II OSK 1584/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Anna Szymańska (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Paweł Chyliński po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2978/23 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 18 czerwca 2009 r., nr LVI/1705/2009 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. oddala skargę kasacyją, 2. zasądza od [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 7 marca 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2978/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie, sąd wojewódzki, sąd pierwszej instancji) po rozpoznaniu skargi [...] sp. z o.o. w W. (dalej: spółka, skarżący, skarżący kasacyjnie) na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 18 czerwca 2009 r. nr LVI/1705/2009 (dalej: uchwała, plan, plan miejscowy) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddalił skargę. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Rada Miasta Stołecznego Warszawy (dalej: Rada, organ) uchwaliła 18 czerwca 2009 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu Służewca Wschodniego. Spółka, zaskarżyła postanowienia § 33 pkt 1 ppkt 5) lit. a) tej uchwały, zarzucając naruszenie: art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) w zw. z § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1587, dalej: rozporządzenie) w zw. z art. 7 w zw. z art. 94 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uchwaleniu planu zawierającego w § 33 pkt 1 ppkt 5) lit. a) uchwały postanowienie wykraczające poza zakres materii, która może i powinna być regulowana w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, w tym w szczególności zawierającego postanowienie wykraczające poza zakres upoważnienia ustawowego; 2) art. 29 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., dalej: u.d.p.) w zw. z art. 7 w zw. z art. 94 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uchwaleniu planu zawierającego w § 33 pkt 1 ppkt 5) lit. a) uchwały postanowienie regulujące materię zastrzeżoną, w przepisach rangi ustawowej, do rozstrzygania przez inne organy administracji w formie decyzji administracyjnej; 3) art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez wprowadzenie godzącego w prawo własności (użytkowania wieczystego) nieruchomości ograniczenia tego prawa polegającego na ustanowieniu nakazu komunikowania nieruchomości z drogą publiczną przez drogę wewnętrzną (pomimo możliwości stosowania również alternatywnych rozwiązań komunikacyjnych), wobec braku normatywnych przesłanek oraz racjonalnego uzasadnienia wprowadzania tak daleko idącego ograniczenia prawa własności (użytkowania wieczystego) w odniesieniu do nieruchomości. Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności § 33 pkt 1 ppkt 5 lit. a) planu w odniesieniu do działki nr [...] z obrębu [...]. Wskazała, że jest użytkownikiem wieczystym tej nieruchomości. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. WSA w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. W pierwszej kolejności zaznaczono, że skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z 9 października 2023 r. Zatem wymóg formalny skargi został wypełniony. Następnie podniesiono, że spółka jest użytkownikiem wieczystym działki nr [...] z obrębu [...], która jest położona na obszarze objętym zaskarżoną uchwałą. Podano, że ustalenia zaskarżonej uchwały naruszają interes prawny skarżącej jako użytkownika wieczystego ww. nieruchomości, albowiem regulują sposób jej zagospodarowania. Zatem skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. W ocenie sądu wojewódzkiego w toku procedury planistycznej nie doszło do naruszeń prawa. Wyjaśniono, że zaskarżony § 33 pkt 1 ppkt 5 lit. a planu ustala obsługę komunikacyjną nieruchomości pozostającej w użytkowaniu wieczystym skarżącej na teren B 57 od strony ulicy 42 KD-D. Wskazano, że z załącznika graficznego do zaskarżonej uchwały wynika, że w ten sposób przedmiotowa działka zachowuje dostęp do drogi publicznej, niezbędny w celu jej zabudowy, co wynika z odrębnych