II OSK 1671/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Siegień sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant: inspektor sądowy Monika Ciura po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 1443/20 w sprawie ze skargi A. B. i K. B. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 5 maja 2020 r. nr DOA-ZPPOH.612.411.2019.ED/AG w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 stycznia 2021 r., IV SA/Wa 1443/20, oddalił skargę A. B. i K. B. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej GDOŚ) z dnia 5 maja 2020 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych: Dnia 29 października 2019 r., Burmistrz Miasta i Gminy U. (dalej Burmistrz) zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie (dalej RDOŚ) o uzgodnienie w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji pn. "Zabudowa zagrodowa składająca się z domu mieszkalnego oraz budynku inwentarsko - gospodarczego, usytuowanego na działce nr [...] w miejscowości S., gmina M.". Postanowieniem z 22 listopada 2019 r. RDOŚ odmówił uzgodnienia ww. projektu decyzji o warunkach zabudowy. Postanowieniem z dnia 5 maja 2020 r. GDOŚ utrzymał w mocy postanowienie RDOŚ. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli A. i K. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. Sąd wskazał, że podstawą uzgodnień w tej sprawie był art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.), zgodnie z którym decyzje o ustaleniu warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż park narodowy i otulina tego parku - obszaru objętego ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Obszar planowanej inwestycji zlokalizowany jest w granicach Popradzkiego Parku Krajobrazowego, gdzie obowiązuje uchwała nr XLlI/640/17 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 23 października 2017 r. w sprawie Popradzkiego Parku Krajobrazowego (Dz.Urz.Woj.Małop. 2017.7239; dalej Uchwała) oraz w granicach obszaru Natura 2000 Ostoja Popradzka PLH120019, przyjętej Decyzją Komisji Europejskiej z dnia 25 stycznia 2008 r., na mocy Dyrektywy Rady Europejskiej 92/43/EWG, jako obszar mający znaczenie dla Wspólnoty. Organy wskazały, że planowane przedsięwzięcie znajduje się na obszarze występowania wilka, a także w promieniu 2 km od przedmiotowej inwestycji podkowca małego, wydry, kumaka górskiego, trzaski karpackiej i rysia, dla ochrony dla których między innymi wyznaczono obszar Natura 2000 Ostoja Popradzka. Ponadto przedmiotowa inwestycja położona jest w rejonie korytarzy ekologicznych, (część zbocza opadająca w kierunku wsi S. uznana została za korytarz lokalny, dodatkowo teren objęty wnioskiem znajduje się w rejonie korytarza ekologicznego o randze krajowej-Korytarza Karpackiego), które są bardzo cennym elementem Ostoi Popradzkiej oraz służą do migracji zwierząt takich jak rysie czy wilki. Obowiązkiem organów było zatem dokonanie oceny dopuszczalności inwestycji pod kątem rygorów obowiązujących w każdej z wyżej wymienionych form ochrony przyrody, co też w ocenie Sądu organy uczyniły. Sąd podał, iż wbrew zarzutom skargi zasadnie organ odwoławczy uznał, że analiza mapy sytuacyjno-wysokościowej dołączonej do akt sprawy wykazała, że realizacja planowanej inwestycji na przedmiotowym terenie Popradzkiego Parku Krajobrazowego wiązać się będzie z naruszeniem zakazu z § 3 ust. 1 pkt 3 Uchwały, tj. wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych. Przez zmianę rzeźby terenu powszechnie rozumie się zaburzenie stosunków wysokościowych (zmianę rzędnych terenu) oraz układu nachyleń i przebiegu naturalnych granic tej rzeźby. Wiąże się ona z istotnymi zmianami ukształtowania danego terenu w wyniku przemieszczania znacznych ilości mas ziemnych, jak np. w przypadku eksploatacji złóż kruszywa. Tym samym do prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu należałoby zaliczyć prace, które prowadzą do zniszczenia lub przekształcenia form rzeźby terenu w sposób oznaczający utratę cech morfologicznych danego typu rzeźby. Sąd podzielił stanowisko organu, że z przedłożonej mapy wynika, iż teren objętym wnioskiem jest dość stromy - różnica między poszczególnymi warstwicami dla obszaru, na którym dopuszczono zabudowę (wyznaczono nieprzekraczalne linie zabudowy) wynosi około 15 m. Wprawdzie organ uwzględnił ogólną różnicę występującą na w/w obszarze, jednak nawet przy uwzględnieniu sąsiadujących ze sobą rzędnych w obszarze wyznaczonym do zabudowy różnica