II OSK 1609/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 2497/21 w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 15 września 2021 r. znak BZ-II-5593/3-9/21 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2022 r., VII SA/Wa 2497/21, oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. (dalej SM "[...]") na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej (dalej KG PSP) z dnia 15 września 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zaskarżoną decyzją KG PSP na podstawie art. 156 § 1, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.Dz.U.2021.735 ze zm.; dalej k.p.a.) i art. 11a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (j.t.Dz.U.2020.1123 ze zm.; dalej: ustawa o PSP), po przeprowadzeniu wszczętego w dniu 10 sierpnia 2021 r. postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej m. st. Warszawy (dalej KM PSP) z dnia 11 grudnia 2007 r. wraz z utrzymującą ją w mocy decyzją Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej (dalej KW PSP) z dnia 5 lutego 2008 r. - odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Na tę decyzję SM "[...]" wniosła skargę do WSA w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniesioną skargę. Sąd stwierdził, że zastosowanie nowych wymogów ochrony przeciwpożarowej do wcześniej wybudowanych budynków nie narusza przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Dla określenia właściwej podstawy prawnej nie ma znaczenia także fakt, iż ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej, stanowiąca podstawę do wydania rozporządzenia MSWiA z dnia 21 kwietnia 2006 r., nie zawiera przepisów przejściowych regulujących sytuację prawną budynków wzniesionych przed wejściem aktu prawnego w życie. W sytuacji bowiem, gdy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych, jak to miało miejsce w przypadku tej ustawy, należy przyjąć, iż nowa ustawa ma zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak również do zdarzeń, które miały miejsce wcześniej, lecz trwają dalej – po wejściu w życie nowej ustawy. Zatem brak przepisów przejściowych obligował organy ochrony przeciwpożarowej do zastosowania aktualnie obowiązujących norm prawnych, a nie do przepisów obowiązujących w chwili wzniesienia przedmiotowego budynku. Wprawdzie przepisy rozporządzenia z 2010 r. zastosowano do istniejącego już budynku, bo wybudowanego w latach 70-tych, to jednak takie działanie organu było prawidłowe i zarzut skarżącej zastosowania retroaktywnie przepisów rozporządzenia z 2010 r. w kontekście przesłanki rażącego naruszenia prawa nie jest zasadny. Sąd I instancji podzielił w pełni w tym zakresie bogate orzecznictwo sądów administracyjnych, że zakres zastosowania art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o PSP nie został w akcie normatywnym w żaden sposób ograniczony w odniesieniu do tzw. budynków starych, czyli powstałych w okresie przed wejściem w życie tego przepisu. Odnosząc się do zarzutu, jakoby kontrolowana przez organ decyzja dotknięta była wadą niewykonalności, Sąd podał, że niewykonalność decyzji winna być rozumiana jako niewykonalność prawna lub faktyczna, tzn. gdy niemożność zastosowania się do dyspozycji rozstrzygnięcia wynika z uwagi na istniejący w obowiązującym prawie zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostającego w sprzeczności z wydaną decyzją (niewykonalność prawna) lub gdy jest ona faktycznie niemożliwa do wykonania, np. z przyczyn technicznych. W ocenie Sądu, organy państwowej straży pożarnej zasadnie stwierdziły, że w sprawie nie zachodzi żadna z ww. okoliczności, a wskazana przez skarżącą trudność w wykonaniu decyzji z powodów finansowych lub technicznych nie stanowi podstawy do zastosowania art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Orzecznictwo sądów administracyjnych jest w tym wypadku jednolite, że nie stanowią przeszkody powodującej niewykonalność decyzji ani względy ekonomiczne i finansowe, ani trudności techniczne, ani też negatywne nastawienie adresatów decyzji czy innych podmiotów do wykonania decyzji. W opinii Sądu nie jest też zasadny zarzut dotyczący niewykonalności decyzji ostatecznej z uwagi na brak wskazania rozwiązań zamiennych przez organ. W tym zakresie Spółdzielnia została poinformowana w ostatecznej decyzji o treści § 2 ust. 3a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, z którego wynika, że w stosunku do nakazanego w § 1 obowiązku dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych, stosownie do ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Wnioskodawcą tej ekspertyzy, zgodnie z art. 6a ust. 2 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, jest inwestor lub właściciel obiektu budowlanego lub terenu, którego dotyczą rozwiązania zamienne. Zatem to nie organy PSP wskazują możliwe rozwiązania zamienne, ale autorzy ekspertyzy technicznej wraz z wnioskodawcą. Opracowanie wykonane przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych wspólnie z rzeczoznawcą budowlanym nie może zagrozić bezpieczeństwu budynku. Gwarantuje to bowiem wiedza i fachowość specjalistów, którzy biorą odpowiedzialność za swoją ekspertyzę. W odniesieniu do zarzutu braku skierowania decyzji do wszystkich stron postępowania, którzy winni być brani pod uwagę, Sąd podzielił ustalenia organów, że prawidłowo adresatem decyzji ostatecznej jest Spółdzielnia jako zarządca budynku. Z treści art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U.2013.1222) wynika, że spółdzielnia ma obowiązek zarządzania nieruchomością stanowiącą jej mienie lub nabyte na podstawie ustawy mienie jej członków. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, odpowiedzialność za naruszenie przepisów przeciwpożarowych ponoszą: właściciel, zarządca lub użytkownik budynku, obiektu lub terenu. Skargę kasacyjną od tego orzeczenia wniosła SM "[...]", reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznania sprawy co do istoty, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także – w obu przypadkach - zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego, tj.: - § 16 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż z przepisu tego wynika obowiązek zastosowania rozwiązań zamiennych, w przypadku gdzie warunki techniczne uniemożliwiają ich zastosowanie, jak również, iż przepis ten może być stosowany do budynków wzniesionych w latach siedemdziesiątych, co w ocenie Sądu uzasadnia naruszenie zasady lex retro non agit, - art. 26 ust. 1 ustawy o PSP, poprzez błędne zastosowanie, iż rozwiązania zamienne nie zagrażają strukturze budynku; - art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o PSP "poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż zakres stosowania przepisów"; - § 16 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków i innych obiektów budowlanych i terenów, poprzez uznanie, iż przepis ten można stosować do budynków wzniesionych przed wejściem w życie rozporządzenia oraz poprzez naruszenie zasady, iż prawo nie działa wstecz; - art. 156 § 1 "ust." 2 i 5 k.p.a. poprzez uznanie, iż zaskarżona decyzja i decyzja ostateczna nie narusza przepisów prawa materialnego, przepisów prawa administracyjnego skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji ostatecznej; - art. 1 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych poprzez błędną wykładnię, iż stroną postępowania jest wyłącznie Spółdzielnia, a nie wszyscy właściciele wyodrębnionych lokali w tym budynku; - art. 156 § 1 ust. 5 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż kontrolowana przez organ decyzja nie jest dotknięta wadą niewykonalności, podczas, gdy skarżąca wskazuje na niewykonalność z powodu zbytniego obciążenia struktury budynku nawet rozwiązaniami zamiennymi (tj. przeszkody o charakterze nieusuwalnym); 2. naruszenie prawa procesowego: - art. 113 i 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2022.329 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy polegające na zaakceptowaniu stanowiska organu w przedmiocie warunków i stanu budynku bez oceny, czy organ ustalił ten stan zgodnie z regułami postępowania administracyjnego; - art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2021.137 ze zm.; dalej p.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i pkt 3 p.p.s.a., polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, podczas gdy w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia szeregu przepisów, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., polegające na uchybieniu obowiązkowi wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a zwłaszcza poprzez brak poczynienia ustaleń dotyczących możliwości realizacji nałożonego obowiązku z uwagi na kwestie techniczne i własnościowe; - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd, iż nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności wskazane w art. 156 § 1 k.p.a. - niewłaściwe określenie stron postępowania poprzez pominięcie właścicieli odrębnych nieruchomości lokalowych w budynku przy ul. [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy ma fakt, że zapadła ona w postępowaniu nadzwyczajnym – nieważnościowym, w którym ani sąd administracyjny, ani organ nie prowadzą pełnej kontroli decyzji ostatecznej. Jak trafnie wskazywano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji koncentruje się wyłącznie na ocenie, czy decyzja ostateczna dotknięta jest kwalifikowaną wadą prawną, a ponadto czy waga tego naruszenia przemawia na rzecz wzruszenia decyzji ostatecznej. W toku postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ nie prowadzi postępowania dowodowego mającego na celu ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną, lecz