II OSK 1574/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Agata Stolarska po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 641/16 w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia (...) lutego 2016 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 lutego 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 641/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2016 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2016 r. nr (...) utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie G. z dnia (...) października 2015 r. nr (...), znak: (...) nakazującą skarżącemu rozbiórkę budynku gospodarczego na działce nr (...) obr. (...) przy ul. (...) w M., na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.). Sąd pierwszej instancji uznał, że decyzja odpowiada prawu. Ustalenia organów kontrolujących uzasadniały wszczęcie przez organ powiatowy postępowania w trybie art. 48 Prawa budowlanego i rozważenia możliwości legalizacji obiektu budowlanego. Sąd pierwszej instancji w pełni zgodził się z opinią organu drugiej instancji, przytaczając orzecznictwo NSA wskazujące na to, że niniejsza sprawa dotyczy budowy nowego obiektu, a nie remontu obiektu już istniejącego. Skoro obiekt istniejący na działce skarżącego został rozebrany, a w jego miejsce wykonano nowy obiekt, to bez wątpienia sprawa dotyczy budowy od podstaw nowego obiektu. Bez znaczenia pozostaje fakt, że do jego budowy wykorzystano w części materiał pochodzący z rozbiórki poprzedniej zabudowy. Sąd wskazał na art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, w którym zawarta została definicja remontu. Remont nie może polegać na całkowitej lub częściowej rozbiórce obiektu, a następnie jego wznoszeniu od nowa. Roboty budowlane polegające na remoncie mają na celu wyłącznie odtworzenie stanu pierwotnego obiektu budowlanego, a nie jego przebudowę, rozbudowę, nadbudowę lub zmianę. Sąd pierwszej instancji zgodził się z organami orzekającymi co do konieczności uruchomienia w sprawie procedury przewidzianej w art. 48 Prawa budowlanego. Jednocześnie Sąd zaznaczył, że zgodnie z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego możliwa jest legalizacja obiektu zrealizowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, ale wówczas inwestor ma obowiązek przedłożyć, na wezwanie organu mające formę postanowienia dokumenty, o których mowa w art. 48 ust. 3 ww. ustawy. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlnaego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w art. 48 ust. 3, stosuje się art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 48 w ust. 1 ww. ustawy właściwy organ nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, jeżeli odpowiednie postępowanie nie doprowadziło do zalegalizowania samowoli budowlanej. Z powyższego wynika, że dla legalizacji samowoli budowlanej konieczne jest spełnienie przez inwestora obowiązków uregulowanych w art. 48 ust. 3 ww. ustawy, a niewykonanie tego obowiązku obliguje organ do wydania nakazu rozbiórki. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, co uzasadniało zastosowanie art. 48 ust. 1. Inwestor w obligujących go terminach nie przedłożył wymaganego dokumentu. Nie uczynił tego także na etapie postępowania odwoławczego. Ponadto, jak ustalił to organ odwoławczy, Burmistrz Miasta M. odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego zgodność wydania budowy budynku gospodarczego na działce nr (...) obr. (...) przy ul. (...) w M. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z uwagi na niezachowanie wymaganej ustaleniami planu 70 % powierzchni biologicznie czynnej. Z uzasadnienia postanowienia Burmistrza wynika również, że zostało ono wydane na wniosek skarżącego i w oparciu o dokumenty przez niego przedstawione. Powyższa ocena co do zgodności przedmiotowej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego została dokonana w oparciu o dane dotyczące zagospodarowania działki inwestycyjnej dostarczone przez samego zainteresowanego (i z jego inicjatywy zaktualizowane). Z ustaleń poczynionych na etapie postępowania odwoławczego wynika również, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia (...) listopada 2015 r. znak: (...) utrzymało w mocy ww. postanowienie Burmistrza Miasta M. z dnia (...) września 2015 r. oraz że postanowienie z dnia (...) listopada 2015 r. nie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ powiatowy w wyżej wymienionych okolicznościach zobowiązany był wydać decyzję na mocy art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, a organ drugiej instancji zasadnie uznał decyzję tego organu za prawidłową. Z tych też przyczyn w