II OSK 1602/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 11 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku N.L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej Nicolasa Ludwikiewicza od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 912/23 w sprawie ze skargi N.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 9 sierpnia 2023 r. znak: SKO.4150.329.333.2023 w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 22 lutego 2024 r., sygn. akt II SA/Ld 912/23 oddalił skargę N.L. (dalej: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 9 sierpnia 2023 r., nr SKO.4150.329.333.2023 w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania nieruchomości. Skarżący w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że treść wydanego orzeczenia w sposób niebudzący wątpliwości stanowi zagrożenie zarówno dla osoby skarżącego, jak również zatrudnionych przez niego pracowników. Nakazanie wstrzymania prowadzenia działalności gospodarczej przez zakazanie magazynowania czy też wstrzymania wykonywania czynności polegających na rozbiórce i cięciu odpadów, pozbawia go możliwości wykonywania działalności gospodarczej, a w konsekwencji pozbawia możliwości zarobkowych - przesłanki określone w art. 61 p.p.s.a. zostały zatem spełnione. Zdaniem skarżącego tak szerokie określenie zakazów i uznanie za niedopuszczalne czynności niezbędnych do prawidłowego i należytego prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji braku zgromadzenia przez organ jakichkolwiek jednoznaczny dowodów mogących wskazywać na realne naruszenie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego - stanowi naruszenie praw skarżącego. Co więcej niemożliwość prowadzenia przez skarżącego działalności w dotychczasowym kształcie — wygeneruje spadek jego obrotów, w sposób istotny ograniczy klientelę, podważy zaufanie do dostawców - które to skutki — będą trudne do odwrócenia. Jednocześnie skarżący zwrócił uwagę na negatywne oddziaływanie ww. okoliczności na sytuację życiową zatrudnianych przez niego pracowników. Uniemożliwienie prowadzenia działalności skutkować będzie bowiem koniecznością rozwiązania umów o pracę z jego pracownikami. Końcowo podkreślił, że w sposób rzetelny i sumienny wykonywał wszelkie nałożonego na niego obowiązki pracownicze oraz podatkowe. W sposób terminowy reguluje wszystkie zobowiązania, zaś pozbawienie go możliwości kontynuowania prowadzonej działalności do czasu wydania prawomocnego orzeczenia rozstrzygającego podniesione w skardze kwestii – jest działaniem niezwykle nieusprawiedliwionym. Do wniosku załączył deklaracje rozliczeniowe, imienne raporty o należnych składkach i wypłaconych świadczeniach, zaświadczenie o niezaleganiu w opłacaniu składek Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a,") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu. W niniejszej sprawie skarżący we wniosku o wstrzymanie decyzji podniósł, że brak wstrzymania zaskarżonej decyzji spowoduje niemożliwość prowadzenia przez niego działalności w dotychczasowym kształcie — wygeneruje spadek obrotów, w sposób istotny ograniczy klientelę, podważy zaufanie do dostawców - które to skutki — będą trudne do odwrócenia. Zwrócić należy uwagę, że skarżący poprzestał na ogólnikowych twierdzeniach, które pozbawione były szerszego uzasadnienia. Nie wynika z nich, że wprowadzenie ograniczenia w prowadzonej działalności faktycznie będzie mieć znaczący wpływ na uzyskiwane dochody jak i może ograniczyć "klientelę" czy też zaufanie do dostawców. Skarżący nie wykazał bowiem jaka część uzyskiwanego dochodu pochodzi z tej części jego działalności, jak również czy jego brak faktycznie znacząco wpłynie na jego sytuację finansową. Nie wskazał przy tym także, czy nie ma możliwości prowadzenia spornej działalności w innym miejscu. Uzasadnienie wniosku jest bardzo powierzchowne, i nie daje dostatecznych podstaw do przyjęcia, iż ograniczenie jego działalności faktycznie może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Niewątpliwie każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do ograniczenia prowadzonej działalności gospodarczej pociąga za sobą dolegliwość oddziałującą na osobę ją prowadzącą. Fakt egzekwowania nałożonego nakazu wynikającego z ostatecznej decyzji nie może być jednakże automatycznie utożsamiany z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Same twierdzenia wskazujące, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować realne niebezpieczeństwo znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków, bez możliwości ich weryfikacji na tle szczegółowych informacji, m.in. o pełnym zakresie wszystkich prowadzonych przez skarżącego działalności, ich rozmiaru, poszczególnych uzyskiwanych dochodach z każdej części działalności, w tym ich wpływu na dotychczasową sytuację finansową jak i majątkową skarżącego, nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Samo nałożenie nakazu, które obiektywnie należy uznać za dotkliwe dla każdego, nie może determinować automatycznego uznania, że wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zaznaczenia przy tym wymaga, że okoliczność, iż skarżący dotychczas w sposób rzetelny i sumienny wykonywał wszelkie nałożonego na niego obowiązki pracownicze oraz podatkowe, nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy. Przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji sąd bada bowiem jedynie niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Końcowo podkreślić należy, że w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę sąd nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. Sąd wskazuje ponadto, że przedmiotowe postanowienie nie kreuje stanu powagi rzeczy osądzonej i nie zamyka w związku z tym możliwości ponownego wnioskowania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli skarżący wykaże zaistnienie przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.