Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

II OSK 166/26

Wyrok NSA z 22 października 2026 r., II OSK 166/26 – rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego

Wynik

Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny

Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia
22 października 2026
Prawomocne
tak

Treść rozstrzygnięcia

Dnia 22 października 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: Sędzia NSA Anna Żak (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 22 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 września 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 33/25 w sprawie ze skargi J. G. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 29 października 2024 r., nr 954/2024 w przedmiocie oddalenia skargi na przewlekłość postępowania I. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; II. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 9 września 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 33/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uwzględniając skargę J. G., uchylił postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", w Krakowie z dnia 29 października 2024 r., nr 954/2024, którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego "PINB" w Krakowie – Powiat Grodzki oddalające na podstawie art. 54a § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505), zwanej dalej "u.p.e.a.", skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanego – Spółdzielni Mieszkaniowej [...] na podstawie tytułu wykonawczego z 14 lutego 2024 r., nr 10/2024, dotyczącego obowiązku wynikającego z decyzji WINB z 16 grudnia 2022 r., nr 522/2022, polegającego na usunięciu nieprawidłowości stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr [...], przy ul. [...] w K[...], w zakresie mieszkania nr [...], poprzez wykonanie robót budowlanych, eliminujących mogący wystąpić stan zagrożenia życia lub zdrowia ludzi bądź bezpieczeństwa mienia. Sąd I instancji wskazał, że w sprawie ze skargi na przewlekłości postępowania egzekucyjnego przedmiotem oceny jest sposób oraz dynamika prowadzenia postępowania przez organ egzekucyjny, wskutek którego nie doszło do wyegzekwowania obowiązku. Przy tej ocenie bierze się pod uwagę cały okres od wszczęcia postępowania do jego zakończenia lub złożenia do sądu administracyjnego skargi na przewlekłość. Jeśli zatem w końcowym (ostatnim) okresie postępowania organ wykazał się znaczącą aktywnością i skutecznością, to takie fakty nie zacierają wcześniejszej przewlekłości, ani nie czynią zarzutów przewlekłości bezprzedmiotowymi. Mając na względzie powyższe Sąd przedstawił przebieg postępowania egzekucyjnego. A mianowicie, postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w dniu 14 lutego 2024 r., bowiem w tym dniu wystawiony został tytuł wykonawczy nr 10/2024. W dniu 14 maja 2024 r. zostały przeprowadzone czynności kontrolne dotyczące sprawdzenia wykonania obowiązku. Była to trzecia kontrola dla celów postępowania egzekucyjnego. Następną czynnością było wydanie przez PINB postanowienia z 9 lipca 2024 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia na Spółdzielnię Mieszkaniową [...] w wysokości 30000 zł, w którym wskazano termin realizacji obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego, tj. do dnia 30 września 2024 r. i do tego też dnia miała być uiszczona grzywna. Na powyższe postanowienie Spółdzielnia złożyła zażalenie, a postępowanie (wg stanu na dzień 29 października 2024 r., tj. wydanego przez WINB zaskarżonego postanowienia) nie zostało zakończone. Organ nie wskazał również, czy i jakie czynności zostały podjęte w toku postępowania egzekucyjnego przez kolejne 10 miesięcy. J. G. złożyła zaś skargę na przewlekłość niniejszego postępowania egzekucyjnego – skarga przekazana na dziennik podawczy do PINB przez WINB przy piśmie z 29 maja 2024 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności sprawy, Sąd I instancji stwierdził, że zasadne jest stanowisko skarżącej, która wskazuje, że organ nie podejmuje czynności zmierzających do wyegzekwowania obowiązku, uwzględniając czas niezbędny do podjęcia tych czynności. Organ w ramach prowadzonej egzekucji podejmuje czynności ze znacznym, nieuzasadnionym opóźnieniem, przy czym przerwy między poszczególnymi czynnościami sięgają nawet kilku miesięcy. Zdaniem Sądu, akta sprawy prowadzą do wniosku, że działania organu egzekucyjnego mają charakter w zasadzie incydentalny i są realizowane z dużą opieszałością. Zastosowana natomiast przez organ forma nacisku i jej dotkliwość (wysokość nałożonej grzywny w celu przymuszenia) nie skłoniła zobowiązanej do określonego zachowania się w jak najszybszym