ocenie Sądu pierwszej instancji, zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu powiatowego należało uznać za zgodną z prawem. Zasadnie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że legalizacja samowoli budowlanej, o której mowa w ust. 2 art. 48 Prawa budowlanego nie jest obowiązkiem inwestora, ale jego uprawnieniem i to od niego zależy, czy z procedury tej skorzysta. Decyzja, o której mowa w ust. 1 art. 48 nie ma charakteru uznaniowego. W przypadku, gdy inwestor nie dopełnił obowiązków umożliwiających ewentualną legalizację obiektu, wydanie decyzji o rozbiórce jest obligatoryjne i niezależne od woli organu. Decyzje podejmowane na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli stwierdzona zostaje samowola budowlana i nie ma możliwości jej legalizacji, to organ jest nie tyle uprawniony, co zobligowany do wydania nakazu rozbiórki. W niniejszej sprawie organy orzekające widziały możliwość zalegalizowania samowoli budowlanej (o czym świadczą postanowienia organu powiatowego z dnia (...) maja 2015 r. nr (...) oraz z dnia (...) sierpnia 2015 r. nr [...]) niemniej prawidłowo odstąpiły od legalizacji obiektu, skoro skarżący nie przedłożył określonych we wskazanych postanowieniach dokumentów. W takiej zaś sytuacji organ nadzoru budowlanego zobowiązany był do wydania nakazu rozbiórki budynku gospodarczego, o czym stanowi art. 48 ust. 4 ww. ustawy. Nadto w kontekście treści skargi i wskazywanej w niej konieczności zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie scalenia nieruchomości Sąd stwierdził, że nie stanowił zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.) w zakresie dotyczącym wyniku postępowania scaleniowego, które uzasadniałoby zawieszenie niniejszego postępowania legalizacyjnego. Skarżący zobligowany został do dostarczenia konkretnych dokumentów, w tym - zaświadczenia burmistrza o zgodności budowy z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W celu uzyskania tego ostatniego dokumentu, wystąpił do Burmistrza Miasta M., a organ ten wydał w dniu (...) wrzesnia 2015 r. stosowne postanowienie. Tym samym przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji w dniu (...) października 2015 r. sprawa dotycząca wydania ww. zaświadczenia była zakończona i nie istniała potrzeba zawieszenia niniejszego postępowania do czasu jej rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji uznał, że w wyniku powyższych okoliczności faktycznych powoływanie się obecnie przez skarżącego na ewentualne postępowanie w sprawie scalenia nieruchomości, a to w celu zmiany parametrów działki inwestycyjnej dla potrzeb dostosowania jej do planu miejscowego (i uzyskania zaświadczenia o zgodności budowy z tymże planem), nie może odnieść zamierzonego skutku. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżone wyrokowi zarzucono w trybie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 ust. 2 w związku z art. 6, art. 8 i art. 104 K.p.a. w związku z art. 48 ust. 1 w związku z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że organ pierwszej i drugiej instancji wydał prawidłowo decyzje rozbiórkowe co do całości obiektu w sytuacji, gdy budynek powstał częściowo w oparciu o ściany i fundamenty poprzednio istniejącego w tym miejscu obiektu budowlanego, którego legalność wzniesienia nie była nigdy kwestionowana ani przez stronę ani przez organ, a zatem co do tych elementów konstrukcyjnych nie powinien istnieć obowiązek rozbiórki; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 9 K.p.a. poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że zaniechanie organów administracji w zakresie poinformowania skarżącego (działającego w sprawie bez profesjonalnego pełnomocnika), że za pomocą czynności administracyjno - prawnych jest w stanie kompleksowo wypełnić wymogi Prawa budowlanego w celu legalizacji samowoli budowlanej, które to wskazówki całkowicie uchroniłyby stronę od konieczności rozbiórki budynku było zgodne z prawem i nie skutkowało wadliwością decyzji organu pierwszej i drugiej instancji; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 8 K.p.a. poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że organ drugiej instancji dochował wymaganych prawem wymogów postępowania w sytuacji wydania decyzji przez organ drugiej instancji bez dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i konkretnego ustosunkowania się twierdzeń skarżącego oraz uwzględniania w decyzji słusznego interesu obywatela i jego konstytucyjnie chronionego prawa własności, poprzez nie poprzedzenie wydania decyzji przez organ drugiej instancji (oraz wcześniej przez organ pierwszej instancji) próbą udzielenia wskazówek