II OSK 1582/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 15/14 odrzucającego skargę S. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] października 2013 r., znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 13 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 15/14 odrzucił skargę S. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] października 2013 r., znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania. W uzasadnieniu sąd wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2006 r Wójt Gminy [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w [...], stanowiącej działkę nr [...]. Ze względu na potrzebę rozstrzygnięcia przez właściwy sąd, czy akt notarialny będący dowodem w postępowaniu został zawarty zgodnie z prawem, organ l instancji dwukrotnie zawieszał postępowanie w sprawie, które na ostatnim etapie toczyło się po podjęciu postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. W dniu [...] sierpnia 2013 r skarżąca poinformowała organ l instancji o śmierci jej męża, który był uczestnikiem postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r, nr [...], Wójt Gminy [...], działając na podstawie art 97 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r, poz. 267), dalej: k.p.a. zawiesił postępowanie w sprawie określenia wysokości jednorazowej opłaty związanej ze wzrostem wartości nieruchomości. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła skarżąca, wnosząc o umorzenie postępowania w sprawie ze względów humanitarno-społecznych. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2013 r, znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art 138 § 1 pkt 2 w związku z art 144 oraz art 97 § 1 pkt 1 k.p.a. uchyliło w całości zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zobowiązanie pieniężne w sprawie nie zostało ustalone, a zatem nie może przejść na spadkobierców prawnych zmarłej strony postępowania Organ l instancji winien był kontynuować postępowanie, mając na uwadze to, że małżonkowie w sprawach objętych wspólnością majątkową małżeńską ponoszą solidarną odpowiedzialność Postanowienie to zostało doręczone skarżącej w dniu [...] października 2013 r. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła ona w dniu [...] listopada 2013 r. W odpowiedzi na skargę, organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na odrzucenie ze względu na wniesienie jej po terminie przewidzianym na wniesienie skargi do sądu. Od tego postanowienia skarżąca wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając je w całości i zarzucając mu nazbyt rygorystyczne zastosowanie art. 53 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. i nie wzięcie pod uwagę całokształtu okoliczności sprawy. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazała okoliczności usprawiedliwiające uchybienie terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 183 par. 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Wynika z tego obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną, aby była ona prawidłowo sformułowana. Podstawy kasacyjne określone są natomiast w art. 174 p.p.s.a. Skarżąca zarzuciła sądowi naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy. Jako podstawę zarzutu kasacyjnego wskazała art. 53 par. 1 p.p.s.a. Zauważyć należy, że przepis ten określa obowiązek strony, nie odnosi się zaś do działań sądu. Dopiero jego powiązanie z przepisem, na podstawie którego skargę wniesioną po terminie wymienionym w art. 53 par. 1 p.p.s.a. sąd odrzuca (art. 58 par. 1 pkt 2 p.p.s.a.), pozwala na prawidłowe sformułowanie zarzutu kasacyjnego. Już z tego względu skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać również trzeba, że nie zasługiwałaby ona na aprobatę również z tego powodu, że odrzucenie skargi na podstawie art. 58 par. 1 pkt 2 p.p.s.a. nie pozostawia sądowi swobody w zakresie zastosowania tego przepisu. Nie jest możliwe miarkowanie konsekwencji wynikających z przekroczenia terminu do wniesienia skargi w zależności od rozmiaru uchybienia. Sąd ma obowiązek sprawdzić, czy wniesiona skarga spełnia wszystkie wymagania formalne przewidziane dla tego rodzaju pisma. Dopiero po pozytywnym rezultacie tego badania może on przystąpić do merytorycznego rozpoznania skargi. Wymogi formalne dotyczą wszystkich skarg i w zakresie przyjętej przez sąd podstawy odrzucenia skargi rozumiane są jednolicie. Argumenty skarżącej dotyczące jej trudnej sytuacji życiowej nie mogły zostać uwzględnione, gdyż w postępowaniu kasacyjnym od postanowienia odrzucającego skargę sąd bada zasadność odrzucenia skargi, nie zaś przyczyny spóźnionego wniesienia skargi. Podnoszone racje dotyczą zaś raczej okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, co może mieć znaczenie tylko przy rozpatrywaniu wniosku o jego przywrócenie. Wniosek taki nie został jednak złożony. Nie ulega natomiast wątpliwości, że skarżąca złożyła skargę w niniejszej sprawie z przekroczeniem terminu. Zaskarżone postanowienie zostało jej doręczone [...] października 2013 r. Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła ona w dniu [...] listopada 2013 r., a więc w terminie 31 dni od doręczenia zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 53 par. 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od doręczenia rozstrzygnięcia stronie. Zgodnie natomiast z art. 58 par. 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie. Zasadnie zatem sąd skargę odrzucił. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.