przepisów. Zdaniem sądu pierwszej instancji, sporna regulacja planu naruszałaby prawo, gdyby wynikało z niej, że nieruchomość skarżącej przyległa do drogi głównej nie była w ogóle obsługiwana przez przewidziany w planie system komunikacji. Dalej, że taka sytuacja nie występuje w niniejszej sprawie, skoro plan miejscowy umożliwia obsługę komunikacyjną nieruchomości skarżącej, choć w inny sposób niż chciałby tego jej użytkownik wieczysty. Zdaniem sądu wojewódzkiego, warunkiem poprawności postanowień planu dotyczących terenów przeznaczonych pod zabudowę jest, m.in., zapewnienie dostępu działek do drogi publicznej. Podano, że wniosek taki wynika z wykładni art. 2 pkt 12 i 14 u.p.z.p., które mają zastosowanie w procesie określania w planie miejscowym terenów przeznaczonych pod zabudowę i określenia ich komunikacji z drogą publiczną. Podkreślono, że zgodnie z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W ocenie WSA w Warszawie, zaskarżony przepis planu umożliwia dostęp do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną 42 KD-D. Następnie wskazano, że zaskarżony § 33 pkt 1 ppkt 5 lit. a planu nie wprowadza zakazu budowy zjazdów, a jedynie określa sposób skomunikowania nieruchomości z drogą publiczną. Podniesiono, że związanie zarządcy drogi treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie obsługi komunikacyjnej określonych terenów, w tym możliwości lokalizacji zjazdów z drogi publicznej, nie może być aprobowane, albowiem skutkowałoby bezprzedmiotowością regulacji art. 29 u.d.p. i wydawanych na podstawie tych przepisów decyzji administracyjnych. Dalej, że gmina w ramach władztwa planistycznego nie może w uchwale podejmować rozstrzygnięć, które zastrzeżone są dla zarządców dróg. W ocenie sądu pierwszej instancji, nie sposób uznać, aby zaskarżony przepis planu ograniczał prawo użytkowania wieczystego skarżącej w sposób sprzeczny ze standardami wynikającymi z art. 64 Konstytucji RP. Zatem, nie doszło w związku z tym do przekroczenia przez organ granic władztwa planistycznego gminy. Podano, że przyjmując zaskarżony przepis, organ osiągnął kompromis - w szczególności, skarżąca nadal ma możliwość zabudowy należącej do niej nieruchomości, choć z obsługą komunikacyjną nowej zabudowy od strony drogi wewnętrznej. Zwrócono uwagę, że projekt planu obejmujący zaskarżony przepis podlegał uzgodnieniu z zarządcą dróg. Nie zakwestionowano wówczas kompetencji organu planistycznego do takiego ukształtowania zasad obsługi komunikacyjnej nieruchomości skarżącej, jaka wynika z zaskarżonego przepisu planu. Sąd wojewódzki stwierdził, że zarzuty skargi okazały się pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Nie stwierdził również, aby przy wydaniu zaskarżonej uchwały doszło do innych uchybień, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności w świetle art. 28 ust. 1 u.p.z.p. - w szczególności w zakresie wynikającym z naruszenia interesu prawnego skarżącej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła spółka, zaskarżając go w całości, zarzucając: I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: 1. § 33 pkt 1 ppkt 5 lit. a) planu w zw. z art. 29 ust. 1 i 2 u.d.p. w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 9 rozporządzenia poprzez błędną wykładnię skutkującą wadliwym uznaniem, że § 33 pkt 1 ppkt 5 lit. a) planu nie stanowi naruszenia prerogatyw zarządcy drogi w zakresie spraw dotyczących zjazdu z dróg publicznych, podczas gdy ustanowienie w § 33 pkt 1 ppkt 5 lit. a) planu nakazu zjazdu na teren B 57 od strony ulicy 42 KD-D oznacza nie tylko, że został w tym przepisie ustanowiony sposób skomunikowania nieruchomości z drogą publiczną, ale również zakaz lokalizacji zjazdów w inny sposób niż określony w § 33 pkt 1 ppkt 5 lit. a) planu, podczas gdy zezwolenie na lokalizację zjazdów leży w kompetencji zarządców dróg, których zakres uznania administracyjnego przy ocenie zgodności lokalizacji konkretnego zjazdu nie może być ograniczany postanowieniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego; 2. § 33 pkt 1 