II OSK 1587/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) cvs sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Wielkopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 maja 2024 r., sygn. akt IV SAB/Po 61/24 w sprawie ze skargi M. P. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Wielkopolskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE 1. uchyla zaskarżony wyrok w punktach 1, 2, 5 i w tym zakresie oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 9 maja 2024 r., sygn. akt IV SAB/Po 61/24, uwzględniając skargę obywatela [...] M. P. na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę Wielkopolskiego postępowania w sprawie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, po pierwsze, zobowiązał organ administracji do załatwienia sprawy w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, po drugie, stwierdził, że organ administracji dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, po trzecie, stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, po czwarte, w pozostałym zakresie skargę oddalił, po piąte, zasądził od organu administracji na rzecz skarżącego 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd pierwszej instancji ustalił, że wniosek o udzielenie skarżącemu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE został złożony 14 marca 2023 r. i tego samego dnia zostało wszczęte w tej sprawie postępowanie, o czym organ administracji zawiadomił skarżącego pismem również z 14 marca 2023 r. Nadto Sąd ten ustalił, że skarżący złożył 2 lutego 2024 r. ponaglenie, które organ administracji 9 lutego 2024 r. pozostawił bez rozpoznania. W tych okolicznościach faktycznych Sąd pierwszej instancji przyjął, że Wojewoda Wielkopolski prowadził postępowanie przewlekle, przy czym według Sądu pierwszej instancji przekroczono sześciomiesięczny termin załatwienia sprawy wynikający z art. 210 ust. 1 w zw. z art. 223 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 519 ze zm.). Sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie nie miały zastosowania art. 100c i art. 100d ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 167 ze zm.) ze względu na ich sprzeczność z art. 7 ust. 2 i art. 19 ust. 1 dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. UE. L. z 2004 r. nr 16, str. 44 ze zm.), art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. nr 78, poz. 483 ze zm.), art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. UE. C. z 2007 r. nr 303, str. 1 ze zm.) oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r. nr 61, poz. 284 ze zm.). Skargę kasacyjną wniósł organ administracji zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) naruszenie art. 53 § 2b i art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 100c ust. 1 i art. 100d ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (ustawa o pomocy), w zw. z ustawą z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, w zw. z art. 35 i art. 37 § 3a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775) oraz w zw. z art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 185 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organ administracji dopuścił się przewlekłości postępowania, podczas gdy po pierwsze, w myśl art. 53 § 2 b p.p.s.a. skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść po wniesieniu ponaglenia, zaś w rozpoznawanej sprawie ponaglenie zostało wniesione przed upływem terminu załatwienia sprawy i wobec tego zostało pozostawione bez rozpoznania, po drugie, "ustawa o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa wprowadziła zasadę, że do 30 sierpnia 2024 r. [sic!] będzie trwał okres spoczywania terminów na załatwienie spraw wymienionych w pkt 1-3, w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres", który to termin "został zmieniony art. 12 pkt 5 ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. i zgodnie z nim do 30 czerwca 2024 r. bieg terminów na załatwienie spraw wymienionych w pkt 1-3 w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na tren okres", po trzecie, skarżący przez cały czas postępowania przebywał w Polsce legalnie i nie poniósł z powodu tego pobytu żadnego uszczerbku, zaś w prowadzonym postępowaniu konieczne było dokonanie szeregu czynności weryfikacyjnych, także we współpracy z innymi organami administracji publicznej i czas prowadzenia tego postępowania nie wynikał z celowego działania organu administracji, lecz z sukcesywnego załatwiania spraw w miarę posiadanych możliwości z uwzględnieniem ogromnej liczby wniosków do rozpoznania. Określając zakres zaskarżenia w petitum skargi kasacyjnej wskazano, że zaskarża się wyrok Sądu pierwszej instancji w zakresie punktów 1, 2 i 5. Natomiast w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że zaskarża się ten wyrok w punktach 1, 2, 3 i 5. We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji w zaskarżonej części i oddalenia skargi albo uchylenia tego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania i zrzeczono się rozprawy. Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie jest precyzyjna nie tylko w zakresie zaskarżenia, ale także podstaw kasacyjnych. Nie ulega jednakże wątpliwości, że jej podstawy obejmują zarzut naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a. poprzez zastosowanie tego przepisu oraz zarzut naruszenia art. 100d ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy poprzez niezastosowanie tego przepisu. W tym zakresie skarga kasacyjna jest zasadna, gdyż rzeczywiście Sąd pierwszej instancji naruszył art. 149 § 1 p.p.s.a., a dokładniej art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., oraz art. 100d ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy, a dokładniej art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. c tej ustawy. Sąd pierwszej instancji naruszył powołane przepisy dlatego, że zastosował art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., mimo że stosownie do art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o pomocy od chwili wejścia w życie tego przepisu (1 stycznia 2023 r.) aż do wskazanego w nim dnia 30 czerwca 2024 r. (ustalonego z uwzględnieniem zmian wynikających z ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o zmianie nazw uczelni służb państwowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz niektórych innych ustaw [Dz.U. poz. 1088] oraz ustawy z dnia 9 lutego 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych [Dz. U. poz. 232]), bieg terminu na załatwienie sprawy dotyczącej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej nie rozpoczynał się, a rozpoczęty ulegał zawieszeniu na okres w tym przepisie wskazany. W świetle powołanego art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o pomocy w rozpoznawanej sprawie, w której podanie złożono 14 marca 2023 r., zaś wyrok Sądu pierwszej instancji wydano 9 maja 2024 r., bieg terminu załatwienia sprawy w ogóle się nie rozpoczął. Skoro bieg terminu załatwienia sprawy w ogóle się nie rozpoczął, to brak podstaw do przypisania organowi administracji zarówno bezczynności, jak i przewlekłości. Za takim rozumieniem art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy przemawia art. 100d ust. 4 ustawy o pomocy, z którego wynika, że zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w art. 100d ust. 1 powołanej ustawy, lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w tym przepisie, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących m.in. bezczynności i przewlekłości. W skardze kasacyjnej zasadnie zarzuca się także brak podstaw do pominięcia art. 100d ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy. W ocenie NSA rozpoznającego skargę kasacyjną brak jest dostatecznie usprawiedliwionych podstaw pominięcia zastosowania powołanego przepisu. Z motywu dziesiątego dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi wynika, że ustanowiony tą dyrektywą zbiór zasad regulujących procedury rozpatrywania wniosków o przyznanie statusu rezydenta długoterminowego uwzględnia zwykłe obciążenie pracą administracji Państw Członkowskich. Z kolei regulacje zawarte w art. 100d ustawy o pomocy są wynikiem nadzwyczajnej sytuacji związanej z wybuchem wojny w Ukrainie i spowodowanym tym masowym napływem wysiedleńców z tego kraju. Ten masowy napływ wysiedleńców po pierwsze, znajduje obiektywne potwierdzenie chociażby w tym, że stanowił podstawę wydania decyzji wykonawczej Rady (UE) 2022/382 z dnia 4 marca 2022 r. stwierdzającej istnienie masowego napływu wysiedleńców z Ukrainy w rozumieniu art. 5 dyrektywy 2001/55/WE i skutkującej wprowadzeniem tymczasowej ochrony (Dz.U. UE. L. z 2022 r. nr 71, str. 1 ze zm.), po drugie, niewątpliwie stwarza nadzwyczajne obciążenie pracą administracji zajmującej się sprawami cudzoziemców. W tej sytuacji, w ocenie NSA, regulacja art. 100d ustawy o pomocy o czasowym charakterze jest usprawiedliwiona i tym samym niesprzeczna z przepisami dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi ustanawiającymi terminy załatwiania spraw w niej określonych. Wskazana okoliczność związana z uchwaleniem art. 100d ustawy o pomocy ma też znaczenie dla argumentacji Sądu pierwszej instancji związanej z zapewnieniem prawa do skutecznego środka przed sądem oraz prawa do sądu. W ocenie NSA rozpoznającego skargę kasacyjną wojna w Ukrainie i jej wpływ na działanie organów administracji właściwych w sprawach cudzoziemców jest istotnym czynnikiem uzasadniającym ograniczenia praw zagwarantowanych w art. 41 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej na podstawie art. 52 ust. 1 tego aktu. Wybuch tej wojny i jej konsekwencje w zakresie napływu cudzoziemców do Polski powoduje też, że brak podstaw do przyjęcia oczywistej sprzeczności art. 100d ustawy o pomocy z art. 45 ust. 1 w zw. art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przy czym podkreślenia wymaga, że ograniczenia wskazanych praw nie dotyczą ich istoty, lecz jednego z ich aspektów, mianowicie prawa