skarżącemu odnośnie przysługujących mu uprawnień wynikających z obecnego stanu faktycznego, a następnie wydanie decyzji administracyjnej zakładającej najdalej idącą i nieodwracalną sankcję w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynikała możliwość sięgnięcia po mechanizm scalenia działek (będących pierwotnie jedną dużą działką ewidencyjną) i w ten sposób dopełnienia wymogów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co stanowiło przeszkodę w wydaniu decyzji o legalizacji samowoli budowlanej, tym samym Sąd dokonujący oceny legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej nie dostrzegł (mającego istotny wpływ na wynik sprawy) naruszenia przez organy administracji (obu instancji) art. 8 i 9 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Nie jest zasadnym zarzut naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, które to naruszenie miałoby istotny wpływ na wynik sprawy, a polegajace na braku prawidłowej oceny, czy w tej sprawie należało wydawać decyzje rozbiórkowe co do całości obiektu w sytuacji, gdy budynek powstał częściowo w oparciu o ściany i fundamenty poprzednio istniejącego w tym miejscu obiektu budowlanego, którego legalność wzniesienia nie była nigdy kwestionowana. Ma to uzasadniać, w ocenie strony skarżącej kasacyjnie, naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 ust. 2 w związku z art. 6, art. 8 i art. 104 K.p.a. w związku z art. 48 ust. 1 w związku z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego. Tak sformułowany zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku. W tej sprawie prawidłowym jest stanowisko Sądu pierwszej instancji zgodnie z którym w przypadku nawet częściowego wykorzystania fragmentu dotychczasowego budynku zlokalizowanego na działce nr (...) w miejscowości M. przy ul. (...), zakres wykonanych robót budowlanych polegających na wybudowaniu nowego budynku nie może być traktowany jako nie wymagających uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Organy administracyjne wskazały, na czym polegały te roboty i jaki był ich zakres. W wyniku tych robót powstał nowy obiekt budowlany o powierzchni ponad dwukrotnie większej niż poprzedni i o innym miejscu usytuowania w stosunku do działki sąsiedniej. Nawet, jeżeli inwestor użył części materiałów lub nawet wykorzystał na potrzeby nowego budynku pozostałości po poprzednim obiekcie budowlanym, to ocenie podlegała całość nowo wybudowanego obiektu. Okoliczność, że niektóre fragmenty poprzednio wybudowanego budynku gospodarczego zostały wykorzystane przy rozbudowie i przebudowie nowego obiektu nie oznacza, że ten pierwotny obiekt budowlany nadal istnieje. Trafnie Sąd uznał tak ustalony stan faktyczny jako prawidłowy. Ponadto w sprawie żadna ze stron nie kwestionuje, aby budynek gospodarczy objęty przedmiotem tej sprawy powstał na podstawie pozwolenia na budowę. W związku z powyższym w okolicznościach tej sprawy trafnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że należało zastosować tryb wynikający z art. 48 Prawa budowlanego celem legalizacji nowego obiektu budowlanego. Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. ponieważ zaskarżona decyzja ani też poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie była dotknięta żadną wadą nieważnościową, a w tym wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W okolicznościach tej sprawy nakaz rozbiórki całego obiektu budowlanego nie stanowił naruszenia prawa, a tym samym także i rażącego naruszenia prawa. Nie został naruszony ani art. 6, ani art. 8 K.p.a. ani też art. 104 K.p.a. Skoro inwestor nie przedłożył dokumentów wymaganych do legalizacji nielegalnie wybudowanego obiektu budowlanego znając skutki takiego działania, to obowiązkiem organów w oparciu o art. 6 K.p.a. było wydanie decyzji wynikającej z przepisów Prawa budowlanego. Wydając taką decyzję organu nadzoru budowlanego nie naruszyły również zasady budowania zaufania do organów administracyjnych zawartej w art. 8 K.p.a. Nie może bowiem podważać zaufania sytuacja, w której organ prawidłowo stosuje obowiązujące prawo. Także zarzut naruszenia art. 104 K.p.a. jest niezasadny, a strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, na czym miałoby polegać naruszenie tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji. Analogicznie skarga kasacyjna nie zawiera żadnej argumentacji uzasadniającej zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego. Powołany przepis określa właściwość powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, wśród których znajduje się kompetencja do wydawania decyzji na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 9 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 9 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego i czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Przepis ten nie został naruszony w tej sprawie przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organy te, a przede wszystkim organ pierwszej instancji, wyjaśniały skarżącemu podstawy prawne działania, wskazywały na konieczność przedłożenia wymaganych ustawowo dokumentów wraz z poinformowaniem o skutkach ich nieprzedłożenia. Skarżący powinien mieć pełną świadomość, że w razie niewypełnienia obowiązku dostarczenia do organu zaświadczenia o zgodności wykonanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nastąpi wydanie decyzji o nakazie rozbiórki. Skarżący otrzymawszy postanowienie Burmistrza Miasta M. z (...) września 2015 r. odmawiające wydania zaświadczenia o zgodności inwestycji z planem miejscowym, wniósł na to postanowienie zażalenie do organu drugiej instancji. Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) listopada 2015 r. utrzymujące w mocy tak zaskarżone postanowienie nie zostało już przez skarżącego zaskarżone do sądu administracyjnego. W tych okolicznościach sprawy zarzut naruszenia przez organ nadzoru budowlanego art. 9 K.p.a. nie znajduje żadnego potwierdzenia. Naruszenia zasad ogólnych może stanowić samodzielny zarzut skargi kasacyjnej wtedy, gdy strona skarżąca kasacyjnie wykaże, że dana zasada została naruszona przez organy administracyjne, a Sąd pierwszej instancji tego naruszenia nie dostrzegł. Chodzi więc o takie sytuacje, w których organy orzekały z całkowitym pominięciem art. 9 K.p.a., a więc znając nieporadność strony w interpretacji przepisów i wiedząc, że strona powołując się na dany przepis mogłaby uzyskać akceptowalne przez siebie rozstrzygniecie administracyjne, celowo odmawiają udzielenia jej wyjaśnień lub wskazówek lub nie informują strony, mimo jej wniosku, o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Nie można w okolicznościach tej sprawy obarczać obowiązkiem organów nadzoru budowlanego wyszukiwania dla inwestora, który nielegalnie wybudował budynek, rozwiązań ingerujących w prawo własności sąsiednich nieruchomości i doradzać możliwość np. zakupu sąsiedniej nieruchomości lub otrzymania darowizny takiej nieruchomości celem spełnienia wymagań wynikających z planu miejscowego. Byłoby to przekroczenie kompetencji organów administracyjnych. Informowanie oraz udzielanie stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, o których mowa w art. 9 K.p.a. dotyczy jedynie stanu faktycznego ustalanego w danej sprawie oraz obowiązujących przepisów prawa. Organ administracyjny nie może w prowadzonej przez siebie sprawie pełnić dodatkowo roli nieformalnego pełnomocnika strony lub doradzać stronie tak, jakby udzielał fachowej pomocy prawnej. Fachową pomoc prawną świadczą profesjonalni pełnomocnicy (adwokaci lub radcowie prawni). Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 8 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Także i w zakresie tego zarzutu strona skarżąca kasacyjnie stara się wykazać, że obowiązkiem organu administracyjnego było udzielenie porady prawnej dotyczącej scalania działek sąsiednich (będących pierwotnie jedną dużą działką ewidencyjną) i w ten sposób dopełnienie wymogów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Taki zarzut jest niezasadny dlatego, że organ administracyjny ma obowiązek informowania o obowiązujących w sprawie przepisach, a do jego kompetencji nie należy zastępowanie stronie profesjonalnego pełnomocnika. Nietrafna jest także argumentacja, że poprzez wydanie nakazu rozbiórki naruszono słuszny interes skarżącego i jego konstytucyjnie chronione prawo własności. Nie można uznać, że słusznym interesem obywatela jest legalizowanie samowoli budowlanej wbrew obowiązującym przepisom. Skoro ustawodawca nakazuje wydanie decyzji o rozbiórce w przypadku nie spełnienia przez zobowiązanego wymogów legalizacji, to także zarzut niedopuszczalnej ingerencji w prawo własności nie można być uznany za trafny. To sam inwestor budując obiekt budowlany bez pozwolenia naruszył prawo, a skoro postępowanie legalizacyjne nie mogło doprowadzić do legalizacji samowoli budowlanej, to obowiązkiem organów było wydanie decyzji o nakazie rozbiórki. Organy administracji w wydanych decyzjach wyjaśniły, dlaczego zostały wydane decyzje nakazujące rozbiórkę i dochowały zasadzie budowania zaufania do organów administracji nie naruszając art. 8 K.p.a. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej nie są zasadne, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku i oddalił skargę kasacyjną