ppkt 5 lit. a) planu w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię skutkującą wadliwym uznaniem, że wskazane postanowienie planu w zakresie, w jakim ustala obsługę komunikacyjną nieruchomości skarżącej kasacyjnie, nie stanowi nadmiernej i nieproporcjonalnej ingerencji w przysługujące spółce prawo użytkowania wieczystego nieruchomości i nie jest wyjściem organu poza przysługujące mu władztwo planistyczne, podczas gdy zaskarżone postanowienie planu uniemożliwia inny niż wskazany w nim sposób komunikacji nieruchomości skarżącej kasacyjnie z drogą publiczną oraz inną niż wskazana w tym przepisie lokalizacja zjazdu, a w zakresie realizacji wymogu wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. plan miejscowy powinien być tak skonstruowany, aby zapewnić możliwość obsługi komunikacyjnej określonym terenom, która nie może być uzależniona od późniejszej, niepewnej zgody właścicieli nieruchomości, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przez WSA w Warszawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie w wyniku błędnego uznania, że uregulowanie w § 33 pkt 1 ppkt 5 lit. a) planu materii zastrzeżonej dla kompetencji zarządcy drogi, skutkujące nadmierną ingerencją w przysługujące skarżącej kasacyjnie prawo użytkowania wieczystego nieruchomości, nie stanowi istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego i nie uzasadnia stwierdzenia nieważności § 33 pkt 1 ppkt 5 lit. a) planu w odniesieniu do nieruchomości; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 oraz art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 33 pkt 1 ppkt 5 lit. a) planu poprzez oddalenie skargi spółki, podczas gdy wskazane w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego uzasadniały stwierdzenie nieważności § 33 pkt 1 ppkt 5 lit. a) planu. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie spółka wniosła na podstawie art. 179a p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku przez WSA w Warszawie z uwagi na oczywistą zasadność zarzutów skargi kasacyjnej; w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku przez WSA w Warszawie na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia planu; alternatywnie, w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie; przeprowadzenie rozprawy oraz zasądzenie zwrotu kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego ustalonych według norm przepisanych. Pismem z 10 czerwca 2024 r. stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Spółka pismem z 23 lutego 2026 r. uzupełniła argumentację przedstawioną w skardze kasacyjnej oraz wystąpiła o przeprowadzenie dowodu z pisma Urzędu m.st. Warszawy, Biuro Architektury i Planowania Przestrzennego z 22 grudnia 2025 r. na okoliczność, że: ustalenia planu zakazały lokalizacji zjazdu z którejkolwiek strony działki należącej do skarżącej kasacyjnie; plan ustala zjazd na teren działki skarżącej kasacyjnie niemożliwy do realizacji; jedyną możliwością realizacji dostępu działki skarżącej kasacyjnie do drogi publicznej jest wskazywany przez organ tryb z art. 16 ust. 1 u.d.p. tj. realizacja drogi publicznej na koszt skarżącej kasacyjnie, które to ograniczenie jest konsekwencją bezzasadnych ustaleń planu i narusza zasadę proporcjonalności. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Jako bezzasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 i 2 u.d.p. w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 9 rozporządzenia poprzez błędną wykładnię tych przepisów. Rozważania należy poprzedzić ogólną uwagą, że sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej uchwały rady gminy jako aktu prawa miejscowego pod względem zgodności z prawem. Jest to szczególna kompetencja sądów administracyjnych, bowiem ocena zgodności innych aktów prawa tj. ustaw czy innych aktów normatywnych należy do Trybunału Konstytucyjnego (art. 188 Konstytucji). Sąd weryfikuje zgodność z prawem odnosząc ją do konkretnych norm prawa miejscowego. Zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Właściwość rzeczową organu ustala się na