II OSK 1561/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Pietraś-Skobel po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2023 r. sygn. akt VIII SA/Wa 768/22 w sprawie ze skargi A.D. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 sierpnia 2022 r. nr 851/2022 w przedmiocie rozbiórki pól betonowych oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 23 marca 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 768/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.D. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "Wojewódzkim Inspektorem") z dnia 1 sierpnia 2022 r., nr 851/2022 utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. (zwanego dalej "Powiatowym Inspektorem") z dnia 11 kwietnia 2022 r., nr 82/2022 nakazującą skarżącej rozbiórkę pól betonowych (nr D) do produkcji zbiorników typu szambo, składających się z około 48 stanowisk, zlokalizowanych na działce nr [...], obok pól betonowych nr C, w miejscowości W., gmina J.. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A.D., zarzucając naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej "P.p.s.a.") w zw. z art. 7, art. 7b, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej "K.p.a.") poprzez przyjęcie, że w zakresie postępowania dowodowego, prowadzącego do wydania zaskarżonej decyzji, nie należała do obowiązku organu nadzoru budowlanego weryfikacja, czy inwestor prowadzi procedurę legalizacji obiektu budowlanego. Skarżąca podkreśliła, że w chwili wydawania zaskarżonej decyzji, jak i decyzji Powiatowego Inspektora w toku pozostawały postępowania toczące się przed Wójtem Gminy J. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, a organy przy należytym współdziałaniu w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy powinny były ustalić, że brak przedłożenia żądanych przez organ nadzoru budowlanego decyzji wynika z okoliczności, że postępowania w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz decyzji o warunkach zabudowy nie zakończyły się do momentu orzeczenia o nakazie rozbiórki; 2. art. 106 § 3 w zw. z art. 106 § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 248 Kodeksu postępowania cywilnego (dalej "K.p.c.") poprzez: zaniechanie zwrócenia się do Wójta Gminy J. o przesłanie akt sprawy o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania oraz akt sprawy o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pomimo że przeprowadzenie postępowania dowodowego z dokumentów w tym zakresie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości związanych z okolicznościami dotyczącymi pozostawienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy bez rozpoznania, nie powodując przy tym nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej; 3. art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego pomimo wniosku skarżącej, podczas gdy w toku pozostaje postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji dotyczącej obiektu objętego rozbiórką, a jednocześnie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi prejudykat dla uzyskania przez skarżącą decyzji o warunkach zabudowy; 4. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu wyroku oceny, czy brak odniesienia się w treści uzasadnienia decyzji Wojewódzkiego Inspektora do zarzutów podniesionych w odwołaniu stanowi naruszenie art. 107 § 3 K.p.a., co było przedmiotem zarzutu 5. skargi, jak i brak merytorycznego odniesienia się do zarzutu 4. skargi, co w konsekwencji czyni niemożliwym przeprowadzenie kontroli kasacyjnej w tym zakresie; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 5 oraz art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, dalej "P.b.") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przedmiot kontroli organu administracji budowlanej stanowi urządzenie budowlane, podczas gdy stanowi on utwardzenie terenu w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, co w konsekwencji powinno prowadzić do wniosku, iż nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 4 i art. 48 ust. 1 P.b. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżąca nie przedłożyła dokumentów umożliwiających legalizację obiektu w zakreślonym terminie, a w konsekwencji uznanie, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę, podczas gdy przedłożenie wymaganych dokumentów było niemożliwe na chwilę wydawania decyzji, gdyż w toku pozostawały wszczęte znacznie wcześniej postępowania administracyjne zmierzające do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz o ustaleniu warunków zabudowy. Wskazując na powyższe, A.D. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wystąpiła też o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 193 zd. drugie P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej i nie relacjonuje się w nim ustaleń faktycznych oraz argumentacji prawnej przedstawionych przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego (art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a.), dlatego należy ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 5 oraz art. 3 pkt 9 P.b., który w skardze kasacyjnej wiązany jest z twierdzeniem A.D., że przedmiot nakazu rozbiórki stanowi utwardzenie terenu, a nie obiekt wymagający pozwolenia na budowę. Skarżąca utrzymuje, że organy i Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie nadały temu obiektowi charakter urządzenia budowlanego, co miało prowadzić do nieprawidłowego przyjęcia konieczności uzyskania pozwolenia na budowę i wszczęcia postępowania z art. 48 P.b. Zarzut ten jest nieusprawiedliwiony. Sąd pierwszej instancji, odtwarzając tok rozumowania organów, przyjął, że sporne pola betonowe nr D do produkcji zbiorników typu szambo nie mieszczą się w kategorii robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że wyznacznikiem utwardzenia w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 5 P.b. jest zasadniczo wykonanie urządzenia budowlanego, które nie ma charakteru samoistnego i jest podporządkowane celom związanym ze sposobem korzystania z działki. W realiach sprawy Sąd pierwszej instancji zaakceptował ocenę, że sporny obiekt ma charakter samoistny i służy stworzeniu obiektu o oznaczonej funkcji, który jako tak urządzony teren pełni samodzielną funkcję związaną z prowadzoną działalnością. Wojewódzki Sąd Administracyjny przywołał przy tym, że pole betonowe przeznaczone do produkcji zbiorników typu szambo nie jest budynkiem ani obiektem małej architektury, a jego powierzchnia wynosi około 345,6 m2. W tych okolicznościach Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 29 ust. 2 pkt 5 P.b. przez jego niewłaściwe zastosowanie, ponieważ nie przyjął zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla obiektu, który według poczynionej oceny nie był jedynie utwardzeniem terenu. Dodatkowo Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że przyjęta kwalifikacja prawna nie została zakwestionowana na etapie postępowania administracyjnego, a rozstrzygnięcia w tym przedmiocie były ostateczne i prawomocne. Skarga kasacyjna nie wykazała, aby w tej sytuacji Sąd pierwszej instancji, sprawując kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, miał podstawy do odmiennego potraktowania charakteru robót i obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W dalszej kolejności rozpoznać należy zarzuty pozostające w ścisłym związku z oceną skutków nieprzedłożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji obiektu, a więc zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 4 i art. 48 ust. 1 P.b., a także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 7b, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. W obu tych zarzutach A.D. akcentuje, że w dacie wydawania decyzji przez Powiatowego Inspektora oraz Wojewódzkiego Inspektora miały toczyć się postępowania przed Wójtem w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i warunków zabudowy, a organy nadzoru budowlanego powinny były to ustalić w ramach współdziałania organów i wszechstronnego postępowania dowodowego. Skarżąca wywodzi z tego, że nieprzedłożenie żądanej decyzji o warunkach zabudowy nie mogło skutkować nakazem rozbiórki, skoro pozyskanie tej decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia w sprawie środowiskowej. Tak ujęta argumentacja nie może zostać uwzględniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że w rozpoznawanej sprawie Powiatowy Inspektor wszczął procedurę legalizacyjną i w ramach art. 48 ust. 2 i 3 P.b. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, nakładając na skarżącą obowiązek przedłożenia do dnia 30 grudnia 2020 r. dokumentów legalizacyjnych, w tym projektu budowlanego, zaświadczenia Wójta o zgodności z planem miejscowym albo decyzji o warunkach zabudowy oraz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraźnie zaakcentował, że skarżąca nie złożyła tych dokumentów w zakreślonym terminie, ani w toku postępowania prowadzącego do decyzji Powiatowego Inspektora z dnia 11 kwietnia 2022 r., ani nawet w postępowaniu odwoławczym zakończonym decyzją Wojewódzkiego Inspektora z dnia 1 sierpnia 2022 r. W realiach sprawy kluczowe znaczenie ma to, że skarżąca, w okresie wyznaczonym na skompletowanie dokumentacji legalizacyjnej, nie podjęła wobec Powiatowego Inspektora żadnych działań procesowych, które mogłyby oddziaływać na tok postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił, że w postępowaniu administracyjnym skarżąca nie wnosiła o przedłużenie terminu do złożenia dokumentów ani o zawieszenie postępowania. Nie informowała także Powiatowego Inspektora o przeszkodach w uzyskaniu decyzji środowiskowej, która według jej stanowiska miała poprzedzać uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Tę bierność należy ocenić jako okoliczność o doniosłym znaczeniu prawnym. Skarżąca, realizując roboty bez wymaganego pozwolenia na budowę, przyjęła na siebie ryzyko konieczności spełnienia, w warunkach przewidzianych przez prawo, wymogów legalizacyjnych związanych z ich lokalizacją. Organy nadzoru budowlanego mogą, w zależności od uwarunkowań sprawy, uwzględniać usprawiedliwione okolicznościami potrzeby inwestora. Nie oznacza to jednak wymogu akceptacji stanu, w którym inwestor nie informuje organu o potrzebie prolongaty terminu i podejmuje działania zmierzające do uzyskania wymaganych rozstrzygnięć dopiero po upływie terminu wyznaczonego do przedłożenia dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny, odnosząc się do twierdzeń skarżącej o prowadzeniu postępowań przed Wójtem, wskazał przy tym konkretną okoliczność, która przesądza o braku trafności tego kierunku argumentacji. Sąd pierwszej instancji przyjął, że wniosek o wydanie decyzji środowiskowej został złożony dnia 24 lutego 2021 r., a więc po dacie dnia 30 grudnia 2020 r. wyznaczonej skarżącej na złożenie dokumentacji legalizacyjnej. Sąd pierwszej instancji podkreślił także, że o tym fakcie, jak również o uchyleniu decyzji w sprawie środowiskowej i dalszym prowadzeniu postępowania, skarżąca nie powiadomiła organu nadzoru budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaakcentował, że skarżąca była w postępowaniu administracyjnym reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który powinien zawiadomić organ nadzoru budowlanego o etapie postępowań mających znaczenie dla pozyskania wymaganych dokumentów. W tym stanie rzeczy nie sposób przyjąć, że brak dokumentów w dacie orzekania przez organy był skutkiem okoliczności, które organy miały obowiązek ustalać z urzędu w ramach art. 7, art. 7b, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., ani że organy naruszyły art. 8 K.p.a. przez brak należytego współdziałania. Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie wskazał, że to nie do organu nadzoru budowlanego należy weryfikacja, czy inwestor prowadzi procedurę legalizacyjną i na jakim etapie się ona znajduje. Legalizacja samowoli budowlanej ma charakter uprawnienia inwestora, a nie jego obowiązku. Z tego względu, po wydaniu postanowienia z art. 48 ust. 2 i 3 P.b., zakres materiału w sprawie zależy od aktywności strony, która wie, czy i jakie dokumenty złożyła. Weryfikacja, o której twierdzi skarżąca, w istocie zmierza do przerzucenia na organ ciężaru wykazywania, że inwestor, który nie realizuje obowiązków nałożonych w postępowaniu legalizacyjnym, może ewentualnie taką legalizację przeprowadzić. Taki kierunek wykładni nie znajduje oparcia w konstrukcji art. 48 P.b. W konsekwencji, zarzut naruszenia art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 1 P.b. także nie może odnieść skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaakceptował stanowisko, że w razie nieprzedłożenia w wyznaczonym terminie dokumentów wskazanych w postanowieniu wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b. organ zobowiązany jest do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę. Sąd pierwszej instancji odwołał się do utrwalonej wykładni, akcentując, że ustawodawca w art. 48 ust. 4 P.b. nie pozostawia organowi wyboru treści rozstrzygnięcia i nakazuje zastosować art. 48 ust. 1 P.b. Skoro więc skarżąca nie złożyła dokumentacji w zakreślonym terminie, nie wnosiła o przedłużenie terminu i nie informowała o przeszkodach, Powiatowy Inspektor miał podstawy, aby wydać decyzję o nakazie rozbiórki. Wojewódzki Inspektor prawidłowo utrzymał również takie rozstrzygnięcie w mocy. Argument, że nakaz rozbiórki powinien być traktowany jako rozwiązanie o charakterze ostatecznym, nie może prowadzić do innego wniosku. W realiach sprawy środek ten został zastosowany dopiero po upływie terminu wyznaczonego na przedstawienie dokumentów legalizacyjnych. Także po dacie dnia 11 kwietnia 2022 r., gdy Powiatowy Inspektor wydał decyzję o nakazie rozbiórki, skarżąca nie wykazała, aby dysponowała dokumentami umożliwiającymi legalizację. W tych okolicznościach nakaz rozbiórki pozostaje konsekwencją przyjętego przez ustawodawcę mechanizmu sankcyjnego, uruchamianego w razie niewykonania obowiązków legalizacyjnych w wyznaczonym terminie. Z uwagi na przedstawioną wyżej ocenę, nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 106 § 3 w zw. z art. 106 § 5 P.p.s.a. i art. 248 K.p.c., który A.D. łączy z zaniechaniem zwrócenia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do Wójta o akta spraw środowiskowej i sprawy o warunki zabudowy. Skarżąca twierdzi, że dopiero przeprowadzenie dowodu z tych akt pozwalało na pełną ocenę okoliczności dotyczących prowadzenia procedury legalizacji i wyjaśnienie wątpliwości odnoszonych do pozostawienia wniosku o warunki zabudowy bez rozpoznania. Zarzut ten pomija jednak treść art. 106 § 3 P.p.s.a., który formułuje uprawnienie Sądu, a nie obowiązek. Uzupełniające postępowanie dowodowe z dokumentów jest dopuszczalne, jeżeli jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli legalności decyzji, nie miał podstaw do przyjęcia, że w sprawie występują istotne wątpliwości, których nie da się wyjaśnić na podstawie akt sprawy. Sąd pierwszej instancji odniósł się do materiału, który skarżąca przedłożyła wraz z odwołaniem, i na tej podstawie ustalił, że wniosek o decyzję środowiskową został złożony dnia 24 lutego 2021 r., czyli po terminie do przedłożenia dokumentacji legalizacyjnej. Wskazał także, że skarżąca nie wykazała, aby wystąpiła z wnioskiem o warunki zabudowy. W tej sytuacji sięgnięcie po akta innych postępowań nie mogło odwrócić kluczowego dla rozstrzygnięcia faktu, że dokumenty wymagane w postępowaniu legalizacyjnym nie zostały przedłożone w terminie do dnia 30 grudnia 2020 r., ani nawet do daty decyzji organów. W świetle tej samej argumentacji nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., powiązany z twierdzeniem, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania środowiskowego, a następnie postępowania o warunki zabudowy. Skarżąca wskazuje, że rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej miało zależeć od wyniku postępowań prowadzonych przed Wójtem, ponieważ decyzja środowiskowa ma stanowić prejudykat dla uzyskania warunków zabudowy. Zarzut ten nie uwzględnia charakteru kontroli wykonywanej przez sąd administracyjny w sprawie zainicjowanej skargą na decyzję o nakazie rozbiórki. Zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wchodzi w rachubę wtedy, gdy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania. Tymczasem w sprawie rozpoznawanej Wojewódzki Sąd Administracyjny oceniał legalność decyzji wydanej w związku z niewykonaniem obowiązków nałożonych w procedurze legalizacyjnej. Decydujące znaczenie miało to, czy skarżąca przedłożyła dokumenty niezbędne do legalizacji obiektu. Skarżąca tych dokumentów nie przedłożyła. W takich realiach wynik późniejszych postępowań przed Wójtem nie stanowi zagadnienia wstępnego dla oceny legalności decyzji nakazującej rozbiórkę. Nawet przy przyjęciu, że postępowania te pozostają w toku, nie znosi to skutku niewykonania obowiązków nałożonych w trybie art. 48 ust. 2 i 3 P.b., ani nie uchyla związania organu treścią art. 48 ust. 4 P.b. Z tego względu zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. nie jest usprawiedliwiony. Nie może również odnieść skutku zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Skarżąca utrzymuje, że uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zawiera oceny zarzutu naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., formułowanego wobec Wojewódzkiego Inspektora, a także nie zawiera merytorycznego odniesienia do zarzutu czwartego skargi. Skarżąca wskazuje, że taki brak uniemożliwia kontrolę kasacyjną. Zarzut ten jest bezzasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny odniósł się do zarzutów procesowych skargi, w tym do twierdzeń o naruszeniu art. 107 § 1 i 3 K.p.a., i wprost stwierdził, że do naruszenia tych przepisów nie doszło, ponieważ organy, na podstawie przeprowadzonych czynności kontrolnych oraz zdjęć lotniczych, poczyniły prawidłowe ustalenia stanu faktycznego, a następnie prawidłowo zastosowały art. 48 P.b. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił także, dlaczego przyjmuje brak obowiązku organu nadzoru budowlanego w zakresie weryfikacji, czy skarżąca prowadzi procedurę legalizacyjną. Te motywy pozwalają odtworzyć przesłanki rozstrzygnięcia i przeprowadzić kontrolę kasacyjną. W odniesieniu do zarzutu czwartego skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że był on niezrozumiały, ponieważ decyzja dotyczyła rozbiórki pól betonowych, a nie kontenera izoterma. Skarżąca w skardze kasacyjnej sygnalizuje, że sformułowanie zarzutu miało charakter omyłki i powinno było zostać odczytane jako odnoszące się do przedmiotu sprawy. Nawet przy takim założeniu nie prowadzi to do wniosku o naruszeniu art. 141 § 4 P.p.s.a. Zasadniczy sens argumentacji skarżącej, sprowadzający się do twierdzenia o przedwczesności nakazu rozbiórki z uwagi na trwające działania zmierzające do legalizacji, został bowiem przez Sąd pierwszej instancji rozważony w części dotyczącej skutków nieprzedłożenia dokumentów legalizacyjnych i związania organu art. 48 ust. 4 P.b. W konsekwencji, zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może zostać uznany za usprawiedliwiony. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając zarzuty skargi kasacyjnej jako nieusprawiedliwione, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.