II OSK 1649/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 927/18 w sprawie ze skargi E. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 25 lipca 2018 r. nr SKO.4150.234.2018 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 18 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 927/18 oddalił skargę E. D. (dalej jako skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 25 lipca 2018 r., nr SKO.4150.234.2018 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wójt Gminy [...] (dalej jako Wójt) decyzją z dnia 25 maja 2018 r., wskutek wniosku K. S. i Ł. S. (dalej jako inwestorzy), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku domu weselnego z salą wielofunkcyjną, z częścią gastronomiczną i noclegową, wiaty i zbiornika wodnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą, przewidzianej do realizacji na działce nr [...] we wsi [...]. Skarżący - właściciel nieruchomości sąsiedniej, wniósł odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, które decyzją z dnia 25 lipca 2018 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że sprawa planowanej inwestycji była już przedmiotem rozpoznania zarówno przez organ I, jak i II instancji. Decyzją z dnia 15 lutego 2017 r. Wójt Gminy ustalił warunki zabudowy dla planowanego przez inwestorów zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja ta, w wyniku odwołania skarżącego, została uchylona w całości przez SKO w Łodzi decyzją z dnia 10 maja 2017 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Wójt wydał kolejną decyzję z dnia 17 lipca 2017 r., utrzymaną następnie w mocy decyzją SKO w Łodzi z dnia 29 sierpnia 2017 r. Skarżący zaskarżył tę decyzję do WSA w Łodzi, który wyrokiem z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 806/17, uchylił decyzje organów obu instancji. W powołanym wyroku Sąd stwierdził, że analiza urbanistyczna, sporządzona na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588; dalej zwanego rozporządzeniem), została przeprowadzona dla działek zabudowanych nr [...],[...] i [...] dostępnych z tej samej drogi publicznej, przy czym działka nr [...] została niedawno podzielona na działki nr [...],[...] i [...]. Fakt wydzielenia działki nr [...] nie znajduje jednak odzwierciedlenia w części graficznej analizy, co nie tylko prowadzi do wniosku, że mapa, w oparciu o którą organ procedował, nie zawiera aktualnych danych i nie odpowiada części opisowej, ale przede wszystkim nie pozwala na skontrolowanie danych wskazanych w analizie co do działki nr [...]. Wadliwe było też, zdaniem Sądu, ustalenie parametrów nowej zabudowy, bowiem wyznaczone one zostały jedynie w wielkościach maksymalnych. Sąd zwrócił też uwagę, że wskazanie maksymalnego wskaźnika 10% zabudowy projektowanego budynku oraz wiaty i dodatkowo nieokreślonego wskaźnika projektowanego utwardzenia terenu wraz z dojazdem i parkingiem nie znajduje odzwierciedlenia w analizie, a także w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589). Ponadto organ wywiódł z analizy, że średnia szerokość elewacji frontowej w niniejszej sprawie to ok. 20 m, przy czym do wyliczenia szerokości elewacji frontowej nieprawidłowo uwzględniono szerokość budynków gospodarczych posadowionych w głębi działek. To skutkowało przyjęciem wartości maksymalnej parametru na 24 m (z uwzględnieniem 20% tolerancji) dla budynku domu weselnego i 10 m dla wiaty. W analizie przyjęto także, że maksymalna wysokość projektowanej zabudowy (§ 7 rozporządzenia) nie powinna przekraczać 8 m, co skutkowało określeniem maksymalnego wskaźnika dla domu weselnego i 5 m dla wiaty, bez podania jakiejkolwiek argumentacji w zakresie uregulowań wskazanego przepisu. W kolejnym fragmencie SKO wskazało, że Wójt będąc związanym oceną prawną wyrażoną w powołanym wyżej wyroku, ponownie przeprowadził analizę urbanistyczną. Analiza ta została przeprowadzona w obszarze wyznaczonym w odległości 400 m od granicy terenu inwestycji, ocenionym przez Sąd jako prawidłowy. W tym zakresie jedyne działki zabudowane w obszarze analizowanym to działki nr [...] (zabudowa zagrodowa) nr [...] (zabudowa zagrodowa) i nr [...] (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna), pozostałe działki z tego obszaru to działki niezabudowane (tereny rolne). Cechy tej zabudowy stanowiły podstawę do ustalenia następujących wymagań dla inwestycji: 1. linie zabudowy wyznaczone zostały jako nieprzekraczalne w odległości 15 m od drogi gminnej (działki nr [...] i [...]) i 20 m od drogi wojewódzkiej (działka nr [...]). Ustalenie tego parametru ustalenie tego parametru nastąpiło w oparciu o § 4 ust. 2 rozporządzenia; 2. wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do terenu inwestycji ustalono dla planowanej inwestycji w przedziale od 6,9% do 15,5%. Wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek kształtuje się w obszarze analizowanym w przedziale od 1,7% do 15,5%, średnio 6,9%. Ustalone