II OSK 1664/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku G.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej G.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 listopada 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 604/18 w sprawie ze skargi G.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji celu publicznego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...][...] z dnia [...]czerwca 2016 r. [...]

Wyrokiem z dnia 22 listopada 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 604/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...]w przedmiocie ustalenia lokalizacji celu publicznego. Skargą kasacyjną G. P. zaskarżyła powyższy wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia[...]czerwca 2016 r. W uzasadnieniu powyższego wniosku podniesiono, że przez wykonanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego skarżącej może być wyrządzona znaczna szkoda polegająca na tym, że inwestor dysponując tą decyzją złożył wniosek o wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 124 ust. 1 i 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami i na podstawie tak uzyskanej decyzji będzie mógł dokonać wpisu ograniczenia prawa własności do księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, której właścicielką jest skarżąca. Ponadto na podstawie kolejno uzyskiwanych dokumentów inwestor będzie mógł uzyskać pozwolenie na budowę i rozpocząć inwestycję. Tymczasem na obecnym etapie, póki nie jest jasne, co ma być przedmiotem inwestycji, budowa czy też przebudowa linii, nie powinny być podejmowane przez inwestora żadne kroki. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ust. 1 i 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami inwestor wyłącznie mówi o przebudowie linii nic nie wspominając o budowie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, zaś po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa we wskazanym przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie kontrolowanego aktu faktycznie spowoduje w stosunku do wnioskodawcy znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie G. P. zwróciła się o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...]o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przebudowy napowietrznej linii elektroenergetycznej [...]- [...], na terenie działki o nr ewid. [...] obręb [...]. Mając tak zakreślony zakres przedmiotowej sprawy stwierdzić należało, że decyzja w przedmiocie lokalizacji inwestycji, jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego, nie stwarza realnych skutków w sferze praw i obowiązków stron postępowania i tym samym nie można stwierdzić na tym etapie postępowania zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na podstawie takiej decyzji inwestor nie może rozpocząć jakichkolwiek robót budowlanych. Decyzja o pozwoleniu na budowę jest wydawana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego przysługują stronie stosowne środki zaskarżenia. Dopiero w przypadku zaskarżenia decyzji o pozwoleniu na budowę do sądu administracyjnego w razie wystąpienia ze stosownym wnioskiem może zostać wstrzymane jej wykonanie. Brak jest natomiast podstaw, by na tym etapie postępowania ocenę wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. odnosić do skutków, jakie mogą wynikać z realizacji inwestycji. Argumentacja skarżącej, że w przyszłości w związku z wydaniem objętej wnioskiem decyzji zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu budowlanego, nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie ochrony tymczasowej. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji