II OSK 1631/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 8 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...]oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 996/19 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 19 marca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę postanawia: wniosek oddalić.

Wyrokiem z dnia 11 października 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 996/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] (dalej: skarżący) na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z [...] grudnia 2018 r., nr [...] o udzieleniu [...]. pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami położonego przy [...]. W skardze kasacyjnej wniesionej od tego wyroku skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Wnoszący skargę kasacyjną wskazali, że wykonanie tych decyzji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w majątku skarżących. Koszty ewentualnej rekonstrukcji budynku będą znaczne, a przede wszystkim możliwe jest naruszenie konstrukcji budynku sąsiedniego ([...]), należącego do skarżących, a nawet do katastrofy budowlanej czyli szkody w majątku skarżących. Wykonanie decyzji zakłóci ponadto dotychczasowy porządek architektoniczny [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W świetle art. 61 § 3 p.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Mocą art. 193 p.p.s.a. powołany przepis znajduje odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W dotychczasowym orzecznictwie nie budzi wątpliwości, ze użyte przez ustawodawcę pojęcia "znaczna szkoda" i "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien przedstawić wnioskodawca. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie przedstawili żadnych takich okoliczności, które świadczyłyby o prawdopodobieństwie wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nieuzasadnione jest wstrzymywanie procesu inwestycyjnego z uwagi na hipotetyczne straty wskazane przez skarżących i jego obawy związane z wpływem robót rozbiórkowych na bezpieczeństwo konstrukcji budynku sąsiedniego. Koszty ewentualnej rekonstrukcji budynku, którego dotyczy pozwolenie na rozbiórkę nie będą zaś ponoszone przez skarżących, zatem argument ten w kontekście wymogu wykazania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania objętych skargą decyzji również jest chybiony. Ponadto mieć należy na uwadze, że w tego rodzaju sprawach zasadnie wskazuje się na konieczność uwzględnienia interesu inwestora i wzięcia pod uwagę występującego po jego stronie ryzyka strat majątkowych w wypadku, gdyby prowadził prace nie znając ostatecznego wyniku postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu Sąd nie może brać pod uwagę jedynie interesu strony składającej wniosek, ale wyważyć swoją ocenę w odniesieniu do pozostałych uczestników postępowania (por. postanowienie NSA z 19 marca 2020 r., II OZ 277/20). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.