do rozpoznania sprawy bez uzasadnionej zwłoki lub w rozsądnym terminie na etapie postępowania przed organami administracji. W związku z tym należy też uwzględnić wybuch wojny w Ukrainie i jej wpływ na działanie organów administracji właściwych w sprawach cudzoziemców w kontekście oceny wystąpienia uzasadnionej zwłoki lub zachowania rozsądnego terminu. Uwzględniając powyższe, w tym także czasowy charakter wynikających z art. 100d ust. 1 pkt 1 i art. 100d ust. 4 ustawy o pomocy ograniczeń, NSA rozpoznający skargę kasacyjną nie uznaje za zasadne odstąpienie od stosowania tych przepisów czy to na skutek rzekomej sprzeczności z art. 7 ust. 2 i art. 19 ust. 1 dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, czy też sprzeczności z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. W odniesieniu do ostatniego z powołanych przepisów należy dodać, że sprawa o zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE nie ma, tak jak by można to wywodzić w odniesieniu do zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, elementu cywilnego, gdyż dotyczy ona jedynie prawa do pobytu na terytorium państwa strony Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. Jeżeli chodzi o wynikający ze skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 100c ustawy o pomocy, to wystarczy wskazać, że przepis ten nie miał w rozpoznawanej sprawie zastosowania, gdyż wniosek wszczynający postępowanie administracyjne, jak ustalił Sąd pierwszej instancji i czego w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano, został złożony 14 marca 2023 r., a więc po upływie okresu, w którym według tego przepisu bieg terminów załatwiania spraw nie rozpoczynał się, a rozpoczęty ulegał zawieszeniu. Jeżeli chodzi o wynikający ze skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 53 § 2b w zw. z art. 37 § 3a k.p.a., to jest on niezasadny. Z art. 53 § 2b p.p.s.a. wynika, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z kolei w art. 37 § 3a k.p.a. stanowi się, że jeżeli ponaglenie zostało wniesione przed upływem terminu określonego w art. 35 albo przepisach szczególnych, organ prowadzący postępowanie pozostawia ponaglenie bez rozpoznania. Wówczas, jak wynika ze zdania drugiego powołanego przepisu, nie stosuje się art. 37 § 4-8 k.p.a. W związku z tym brak podstaw do przyjęcia, aby pozostawienie ponaglenia bez rozpoznania miało ten skutek, że nie jest to ponaglenie, o którym mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a. W szczególności nie wynika to z art. 37 § 3a k.p.a., w którego ostatnim zdaniu określono skutki pozostawienia ponaglenia bez rozpoznania, sprowadzające się do niestosowania art. 37 § 4-8 k.p.a. W związku z tym, skoro w rozpoznawanej sprawie ponaglenie przed wniesieniem skargi zostało wniesione, to spełniono warunek dopuszczalności skargi przewidziany w art. 53 § 2b p.p.s.a., a pozostawienie ponaglenia bez rozpoznania nie ma dla oceny spełnienia tego warunku dopuszczalności istotnego znaczenia. Jeżeli chodzi o zakres zaskarżenia wyroku Sądu pierwszej instancji, to NSA przyjął za wiążący zakres zaskarżenia określony w petitum skargi kasacyjnej. Nie można bowiem mieć pewności, że zakres zaskarżenia określony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jest świadomym wyborem autora skargi kasacyjnej. Wiele wskazuje, że uzasadnienie skargi kasacyjnej jest w dużej mierze bezrefleksyjnie skopiowane z innych podobnych spraw. Świadczy o tym chociażby to, że na tej samej stronie, na której określono szerszy zakres zaskarżenia niż w petitum skargi kasacyjnej, przypisuje się Sądowi pierwszej instancji uznanie, iż art. 100d ustawy o pomocy jest sprzeczny z art. 5 ust. 2 i 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE, a więc dyrektywy z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim, która w tej sprawie nie była powoływana. Sąd pierwszej instancji konsekwentnie (z jednym wyjątkiem też zapewne będącym skutkiem skopiowania argumentacji z innej podobnej sprawy) powoływał się na sprzeczność art. 100d ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy z dyrektywą Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi. NSA w związku z tym uznał, że zakres zaskarżenia obejmujący punkty 1, 2, 3 i 5 zaskarżonego wyroku nie jest wynikiem świadomej decyzji, lecz efektem skopiowania uzasadnienia skargi kasacyjnej z innej sprawy, gdzie taki zakres został wskazany. Uwzględniając powyższe NSA uznał, że w skardze kasacyjnej objęto zaskarżeniem punkty 1, 2 i 5 zaskarżonego wyroku pomijając punkty 3 i 4 tego wyroku. Pominięcie punktu 4 zaskarżonego wyroku jest zrozumiałe, gdyż w tym punkcie oddalono skargę. Jeżeli zaś chodzi o pominięcie zaskarżenia punktu 3 to być może jest ono świadomym wyborem, będącym wynikiem uznania, że ten punkt zaskarżonego wyroku jest korzystny dla organu administracji skoro orzeczono w nim, iż przewlekłość nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Jednakże pominięto, że w tym rozstrzygnięciu kryje się też stwierdzenie, że przewlekłość wystąpiła ("miała miejsce"). To zaś może uzasadniać twierdzenie o wewnętrznej sprzeczności skargi kasacyjnej, w której przecież kwestionuje się istnienie przewlekłości. Jednakże taka wewnętrzna sprzeczność skargi kasacyjnej sama w sobie nie uzasadnia jej oddalenia, gdy mimo tego zawiera ona usprawiedliwione podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddala się, gdy nie ma ona usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zatem, skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu, gdy ma ona usprawiedliwione podstawy, a zaskarżone orzeczenie nie jest zgodne z prawem. Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie, gdyż usprawiedliwione (zasadne) są podstawy kasacyjne, w których zarzuca się naruszenie art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 100d ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy. W szczególności z powodu naruszenia powołanych przepisów niezgodne są z prawem, dokładnie z art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a., punkty pierwszy i drugi zaskarżonego wyroku. Skoro na skutek zastosowania art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o pomocy w sprawie z wniosku skarżącego o udzielenie mu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE bieg terminu rozpoznania tej sprawy w ogóle się nie rozpoczął, to nie było podstaw do zobowiązania organu administracji do załatwienia tej sprawy. Tym samym nie było podstaw do orzeczenia w punkcie drugim zaskarżonego wyroku o tym, że organ administracji dopuścił się przewlekłości. Na marginesie można dodać, że orzeczenie zawarte w punkcie drugim jest błędne także dlatego, że stwierdzenie przewlekłości zawiera się już w punkcie pierwszym zaskarżonego wyroku. Jest bowiem oczywiste, że orzeczenie przewidziane w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. można wydać, gdy miała miejsce albo bezczynność, albo przewlekłość. Jeżeli zatem zastosowano art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. to zbędne jest stosowanie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przepis ten stosuje się wówczas, gdy nie zastosowano art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na to, że wydano już akt lub interpretację albo dokonano czynności. Nie ma potrzeby stosowania art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., mimo zastosowania art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. tylko po to, aby stwierdzić, która z dwóch postać niedziałania (zwłoki) organu miała miejsce, mianowicie czy bezczynność, czy przewlekłość. Jest to niecelowe z uwagi na to, że prawo nie różnicuje skutków tych dwóch stanów. Zatem, punkt pierwszy zaskarżonego wyroku przesądzał, że uwzględniono skargę, mimo że nie powinna ona była być uwzględniona, co przesądza także o niezgodności z prawem punktu piątego zaskarżonego wyroku, gdyż z naruszeniem art. 200 p.p.s.a. przyznaje on zwrot kosztów postępowania, gdy skarga nie powinna być uwzględniona. O uwzględnieniu skargi nie przesądza punkt 3 zaskarżonego wyroku, gdyż jego zasadniczym rozstrzygnięciem jest ocena dotycząca tego, czy przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, stwierdzając w tym zakresie - na korzyść organu administracji - że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Uwzględniając powyższe NSA uznał, że brak podstaw do oddalenia skargi kasacyjnej tylko z tego powodu, że w zakresie zaskarżenia pominięto punkt trzeci, w którym na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. orzeczono, iż przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Tym samym NSA w składzie rozpoznającym skargę kasacyjną nie podziela stanowiska zajętego przez NSA w podobnych sytuacjach, w których skargę kasacyjną organu administracji na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oddalono tylko z tego powodu, że pominięto zaskarżenie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., w którym stwierdzono, że bezczynność lub przewlekłość nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa (wyroki NSA z 22 października 2024 r., sygn. akt II OSK 923/24, z 7 czerwca 2024 r., sygn. akt III OSK 1174/23, oraz z 15 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 1174/23). W tym stanie rzeczy NSA na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w punktach pierwszym, drugim oraz piątym i w tym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. NSA na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpił w całości od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego uznając, że skarżący nie powinien ich ponosić, gdyż skarga kasacyjna została uwzględniona z uwagi na obowiązywanie szczególnej regulacji. Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a skarżący w terminie czternastu dni od dnia doręczenia mu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, NSA - na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. - skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.