II OSK 1633/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.), Sędzia NSA Roman Ciąglewicz, Sędzia WSA (del.) Grzegorz Antas, Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska, po rozpoznaniu w dniu 26 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 694/20 w sprawie ze skarg M. Z. i E. Z. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 27 marca 2020 r. nr ... w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 13 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 694/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skarg M.Z. i E.Z. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 27 marca 2020 roku w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (I) odrzucił skargę M.Z. oraz (II) oddalił skargę E.Z.. E.Z. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w zakresie punktu II, zarzucając Sądowi I instancji, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie: 1. przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego przez ich niezastosowanie i w konsekwencji niezasadne oddalenie skargi, w sytuacji gdy pomimo niezałączenia do projektu budowlanego decyzji właściwego organu samorządu Izby Inżynierów Budownictwa potwierdzającej uprawnienia inż. P.F. w specjalności konstrukcyjno-budowlanej uprawniających do przygotowania branży konstrukcyjnej projektu, projekt nie spełniał minimalnych wymagań formalnych wynikających z art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, co stanowiło podstawę do uchylenia decyzji organu II jak i I instancji; 2. przepisów prawa materialnego, a to art. 20 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że projekt obejmujący realizację dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z garażami podziemnymi i płaskim dachem jest projektem obiektów o prostej konstrukcji i podlega zwolnieniu z obowiązku weryfikacji przez projektantów sprawdzających, podczas gdy zgodnie z prawidłową wykładnią art. 20 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, zastosowane w projekcie rozwiązania techniczne uniemożliwiają uznanie przedmiotowego obiektu za obiekt prostej konstrukcji co skutkuje koniecznością jego weryfikacji przez projektantów sprawdzających, wskutek czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie bezzasadnie oddalił skargę E.Z. na podstawie art. 151 p.p.s.a. 3. przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 p.p.s.a w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 1 pkt 4 lit. c warunków zabudowy stanowiących załącznik do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 7 czerwca 2018 r. przez przyjęcie, że warunek zaprojektowania czterech miejsc postojowych wewnątrz jednego z dwóch projektowanych budynków jednorodzinnych nie stanowi uchybienia przepisowi art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 1 pkt 4 lit. c decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 7 czerwca 2018 r., podczas gdy z warunków załączonych do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 7 czerwca 2018 r. wynika, że miejsca postojowe powinny być zaprojektowane w każdym z domów osobno lub łącznie w części działki ogólnodostępnej dla właścicieli lokali, co skutkowało bezzasadnym oddaleniem skargi na decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie jego pkt II i rozpoznanie skargi przez uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z uwagi na to, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie pkt II i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Przedmiotem kontroli Sądu Wojewódzkiego była decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 27 marca 2020 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 września 2019 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej z garażem wbudowanym wraz z instalacjami wewnętrznymi, na działce nr [...]. W skardze kasacyjnej niezasadnie zarzucono Sądowi Wojewódzkiemu, iż przy kontroli zaskarżonej decyzji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 i art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane (dalej: Prawo budowlane). Zdaniem skarżącej Sąd Wojewódzki nie uwzględnił w sposób właściwy tego, że do projektu budowlanego nie dołączono decyzji właściwego organu samorządu Izby Inżynierów Budownictwa potwierdzającej uprawnienia inż. P.F. w specjalności konstrukcyjno-budowlanej do przygotowania branży konstrukcyjnej projektu, a tym samym projekt nie spełniał wymagań formalnych wynikających z art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki trafnie przyjął, że brak było podstaw, aby uznać, iż organ architektoniczno-budowlany nie sprawdził przed wydaniem decyzji, czy projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności, stosownie do wymogów art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Mianowicie Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że chociaż do projektu nie została dołączona decyzja właściwego P.F. powołanych w projekcie uprawnień konstrukcyjnych, a jedynie decyzja w zakresie specjalności inżynieryjnej drogowej, to jednak uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż organ mógł zweryfikować uprawnienia wymienionego projektanta w ramach prowadzonego postępowania. Podkreślić bowiem trzeba, że stosownie do art. 88 ust. 1 pkt 3 lit. a) Prawa budowlanego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadzi, w systemie e-CRUB będącym system teleinformatycznym w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, centralny rejestr osób posiadających uprawnienia budowlane. Z wymienionego Rejestru wynika, że P.F. posiada uprawnienia w dziedzinie – projektowanie, zakres – bez ograniczeń, specjalność – konstrukcyjno-budowlana, na podstawie decyzji (numer uprawnień budowlanych) PDK/0002/POOK/12. W takim stanie sprawy uprawnione było wnioskowanie, że brak w dokumentacji budowlanej zaświadczenia o uprawnieniach budowlanych autora branży konstrukcyjnej projektu nie stanowiło istotnego uchybienia wymogom art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, skoro w rzeczywistości uwidoczniony w projekcie autor jej części konstrukcyjno-budowlanej legitymował się uprawnieniami w tej specjalności, a ponadto do projektu dołączono zaświadczenie o przynależności P.F. do Podkarpackiej Izby Inżynierów Budownictwa. Zaznaczyć należy, że niezależnie od obowiązku dołączenia do projektu budowlanego zaświadczeń o posiadanych uprawnieniach budowlanych jego autorów, właściwy organ architektoniczno-budowlany ma kompetencje oraz możliwości dokonania weryfikacji w tym zakresie. W konsekwencji nietrafnie w skardze kasacyjnej zarzucono, że brak wezwania inwestora do uzupełnienia projektu świadczy o niedokonaniu kompletnej weryfikacji uprawnień podmiotu sporządzającego projekt budowlany i powinien skutkować uchyleniem kontrolowanych przez Sąd Wojewódzki decyzji. Jako chybiony uznać należało kolejny zarzut kasacyjny, odnoszący się do naruszenia art. 20 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Z wymienionego przepisu wynika, że obowiązek zapewnienia przez projektanta sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego przez uprawnioną osobę (art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego) nie dotyczy projektów obiektów budowlanych o prostej konstrukcji, jak: budynki mieszkalne, jednorodzinne, niewielkie obiekty gospodarcze, inwestorskie i składowe. Słusznie zatem Sąd Wojewódzki stwierdził, że skoro przedmiotem decyzji jest budowa dwóch budynków jednorodzinnych, a tego rodzaju zabudowa została wprost wymieniona w art. 20 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego jako przykład obiektu o prostej konstrukcji, to nie zachodziła potrzeba spełnienia wymogu z art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego. Odmienne stanowisko skarżącej, oparte na subiektywnym zapatrywaniu co do potrzeby dodatkowej weryfikacji projektu budowlanego przez projektanta sprawdzającego, nie mogło być uwzględnione. W skardze kasacyjnej nie przytoczono takiej argumentacji merytorycznej, która mogłaby podważyć kwalifikację obiektu dokonaną przez projektanta odpowiedzialnego za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto bezzasadnie zarzucono w skardze kasacyjnej naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, Sąd Wojewódzki w ślad za organami wyraził prawidłową ocenę odnoszącą się do przyjętego w projekcie budowlanym rozwiązania w zakresie miejsc postojowych. Uprawnione było wnioskowanie, że zaprojektowanie czterech miejsc postojowych w garażu jednego z dwóch budynków w zabudowie bliźniaczej nie naruszyło decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w której w punkcie I.4 lit. c) – załącznik Nr 1 ustalono następujący wskaźnik liczby miejsc postojowych: "2 miejsca postojowe na 1 dom". Zgodzić się należało z organem odwoławczym, że tak sformułowany wskaźnik miejsc postojowych w decyzji o warunkach zabudowy nie dawał podstawy organowi architektoniczno-budowlanemu do zakwestionowania projektu budowlanego, skoro przewidziano w nim cztery miejsca postojowe w garażu jednego budynku, ale z zapewnionym dostępem dla użytkowników drugiego budynku. Słusznie Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę w uzasadnieniu wyroku, że przedmiotowa inwestycja stanowi pewną całość – dwa budynki w zabudowie bliźniaczej, a dopiero na etapie użytkowania obiektu konieczne będzie zapewnienie faktycznego i prawnego dostępu użytkownikom budynku nr "2" do miejsc parkingowych zlokalizowanych w budynku nr "1". Uzupełniając argumentację Sądu Wojewódzkiego zaznaczyć należy, że zatwierdzony decyzją projekt budowlany dotyczy dwóch budynków w zabudowie bliźniaczej zlokalizowanych na nieruchomości stanowiącej jedną działkę ewidencyjną (nr [...]), pozostającą we własności inwestora. Tak więc spełnienie warunku w postaci zapewnienia dwóch miejsc postojowych na jeden dom nabierze istotnego znaczenia w razie podziału nieruchomości, a zwłaszcza na etapie ewentualnego ustanowienia odrębnej własności lokali w przedmiotowych budynkach. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. ----------------------- 2