w zaskarżonej decyzji wielkości wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do terenu inwestycji odpowiadają: minimalna średniej wielkości tego wskaźnika z obszaru analizowanego, maksymalna natomiast wielkości maksymalnej wskaźnika powierzchni zabudowy z obszaru analizowanego. Takie ustalenie nie narusza, zdaniem Kolegium, dyspozycji przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia; 3. szerokość elewacji frontowej dla nowej zabudowy ustalono w przedziale: dla budynku domu weselnego z salą wielofunkcyjną z częścią gastronomiczną i noclegową od 9,3 m do 13,9 m; dla wiaty od 9,3 m do 13,9 m. Szerokość elewacji frontowej całej zabudowy w obszarze analizowanym wynosi od 10 m do 13 m, średnio 11,6 m. Ustalony dla planowanych obiektów przedział wielkości wynika z przyjęcia tolerancji 20% dla średniej wielkości szerokości elewacji frontowej całej zabudowy w obszarze poddanym analizie. Podstawę dla ustalenia parametru szerokości elewacji frontowej stanowił zatem § 6 ust. 1 rozporządzenia; 4. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej dla nowej zabudowy w wielkościach: dla budynku domu weselnego z salą wielofunkcyjną z częścią gastronomiczną i noclegową od 5,5 m do 8 m; dla wiaty od 5,5 m do 8 m. Jak wskazuje analiza, wysokość zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym wynosi od 3 m do 8 m, średnio 5,5 m. Ustalone dla planowanych obiektów wielkości odpowiadają zatem: minimalna średniej wielkości wysokości elewacji frontowej budynków w obszarze analizowanym, maksymalna natomiast maksymalnej z obszaru. Takie ustalenie nie narusza, zdaniem organu odwoławczego, § 7 ust.4 rozporządzenia; 5. geometria dachu dla planowanych obiektów ustalono: dach dwu lub wielospadowy, kąt nachylenia połaci dachowych do 45°, wysokość głównej kalenicy od 5,5 m do 8 m. Kierunek kalenicy równoległy lub prostopadły do drogi wojewódzkiej lub drogi krajowej albo granicy działki. Stosownie do brzmienia § 8 rozporządzenia, geometrię dachu dla nowej zabudowy ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym. Taka sytuacja ma miejsce w sprawie, gdyż ustalone zaskarżoną decyzją wymagania odpowiadają geometrii dachów istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy. Organ podał też, że w zakresie funkcji budynków zlokalizowanych w obszarze analizowanym w tekście analizy ustalono, że występuje tam zabudowa o funkcji zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej. Taki stan zagospodarowania daje podstawy do uznania warunku kontynuacji funkcji za spełniony. Zdaniem SKO stanowisko takie wynika też z wyroku WSA w Łodzi z dnia 6 grudnia 2017 r., gdyż w ocenie Sądu choć realizacja domu weselnego stanowi w istocie funkcję usługową, to jednak nie jest ona sprzeczna z dotychczas występującą funkcją zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej. Mając powyższe na względzie SKO uznało, że planowana inwestycja kontynuuje funkcje i cechy zabudowy sąsiedniej, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073, ze zm.; dalej zwanej u.p.z.p.). Stwierdziło też, że planowana inwestycja spełnia pozostałe z warunków określonych art. 61 ust. 1 pkt. 2-5 u.p.z.p. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł skarżący kwestionując zasadność jej wydania. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z warunkami określonym w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Jego zdaniem organy ponownie wydając decyzje uwzględniły wskazania co do dalszego postępowania zawarte w prawomocnym wyroku WSA w Łodzi z dnia 6 grudnia 2017 r. Organ I instancji ponownie przeprowadził analizę urbanistyczną, właściwie wyznaczył obszar analizowany, wskazał zabudowane działki, w oparciu o które zanalizował, czy planowana inwestycja spełnia warunek "dobrego sąsiedztwa". Sąd uznał, że w analizie wyczerpująco odniesiono się do poszczególnych parametrów inwestycji przewidzianych w rozporządzeniu. Wyznaczono linię zabudowy, wskaźnik powierzchni nowej zabudowy, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrię dachu. W analizie uzasadniono wyznaczenie takich, a nie innych parametrów, przy czym prawidłowo ustalono te parametry w formie widełek, z dopuszczalną przez przepisy tolerancją. Warto przy tym podkreślić, że w skardze nie zawarto żadnych konkretnych zarzutów odnośnie do przeprowadzonej przez organ analizy urbanistycznej, poza ogólnikowymi sformułowaniami. W ocenie Sądu, który nie będąc związany zarzutami skargi dokonał szczegółowej kontroli przeprowadzonej w sprawie analizy, organy przeprowadziły ją prawidłowo, zgodnie z przepisami rozporządzenia, a sama decyzja zawiera załączniki w postaci wyników analizy w formie graficznej i tekstowej. Następnie Sąd I instancji wyjaśnił, że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania, jako że nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 u.p.z.p.) nie może stanowić podstawy do określenia parametrów planowanej inwestycji. Z kolei kwestie takie jak uciążliwość hałasowa związana z funkcjonowaniem planowanego obiektu, czy ewentualne naruszenie stosunków wodnych na gruncie, mogące mieć miejsce w wyniku budowy zbiornika wodnego, nie mogą odnieść skutku w postępowaniu o ustalenie warunków. Są to bowiem kwestie wykraczające poza ramy tego postępowania. Podkreślił, że już w wyroku WSA w Łodzi z dnia 6 grudnia 2017 r. przesądzono, że planowana zabudowa usługowa nie godzi w zastaną na obszarze analizowanym zabudowę. Jest ona bowiem uzupełnieniem funkcji istniejącym na tym terenie, związaną z zabudową zagrodową czy mieszkaniową. Tymczasem przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu. Podkreślił, że teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej - gminnej, z której planowana jest obsługa komunikacyjna inwestycji, istniejące i projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolne i nieleśne, Inwestycja nie jest także sprzeczna z przepisami odrębnymi. Sąd zgodził się zatem z SKO, że taka sytuacja, zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wymagającym łącznego spełnienia określonych w nim przesłanek, musiała skutkować ustaleniem warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Podsumowując Sąd wskazał, że organy przeprowadziły prawidłową analizę urbanistyczną, w wyniku której ustaliły cechy zabudowy, w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących projektowanej zabudowy. Ustalone parametry i współczynniki znajdują uzasadnienie w analizie urbanistycznej. Postępowanie wyjaśniające, poprzedzające wydanie kwestionowanej decyzji przeprowadzone zostało z poszanowaniem procedury administracyjnej, a wywiedzione stanowisko zostało obszernie i szczegółowo uzasadnione. Z tych powodów Sąd I instancji na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.; dalej p.p.s.a.), oddalił skargę. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku, zaskarżając to orzeczenie w całości. Podnosząc w niej zarzuty: 1. naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez niedokonanie prawidłowej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji, niepodanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Sąd nie wskazał, na jakiej podstawie lub w związku z jakimi przepisami uznał wykazywane przez skarżącego zarzuty za niezasadne i nie wyjaśnił podstawy prawnej wydanego wyroku, co w konsekwencji uniemożliwia merytoryczną kontrolę oceny zastosowania przez Sąd prawa materialnego; - art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez SKO w Łodzi przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm.; dalej k.p.a.) polegającego na błędnym ustaleniu, że inwestycja polegająca na budowie budynku domu weselnego z salą wielofunkcyjną, z częścią gastronomiczną i noclegową nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak i do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz braku wyjaśnienia, czy w związku częścią noclegową dla planowanej inwestycji konieczne jest uprzednie przeprowadzenie postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; - art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez SKO w Łodzi przepisów art. 72 ust. 1 pkt 3 oraz art. 71 ust. 2 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.; zwanej dalej ustawą środowiskową) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 50 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397, ze zm., dalej jako rozporządzenie z 2010 r.), co spowodowało bezwzględną nieważność wydanej w sprawie decyzji o warunkach zabudowy w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.; 2. naruszenia prawa materialnego, tj. § 3 ust. 1 pkt 50 rozporządzenia z 2010 r. w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy środowiskowej w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwą interpretację i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, co spowodowało błędne uznanie, że inwestycja będąca przedmiotem niniejszego postępowania nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak i do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpatrzenia, rozpoznanie sprawy na rozprawie, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a także decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz skarżącego według norm przepisanych. Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 25 maja 2018 r., znak GP.6730.12.2016. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw. Nie znajduje uzasadnienia zarzut kasacyjny naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. , którego naruszenia skarżący kasacyjnie upatruje w braku prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji, niepodaniu podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia oraz jej niewyjaśnienia. Należy zauważyć, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach zarzutu naruszenia powołanego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W kontrolowanej sprawie uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji spełnia wymogi wynikające z treści powołanego przepisu. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji wskazał podstawę prawną wydanego orzeczenia oraz wyjaśnił swoje stanowisko, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, umożliwiając w ten sposób jego kontrolę instancyjną. Niezasadny jest również kolejny zarzut kasacyjny naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które miało polegać na błędnym ustaleniu, że planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji, że nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Z art. 151 p.p.s.a. wynika, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Przepis ten ma więc charakter swoistej "instrukcji" dla Sądu, jakiej treści rozstrzygnięcie ma wydać, gdy uzna, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Może on tym samym być naruszony tylko wówczas, gdy Sąd uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie wydaje orzeczenie oddalające skargę lub gdy Sąd uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie uwzględnia ją. Natomiast w razie bezzasadności zarzutów skargi, przy braku okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, oddalenie skargi nie stanowiło naruszenia art. 151 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji prawidłowo podzielił stanowisko organów, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi, w tym również przepisami z zakresu ochrony środowiska, gdyż planowana przedsięwzięcie nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nie doszło również do naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 oraz art. 71 ust. 2 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt 50 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z powołanym w zarzucie § 3 ust. 1 pkt 50 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: ośrodki wypoczynkowe lub hotele, zlokalizowane poza terenami mieszkaniowymi, terenami przemysłowymi, innymi terenami zabudowanymi i zurbanizowanymi terenami niezabudowanymi, w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r. poz. 542 i 2109), wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 2 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a - przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia. Na terenie planowanej inwestycji nie występują formy ochrony przyrody ustanowione na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, jak również otulina powyższych form ochrony przyrody Nadto jak wynika z uproszczonego wypisu z rejestru gruntów powierzchnia działki na której ma być zrealizowanaa inwestycja, a co za tym idzie powierzchnia terenu zajęta pod inwestycję wynosi 1,26 ha, zatem nawet gdyby przyjąć, tak jak chce skarżący, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do tych, które zostały wymienione w treści § 3 ust. 1 pkt 50 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., to nie spełnia ono wymogu wynikającego z powołanego przepisu, co do powierzchni zabudowy. Wprawdzie organ przyjął, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do zabudowy usługowej wymienionej w § 55 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.. To jednak również w tym przepisie istnieje wymóg, że dla przedsięwzięć realizowanych na obszarach nie objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, powierzchnia zabudowy nie może być mniejsza niż 2 ha. W sytuacji gdy powierzchnia zabudowy spornej inwestycji jest mniejsza od wskazanych w obu przepisach 2 ha, prawidłowe jest stanowisko organu, że planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczone do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z tym nie było konieczności zarówno przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak i wydania w niniejszej sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, poprzedzającej wydanie decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 i art. 72 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy. Brak szczegółowych rozważań w tym zakresie Sądu pierwszej instancji, pozostaje bez wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Sąd bowiem zasadnie przyjął za organami, że decyzja nie narusza przepisów odrębnych, w tym również wskazanej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W konsekwencji niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego (pomijając jego wadliwą konstrukcję i brak powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.) tj. § 3 ust. 1 pkt 50 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., poprzez ich niewłaściwą interpretację. Prawidłowe zakwalifikowanie przedsięwzięcia jako nie należącego do przedsięwzięć, które mogą zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wykluczało jednocześnie możliwość naruszenia przez Sąd pierwszej instancji wskazanych w zarzucie kasacyjnym przepisów. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.