czasie, wręcz w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia prowadzonego postępowania. Na marginesie Sąd wskazał, że grzywna, aby odniosła pożądany skutek w postaci realnego przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku, powinna być nałożona przez organ egzekucyjny w odpowiedniej wysokości, tak aby jej dolegliwość zmobilizowała zobowiązanego do realizacji ciążącego na nim obowiązku. Celem nałożenia grzywny jest między innymi uniknięcie konieczności sięgania do następnego dolegliwszego środka egzekucyjnego, jakim jest wykonanie zastępcze. Mając powyższe na względzie Sąd doszedł do wniosku, że organy nie zrealizowały wynikającej z art. 7 § 2 u.p.e.a. zasady celowości, czyli stosowania środków prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku. Jednocześnie Sąd zauważył, że w ramach niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego dokonuje oceny zastosowanych środków egzekucyjnych z punktu widzenia art. 54a u.p.e.a., a więc skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Dalej Sąd zwrócił uwagę, że organy w wydanych postanowieniach (względnie w odpowiedzi na skargę) nie wyjaśniły, z jakiego powodu w sprawie nie mógłby zostać zastosowany dalszy środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego. Małopolski WINB wskazał, że w toku jest postępowanie zażaleniowe jednakże można przypuszczać, że nie trwało ono 10 miesięcy. Jednocześnie organy odnosząc się do treści skargi operują na ogólnikach i ograniczają się do stwierdzenia, że w sprawie nie doszło do przewlekłości. Takie ogólnikowe, a przez to nieprecyzyjne stanowisko organów, nie spełnia wymogu dogłębnego rozpatrzenia okoliczności sprawy i narusza przepisy procesowe, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. W wytycznych dla PINB, Sąd wskazał, że organ ten powinien uwzględnić ocenę Sądu sformułowaną w niniejszym wyroku w celu rozpatrzenia kontrolowanej sprawy w sposób prawidłowy. Organ w szczególności wskaże wszystkie czynności jakie zostały podjęte przez organ w toku postępowania i uwzględni czas trwania tego postępowania oraz istniejące przerwy pomiędzy kolejnymi dokonanymi czynnościami. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył Małopolski WINB, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi "zwykłej"; ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczną rekonstrukcję podstawy rozstrzygnięcia; 2) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), zwanej dalej "p.u.s.a.", w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej "K.p.a.", w zw. z art. 18 w zw. z art. 54a § 1 w zw. z art. 54 § 4 pkt 1 w zw. z art. 54a § 2 w zw. z art. 7 § 2 u.p.e.a. przez niezasadne uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji wskutek błędnego przyjęcia, że stanowisko organów nie spełnia wymogu dogłębnego rozpatrzenia okoliczności sprawy, podczas gdy brak było podstaw do takiego stwierdzenia; 3) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 54a § 1 w zw. z art. 54 § 4 pkt 1 w zw. z art. 54a § 2 w zw. z art. 7 § 2 u.p.e.a. przez niezasadne uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji wskutek błędnego przyjęcia, że: - organy prowadziły postępowanie przewlekle, podczas gdy na dzień wydania zaskarżonego postanowienia nie zachodziła przewlekłość postępowania egzekucyjnego w rozumieniu art. 54a § 1 u.p.e.a.; - w ramach skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego dokonuje się oceny zastosowanych środków egzekucyjnych, podczas gdy kwestia ta nie może być przedmiotem badania w ramach skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego w rozumieniu art. 54a § 1 u.p.e.a.; 4) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7 § 2 u.p.e.a. przez niezasadne uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji wskutek błędnego przyjęcia, że w postępowaniu egzekucyjnym znak: RPE.520.42.2023.ASA zastosowana grzywna w celu przymuszenia nie jest środkiem bezpośrednio prowadzącym do wykonania obowiązku; 5) art. 134 § 1 p.p.s.a. przez wykroczenie przy orzekaniu poza granice sprawy polegające na tym, że w sprawie ze skargi na postanowienie w przedmiocie oddalenia skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego Sąd I instancji dokonał oceny zastosowanego środka egzekucyjnego, podczas gdy kwestia ta nie mogła być przedmiotem badania w sprawie rozpatrywanej przez Sąd. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca – J. G. wniosła o jej oddalenie oraz przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w toku postępowania wywołanego skargą kasacyjną, które to koszty nie zostały opłacone w całości lub części. Ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy w trybie art. 182 § 2 p.p.s.a. i w sprawie nie żądano przeprowadzenia rozprawy, dlatego przedmiotowa sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za zasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego. Po pierwsze, ma rację organ, wskazując w skardze kasacyjnej, że wadliwie Sąd I instancji zakresem swojej kontroli uczynił przebieg postępowania egzekucyjnego obejmujący okres do dnia orzekania przez Sąd. W świetle art. 54a u.p.e.a. przedmiotem kontroli Sądu Administracyjnego powinno być zaskarżone postanowienie WINB o oddaleniu skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Właśnie to postanowienie wyznacza granice rozpoznania niniejszej sprawy przez Sąd Administracyjny. Oznacza to, że przedmiotem oceny Sądu I instancji z perspektywy postępowania egzekucyjnego powinien być okres od wszczęcia postępowania egzekucyjnego do dnia wydania zaskarżonego postanowienia WINB, tj. czy na datę jego wydania istniały podstawy do stwierdzenia, że organ egzekucyjny w sposób przewlekły prowadził postępowanie egzekucyjne dotyczące obowiązku wynikającego z decyzji WINB z 16 grudnia 2022 r., nr 522/2022, polegającego na usunięciu nieprawidłowości stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr [...], przy ul. [...] w K[...], w zakresie mieszkania nr [...], poprzez wykonanie robót budowlanych, eliminujących mogący wystąpić stan zagrożenia życia lub zdrowia ludzi bądź bezpieczeństwa mienia. W okolicznościach niniejszej sprawy okres ten zawiera się pomiędzy 14 lutym 2024 r. kiedy to doszło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w wyniku wystawienia tytułu wykonawczego), a 29 października 2024 r. kiedy to zostało wydane przez WINB zaskarżone postanowienie. Ocenie powinien podlegać zatem okres 8,5-miesięczny, a nie inny, którego nie dotyczy zaskarżone postanowienie WINB. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem postanowienie, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., a nie przewlekłość o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na co trafnie wskazuje się w skardze kasacyjnej. Ponadto Sąd Administracyjny powołany jest do badania legalności działalności organów administracyjnych, a w ramach tej działalności zapadają m.in. postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym. Ich legalność jest zaś oceniana przez Sąd Administracyjny na datę ich wydania. Oznacza to, że przedmiotem swojej kontroli Sąd I instancji nie mógł uczynić innych okresów niż ten, który był objęty zakresem zaskarżonego postanowienia WINB. Zatem Sąd I instancji, zwracając uwagę, że w postanowieniu o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia organ określił termin realizacji obowiązku do 30 września 2024 r., w sposób nieuprawniony stwierdził, że "organ nie wskazał również czy i jakie czynności zostały podjęte w toku postępowania egzekucyjnego przez kolejne 10 miesięcy". Tymczasem zaskarżone postanowienie WINB zapadło 29 października 2024 r., a więc 1 miesiąc po upływie zakreślonego przez PINB terminu na wykonanie obowiązku. Z przedstawionego powyżej wywodu wynika, że Sąd I instancji wadliwie stwierdził, iż zasadne jest stanowisko skarżącej, która wskazuje, że organ nie podejmuje czynności zmierzających do wyegzekwowania obowiązku, uwzględniając czas niezbędny do podjęcia tych czynności. Swoją ocenę w tym zakresie Sąd I instancji powinien dokonać na datę wydania przez WINB zaskarżonego postanowienia WINB i ocenić czy w tej dacie istniały podstawy do stwierdzenia, że postępowanie egzekucyjne było prowadzone w sposób przewlekły w rozumieniu art. 54a § 1 u.p.e.a. Po drugie, budzi uzasadniane wątpliwości ocena Sądu I instancji odnośnie do pozorności (skuteczności) zastosowania przez organ egzekucyjny grzywny w celu przymuszenia w wysokości 30000 zł. Nie wiadomo dlaczego Sąd uznał, że zastosowana przez organ tego rodzaju forma nacisku i jej dotkliwość (wysokość nałożonej grzywny w celu przymuszenia) nie skłoniła zobowiązanej do określonego zachowania się w jak najszybszym czasie, i że wręcz w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia prowadzonego postępowania. Nie wyjaśnił Sąd co w jego ocenie powinno być wyznacznikiem skuteczności grzywny w celu przymuszenia (odpowiedniej jej wysokości) tak aby realnie przymusić zobowiązanego do wykonania obowiązku, w sytuacji gdy organ egzekucyjny orzekł grzywnę w górnych jej granicach, tj. w 3/5 max kwoty, którą stanowi 50000 zł (patrz: art. 121 § 2 u.p.e.a.), i jak to konkretnie ma się do zasady wynikającej z art. 7 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którą organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Ponadto powinien ocenić jak to się ma do specyfiki ciążącego na Spółdzielni obowiązku in concreto. Należy pamiętać, że organ egzekucyjny ma obowiązek w pierwszej kolejności zastosować najmniej uciążliwy środek egzekucyjny. Jeżeli w postępowaniu na przewlekłość postępowania egzekucyjnego miałaby być oceniana pozorność zastosowanego środka egzekucyjnego, to tego rodzaju działanie wymaga szczegółowego uzasadnienia, ponieważ niejako z ex definitione art. 7 § 2 u.p.e.a. trudno jest stwierdzić, że grzywna w celu przymuszenia – jako niewątpliwie mniej dolegliwy środek egzekucyjny niż wykonanie zastępcze – była dokonana dla pozoru i w celu finalnie nieefektywnego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Tym bardziej w sytuacji gdy co do zasady ocena legalności zastosowania środka egzekucyjnego, który jest przedmiotem oceny z perspektywy zastosowania art. 54a § 1 u.p.e.a. jest dokonywana w związku z wniesionym zażaleniem na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Istnieją bowiem podstawy do stwierdzenia, że w wyniku skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego nie można co do istoty kwestionować środka egzekucyjnego. Przepis ten umożliwia tylko ocenę przewlekłości postępowania egzekucyjnego. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w swoim późniejszym wyroku z 14 listopada 2025 r. o sygn. akt II SA/Kr 413/25 dla odmiany ocenił legalność zastosowania środka egzekucyjnego w postaci nałożenia grzywny w celu przymuszenia i wprost stwierdził, że "nie można a priori uznać, że wykonanie zastępcze będzie zawsze środkiem mniej uciążliwym niż grzywna w celu przymuszenia. Istotą wykonania zastępczego jest, bowiem zlecenie innej osobie wykonania egzekwowanej czynności za zobowiązanego i na jego koszt (art. 127 u.p.e.a.). Tak ustalony koszt może być wielokrotnie wyższy niż wykonanie czynności osobiście przez zobowiązanego. Tymczasem nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym (art. 125 § 1 u.p.e.a.), a zgodnie z art. 126 u.p.e.a. na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, nawet grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości". Tego rodzaju ocena potwierdza, że w okolicznościach niniejszej sprawy w ramach skargi wniesionej na podstawie art. 54a § 1 u.p.e.a. przedmiotem kontroli jest przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Sąd I instancji powinien uwzględnić, że co do istoty "skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego" jest szczególnym środkiem, w którym można podnosić zarzut braku właściwej dynamiki czynności egzekucyjnych. Przedmiotowy środek zaskarżenia ma na celu ocenę celowości i prawidłowości podjętych przez organ egzekucyjny lub egzekutora czynności o charakterze wykonawczym i technicznym (por. wyroki NSA: z 19 lutego 2025 r., I GSK 1470/21; z 7 czerwca 2024 r., I GSK 1526/20). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że za przewlekłe należy uznać postępowanie, w którym choć podejmowane były czynności, to jednak zostały rozciągnięte w czasie przez organ egzekucyjny ponad miarę i w efekcie nie zmierzały do wyegzekwowania należności wierzyciela zainteresowanego jak najszybszym zakończeniem egzekucji w sposób skuteczny (por. wyrok NSA z 8 listopada 2017 r., II OSK 2872/16). Zgodzić należy się z prezentowanym w orzecznictwie poglądem, że stan przewlekłości postępowania może wystąpić w przypadku niepodejmowania przez organ egzekucyjny czynności zmierzających do zastosowania środka egzekucyjnego albo w przypadku podejmowania tych czynności przez organ z nieuzasadnionym opóźnieniem lub niecelowo. To właśnie z tej perspektywy Sąd I instancji powinien ocenić legalność zaskarżonego postanowienia WINB. Z przedstawionego powyżej wywodu wynika, że Sąd I instancji dokonał nieprawidłowej kontroli zaskarżonego postanowienia WINB. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 126 K.p.a. w zw. z art. 18, art. 54a § 1, art. 54 § 4 pkt 1, art. 54a § 2 i art. 7 § 2 u.p.e.a. – zawierają usprawiedliwione podstawy. Z tych względów, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż to wynagrodzenie, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Zasadą jest bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga o kosztach postępowania tylko pomiędzy stronami. W pozostałym zakresie stosowny wniosek powinien być skierowany do właściwego w sprawie wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Informacje o sprawie

Data wpływu
23 stycznia 2026
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie Przewlekłość postępowania
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Sędziowie
Anna Żak /sprawozdawca/ Grzegorz Antas Tomasz Bąkowski /przewodniczący/

Powołane przepisy

Inne orzeczenia w tej sprawie

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny