II OSK 156/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia NSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 111/22 w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 10 grudnia 2021 r. nr SKO.450.146.2021 w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 13 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 111/22 oddalił skargę J.K. dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 10 grudnia 2021 r. nr SKO.450.146.2021 utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza B. z 9 sierpnia 2019 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...], obręb R., gmina B. Sąd I instancji odnosząc się do zarzutów skarżącego uznał, że z ostatecznej decyzji Burmistrza B. z 21 października 2020 r. umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia wynika, że nie zalicza się ono do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko. Zatem w ocenie Sądu Wojewódzkiego brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących niewłaściwego rozważenia wpływu planowanej inwestycji na zdrowie osób przebywających w okolicy inwestycji. Dodatkowo twierdzenie o negatywnym oddziaływaniu inwestycji na zdrowie ludzi, które uzasadniłoby wydanie decyzji odmownej nie znajduje żadnych podstaw tym bardziej, że na poparcie swoich twierdzeń skarżący nie przedstawia żadnych wiarygodnych dowodów. Wobec braku podstaw stwierdzenia, że w następstwie realizacji inwestycji miało dojść do przekroczenia takich norm, co zweryfikowano w stosownym postępowaniu administracyjnym, należy uznać powyższe zarzuty za nieuzasadnione. Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut jakoby planowana inwestycja tj. 62-metrowy maszt w bezpośredniej odległości stanowił dysonans przestrzenny wśród istniejącej zabudowy na terenie wiejskim, gdzie skarżący prowadzi działalność agroturystyczną. Zarzut obniżenia wartości działki skarżącego także nie zasługuje na aprobatę, bowiem nie sposób go powiązać z żadnym przepisem, który stałby na straży wysokiej wartości nieruchomości skarżącego czy też braku wahań tej wartości. 2. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia: a) przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 53 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 503, dalej upzp) w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1326, dalej uogrl) wyrażające się w fakcie, iż w przedmiotowej sprawie inwestor wystąpił o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego bez wymaganej ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych zgody Marszałka Województwa opiniowanej przez Izbę Rolniczą o przeznaczeniu gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, podczas gdy objęta wnioskiem działka nr [...] składa się m.in. z innych gruntów leśnych oznaczonych jako Lzr; b) przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej Ppsa) w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej Kpa) przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, a w szczególności niewzięcie pod uwagę, iż całość przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej obejmuje całą działkę nr [...], która składa się w części z gruntów leśnych co nakładało na organ obowiązek uzyskania zgody Marszałka Województwa opiniowanej przez Izbę Rolniczą o przeznaczeniu gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a tym samym nie przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie w sposób wyczerpujący i wystarczający do podjęcia merytorycznej decyzji w sprawie. W oparciu o wskazane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna. 3.2. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. 3.3. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, należy stwierdzić, że z art. 53 ust. 3 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 5 uogrl nie wynika zakaz ustalenia lokalizacji celu publicznego na części działki. Określenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla części działki jest dopuszczalne, gdy przemawiają za tym okoliczności sprawy, w tym charakter inwestycji (por. wyroki NSA z 23 września 2021 r. sygn. akt II OSK 1581/20, 4 lipca 2022 r. sygn. akt II OSK 1322/22). Za takie szczególne uwarunkowania uznaje się w orzecznictwie sądów administracyjnych w szczególności sytuację, kiedy wyodrębniona ewidencyjnie jako odrębny użytek część działki ewidencyjnej nie wymagała uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze lub nieleśne (por. wyroki NSA z: 24 maja 2018 r. sygn. akt II OSK 1634/16, 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1693/19, 19 lutego 2021 r. sygn. akt II OSK 2976/20, 15 maja 2022 r. sygn. akt II OSK 698/21, 2 lipca 2024 r. sygn. akt II OSK 1272/23). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ inwestycja budowy stacji bazowej telefonii komórkowej jest planowana na części działki nr [...] gdzie występują użytki rolne RVI, która nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, stosownie do zapisów uogrl. Przy tym decyzja lokalizacyjna jednoznacznie określa linie rozgraniczające terenu inwestycji wyłącznie na tej części działki, gdzie nie występują użytki leśne. Zarzut ten jest zatem nieusprawiedliwiony. 3.4. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa. Stan faktyczny sprawy jest bowiem jednoznaczny, tj. wniosek inwestora obejmował część działki nr [...] stanowiące użytek RVI, w związku z czym nie było obowiązku uzyskania zgody Marszałka Województwa opiniowanej przez Izbę Rolniczą o przeznaczeniu gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Należy też zgodzić się z Sądem Wojewódzkim, że inwestor przedstawił kompletny materiał dla oceny wniosku. 3.5. Mając powyższe na względzie, podstawy kasacyjne okazały się niezasadne. 3.6. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, oddalił skargę kasacyjną.