II OSK 1625/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant: st. asystent sędziego Sylwia Misztal po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 maja 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 112/21 w sprawie ze skargi R.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia 11 grudnia 2020 r., nr SKO.430.1158.141.2020 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 26 maja 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 112/21, oddalił skargę R.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z 11 grudnia 2020 r., nr SKO.430.1158.141.2020 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza P. z 8 października 2020 r., nr GK. 6730.40.2020 o odmowie ustalenia na rzecz R.N. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości P. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł R.N., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz zasądzenie od SKO w L. na rzecz skarżącego R.N. niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 590 zł (wynagrodzenia pełnomocnika – 240 zł, kosztów sądowych – wpisu od skargi kasacyjnej 250 zł, opłaty kancelaryjnej – 100 zł). Wyrokowi zarzucono wskazując jako podstawę skargi kasacyjnej art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., naruszenie: – art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") przez niewłaściwe uznanie, iż planowana inwestycja nie jest zgodna z przepisami ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 981 z późn. zm., dalej: "u.i.e.w."), – art. 15 ust. 3 u.i.e.w przez jego błędną wykładnię i tym samym jego niezastosowanie w związku z art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 u.i.e.w. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona stwierdziła, że z art. 15 u.i.e.w. wynika, iż plany miejscowe przewidujące lokalizację elektrowni wiatrowych obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy zachowują moc, ale pod warunkiem, że inwestycja (elektrownie wiatrowe) będzie spełniała wymogi art. 4 ustawy. A zatem wysokość elektrowni wiatrowej możliwej do wybudowania na terenie uchwalonego m.p.z.p. nie może przekraczać 1/10 odległości od istniejącej zabudowy mieszkalnej, a nie 220 m. Innymi słowy mogą być wybudowane elektrownie wiatrowe o wysokości max. około 60 m. A skoro tak, to i budowa budynku mieszkalnego w tych okolicznościach jest możliwa. Podniesiono też, że przepis art. 15 ust. 3 u.i.e.w. wprost wskazuje na cały przepis art. 4, którego niespełnienie powoduje odmowę wydania pozwolenia na budowę oraz odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a zatem, wbrew stanowisku WSA w Poznaniu, modyfikuje przesłanki dotyczące zachowania odległości. Zdaniem skarżącego kasacyjnie przepis art. 4 powyższej ustawy stanowi niejako "sprzężenie zwrotne". Tak samo bowiem jak na możliwość budowy elektrowni wiatrowej ma wpływ istnienie bądź budowa budynku mieszkalnego, to i w takim samym stopniu na możliwość budowy budynku mieszkalnego ma wpływ istnienie bądź budowa elektrowni wiatrowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego kasacyjnie, należy w pierwszej kolejności zaznaczyć, że przy kontroli zaskarżonego wyroku, a co za tym idzie także i ocenie rozstrzygnięcia organu odwoławczego, należało uwzględnić przepisy u.p.z.p. oraz u.i.e.w. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji przez Kolegium. I tak, jak wynika z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.i.e.w., odległość (od elektrowni wiatrowej), w której może być lokalizowany i budowany budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami. Z kolei z art. 15 ust. 3 u.i.e.w. wynika, że jeżeli w planie miejscowym, obowiązującym w dniu wejścia tejże ustawy przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4, a więc w tym przypadku, gdy przewidziana w planie elektrownia wiatrowa ma być zlokalizowana w odległości mniejszej od dziesięciokrotności jej wysokości od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej uregulowania, należało przyjąć za Sądem I instancji oraz organem odwoławczym, że: po pierwsze, art. 15 ust. 3 u.i.e.w. nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ dotyczy on lokalizacji elektrowni wiatrowej, a nie inwestycji mieszkaniowej; po drugie, przepis ten nie modyfikuje normy odległościowej, określonej w art. 4 ust. 1 pkt 2 u.i.e.w., dla lokalizacji budynków mieszkalnych bądź budynków o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa. Również inne przepisy u.i.e.w., w dacie wydania zaskarżonej decyzji, nie przewidywały rozwiązań pozwalających na zmianę odległości wskazanej w art. 4 ust. 1 u.i.e.w. pomiędzy istniejącą bądź planowaną elektrownią wiatrową i lokalizowanym na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, budynkiem mieszkalnym albo budynkiem o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa oraz sposobu ustalania tej odległości, szczegółowo określonego w art. 5 u.i.e.w. Uwzględniając powyższe za niezasadny należało więc uznać podniesiony przez skarżącego kasacyjnie zarzut błędnej wykładni i niezastosowania art. 15 ust. 3 u.i.e.w. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 u.i.e.w., co w konsekwencji musiało doprowadzić do uznania, że również zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. jest pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.