II OSK 157/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku I. G. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej I. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 września 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 395/22 w sprawie ze skargi I. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 18 marca 2022 r., nr SKO Gd/5299/21 w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza P. z dnia 18 sierpnia 2021 r., nr PR.6725.15.5.2021. 2

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 28 września 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 395/22 oddalił skargę I. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 18 marca 2022 r., nr SKO Gd/5299/21 w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku ww. decyzją z dnia 18 marca 2022 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza P. z dnia 18 sierpnia 2021 r., nr PR.6725.15.5.2021, ustalającą I. G. opłatę jednorazową w kwocie 36.997,07 zł, z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w związku ze zbyciem tej nieruchomości. Skargę kasacyjną od wskazanego na wstępie wyroku złożyła I. G. W piśmie z dnia 23 grudnia 2022 r. skarżąca kasacyjnie wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, z uwagi na grożącą stronie nieodwracalną szkodę. Wskazała, że organ podjął czynności windykacyjne należności objętej decyzją I instancji. Wniesiono o przeprowadzenie dowodu z upomnienia z dnia 22 grudnia 2022 r. na fakt realnego zagrożenia interesów strony postępowania. Wskazano, że bez wątpienia ryzyko prowadzenia egzekucji z majątku strony, w szczególności ze składników trwałych jego stanu posiadania prowadzi do wniosku o realności zagrożenia nie dających się odwrócić skutków – choćby w wypadku wszczęcia czynności egzekucyjnych do nieruchomości. Do wniosku dołączono kserokopię upomnienia, z którego wynika, że skarżąca nie uregulowała należności z tytułu opłat planistycznych w łącznej kwocie 229855,05 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Nie wystarczy samo powołanie art. 61 § 3 p.p.s.a. i wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia dotyczącego należności pieniężnej należy wykazać, że jego wykonanie spowoduje zagrożenie dla sytuacji finansowej skarżącego. Twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać zatem poparte stosownymi dokumentami źródłowymi. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji organów. Skarżąca nie uprawdopodobniła bowiem, że wykonanie tych decyzji może ją narazić na niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji z uwagi na grożącą jej nieodwracalną szkodę. Skarżąca wskazała, że organ podjął czynności windykacyjne należności objętej decyzją I instancji (36.997,07 zł). Wskazano, że bez wątpienia ryzyko prowadzenia egzekucji z majątku strony, w szczególności ze składników trwałych jego stanu posiadania prowadzi do wniosku o realności zagrożenia nie dających się odwrócić skutków – choćby w wypadku wszczęcia czynności egzekucyjnych do nieruchomości. Do wniosku dołączono kserokopię upomnienia, z którego wynika, że skarżąca nie uregulowała należności z tytułu opłat planistycznych w łącznej kwocie 229855,05 zł. Wobec tego należy zauważyć, że oceniając, czy wykonanie konkretnej decyzji może grozić powstaniem niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd bierze pod uwagę nie tylko wysokość kwoty objętej decyzją, ale i sytuację finansową strony. Skarżąca nie wskazała, w jaki sposób wykonanie decyzji organów wpłynie na jej sytuację finansową. Nie wskazała na żadne okoliczności dotyczące tej sytuacji i nie przedstawiła żadnych dokumentów dotyczących jej sytuacji finansowej, które miałyby uzasadniać wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Brak zobrazowania tej sytuacji powoduje, że niemożliwe jest dokonanie oceny, czy wykonanie decyzji w tej konkretnej sytuacji może się wiązać z ryzykiem wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia i niepoparte stosownymi dokumentami, nie mogą natomiast stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania decyzji. Dodać należy, że w niniejszej sprawie chodzi o świadczenie pieniężne, które z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje możliwość zwrotu uiszczonej kwoty. Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.