II OSK 1550/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Anna Żak (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant: starszy asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, z dnia 31 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1303/22, w sprawie ze skargi J. B., na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie, z dnia 29 sierpnia 2022 r. nr WOB.7721.185.2017.KKAD/KJAS, w przedmiocie nakazu rozbiórki, , oddala skargę kasacyjną.,

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 31 stycznia 2023 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1303/22, oddalił skargę J. B. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 29 sierpnia 2022 r. znak: WOB.7721.185.2017.KKAD/KJAS w przedmiocie nakazu rozbiórki. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu krakowskiego ziemskiego w Krakowie (dalej: PINB, organ I instancji) wszczął wobec J. B. i R. B., inwestorów i współwłaścicieli działki nr [...] w [...], postępowanie administracyjne w przedmiocie samowoli budowlanej polegającej na "budowie obiektu budowlanego składającego się m.in. z sześciu przyczep specjalnych z wewnętrznymi instalacjami wod.-kan. i energii elektrycznej". PINB ustalił, że obiekt został ustawiony w styczniu 2015 r. na terenie działki nr [...] w [...]; jest wyodrębniony konstrukcyjnie z przestrzeni poprzez posiadanie ścian i zadaszenia, zostały do niego doprowadzone instalacje elektryczne i wodno-kanalizacyjne, przyczepy zostały posadowione na gruncie za pośrednictwem płytek chodnikowych betonowych. Postanowieniem nr 219/2016 z 31 marca 2016 r. PINB na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 p.b. wstrzymał prowadzenie powyższych robót budowlanych oraz zobowiązał inwestorów do przedłożenia w zakreślonym terminie dokumentacji legalizacyjnej, której jednak inwestorzy nie przedstawili. W związku z tym decyzją nr 23/2017 z 9 lutego 2017 r. PINB nakazał J. B. i R. B. rozbiórkę obiektu budowlanego o wymiarach 9,2 m x 15 m i wysokości 3,50 (składającego się z sześciu przyczep specjalnych) z wewnętrznymi instalacjami wod.- kan. i energii elektrycznej, zlokalizowanego na działce nr [...] w m. [...], gm. [...]. Decyzją nr 332/2022 z 29 sierpnia 2022 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie (dalej: MWINB, organ odwoławczy) utrzymał w mocy w/w decyzję PINB z dnia 9 lutego 2017 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, tak jak I instancji, uznał, że przedmiotowe sześć przyczep spełnia cechy tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 – dalej: "p.b."). Wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 p.b. . pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, nie połączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Jednak przedmiotowy obiekt budowlany nie może zostać uznany za obiekt wypełniający dyspozycję ww. przepisu, z uwagi na fakt że od zakończenia przedmiotowych robót budowlanych, tj. od stycznia 2015r., upłynęło ponad 120 dni już do dnia wydania postanowienia nr 219/2016 z dnia 31 marca 2016r. Wobec powyższego zrealizowanie przedmiotowego obiektu budowlanego nie pozostawało zwolnione z powszechnego obowiązku uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak uzyskania przez inwestorów decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego prowadzi do konkluzji, że organ nadzoru budowlanego pozostawał zobligowany do wdrożenia procedury legalizacyjnej w myśl przepisów art. 48 i n. p.b. Postanowieniem nr 219/2016 z 31 marca 2016 r. PINB na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 p.b. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz zobowiązał inwestorów do przedłożenia w zakreślonym terminie dokumentacji legalizacyjnej, której jednak finalnie nie przedstawili, skutkiem czego prawidłowo wydano decyzję o nakazie rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. B. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, argumentując, że sześć przyczep specjalnych z nadanymi numerami rejestracyjnymi, zarejestrowanych w wydziale komunikacji, nie stanowi obiektu budowlanego, ponieważ nie zostały wzniesione, tylko ustawione w określonym miejscu, a ustawienie przyczep nie nastąpiło z użyciem wyrobów budowlanych. Skarżący uzasadniał, że powyższego faktu nie zmienia również posiadanie przez te przyczepy wewnętrznych instalacji, czy też fizyczne podłączenie do istniejących wcześniej na nieruchomości przyłączy. Zdaniem skarżącego postępowanie administracyjne powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko wyrażone W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniesiona skarga podlegała oddaleniu. Sąd stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo zakwalifikowały przedmiotowy zespół przyczep jako tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 p.b. Powołując treść art. 29 ust. 1 pkt 12 p.b. Sąd podkreślił, że obiekt, składający się z 6 przyczep specjalnych, nie został rozebrany ani przeniesiony w inne miejsce przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy, co powoduje, że nie jest zwolniony od uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów inwestora Sad wskazał, że przyczepy specjalne co do zasady są pojazdami, a nie obiektami budowlanymi, jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy, mimo ich zarejestrowania jako pojazdy nie są wykorzystywane jako pojazdy, lecz pełnią funkcje gastronomiczne. Sąd powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że zarejestrowanie przyczepy stanowi jedynie jej dodatkową cechę, która umożliwia legalne poruszanie się po drogach publicznych, nie wyłącza natomiast możliwości uznania przyczepy za tymczasowy obiekt budowlany, jeżeli została ona posadowiona na nieruchomości na dłuższy okres czasu i pełni funkcje zbliżone do budynku - w niniejszej sprawie funkcje gastronomiczne). Wskazał, że w jednym z najnowszych orzeczeń dotyczących kwalifikacji prawnej przyczep w świetle przepisów prawa budowlanego (wyrok z dnia 15 grudnia 2022 r., sygn. II OSK 2160/21 – dostępny http://orzeczenia.nsa.gov.pl tak i niżej powoływane orzeczenia). w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził aktualność linii orzeczniczej powołanej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazując: "W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalone jest stanowisko, że tego typu obiekty podlegają reglamentacji Prawa budowlanego i kwalifikuje się je jako tymczasowe obiekty budowlane. (...) Katalog tymczasowych obiektów budowlanych nie jest zamknięty i w każdej sprawie należy dokonać, mając na uwadze cechy danego obiektu, indywidualnej oceny, czy może on być zakwalifikowany jako tymczasowy obiekt budowlany (wyrok NSA z 27 kwietnia 2021 r., II OSK 2131/18). Fakt, że określony przedmiot jest przystosowany do tego, aby przemieszczać go po drogach jako przyczepa nie przesądza o tym, że nie może być uznany za obiekt budowlany, w szczególności tymczasowy obiekt budowlany, po ustawieniu go na gruncie (wyroki NSA z dnia 6 września 2017 r., II OSK 3087/15 oraz z 13 września 2021 r., II OSK 2581/17). W świetle powyższego Sąd uznał zarzuty kwestionujące kwalifikację przedmiotu postępowania jako tymczasowego obiektu budowlanego, za chybione. Prawidłowo zatem organ wszczął i prowadził postępowanie w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane, a wobec niewykonania obowiązków nałożonych na inwestorów postanowieniem z dnia 31 marca 2016 r. prawidłowo wydał nakaz rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. W skardze kasacyjnej J. B., reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, przeprowadzenie rozprawy oraz o zasądzenie na jego rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie i niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że organ II instancji nie dokonał niezbędnych i wyczerpujących ustaleń faktycznych w zakresie charakteru "zespołu specjalnych przyczep", co oznacza, że zaskarżona decyzja została wydana z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania, a uchybienie Sądu I instancji miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2. przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., poprzez brak zastosowania i niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że postępowanie przed organami nadzoru budowlanego powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. 3. przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 1 w związku z art. 3 pkt 5 oraz art. 48 ust. 1 .p.b., poprzez błędną wykładnię, a także niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że "zespół specjalnych przyczep" jest tymczasowym obiektem budowlanym (budowlą), do którego mają zastosowanie przepisy dotyczące samowoli budowlanej przewidzianej w art. 48 ust. 1 p.b. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że warunkiem prowadzenia postępowania w trybie art. 48 ust. 1 pkt 1 .p.b. jest stwierdzenie, że przedmiotem inwestycji była budowa obiektu budowlanego, a warunek ten w niniejszej sprawie nie został spełniony. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, organy nadzoru budowlanego nie dokonały szczegółowych ustaleń co do charakteru przedmiotowej zabudowy, jej przeznaczenia, nie ustaliły, czy do jej powstania użyte zostały materiały budowlane, ani na czym polega "specjalność" przyczep. Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji, że dokonując odmiennej wykładni przepisów prawa budowlanego i ich zastosowania odwołał się m.in. do wyroku NSA nie dostrzegając, że orzeczenie to dotyczyło sprawy, w toku której stwierdzono posadowienie obiektu budowlanego nietrwale związanego z gruntem na ramie stalowej o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach 7,00 m X 3,20 m, a w niniejszej sprawie przyczepy nie zostały w taki sposób posadowione na działce. Skarżący kasacyjnie, odwołując się z kolei do stanowiska NSA w wyroku z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1492/20, argumentował, że "zespół specjalnych przyczep" nie został w art. 3 pkt 5 p.b. wymieniony, a zarówno WSA w Krakowie, jak i organy nadzoru budowlanego dokonały jego zdaniem niedopuszczalnej, rozszerzającej wykładni przepisu. Autor skargi kasacyjnej podnosił, że przyczepy będące przedmiotem postępowania są pojazdami, a nie obiektem budowlanym; a zatem skoro obiekt, którego dotyczy postępowanie prowadzone w trybie art. 48-49 p.b. nie jest obiektem budowlanym, to takie postępowanie powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna analizowana w opisanym zakresie podlegała oddaleniu, ponieważ nie zawierała usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 poz. 935, dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty zarówno procesowe jak i materialne pozostają ze sobą w związku, dlatego zostaną rozpoznane łącznie. Sprowadzają się one do kwestionowania przez skarżącego kasacyjnie stanowiska organów nadzoru budowlanego i Sądu I instancji, że zespół sześciu przyczep specjalnych (tj. pełniących funkcję gastronomiczną), jest tymczasowym obiektem budowlanym, do którego zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego i którego posadowienie na terenie działki inwestorów wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżący kasacyjnie podnosił, że przyczepy zarejestrowane jako pojazdy w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym nie mogą być jednocześnie traktowane jako tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 3 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 5 oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania skarżonej decyzji (Dz. U. z 2016 poz. 290 z późn. zm. - "p.b."). Prawidłowo w sprawie ustalono, że zespół 6 specjalistycznych przyczep, objęty nakazem rozbiórki w rozpoznawanej sprawie spełnia cechy tymczasowego obiektu budowlanego, na którego realizację wymagane jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Obiekt został ustawiony w styczniu 2015 r. na terenie działki nr [...] w [...]. Do przyczep zostały doprowadzone instalacje elektryczne i wodno-kanalizacyjne, są one posadowione na gruncie za pośrednictwem płytek chodnikowych betonowych, co uznano za nietrwałe związanie z gruntem i czego skarżący kasacyjnie nie kwestionował. Przedmiotowe przyczepy są specjalistycznymi przyczepami gastronomicznymi, pozostając konstrukcyjnie i funkcjonalnie przeznaczone do prowadzenia stacjonarnej działalności usługowo-gastronomicznej. W związku z tym zasadny jest pogląd o zakwalifikowaniu ich do tymczasowych obiektów budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 5 p.b., ponieważ swoimi cechami (właściwościami) odpowiadają wymienionym w art. 3 pkt 5 p.b. barakowozom, czy też obiektom kontenerowym. W trakcie przeprowadzanych czynności kontrolnych organ powiatowy ustalił, że przyczepy miały zdemontowane dyszle do ciągnięcia, tablice rejestracyjne i dwa koła (dwa skrajne zewnętrzne zostały). Nie były zatem pojazdami sprawnymi do poruszania się po drogach. Sporny obiekt miał zatem w założeniu pozostać na miejscu jego aktualnego usytuowania z całkowitym odrzuceniem funkcji mobilnej, transportowo-komunikacyjnej. Fakt, że jest on przystosowany do tego, aby przemieszczać go po drogach jako przyczepa nie przesądza o tym, że nie może być uznany za obiekt budowlany, w szczególności tymczasowy obiekt budowlany, po ustawieniu go na gruncie. Analiza cech funkcjonalnych przedmiotowych przyczep (konstrukcja i przeznaczenie), jak i sposobu ich faktycznego wykorzystywania wskazuje, że przyczepy te pełnią funkcję obiektów tzw. małej gastronomii. Faktu tego nie zmienia to, że przyczepy są zarejestrowane, posiadają dokumenty rejestracyjne i że poprzez zamontowanie kół i dyszli istnieje możliwość ich przemieszczenia poprzez przyłączenie do pojazdu samochodowego. Fakt zarejestrowania przyczepy stanowi jedynie dodatkową cechę istniejącą z woli właściciela, która umożliwia legalne poruszanie się po drogach publicznych. Cecha ta nie wpływa jednak na realizację zasadniczej funkcji, jaką jest działalność gastronomiczna. Dlatego też nie można podzielić stanowiska skarżącego kasacyjnie, że przedmiotowe przyczepy nie są tymczasowymi obiektami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 5 p.b. W tym miejscu podkreślić należy, że problematyka kwalifikacji obiektów typu przyczepa specjalna była już niejednokrotnie rozważana w orzecznictwie sądów administracyjnych. I tak np. w wyroku z 23 maja 2024 r., II OSK 2008/21, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ustawione na gruncie przyczepy kempingowe, niespełniające w danej chwili swojej pierwotnej funkcji transportowo - komunikacyjnej, stanowią obiekty budowlane (wyrok NSA z 24 maja 2012 r., II OSK 384/11). Podsumowując, zasadnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organów, że przyczepy takie mimo tego, iż mają charakter mobilny i są zarejestrowane jako pojazdy, mogą być zaliczane do kategorii tymczasowych obiektów budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 5 p.b. Zgodnie z art.29 ust. 1 pkt 12 p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Okoliczności tej sprawy nie budzą żadnych wątpliwości co do tego, że przedmiotowy obiekt budowlany nie może zostać uznany za wypełniający dyspozycję ww. przepisu, z uwagi na fakt że zlokalizowany on jest w tym samym miejscu od jego powstania w 2015r. do daty orzekania przez organy nadzoru budowlanego. Konstytutywnym elementem normy prawnej wynikającej z art. 3 pkt 5 i art. 29 ust. 1 pkt 12 u.p.b., jest zarówno zamiar inwestora rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce tymczasowego obiektu budowlanego, nie później niż przed upływem 120 dni, jak też dokonanie zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 u.p.b., w którym zostanie określony termin rozpoczęcia budowy. Skoro inwestor nie spełnił powyższych wymogów realizacja przedmiotowych przyczep wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Brak uzyskania przez inwestorów tej decyzji obligował organy nadzoru budowlanego do wdrożenia procedury legalizacyjnej w myśl przepisów art. 48 i n. p.b. Należy zauważyć, że tymczasowość obiektu budowlanego nie ma znaczenia dla wymagań prawnych związanych z jego budową. Zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b., budowa wszystkich obiektów budowlanych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a wyjątki od tej zasady są enumeratywnie wyliczone w art. 29. Skoro więc funkcjonujący zespół specjalistycznych przyczep (gastronomicznych) wymagał pozwolenia na budowę, to organy zasadnie przyjęły jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia nakazu rozbiórki przepisy art. 48 ust. 1 p.b. Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem prezentowanym przez skarżącego kasacyjnie, że ustawienie przyczep nie nastąpiło z użyciem wyrobów budowlanych. Jak wynika z art. 2 pkt 1 u.p.b. z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz.U. z 2014 r. poz. 883 z późn. zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o wyrobie budowlanym - należy przez to rozumieć wyrób budowlany, o którym mowa w art. 2 pkt 1 rozporządzenia Nr 305/2011. Zgodnie z art. 2 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r., ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz.U.UE.L2011.88.5), Pojęcie "wyrób budowlany" oznacza każdy wyrób lub zestaw wyprodukowany i wprowadzony do obrotu w celu trwałego wbudowania w obiektach budowlanych lub ich częściach, którego właściwości wpływają na właściwości użytkowe obiektów budowlanych w stosunku do podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych. Jest niewątpliwe, że wyroby użyte do wykonania przyczep mają wskazane cechy wyrobów budowlanych. W konsekwencji zatem, nie można skutecznie zarzucić Sądowi I instancji dokonania wadliwej oceny legalności decyzji organów nadzoru budowlanego i niewłaściwe zastosowanie omówionych wyżej przepisów. W tych warunkach powoływanie się przez stronę skarżącą kasacyjnie na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., należy uznać za niezasadne. Nie znajduje akceptacji twierdzenie skarżącego kasacyjnie, że organ II instancji nie dokonał niezbędnych i wyczerpujących ustaleń faktycznych w zakresie charakteru zespołu specjalnych przyczep. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji w ramach prawidłowości zastosowania wymogów z ww. przepisów, należycie zweryfikował stan faktyczny sprawy administracyjnej i ustalił, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo zebrały i rozpatrzyły w niniejszej sprawie materiał dowodowy konieczny do rozstrzygnięcia sprawy. Zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy w wydanych decyzjach uzasadniły dokładnie swoje stanowiska, wykazując niezasadność odmiennych twierdzeń strony. Organy ustaliły w sposób wystarczający, czy i z jakich materiałów budowlanych wykonane zostały przyczepy, wskazując jakie jest ich przeznaczenie i konstrukcja oraz wskazały niewadliwie podstawy do dokonania kwalifikacji obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 5 p.b. W świetle powyższych ustaleń nie jest oczywiście uzasadniony podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 k.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego; wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy staje się prawnie niedopuszczalne. W rozpoznawanej sprawie postępowanie dotyczyło zbadania przez organy nadzoru budowlanego legalności obiektu budowlanego tym samym nie było bezprzedmiotowe. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a.