II OSK 1573/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku T. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej T. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2280/22 w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 23 sierpnia 2022 r., nr 752/OPON/2022 w przedmiocie wznowienia postępowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

T. G. złożył skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 23 sierpnia 2022 r., nr 752/OPON/2022, utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 1 czerwca 2022 r., nr 958/2022, uchylającą własną decyzję ostateczną z dnia 14 września 2021 r., nr 1982/2021 oraz odmawiającą zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku magazynowego na dz. nr [...] (obręb [...]) w miejscowości M. [...], gm. [...]. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 stycznia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2280/22, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd podkreślił, że zgodnie z przyjętym rozumieniem wykonalności aktu administracyjnego, nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Decyzje uchylające inne decyzje z natury rzeczy nie podlegają wstrzymaniu ich wykonania, z powodu braku przedmiotu wykonania. Z decyzji tych nie wynika bezpośrednio żadna powinność określonego zachowania strony. Nie kwalifikują się także do wykonywania wszelkie akty administracyjne odmowne. Sąd stwierdził wobec tego, że sporna decyzja nie kwalifikuje się do wykonania, gdyż na jej podstawie nie nałożono na stronę żadnych obowiązków, brak jest więc zagrożeń dających podstawę do wstrzymania jej wykonalności na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody, to jest że nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie skarżącego, a to w szczególności poprzez przyjęcie ogólnego założenia, że wszystkie decyzje uchylające inne decyzje z natury rzeczy nie podlegają wstrzymaniu ich wykonania z powodu braku przedmiotu wykonania, podczas gdy wstrzymanie wykonania takich decyzji jest dopuszczalne w określonych przypadkach i może ono polegać na wstrzymaniu skutków prawnych, które ta decyzja wywołuje; ponadto wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody jest zasadne, ponieważ brak wstrzymania jej wykonania może doprowadzić do wydania przez organy nadzoru budowlanego aktów administracyjnych, z którymi będzie wiązało się niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Wojewody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lutego 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2280/22, oddalił skargę skarżącego na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 23 sierpnia 2022 r., nr 752/OPON/2022. Pismem z dnia 11 maja 2023 r. skarżący złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia po stronie skarżącego znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków polegających na możliwości podjęcia przez właściwe organy administracji dalszych działań prowadzących do wydania ewentualnego nakazu rozbiórki przed prawomocnym zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OZ 439/23, oddalił zażalenie skarżącego na ww. postanowienie Sądu Wojewódzkiego z dnia 27 stycznia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z wnioskiem takim można wystąpić także na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07). Jednocześnie w myśl art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Sąd administracyjny może zatem zmienić postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i wstrzymać jego wykonanie. Podstawą do podjęcia takiego orzeczenia jest zmiana okoliczności sprawy i w ramach tej zmiany zaistnienie jednej z przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2018 r., sygn. akt II OZ 633/18). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący kasacyjnie nie wykazał by w niniejszej sprawie do takiej zmiany okoliczności, w rozumieniu ww. art. 61 § 4 p.p.s.a., doszło. Wnoszący skargę kasacyjną, podobnie jak w poprzednim postępowaniu wpadkowym, mającym za przedmiot udzielenie ochrony tymczasowej, nie uprawdopodobnił, że w stosunku do niego zachodzą przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja przywołana obecnie w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji stanowi powielenie argumentacji przedstawionej w ww. zażaleniu, która została już oceniona przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OZ 439/23. Wobec braku podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 4 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.