II OSK 1598/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 584/18 w sprawie ze skargi T. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 18 grudnia 2018 r., II SA/Lu 584/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Lublinie oddalił skargę T.G. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie (LWINB) z 9 kwietnia 2018 r., nr ZOA-V.7721.69.2013, w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, WSA w Lublinie wyrokiem z 19 kwietnia 2017 r., II SA/Lu 1251/16, uchylił decyzję LWINB z 30 września 2016 r., którą uchylono w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] (PINB) z 24 maja 2016 r., znak: PINB 7356.22.2013, i na podstawie art. 51 ust. 5 w zw. z ust. 7 Prawa budowlanego nałożono na T.G. obowiązek rozbiórki budynku gospodarczego usytuowanego na działce o nr ewid. [...], położonej w [...] przy ul. [...], przy granicy z działką [...] lub jego części, tak aby zachowana była strefa kontrolowana dla gazociągu, czyli odległość 1,5 m od osi rury gazowej (3 m szerokość strefy kontrolowanej dla gazociągów o ciśnieniu nie większym niż 0.4 MPa). W ocenie WSA w Lublinie wyrażonej w uzasadnieniu ww. wyroku, nie było przekonujące stanowisko organów, że inwestor budynku gospodarczego odstąpił w sposób istotny od udzielonego pozwolenia na jego budowę. Sąd wojewódzki stwierdził, że nie było podstaw do prowadzenia postępowania naprawczego w związku z dokonanymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Zarazem wskazano na dopuszczalność prowadzenia postępowania na podstawie art. 51 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, w razie stwierdzenia, że budynek może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Dalej w wyroku II SA/Lu 584/18 przywołano, że LWINB po ponownym przeprowadzeniu postępowania, decyzją ostateczną z 18 września 2017 r., znak: ZOA-V.7721.69.2013, uchylił decyzję PINB z 24 maja 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolejno wskazano, że w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 28 listopada 2017 r. ustalono, że przy granicy z działką o nr [...], znajduje się parterowy budynek gospodarczy o wymiarach 7,20 m x 5,91 m. Wysokość budynku do ogniomuru wynosi 4,65 m, natomiast przy okapie wynosi 4,40 m. Stan budynku nie zmienił się od ostatnich oględzin przeprowadzonych w dniu 14 stycznia 2016 r. Nie stwierdzono wykonywania żadnych robót budowlanych na zewnątrz budynku. W czasie oględzin przeprowadzonych w różnych dniach nie stwierdzono, aby przedmiotowy budynek gospodarczy użytkowany był jako garaż. PINB uznał, że skarżący zrealizował budynek gospodarczy z odstępstwami od udzielonego przez Prezydenta Miasta [...] pozwolenia na budowę z 15 października 1998 r. Inwestor podczas budowy zmienił wymiary budynku: zamiast o wymiarach 7,00 m x 6,00 m, wykonał budynek o wymiarach: 7,20 m x 5,91 m oraz usytuował go w odległościach od 0,09 m do 0,41 m od sieci gazowej. Organ I instancji ustalił również, że budynek gospodarczy wybudowany został, gdy sieć gazowa już istniała. Ustanowienie strefy kontrolowanej gazociągu służy zachowaniu bezpieczeństwa użytkowania gazociągu i przyległych obiektów. Następnie organ I instancji, powołując się na rozporządzenie Ministra Gospodarki z 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. 2013, poz. 640, rozp. MG 2013), ze względu na naruszenie strefy kontrolowanej gazociągu i stworzenie zagrożenia bezpieczeństwa osób lub mienia, decyzją z 14 lutego 2018 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 7 Prawa budowlanego, nałożył na skarżącego, obowiązek rozbiórki części budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr ewid. [...], tak aby była zachowana strefa kontrolowana dla gazociągu czyli odległość 0,5 m od osi rury gazowej (1 m szerokość strefa kontrolowana dla gazociągów o ciśnieniu 0,5 MPa), z zastrzeżeniem terminu wykonania robót do 1 września 2018 r. Od powyższej decyzji T.G. wniósł odwołanie, podnosząc, że jedyną możliwością rozwiązania kolizji usytuowania budynku w strefie kontrolowanej dla gazociągów jest usunięcie gazociągu z terenu jego posesji. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że po rozpatrzeniu odwołania, LWINB w powołanej na wstępie decyzji z 9 kwietnia 2018 r. stwierdził, że w trakcie realizacji budynku gospodarczego inwestor dokonał odstępstw od decyzji Prezydenta Miasta [...] o pozwoleniu na budowę z 15 października 1998 r. i zatwierdzonego tą decyzją projektu budowlanego, poprzez dokonanie zmiany usytuowania budynku względem przewodu gazowego. W przedmiotowej sprawie nie została zachowana strefa kontrolowana, tym samym roboty budowlane związane z budową budynku gospodarczego zostały przeprowadzone w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Organ odwoławczy zauważył jednak, że nakładając obowiązek rozbiórki części obiektu, organ I instancji niewłaściwie określił zakres tej rozbiórki przyjmując, że strefa kontrolowana gazociągu przebiegającego przy przedmiotowym budynku winna być określona odmiennie, stosownie do § 10 ust. 6 pkt 1 rozp. MG 2013. Z uwagi na powyższe, a także udzielone pozwolenie na budowę i zatwierdzony projekt budowlany przedmiotowego budynku gospodarczego, określający usytuowanie jego w odległości 1,50 m od sieci gazowej, organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił decyzję organu powiatowego w całości i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 7 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2018, poz. 1202, uPb), nałożył na T.G. obowiązek rozbiórki części budynku gospodarczego, usytuowanego na działce o nr ewid. [...], położonej w [...] przy ul. [...], przy granicy z działką [...], tak aby zachowana była strefa kontrolowana dla gazociągu, czyli odległość 1,5 m od osi rury gazowej (3 m szerokość strefy kontrolowanej dla gazociągów o ciśnieniu nie większym niż 0.4 MPa). Termin wykonania rozbiórki części budynku gospodarczego ustalono do dnia 1 września 2018 r. Na powyższą decyzję skargę wniósł T.G., wnosząc o jej uchylenie. Skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja jest nieuzasadniona i sprzeczna ze zgromadzoną dotychczas dokumentacją. Wskazuje, że to nie budynek gospodarczy stanowi zagrożenie dla osób i mienia, tylko gazociąg wybudowany niezgodnie z prawem. Wyjaśnia, że pominięty został fakt, iż sam gazociąg w chwili budowy nie spełniał takiej odległości (1,5 m) od budynku znajdującego się na działce [...], co potwierdzają wszystkie dokumenty i protokoły z oględzin. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalanie. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Lublinie oddalił skargę. W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ słusznie orzekł o rozbiórce części budynku gospodarczego, w celu zachowania strefy kontrolowanej dla gazociągu. Zaskarżona decyzja została wydana po ustaleniu, że zachodzą przesłanki z art. 50 ust. 1 pkt 2 uPb, a więc w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. W świetle powyższego nie ulegać ma wątpliwości, że ustanowienie strefy kontrolowanej gazociągu służy zachowaniu bezpieczeństwa podczas jego użytkowania i bezpieczeństwa otoczenia gazociągu. W ocenie sądu pierwszej instancji, rozpatrując ponownie sprawę, organy nadzoru budowlanego, przeprowadziły postępowanie z uwzględnieniem uwag wskazanych w wyroku WSA w Lublinie z 19 kwietnia 2017 r., II SA/Lu 1251/16, a w szczególności kwestie dotyczące usytuowania obiektu względem gazociągu. Dodatkowo sąd wojewódzki stwierdził, że bez znaczenia dla oceny decyzji kontrolowanej w postępowaniu pozostaje to, czy gazociąg, który został wybudowany wcześniej, stanowił samowolę budowlaną (jak podnosi skarżący), czy inwestycję legalną. Sąd pierwszej instancji jednoznacznie stwierdził, że podczas budowy budynku nie zachowano odległości wynikających z obowiązujących norm technicznych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł T.G. – zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302 ze zm., "Ppsa"), skargę kasacyjną oparto na podstawie: 1. rażącego naruszenia przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisu art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr [...], poz. 1270 z późn. zm., Pusa) poprzez niezbadanie, czy stan faktyczny sprawy został ustalony przez organ administracyjny z zachowaniem reguł procedury przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 77 i 80 K.p.a.), 2. rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisu art. 134 § 1 Ppsa, polegającego na nie wywiązaniu się z obowiązku rozpatrzenia sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, 3. rażącego naruszenia przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 50 ust. 1 pkt 2 uPb poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie istnieją przesłanki do jego zastosowania z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Na podstawie art. 176 Ppsa wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie. Ponadto, na podstawie art. z art. 61 § 3 w zw. z art. 193 Ppsa, wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na podstawie zaś art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 1 i 2 Ppsa wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organ zobowiązując skarżącego do przedstawienia projektu zamiennego w zakresie dotyczącym zachowania odległości od sieci gazowej nie ustalił, czy zatwierdzony projekt budowlany w ogóle umożliwiał skarżącemu wykonanie spornego budynku o wskazanych wymiarach i z jednoczesnym zachowaniem odległości 1,5 m od sieci gazowej. Skoro bowiem skarżący wybudował budynek zwiększając jego rozmiary (jednej ściany) tylko o 20 cm, a jednocześnie stwierdzono, że ściana ta znajduje się zaledwie 30 cm od istniejącej już przed budową tego budynku, sieci gazowej, to oznacza, że odległość 1,5 m, nawet przy niezmienionych rozmiarach budynku, nie mogłaby być zachowana. W związku z tym – zdaniem skarżącego – należało dokonać dokładnej analizy treści prawomocnego pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego. W jego opinii skoro ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę dopuszczała budowę budynku na warunkach wzajemnie się wykluczających, to inwestor - skarżący, nie może obecnie ponosić z tego tytułu ujemnych konsekwencji, tj. braku zachowania stosownych odległości, tym bardziej, że w świetle wydanego pozwolenia na budowę od samego początku nie było to możliwe. Podnosi się, że w przedmiotowej sprawie, by ustalić, czy faktycznie istniejący budynek gospodarczy powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, bądź zagrożenie środowiska i na czym to zagrożenie polega koniecznym było zasięgnięcie opinii biegłego, czego jednak nie uczyniono. Postanowieniem z 5 czerwca 2019 r. NSA odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem z 8 lutego 2022 r. na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 1842 ze zm., uCOVID-19) skierowano sprawę na posiedzenie niejawne, jednocześnie informując o możliwości przedstawienia stanowiska na piśmie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. 2022, poz. 329) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 15zzs4 uCOVID-19, wedle którego "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia funkcjonalna przepisów uCOVID-19 nakazuje opowiedzieć się za dopuszczalnością zastosowania konstrukcji zawartej w art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 w przedmiotowej sprawie i możliwością rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 Ppsa. W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze kasacyjnej – do ocen o charakterze prawnomaterialnym. A. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 2 Pusa (w skardze kasacyjnej powołano nieaktualny publikator tej ustawy, prawidłowo należało wskazać na Dz. U. 2019, poz. 2107 – uwaga Sądu) oraz art. 134 § 1 Ppsa. Stawiając zarzut naruszenia tych przepisów skarżący kasacyjnie wywodzi o obowiązku sądu administracyjnego – nie będącego związanym zarzutami i wnioskami skargi – ustalić prawidłowo stan faktyczny sprawy celem wyeliminowania wadliwej decyzji objętej skargą. W skardze kasacyjnej uwypuklono obowiązki organu administracji publicznej w aspekcie postępowania dowodowego, przywołując w tym względzie tezy wybranych judykatów, by sformułować twierdzenie o rażącym naruszeniu art. 1 § 1 i § 2 Pusa. B. Zaznaczyć trzeba, że o naruszeniu przepisów art. 1 § 1 i § 2 Pusa, z których wynika odpowiednio, że "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej" oraz "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej", można by mówić w przypadku, gdyby sąd administracyjny zaniechał wykonania kontroli zaskarżonej decyzji administracyjnej, odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa lub wykonując tę kontrolę zastosowałby inne kryteria niż kryterium zgodności z prawem. Nie może uchybić tym przepisom sąd administracyjny dokonując kontroli, nawet gdy jej wynik i zastosowany środek – w ocenie strony skarżącej kasacyjnie – nie odpowiadają prawu. Skoro zatem sąd pierwszej instancji dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji, to nie naruszył art. 1 § 1 i § 2 Pusa przez sam fakt oddalenia skargi, strona skarżąca kasacyjnie ponadto nie podważyła skutecznie, aby zastosowano przy tej kontroli inne kryterium, niż legalność. Sąd administracyjny nie ustala zasadniczo także stanu faktycznego sprawy administracyjnej, co należy do obowiązku organów orzekających w tej sprawie. Nie wskazano w skardze kasacyjnej jakie to okoliczności faktyczne pozostały nie wyjaśnione, względnie pominięte przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji. W kwestionowanym aktualnie wyroku przywołano w sposób wyczerpujący ustalenia poczynione w toku postępowania administracyjnego, a odnoszące się do wymiarów wzniesionego budynku gospodarczego oraz jego usytuowania w odniesieniu do przebiegu sieci gazowej (s. 2 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Skarżący kasacyjnie nie konkretyzuje zarzutu naruszenia art. 80 K.p.a., gdy zaś idzie o art. 77 K.p.a. nie dostrzeżono, że stanowi on rozbudową konstrukcję normatywną, składającą się z kilku przepisów. W judykaturze zgodnie podkreśla się, że w odniesieniu do regulacji, która nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607, z dnia 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371, z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882, z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809, z dnia 17 maja 2019 r., II OSK 1665/17, CBOSA.nsa.gov.pl). C. Gdy chodzi o pogląd odnośnie potrzeby powołania biegłego w postępowaniu administracyjnym (s. 6 skargi kasacyjnej), nie powiązano go z zarzutem naruszenia konkretnego przepisu prawa, to zaś uniemożliwia Sądowi zajęcie stanowiska w tym zakresie. Co się tyczy wywodu odnośnie analizy treści wydanego pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego, skarżący kasacyjnie w ten sposób ignoruje wskazania zawarte w wyroku II SA/Lu 1261/16, którymi były związane orzekające w sprawie organy oraz sąd pierwszej instancji. W przywołanym wyroku wskazano zakres i podstawę postępowania naprawczego. D. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 50 ust. 1 pkt 2 uPb. Nie podważono skutecznie tych ustaleń faktycznych, z których wynika, że istniejąca przed wybudowaniem przedmiotowego budynku sieć gazowa na działce inwestycyjnej była uwzględniona w projekcie zagospodarowania terenu związanego z pozwoleniem na budowę tegoż budynku. Odległość projektowanego budynku gospodarczego od sieci gazowej naniesiona na tym projekcie wynosiła 1,5 m, zgodnie z obowiązującymi w tym czasie warunkami technicznymi. Przepisy odnośnie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (rozp. MG 2013) po to określają parametry strefy kontrolowanej gazociągu, aby zachować bezpieczeństwo podczas użytkowania takiego gazociągu. W takiej strefie kontrolowanej wykluczone jest m. in. wznoszenie obiektu budowlanego. Z tych względów chybiony jest zarzut naruszenia art. 50 ust. 1 pkt 2 uPb, skoro zrealizowane roboty budowlane polegające na wzniesieniu przedmiotowego budynku mogą powodować zagrożenie dla ludzi lub mienia, a pogląd sądu a quo w tym aspekcie w pełni zasługuje na afirmację. Chybiony przy tym jest argument strony skarżącej kasacyjnie, jakoby istnienie tego budynku w relacji do przebiegu sieci gazowej przez "wiele lat" miałaby skutkować przyjęciem tezy o jego "bezkolizyjności", nadto stan taki ma powodować przerzucenie na operatora sieci gazowej obowiązków związanych z dbałością o bezpieczeństwo sieci gazowej. Nie ulega wątpliwości, że budynek realizowano później niż sieć gazową, a w warunkach jego budowy pojawił się wymóg zachowania strefy kontrolowanej. Tych wymogów inwestor nie spełnił, istniejącej kolizji nie usunięto w inny sposób, przeto zarzut naruszenia art. 50 ust. 1 pkt 2 uPb nie jest trafny. E. Z powyższych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa oddalono skargę kasacyjną.