ta to ok. 3 m. W związku z tym słusznie organ uznał, że przy uwzględnieniu obszaru, na którym dopuszczono lokalizację zabudowy w celu jej realizacji na nim należałoby wykonać niwelację terenu, co skutkować może zmianą rzędnych terenu. Wbrew zarzutom skargi organ uzgadniający uwzględnił ustalenia zawarte w projekcie decyzji, który ma obowiązek uzgodnić. Z projektu tego nie wynika zaś, jak wywodzą skarżący, iż zabudowa zostanie usytuowana na obszarze działki, który nie będzie wymagał niwelacji terenu, a jedynie, iż ma być ona usytuowana w części wschodniej działki (od strony drogi) z zachowaniem nieprzekraczalnych linii zabudowy. Sąd nie uwzględnił także zarzutów skargi wskazujących na błędne uznanie przez organy, iż w sprawie konieczne jest ustalenie czy planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 Ostoja Popradzka PLH120019 i tym samym konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania omawianej inwestycji na ten obszar Natura 2000. Odnosząc się do stanowiska organów w powyższym zakresie Sąd uznał, że argumentacja przedstawiona przez organy pozwalała na przyjęcie, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa ani procesowego (uzasadnienie zawiera rzetelne wyjaśnienie przyczyn odmowy uzgodnienia planowanej inwestycji) ani materialnego (przywołane przepisy prawa pozwalają na przyjęcie takiego rozstrzygnięcia). W ocenie Sądu organ odwoławczy szczegółowo, w oparciu o analizę szeregu opracowań wskazał, dlaczego w jego ocenie realizacja tej konkretnej inwestycji może mieć znaczący negatywny wpływ na obszar Natura 2000, w granicach którego ma być zrealizowana. W konsekwencji uznał, iż w sprawie zasadnym jest aby dla planowanej inwestycji przeprowadzić ocenę wpływu realizacji przedsięwzięcia na cele ochrony obszaru Natura 2000 w ramach oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzanej na podstawie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Sąd wskazał, że w przypadku niepewności wystąpienia oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, co jak wykazały organy ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, zastosowanie ma tzw. "zasada przezorności", którą prawidłowo powołał organ. Skargę kasacyjną od tego wyroku wnieśli K. B. i A. B., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi w skardze kasacyjnej zarzucono: I. naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) przez: 1.1. błędną wykładnię i w konsekwencji zastosowanie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t.Dz.U.2020.55; dalej "ustawa o ochronie przyrody") oraz w związku z § 3 ust. 1 pkt 5 (a nie omyłkowo wskazywanym przez organy, ale i WSA § 3 ust. 1 pkt 3) oraz § 2 ust. 3 Uchwały poprzez uznanie, że planowana inwestycja może doprowadzić do trwałego zniekształcenia rzeźby terenu, przez co godzić będzie w cel ustanowienia formy ochrony przyrody w postaci Popradzkiego Parku Krajobrazowego; 1.2. błędną wykładnię i w konsekwencji zastosowanie art. 33 ust. 1 pkt 1,2,3 ustawy o ochronie przyrody w związku z art. 191 ust. 1 i 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. WE L 206 z 22.07.1992 r., s. 7, ze zm., Dz. Urz. UE, Polskie wyd. specjalne, rozdz. 15, t. 2, s. 102), poprzez uznanie, że planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na cele, dla których zostały ustanowiony obszar Natura 2000 - Ostoja Popradzka (PLH 120019), a w szczególności wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony ten obszar Natura 2000; 1.3. art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 64 ust. 1 (ewentualnie również w zw. z art. 24 ust. 2) u.p.z.p. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, art. 8 ust. 1 i 2 k.p.a. oraz w związku z przepisami wskazanymi w punktach 1.1 i 1.2. powyżej poprzez: - odmowę uzgodnienia projektu decyzji, pomimo braku podstaw do uznania, że planowana inwestycja może doprowadzić do trwałego zniekształcenia rzeźby terenu, a tym samym do złamania zakazu wynikającego z § 3 ust. 1 pkt 5 Uchwały; - odmowę uzgodnienia projektu decyzji, pomimo braku podstaw do uznania, że planowana inwestycja może znacząco oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000; - brak rozważania możliwości realizacji inwestycji w innym kształcie niż przedstawiony w projekcie; - odmowę uzgodnienia warunków zabudowy z naruszeniem zasady równego traktowania, ponieważ działki "sąsiednie" przez drogę, to jest [...] oraz [...] są zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczone na tereny sportu i rekreacji (wyciąg narciarski), pozwalającym na zabudowę tych działek sąsiednich w wymiarze niemal 8 krotnie większym niż planowana inwestycja przez skarżących kasacyjnie, a co wymagało pozytywnego zaopiniowania przez organy ochrony środowiska, w tym wypadku tego samego miejscowo RDOŚ; 2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a): 2.1. art. 151 p.p.s.a poprzez oddalenie skargi oraz w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i z art. 135 p.p.s.a. poprzez nieuchylenie postanowienia GDOŚ oraz poprzedzającego go postanowienia RDOŚ, pomimo naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego wskazanych w zarzutach od punktu 1.1. do 1.3. w sposób tam wskazany, to jest (przepisy te są powoływane w związku z art. 151, 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz 135 p.p.s.a): art. 16 ust. 1 w zw. z art 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie przyrody oraz w zw. z § 3 ust. 1 pkt 5 i § 2 ust. 3 Uchwały; art. 33 ust. 1 pkt 1,2,3 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 191 ust. 1 i "ust." Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej; art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz w zw. z art. 2 Konstytucji RP i w zw. art. 8 ust. 1 i 2 k.p.a.; 2.2. art. 151 p.p.s.a poprzez oddalenie skargi oraz w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i z art. 135 p.p.s.a. poprzez nieuchylenie postanowienia GDOŚ oraz poprzedzającego go postanowienia RDOŚ, pomimo naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest z artykułów (przepisy te są powoływane w związku z art. 151, 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz 135 p.p.s.a): art. 7, art. 8 ust. 1 i 2, art. 15, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79a oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. i 138 § pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. w sposób wskazany w uzasadnieniu do tego zarzutu, a w szczególności: - podniesienie twierdzenia o trwałym naruszeniu rzeźby terenu dopiero na etapie postępowania zażaleniowego, - brak odniesienia się do twierdzenia skarżących opartego o dokument powszechnie dostępny pod nazwą "Inwentaryzacja i waloryzacja przyrodnicza Popradzkiego Parku Krajobrazowego na terenie gmin Krynica-Zdrój, Łabowa, Muszyna, Piwniczna-Zdrój, Rytro i Stary Sącz" w ramach projektu "Sposoby poszukiwania synergii pomiędzy dziedzictwem przyrodniczym Popradzkiego Parku Krajobrazowego, a rozwojem spoleczno-gospodarczym obszaru oraz edukacja ekologiczna", Kielce 2017/2018 (dalej "Inwentaryzacja"), że zabudowa siedliskowa na działce nr [...] nie będzie miała wpływu na stan populacji, stan siedlisk, perspektywy zachowania następujących gatunków: - Canis lupus, Wilk szary, - Lynx lynx, Ryś euroazjatycki, - Rhinolophus hipposideros, Podkowiec mały, - Ursus arctos, Niedźwiedź brunatny, - brak odniesienia się do twierdzenia skarżących (opartego o Inwentaryzację), że działka nr [...] nie jest położona, a więc i zabudowa siedliskowa na niej nie koliduje z trzema obszarami migracyjnymi (korytarzami ekologicznymi), które zostały ustalone dla Popradzkiego Parku Krajobrazowego; - zaniechanie rozważenia możliwości realizacji inwestycji w innym kształcie niż przedstawiony w projekcie, - pominięciu przy ocenie przeznaczenia i zagospodarowania działek sąsiednich, że działki sąsiadujące przez drogę, to jest nr [...] oraz [...], są zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczone na tereny sportu i rekreacji (wyciąg narciarski), a w pobliżu znajdują się elementy zabudowy i zagospodarowania innych nieruchomości. Powyższe naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy i powinny prowadzić do uchylenia zakwestionowanych postanowień organów uzgadniających; 2.3. art. 141 § 4 p.p.s.a (również w związku z art. 106 § 4 p.p.s.a) poprzez brak odniesienia Sądu I instancji do : - twierdzenia skarżących (popartego opinią prywatną urbanisty) o możliwości uzgodnienia projektu decyzji uwzględniwszy fakt, że we wschodniej części działki (wydzielonej na tej części, która była wyznaczona nieprzekraczalnymi liniami zabudowy) znajduje się miejsce zabudowy nienaruszające trwale rzeźby terenu; - twierdzenia skarżących (opartego o Inwentaryzację), że zabudowa siedliskowa na działce nr [...] nie będzie miała wpływu na stan populacji, stan siedlisk, perspektywy zachowania następujących gatunków: - Canis lupus, Wilk szary, - Lynx fynx. Ryś euroazjatycki, - Rhinolophiis hipposideros, Podkowiec mały, - Ursus arctos, Niedźwiedź brunatny, - twierdzenia skarżących (opartego o Inwentaryzację), że działka nr [...] nie jest położona, a więc i zabudowa siedliskowa na niej nie koliduje z trzema obszarami migracyjnymi (korytarzami ekologicznymi), które zostały ustalone dla Popradzkiego Parku Krajobrazowego. Brak odniesienia się do twierdzenia skarżących miało istotny wpływ na wynik sprawy i powinno prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku i zakwestionowanych postanowień organów uzgadniających; 2.4. art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez brak rozstrzygnięcia dowodowego w zakresie wniosku o dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci: a) dwóch map oraz opinii urbanisty na okoliczność tego, że na działce nr [...] w S. możliwa jest zabudowa dwóch budynków (o wymiarach - 7 m wysokości i elewacji frontowej o szerokości ok. 15 m oraz o wysokości 5 metrów i elewacji frontowej o szerokości 12 m) bez trwałej zmiany rzeźb terenu; b) postanowienia RDOŚ z dnia 25 kwietnia 2012 r. (sygn. akt ST-11.610.27.2012.JZ) oraz strony 43 (mapa) uchwały nr XXV.342.2012 r. Rady Miasta i Gminy Uzdrowiskowej Muszyna z dnia 27 września 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Szczawnik" w gminie Muszyna (Dz.Urz. Woj. Małop. 2012.5139) na okoliczność tego, że działki sąsiadujące przez drogę gminną z działką nr [...], to jest [...] oraz [...], są zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczone na tereny sportu i rekreacji (wyciąg narciarski), co wymagało pozytywnego zaopiniowana przez RDOŚ; c) zdjęć załączanych do skargi na okoliczność tego, że działki sąsiednie nie są działkami niezabudowanymi. Brak rozstrzygnięcia dowodowego w połączeniu z brakiem odniesienia się do twierdzenia skarżących miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem uwzględnienie twierdzeń skarżących popartych zgłaszanymi dowodami winno prowadzić do uchylenia zakwestionowanych postanowień. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną A. B. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2023.1634 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie NSA granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt, że planowana inwestycja miałaby zostać zrealizowana na terenie Popradzkiego Parku Krajobrazowego, na obszarze Natura 2000. Nie bez znaczenia jest też, że planowana inwestycja miałaby stanowić zabudowę zagrodową i obejmować nie tylko dom mieszkalny, ale również budynek inwentarsko-gospodarczy. Zabudowa zagrodowa to nie tylko budynki, ale również związana z ich istnieniem działalność rolnicza prowadzona przez stale zamieszkujących na terenie tej zabudowy ludzi. Budynek inwentarsko-gospodarczy to budynek przeznaczony w szczególności na inwentarz. Niewątpliwie inne jest oddziaływanie na środowisko samych budynków, a inne zabudowy wykorzystywanej do stałego zamieszkiwania i prowadzenia działalności rolniczej. Tak więc nawet jeżeli sama zabudowa nie oddziaływałaby na środowisko, na warunki przyrodnicze, to jednak zabudowa zagrodowa nie ogranicza się do istnienia samych budynków, obiektów budowlanych, gdyż jej istotą jest jej wykorzystywanie do zamieszkiwania w niej ludzi i do prowadzenia przez nich działalności rolniczej, hodowli zwierząt itp. Odmawiając uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji organy ochrony środowiska, kierując się zasadą przezorności, wskazywały, że planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na cele, dla których zostały ustanowiony obszar Natura 2000 - Ostoja Popradzka (PLH 120019), a w szczególności wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony ten obszar Natura 2000. Istota zasady przezorności sprowadza się do tego, by w sytuacji, gdy nie można wiarygodnie uzasadnić, że oddziaływanie na środowisko jest nieznaczące, można uznać, iż może być ono znaczące (wyrok NSA z 20 listopada 2020 r., II OSK 1940/20, LEX nr 3106595). W orzecznictwie NSA wielokrotnie podkreślano, że niedopuszczalne jest, co do zasady, wydanie zgody na realizację przedsięwzięcia, co do którego nie wykluczono znaczącego negatywnego oddziaływania na obszary Natura 2000 (por. np. wyrok NSA z 4 października 2016 r., II OSK 3230/14, LEX nr 2169097). Zgadzając się z tym stanowiskiem stwierdzić trzeba, że trudno uznać, by zabudowa zagrodowa jedynie nieznacznie oddziaływała na środowisko. Odnosząc się do podniesionych w niniejszej sprawie zarzutów i mającej je uzasadniając argumentacji stwierdzić trzeba, że brak odniesienia się do wnioskowanych przez skarżących dowodów nie miał istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż odnosiły się one tylko do niektórych aspektów sprawy i nawet gdyby oparto się na nich przy rozstrzyganiu sprawy, to i tak organy ochrony środowiska nie zostałyby pozbawione argumentów przemawiających za odmową uzgodnienia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Niezasadne są w tych okolicznościach zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. Podkreślić ponadto należy, że nie tylko kwestia ewentualnego naruszenia rzeźby terenu była powodem odmowy uzgodnienia, ale również obawa przed innym negatywnym oddziaływaniem na cele ochrony obszaru Natura 2000. W szczególności wskazać należy na podnoszoną w zaskarżonej decyzji konieczność zachowania integralności chronionego terenu rozumianej jako spójność czynników strukturalnych i funkcjonalnych warunkujących zrównoważone trwanie populacji gatunków i siedlisk przyrodniczych, dla których ochrony zaprojektowano lub wyznaczono dany obszar Natura 2000. Organ ochrony środowiska wskazał przy tym, że wprowadzenie na tereny dotąd nie zainwestowane nowej zabudowy skutkować będzie odseparowaniem tej części terenu od pozostałej, co może doprowadzić do ograniczenia możliwości przemieszczania się zwierząt. Zwierzęta takie jak wilk czy ryś preferują tereny wyludnione, gdyż to właśnie człowiek jest dla nich największym zagrożeniem i skutkiem wprowadzenia zabudowy będzie zmniejszenie areału życiowego bytujących na chronionym obszarze zwierząt. Powyższego stanowiska nie zmienia fakt przeznaczenia innych działek na tereny sportu i rekreacji bądź istnienia na nich zabudowy. Nie oznacza to bowiem odmiennego traktowania różnych inwestycji. Nie są to inwestycje zlokalizowane na tym samym terenie, lecz na innych terenach, na których uwarunkowania przyrodnicze mogą być odmienne. Różna jest też ich sytuacja faktyczno-prawna. Jeżeli bowiem odmienne przeznaczenie terenu wynika z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to nie można mówić o nierównym traktowaniu właścicieli poszczególnych terenów, ponieważ nie są oni w takiej samej sytuacji prawnej i faktycznej. Zauważyć też trzeba, że – co do zasady – takie tereny, jak park krajobrazowy i obszar Natura 2000, nie powinny być zabudowywane. Jeżeli mimo to na jakimś ich obszarze dopuszczono zabudowę lub ona już tam wcześniej istniała, to nie może to być argumentem przemawiającym za dalszą zabudową parku krajobrazowego i obszaru Natura 2000. Przeciwnie, jest to argument przemawiający przeciwko dalszej zabudowie takich terenów. Zaznaczyć przy tym wypada, że w niniejszej sprawie nie jest możliwa kontrola treści planu miejscowego i nie ma podstaw do dokonywania oceny innej zabudowy niż objęta wnioskiem o wydanie warunków zabudowy. Podkreślić ponadto należy, że organy ochrony środowiska to organy wyspecjalizowane, posiadające kompetencje do merytorycznej oceny konkretnych uwarunkowań przyrodniczych i uwzględniania ich specyfiki. W tych okolicznościach nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie przyrody oraz w związku z § 3 ust. 1 pkt 5 i § 2 ust. 3 Uchwały; art. 33 ust. 1 pkt 1,2,3 ustawy o ochronie przyrody w związku z art. 191 ust. 1 i 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 64 ust. 1 i w zw. z art. 24 ust. 2 u.p.z.p. oraz w zw. z art. 2 Konstytucji RP, art. 8 ust. 1 i 2 k.p.a.; art. 151 p.p.s.a w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i z art. 135 p.p.s.a. i w powiązaniu z art. 16 ust. 1 w zw. z art 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie przyrody w zw. z § 3 ust. 1 pkt 5 i § 2 ust. 3 Uchwały, art. 33 ust. 1 pkt 1,2,3 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 191 ust. 1 i 2 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz w zw. z art. 2 Konstytucji RP i w zw. art. 8 ust. 1 i 2 k.p.a.; art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i z art. 135 p.p.s.a. i w związku z art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a w powiązaniu z art. 7, art. 8 ust. 1 i 2, art. 15, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79a oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 i art. 138 § pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. W tym stanie rzeczy, skoro wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.