podstawie przepisów o zakresie jego działania. W zakresie zatem swej właściwości organy wydają indywidualne akty administracyjne. Z kolei uchwalenie planu miejscowego należy do domeny rady gminy (art. 20 ust. 1 u.p.z.p.), po przeprowadzeniu procedury planistycznej całościowo uregulowanej w u.p.z.p., w której toku co do zasady nie stosuje się k.p.a. Jak stanowi art. 29 ust. 1 i 3 u.d.p. budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi i na takie przedsięwzięcie wymagane jest uzyskanie decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu, wydawanej przez zarządcę danej drogi. Decyzja taka określa miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne – art. 29 ust. 3 u.d.p. Parametry techniczne to warunki usytuowania (lokalizacji) zjazdu, a więc techniczne umiejscowienie zjazdu i wjazdu dla drogi oznaczonej klasy. Warunki udzielenia zezwolenia na budowę lub przebudowę zjazdu z drogi publicznej determinuje klasa drogi i jej warunki techniczne. Niemniej jednak omawiana decyzja dotyczy procesu inwestycyjnego zmierzającego do budowy zjazdu w indywidualnej sprawie, ujętej w ramy procesu administracyjnego - w celu realnego skomunikowania nieruchomości z drogą publiczną. Wszak przypomnieć należy, że zjazdem jest część drogi publicznej łącząca jezdnię z nieruchomością gruntową usytuowaną poza pasem drogowym, stanowiącą bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 4 pkt 8 u.d.p.). Decyzja taka jest wydawana przez zarządcę w konkretnych uwarunkowaniach faktycznych, niezależnie od tego, czy dla danego terenu został uchwalony plan miejscowy. Jej przedmiotem jest lokalizacja zjazdu w celu jego wybudowania. Jako taka nie jest tożsama z ustaleniami planu miejscowego i nie jest jej rolą zastępowanie tego planu. Z kolei celem planu jest ustalenie przeznaczenia terenu, określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Plan miejscowy określa przeznaczenie terenu, a nie obowiązek realizacji określonych inwestycji. Nie rozstrzyga on także o lokalizacji zjazdu w rozumieniu art. 29 ust. 1 u.d.p. Plan natomiast obowiązkowo musi zawierać ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji, w tym określa układ komunikacyjny wraz z parametrami i klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 u.s.g. do zadań własnych gminy należą sprawy obejmujące m.in. ład przestrzenny, drogi gminne, ulice, mosty, place oraz organizację ruchu drogowego. Oznacza to, że zadaniem własnym gminy jest sprawne zorganizowanie komunikacji na terenie podległym jej kompetencji, przy czym osiągnięcie tego celu powinno nastąpić także przez odpowiednie kształtowanie ładu przestrzennego, tj. zaplanowanie adekwatnej siatki terenów komunikacyjnych służących wszystkim korzystającym z danego terenu. Uwzględniając art. 1 u.d.p. kluczowe znaczenie z tej perspektywy należy więc przypisać drogom publicznym, które stanowią podstawową infrastrukturę dostępną dla ogółu mieszkańców gminy. Taka droga została wyznaczona w planie (42 KD-D) i działka skarżących została skomunikowana bezpośrednio z tą drogą publiczną, co prawda poprzez użycie niefortunnego sformułowania "zjazd" na teren B57 od strony ulicy 42 KD-D. Przepis planu bowiem należy odczytywać jako kierunek skomunikowania działek położonych bezpośrednio przy ul. M., co w powiązaniu z inną normą planu zakazującą bezpośrednich zjazdów z ulic zbiorczych (ul. M. ma taki status) - § 27 ust. 6 planu, określa funkcjonowanie wyznaczonego planem układu komunikacyjnego dla spornej działki. Działka ma bowiem zapewniony dostęp do drogi publicznej i dalej do całego układu drogowego. W konsekwencji rada gminy uchwalając sporny przepis planu nie przekroczyła własnych kompetencji, lecz prawidłowo zrealizowała normę art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. Jednocześnie nie naruszyła kompetencji zarządcy drogi określonej w art. 29 ust. 1 u.d.p. Zasadne jest stanowisko sądu wojewódzkiego, że w świetle art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. plan powinien być tak skonstruowany, aby zapewnić możliwość obsługi