowania w przedmiotowej sprawie. Doprowadziło to do bezzasadnego związania się przez Sąd na podstawie cytowanego przepisu ustaleniami Sądu Karnego orzekającego w sprawie nie mającej z przedmiotową sprawą żadnego związku i błędnej oceny przez Sąd stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. Skarżący wykonał wyrok karny i następstwa wspomnianego czynu zostały usunięte w 2005 r. Odwoływanie się zaś do orzeczenia Sądu [...] z dnia [...] lutego 2011 r., sygn. akt [...], w przedmiocie oddalenia powództwa skarżącego o ochronę naruszonego posiadania, a zatem na płaszczyźnie prawa cywilnego, jest niezasadne, bowiem ustalenia nie wiążą sądów w postępowaniu administracyjnym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną K. [...] Spółka Jawna [...] w Olsztynie wniosła o jej oddalenie, uznając, iż nie posiada ona usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie odpowiada prawu. Wniosła również o zasądzenie od skarżących na jej rzecz kosztów postępowania przed Sądem II instancji według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – dalej jako: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 ustawy, tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Zarzuty skargi kasacyjnej oparto o obie podstawy z art. 174 p.p.s.a., tj. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię (pkt 1) oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W tej sytuacji w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegał zarzut naruszenia przepisów postępowania. Dopiero gdy postawiony zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego zostanie uznany za nieusprawiedliwiony, Naczelny Sąd Administracyjny może przystąpić do oceny zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, przy czym ocenia je w oparciu o ustalony wcześniej w sprawie stan faktyczny. Sąd nie dopuścił się naruszenia zarzucanych mu w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, mianowicie art. 11 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Zarzut dotyczący naruszenia powyższego przepisu może podlegać rozpoznaniu jedynie w odniesieniu do oceny ustaleń dokonanych na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] Karny z dnia [...] sierpnia 2007 r., sygn. akt [...]. Powyższy przepis nie odnosi się natomiast do innych wyroków sądów powszechnych, toteż nie było możliwe jego ani zastosowanie, ani naruszenie w odniesieniu ustaleń dokonanych na podstawie wyroku sądu gospodarczego wydanego w sprawie dotyczącej ochrony naruszonego posiadania, tj. wyroku Sądu Rejonowego w [...] [...] z dnia [...] lutego 2011 r. o sygn. akt [...]. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] Karny z dnia [...] sierpnia 2007 r., sygn. akt [...], uznano Z. P. winnym popełnienia przestępstwa polegającego na tym, że w okresie pomiędzy lipcem 2005 r. a 26 września 2005 r., działając w krótkim odstępie czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, dwukrotnie dokonał zalania betonem studzienki kanalizacyjnej, czyniąc ją niezdatną do użytku i powodując tym szkodę w wysokości nie mniejszej niż 1826,52 zł, czym działał na szkodę Spółki, tj. czynu z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., za co został skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 2 lata. Prawomocny wyrok skazujący wydany w postępowaniu karnym jest wiążący w tym sensie, że sąd administracyjny nie może zaakceptować ustaleń organu administracji odmiennych od tych, które legły u podstaw wydania przez sąd karny wyroku skazującego, tj. ustaleń wynikających z sentencji wyroku karnego, dotyczących osoby sprawcy, strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa, miejsca i czasu jego popełnienia. Z. P. bez wątpienia popełnił przestępstwo opisane w wyroku z dnia [...] sierpnia 2007 r. i nikt tego nie kwestionuje, a zwłaszcza Sąd I instancji. Autor skargi kasacyjnej nie przedstawił przy tym przekonującej argumentacji, wyjaśniającej dlaczego – w jego ocenie – w niniejszej sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 11 p.p.s.a. w przedmiotowej sprawie i tym samym związania się Sądu ustaleniami wyroku karnego. Zarzuty skargi kasacyjnej oparte o podstawę z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. sprowadzają się w istocie do twierdzenia o zasadności zastosowania w niniejszej sprawie art. 66 ust. 1 i art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – dalej jako: Prawo budowlane, jako podstawy prawnej decyzji nakazującej K. [...] [...] Spółka Jawna udrożnienie istniejącego na jej działce nr [...] odcinka sieci kanalizacyjnej. W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. jest prawidłowa. Jej zdaniem to przyjęta przez Sąd I instancji wykładnia przepisów art. 66 ust. 1 i art. 61 Prawa budowlanego jest nietrafna, co z kolei spowodowało wadliwe uchylenie zaskarżonej decyzji. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, że Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 61 pkt 1 w zw. z art. 66 ust. 1 ani też art. 5 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego. W pierwszej kolejności podkreślić warto, a co trafnie zaakcentował również Sąd I instancji, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Wyrokiem z dnia 22 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 210/12, Sąd ten uchylił poprzednią decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r., uchylającą decyzję organu I instancji i nakazującą K. [...] [...] Spółka Jawna udrożnienie istniejącego na jej działce odcinka sieci kanalizacji sanitarnej pomiędzy studzienkami rewizyjnymi o rzędnych 134,57/132,74 i 135,03/132,13, w terminie do dnia 31 kwietnia 2012 r. Powyższy wyrok stal się prawomocny. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ wydał decyzję z dnia 24 października 2012 r., która następnie była przedmiotem skargi rozpoznanej zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 1350/12. Jak stanowi art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W orzecznictwie sądowym utrwalone jest stanowisko, iż w pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (wyrok NSA z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2101/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie. Jedynie w przypadku, gdy ulegnie zmianie podstawa prawna danego stosunku prawnego lub gdy zmienią się okoliczności faktyczne, będziemy mieli do czynienia z nową sprawą, do której zasada z art. 153 p.p.s.a. nie będzie miała już zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 550/11, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oddziaływaniem art. 153 p.p.s.a. objęte jest przede wszystkim przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, rozpoznając skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r., był związany oceną prawną, czyli wykładnią przepisów prawa dokonaną przez ten Sąd w poprzednim wyroku z dnia 22 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 210/12. W przywołanym wyroku Sąd wskazał, że przepis art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego odnosi się do obiektu budowlanego. Obiektem budowlanym jest – zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane – budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Sąd stwierdził zatem, że sieć kanalizacyjna nie stanowi samodzielnego obiektu budowlanego, lecz jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Sieć kanalizacyjna jest urządzeniem obsługującym budynki należące do spółki K. [...] Spółka Jawna [...]. Rozbudowana sieć kanalizacyjna na działce nr [...] jest sprawna i zapewnia prawidłową obsługę obiektu budowlanego należącego do skarżącej spółki. Obiekty budowlane zlokalizowane na działce nr [...] są w należytym stanie technicznym, a skoro tak, to postępowanie administracyjne nie wykazało konieczności nakładania na K. [...] Spółka Jawna [...] jakichkolwiek czynności w celu doprowadzenie obiektów budowlanych będących w jej posiadaniu do stanu zgodnego z prawem. Sąd w wyroku z dnia 22 maja 2012 r. wskazał też, że nawet gdyby przyjąć zupełnie teoretyczne założenie, że sporna sieć kanalizacyjna stanowi samodzielny obiekt budowlany, to zastosowanie regulacji z art. 66 w zw. z art. 61 Prawa budowlanego byłoby niemożliwe z innego jeszcze powodu. Art. 66 Prawa budowlanego odnosi się tylko do użytkowanego obiektu budowlanego, natomiast kwestionowany odcinek sieci kanalizacyjnej bezspornie nie jest już użytkowany przez skarżącą spółkę, która wybudowała nowy odcinek sieci kanalizacyjnej na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2006 r. Organ odwoławczy, po wydaniu wyroku z dnia 22 maja 2012 r., przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien był uwzględnić ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 210/12. Organ tymczasem uznał ustalenia Sądu za błędne, nie uwzględnił dokonanej przez Sąd wykładni art. 66 ust. 1 w zw. z art. 61 Prawa budowlanego. Organ po raz kolejny wydał decyzję na podstawie wskazanych przepisów i nakazał skarżącej spółce udrożnienie zablokowanego odcinka sieci kanalizacji sanitarnej, nie uwzględniając przy tym, że odcinek sieci stanowi nieużytkowane przez tę Spółkę urządzenie budowlane. Sąd, rozpoznając skargę na decyzję z dnia [...] października 2012 r., w pierwszej kolejności zasadnie zatem poddał ocenie to, czy organ w sposób prawidłowy zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku z dnia 22 maja 2012 r. W pełni prawidłowa i uzasadniona jest w tym zakresie ocena Sądu I instancji, iż organ tego nie uczynił i naruszył art. 153 p.p.s.a., co niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie nie analizował już tym razem na nowo, czy prawidłowo organ zastosował w niniejszej sprawie art. 66 ust. 1 w zw. z art. 61 Prawa budowlanego, bowiem uczynił to już poprzednio w sprawie o sygn. akt II SA/OI 210/12. W wyroku z dnia 22 maja 2012 Sąd ten dokonał wykładni przywołanych przepisów i uznał, że nie mają one zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Wyrażona wówczas ocena prawna wiązała także sąd rozpoznający sprawę ze skargi na decyzję z dnia [...] października 2012 r. Sąd I instancji nie mógł zatem pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu z dnia 22 maja 2012 r. ani też formułować nowej oceny prawnej z nią sprzecznej, gdyż ocena ta wiązała go w sprawie. Co istotne, na mocy art. 153 p.p.s.a. ocena prawna wyrażona w prawomocnym wyroku sądu wiąże każdy orzekający w tej samej sprawie sąd administracyjny, zatem również Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej od kolejnego orzeczenia Sądu I instancji. Z tego względu brak jest podstaw, by w jakikolwiek sposób analizować zasadność zarzutów skargi kasacyjnej, sprowadzających się do podważania przyjętej przez Sąd I instancji wykładni przepisów art. 66 ust. 1 w zw. z art. 61 Prawa budowlanego, a którą to wykładnią, zawartą w wyroku z dnia 22 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 210/12, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 2 p.p.s.a.