skupia się na wadach tkwiących w kontrolowanej decyzji. Postępowanie nieważnościowe nie jest bowiem kolejną instancją, a zatem nie jest postępowaniem, w toku którego bada się sprawę merytorycznie, lecz wyłącznie rozstrzyga o ewentualnych wadach kontrolowanej decyzji w kontekście zaistnienia, bądź też nie, przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Ustalenie zaś, czy w konkretnym przypadku nastąpiło rażące naruszenia prawa wymaga zawsze bardzo wnikliwego rozważenia sprawy. Naruszony przepis prawa nie może pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości prawnych, a jego treść musi być jasna i nie może wywoływać sporów doktrynalno-orzeczniczych. Ponadto, traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. np. wyrok NSA z 20 lutego 2024 r., III OSK 2818/23, LEX nr 3692151). W tym więc tylko zakresie możliwa była kontrola decyzji KM PSP z dnia 11 grudnia 2007 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji KW PSP z dnia 5 lutego 2008 r. W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie uważa, że kwestionowane przez nią decyzje KM PSP z dnia 11 grudnia 2007 r. i KW PSP z dnia 5 lutego 2008 r. są nieważne z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a., a więc z uwagi na rażące naruszenie prawa oraz z powodu niewykonalności decyzji. Problematyka rażącego naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i niewykonalności aktów administracyjnych w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. była wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. W orzecznictwie tym podkreślano, że rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., musi być oczywiste, jednoznaczne i nie może polegać na wskazywaniu okoliczności niepewnych, wątpliwych czy spornych (por. np. wyroki NSA z 13 sierpnia 2024 r., I OSK 2088/23, LEX nr 3764335; z 19 czerwca 2024 r., I GSK 1261/20, LEX nr 3759877; z 12 czerwca 2024 r., II OSK 2269/21, LEX nr 3759748; z 26 lipca 2024 r., I OSK 2161/22, LEX nr 3754566). Niewykonalność decyzji (lub postanowienia) w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. oznacza, że rozstrzygnięcie z przyczyn prawnych bądź faktycznych nie może zostać wykonane i niewykonalność ta musi istnieć już w dacie jego wydania, co w odniesieniu do niewykonalności prawnej oznacza niemożność zastosowania się do dyspozycji rozstrzygnięcia z uwagi na istniejący w obowiązującym prawie zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostającego w sprzeczności z wydaną decyzją, zaś w odniesieniu do niewykonalność faktycznej brak możliwości wykonania decyzji z przyczyn technicznych, czy też z powodu trwałej niemożności jej wykonania z pozaprawnych przyczyn obiektywnych o charakterze nieusuwalnym (np. wyroki NSA z 11 grudnia 2024 r., II GSK 1314/21, LEX nr 3789797; z 24 września 2024 r., II OSK 2266/23, LEX nr 3786548). Trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku (wyrok NSA z 21 lutego 2024 r., II OSK 1320/21, LEX nr 3709609). W pełni podzielając powyższe stanowiska i uwzględniając je przy ocenie zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów zarzuty te uznać należy za pozbawione usprawiedliwionych podstaw. W odniesieniu do zarzutu naruszenia § 16 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, wskazać należy, że przepisy te nie były stosowane w kwestionowanych przez stronę skarżącą kasacyjnie orzeczeniach – w decyzji KM PSP z dnia 11 grudnia 2007 r. i w decyzji KW PSP z dnia 5 lutego 2008 r. W decyzjach tych stosowano bowiem przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U.80.563), a nie przepisy ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. Zauważyć wypada, że w latach 2007 i 2008 nie było możliwości stosowania przepisów z 2010 r. Te same uwagi odnieść należy do zarzutu naruszenia§ 16 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków i innych obiektów budowlanych i terenów. Zarzuty te są więc całkowicie chybione. Nietrafny jest też zarzut naruszenia art. 26 ust. 1 ustawy o PSP "poprzez błędne zastosowanie, iż rozwiązania zamienne nie zagrażają strukturze budynku", gdyż przepis ten stanowił – w brzmieniu obowiązującym w czasie podejmowania kwestionowanych decyzji – iż "Komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do: 1) nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie; 2) wstrzymania robót (prac), zakazania używania maszyn, urządzeń lub środków transportowych oraz eksploatacji pomieszczeń, obiektów lub ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować zagrożenie życia ludzi lub bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru". W żaden więc sposób nie odnosił się do kwestii rozwiązań zamiennych, a tym bardziej do takich konkretnych rozwiązań (niewskazanych zresztą w tym zarzucie przez stronę skarżącą kasacyjnie), które mogłyby zagrażać budynkowi. Zarzut naruszenia art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o PSP "poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż zakres stosowania przepisów" jest pozbawiony jakichkolwiek podstaw, bowiem nawet nie precyzuje, co jest w rzeczywistości jego treścią. W skardze kasacyjnej nie wykazano też zasadności zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt (a nie "ust.") 2 i 5 k.p.a. "poprzez uznanie, iż zaskarżona decyzja i decyzja ostateczna nie narusza przepisów prawa materialnego, przepisów prawa administracyjnego skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji ostatecznej". Biorąc pod uwagę – w odniesieniu do treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – wywody zawarte w skardze kasacyjnej i jej motywach, w tym dotyczące twierdzenia strony skarżącej, iż wadliwie organ zastosował przepisy, które nie obowiązywały w czasie budowy przedmiotowego budynku, podkreślić należy, że to, jakie przepisy należało stosować w chwili podejmowania kwestionowanych przez stronę decyzji nie wynikało z konkretnego przepisu przejściowego. Przyjęcie zatem, że zastosowanie miały unormowania obowiązujące nie w czasie budowy budynku, lecz w chwili orzekania przez organy Państwowej Straży Pożarnej, nawet gdyby – abstrahując od realiów niniejszej sprawy – uznać za wadliwe, nie mogłyby być uznane za rażące, bowiem to, jakie regulacje należało stosować nie było oczywiste. Jeżeli zaś chodzi o art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., to omawiany zarzut merytorycznie wiąże się z zarzutem naruszenia art. 156 § 1 "ust." 5 k.p.a. "poprzez błędne uznanie, iż kontrolowana przez organ decyzja nie jest dotknięta wadą niewykonalności, podczas, gdy skarżąca wskazuje na niewykonalność z powodu zbytniego obciążenia struktury budynku nawet rozwiązaniami zamiennymi (tj. przeszkody o charakterze nieusuwalnym)". W realiach niniejszej sprawy nie jest to zarzut trafny. Wskazać bowiem należy, że nałożone w decyzji KM PSP z dnia 11 grudnia 2007 r., utrzymanej w mocy decyzją KW PSP z dnia 5 lutego 2008 r., obowiązki polegały na wyposażeniu wszystkich kondygnacji przedmiotowego budynku w instalację wodociągową przeciwpożarową z punktem poboru wody do celów przeciwpożarowych (obowiązek 1), zapewnieniu sprawności instalacji kominowej (obowiązek 2) i odgromowej (obowiązek 3) oraz zapewnieniu drogi pożarowej do budynku (obowiązek 4). Skarżąca kasacyjnie w żaden sposób nie wykazała w jaki sposób wykonanie takich obowiązków mogłoby obciążać strukturę budynku i stwarzać dla niego zagrożenie. Wskazywane zaś w motywach skargi kasacyjnej kwestie techniczne i związane z nimi argumenty świadczą jedynie o trudnościach technicznych i ekonomicznych, a nie o rzeczywistej niewykonalności decyzji. Strona nie wykazała zatem zasadności swoich twierdzeń. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 1 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych "poprzez błędną wykładnię, iż stroną postępowania jest wyłącznie Spółdzielnia, a nie wszyscy właściciele wyodrębnionych lokali w tym budynku". Abstrahując od merytorycznej oceny tej kwestii podkreślić trzeba, że nawet gdyby przy rozpoznawaniu danej sprawy pominięto jakąś stronę, to nie jest to przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji, lecz podstawa do wznowienia postępowania wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. To zaś, co jest podstawą do wznowienia postępowania nie może być jednocześnie podstawą do stwierdzenia nieważności wydanego aktu administracyjnego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 113 i 134 p.p.s.a., a także art. 1 ust. 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i pkt 3 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., stwierdzić należy, że – wbrew wywodom skargi kasacyjnej – Sąd I instancji zasadnie uznał, iż w sprawie wystarczająco wyjaśniono wszystkie okoliczności mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Raz jeszcze podkreślić trzeba, że przedmiotem niniejszej sprawy nie jest ponowne rozpatrywanie sprawy rozstrzygniętej decyzjami KM PSP z dnia 11 grudnia 2007 r. i KW PSP z dnia 5 lutego 2008 r., a jedynie to, czy zachodzą uzasadnione podstawy do stwierdzenia nieważności tych decyzji. Podnoszona zaś przez stronę skarżącą kasacyjnie argumentacja w istocie stanowi polemikę z merytorycznym rozstrzygnięciem zawartym w powyższych decyzjach i nie stanowi wykazywania przesłanek do stwierdzenia ich nieważności. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. również nie jest zasadny, bowiem przyjęcie przez Sąd I instancji, iż nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności wskazane w art. 156 § 1 k.p.a. było uzasadnione okolicznościami niniejszej sprawy. W tym stanie rzeczy, skoro wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.