komunikacyjnej określonych terenów, a nie poszczególnych działek znajdujących się na danym terenie. Nie budzi wątpliwości, że w przypadku gdy gmina przeznacza w planie określone tereny pod zabudowę, to uprawniona jest dokonać stosowanych ustaleń w zakresie właściwego skomunikowania tych terenów z pozostałymi terenami, w tym właściwego ich połączenia z siecią istniejących i zaprojektowanych dróg (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2026 r. sygn. akt II OSK 2347/25 i z 6 marca 2025 r. sygn. akt II OSK 455/2). Jak wynika z rysunku planu prawodawca wywiązał się z powyższego obowiązku i działka skarżących została skomunikowana z systemem dróg publicznych bezpośrednio poprzez drogę publiczną. Zupełnie odmienną kwestią jest to, że nie zaspokaja takie rozwiązanie planistyczne oczekiwań inwestora. Głównym bowiem zagadnieniem w sprawie jest w istocie kwestia skomunikowania działki bezpośrednio z drogą zbiorczą, tj. ul. M.. Tymczasem w tym zakresie relewantnym przepisem, który jednak nie został zakwestionowany przez stronę, jest przywołany już uprzednio § 27 ust. 6 planu, który zakazuje bezpośredniego zjazdu z ulic głównych i zbiorczych na przyległe nieruchomości. W/w przepis zatem determinuje brak możliwości bezpośredniej komunikacji z ul. M., nie zaś kwestionowany § 33 pkt 1 ppkt 5 lit. a) planu. Jednakże łączne odczytanie relewantnych dla zagadnienia regulacji planu prowadzi do konkluzji, że teren B57 (w tym przedmiotowa działka) został skomunikowany z siatką dróg publicznych i ma zapewniony bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Przypomnieć przy tym należy, że sąd kontroluje legalność planu, nie zaś okoliczności, które towarzyszą rozwiązaniom planistycznym, a w tym wypadku trudności, których może doświadczać inwestor w związku z tym, że przed wykonaniem normy planu droga 42 KD-D jest obecnie drogą wewnętrzną. W tym miejscu należy wszak przypomnieć definicję dostępu do drogi publicznej zawartą w art. 2 pkt 14 u.p.z.p. Mianowicie należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Niemniej plan został tak skonstruowany, że działka ma dostęp do drogi publicznej 42 KD-D. Nie uzależnia tym samym norma planu obsługi komunikacyjnej od niepewnej zgody właściciela drogi. Natomiast odrębną kwestią jest wybudowanie tej drogi i nadanie jej statusu drogi gminnej. To zagadnienie jednak wykracza poza kompetencję sądu administracyjnego sprawującego kontrolę legalności planu. Rolą bowiem sądu była ocena, czy przyjęty w planie sposób skomunikowania działki mieści się w granicach prawa i nie narusza wskazanych w skardze kasacyjnej norm materialnych. Odnośnie naruszenia prawa własności oraz zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP) to w żadnym wypadku nie doszło do naruszenia tych konstytucyjnych reguł. Przeznaczenie terenu zostało ustalone zgodnie z oczekiwaniem strony, a działka uzyskała bezpośrednie skomunikowanie z drogą publiczną. Ograniczenie tego skomunikowania należy uznać za dopuszczalne i podyktowane uwarunkowaniami faktycznymi. Trafnie wyjaśnił to sąd wojewódzki, że celem było odbarczenie ul. M. i ograniczenie liczby zjazdów na drodze klasy Z. Natomiast przepis zakazujący wjazdów z ulicy zbiorczej tj. ul. M. nie został zakwestionowany. Prawo własności nie zostało zatem naruszone, jak również zachowano zasadę proporcjonalności. Ograniczono bowiem możliwość zjazdów, ale zagwarantowano dostęp do układu komunikacyjnego poprzez drogę publiczną. Oznacza to bezzasadność zarzutów sformułowanych w pkt I ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej. Jako w konsekwencji bezzasadne należało ocenić zarzuty naruszenia przepisów procesowych tj. art. 151 oraz art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Kontrola przepisów prawa materialnego doprowadziła do słusznego wniosku, że skargę na plan należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. bowiem nie doszło do naruszenia zarówno trybu uchwalenia planu, jak i zasad. Mając powyższe na uwadze skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.